Slayer gooit de handdoek in de ring, dus hebben we een Slayer marathon gehouden. Saxon zal het ook niet lang meer volhouden, dus leek die band me wel een goede keuze. Dit eerste album heb ik altijd wel een beetje als een buitenbeentje beschouwd. Ze zijn duidelijk nog zoekende en hangen nog in de jaren zeventig, maar de stap naar een harder geluid is er bijna. Toch is dit een ongelooflijk gedateerde plaat, maar het straalt een bepaalde romantiek uit. Het is nog allemaal vrij naief. Het prachtige gitaargeluid (vooral in Frozen Rainbow) is echt van vervlogen tijden. Het songmateriaal is best genietbaar. Je zult hier geen groots werk vinden. Frozen Rainbow vind ik wel erg leuk, net als Still Fit To Boogie. De rest is gewoon leuk. Alleen Big Teaser is me te simpel. Charmant debuut van Saxon!

Ik houd echt van dit album. Het was de eerste Saxon die ik kocht en dat soort albums zijn sowieso wel een beetje speciaal. Een tijd lang was ik deze sound gewend dat zelfs Wheels Of Steel wat vreemd aanvoelde. Solid Ball Of Rock is namelijk geen terugkeer naar die geweldige albums van tien jaar eerder. Een hergeboorte is het wel. Misschien is heruitgevonden een beter woord. Saxon maakt het geluid van de late jaren tachtig zich eindelijk eigen en komt sinds jaren weer met goede songs. Slechts I Just Can't Get Enough blikt nog enigszins terug naar de vorige drie albums, maar door de rest van de songs straalt Saxon weer van zelfvertrouwen. Het grappige is dat Nibbs Carter, de nieuwe bassist destijds, de band de juiste richting in duwt. Ik kan moeilijk favorieten aanwijzen, want het zijn er veel. De ballads zijn prachtig (Requiem), maar de rockers zijn ook fantastisch. I'm On Fire, Baptism Of Fire en de titeltrack: stuk voor stuk geweldig. Sterker nog: ik vind deze beter dan de meeste klassiekers.



Tussenstand:
1. Strong Arm Of The Law
2. Solid Ball Of Rock
3. Wheels Of Steel
4. Power & The Glory
5. Denim And Leather
6. Saxon
7. Crusader
8. Rock The Nations
9. Innocence Is No Excuse
10. Destiny

Saxon groeit verder en levert ditmaal een fenomenaal album af. Het klinkt wederom iets minder gedateerd dan de volgende, dus ook daar zit de groei. De songs zijn stuk voor stuk erg sterk. Alleen Hungry Years gaat net te lang door, maar dat is maar een klein smetje. Pak de setlist er maar bij. Er staan echt veel klassiekers op dit album: Heavy Metal Thunder, To Hell And Back Again, de titeltrack, 20.000 Feet. Dallas 1 PM. Ik heb verder echt een zwak voor een feelgood anthem als Sixth Form Girls en Taking Your Chances. Daarbij is Saxon lekker op dreef. Terechte klassieker en terechte koploper.

Tussenstand:
1. Strong Arm Of The Law
2. Wheels Of Steel
3. Saxon

Dit album ken ik al een tijdje en het laat me gelukkig niet in de steek. Deze heb ik altijd wel leuk gevonden. Het haalt het nog steeds niet bij de klassiekers, maar het is wel genietbaar en de heren klinken sinds tijden weer eens geïnspireerd. De songs met 'rock' in de titel zijn voor de verrassing echt leuk en flauwe teksten of voor de hand liggende rijmschema's kom je hier eigenlijk niet tegen. Alleen Ashes To Ashes maakt zich daar schuldig aan. Echt origineel of wereldschokkend is het niet wat Saxon hier doet, maar tot If I Was You klinkt het lekker en afwisselend. Een prima plaat op je oude dag die zich kan meten met een aantal platen uit de hoogtijdagen. Er zijn weinig oude bands die zoiets als dit nog presteren.


Tussenstand:
1. Strong Arm Of The Law
2. Solid Ball Of Rock
3. Wheels Of Steel
4. Power & The Glory
5. The Inner Sanctum
6. Denim And Leather
7. Saxon
8. Lionheart
9. Metalhead
10. Unleash The Beast
11. Crusader
12. Killing Ground
13. Forever Free
14. Rock The Nations
15. Innocence Is No Excuse
16. Dogs Of War
17. Destiny

Een heel wisselend album. Soms komt Saxon met heel behoorlijke nummers, maar er zit ook echt troep tussen. Predator is al zwak, maar Johan Hegg geeft het de genadeklap met zijn lelijke gebrul. Er is duidelijk wat gesleuteld aan het geluid. Echt helder is het niet, maar het klinkt wel net wat anders dan de laatste werkjes. Er zijn weer een aantal songs op de automatische piloot geschreven, zoals Sniper en Speed Merchants. Al met al is er niks waar ik warm van word. Saxon heeft het al een tijdje niet meer in zich en dat bewijst deze plaat wel weer. Het klinkt degelijk op het eerste gehoor, maar verschilt nauwelijks sinds wat de band sinds Unleash The Beast deed. Heel inwisselbaar en op den duur vaak saai. Die starre houding doet Saxon de das om. Als er pogingen waren gedaan om origineel te klinken, was het ongetwijfeld beter geworden. Kingdom Of The Cross van het vorige album laat dat wel heel goed horen.


Tussenstand:
1. Strong Arm Of The Law
2. Solid Ball Of Rock
3. Wheels Of Steel
4. Power & The Glory
5. The Inner Sanctum
6. Denim And Leather
7. Saxon
8. Lionheart
9. Metalhead
10. Unleash The Beast
11. Crusader
12. Battering Ram
13. Killing Ground
14. Sacrifice
15. Thunderbolt
16. Into The Labyrinth
17. Forever Free
18. Rock The Nations
19. Call To Arms
20. Innocence Is No Excuse
21. Dogs Of War
22. Destiny

Een stap in de goede richting inderdaad, maar Saxon is er nog steeds niet. De gitaristen spelen met hoorbaar meer plezier. Er zit soms echt pit in het gitaarspel. Vooral in de eerste songs van dit album. Wat ik daar wel jammer vind, is dat Biff het hier af laat weten. Het is net alsof hij een ander nummer aan het inzingen is. The Thin Red Line is een nummer dat echt klopt. Vrij uitgesponnen voor Saxonbegrippen, maar het steekt goed in elkaar. Grappig is dat daarna Biff wel weer op dreef komt, maar de songs beduidend minder worden. Ministry Of Fools, Bloodletter en Absent Friends hebben inhoudelijk maar weinig te bieden. Een aantal nummers hebben sterke momenten, maar ik proef nog steeds wat van de onevenwichigheid van Dogs Of War. Hier gelukkig geen gekke uitstapjes naar andere genres. Unleash The Beast is in elk geval een prima luisterbare plaat gebleken, maar het maakt te weinig indruk.

Tussenstand:
1. Strong Arm Of The Law
2. Solid Ball Of Rock
3. Wheels Of Steel
4. Power & The Glory
5. Denim And Leather
6. Saxon
7. Unleash The Beast
8. Crusader
9. Forever Free
10. Rock The Nations
11. Innocence Is No Excuse
12. Dogs Of War
13. Destiny

Die grote stap waar ik het bij het debuut over had, wordt hier gezet. Saxon is op Wheels Of Steel een stuk feller en dynamischer. Het levert meer goede songs op en het gemiddelde stijgt aanzienlijk. Motorcycle Men, 747 en See The Light Shining zijn van ongelooflijke klasse. Vooral bij 747 kan ik lekker nostalgisch worden. Ik voel me altijd goed als ik ernaar luister. De rest van het album is niet zo goed als ik me herinner. Freeway Mad, maar vooral Street Fighting Gang en Suzie Hold On doen me echt niks. Saxon zet hier wel een geluid neer dat erg fijn is, maar toch heeft de band hier nog wel het een en ander te leren. Gelukkig is daar Machine Gun als gave afsluiter en die houdt de schade nog op een krappe 4,5*

Tussenstand:
1. Wheels Of Steel
2. Saxon

Beetje een mixed bag dit. Enerzijds omdat het een gevarieerde plaat is, maar aan de andere kant wisselen goede songs af met matige. Scorpions maakt zich duidelijk klaar voor de stadions, maar laat dat over het algemeen niet ten koste gaan van de kwaliteit. De meeste songs zijn gewoon goed. Een handvol zelfs erg goed te noemen. De titeltrack is heerlijk dreigend en misschien zelfs te voor het grote publiek. Zo'n detail vind ik altijd erg leuk. Ook op het toegankelijke front is het raak, want Lady Starlight is een prachtige ballad. Daar staat dan wel het lachwekkende gekreun van Falling In Love tegenover. The Zoo is met het experimentele geluid een misser. Kan er niks mee. Toch vind ik het over het algemeen een leuke plaat.

Tussenstand:
1. In Trance
2. Taken By Force
3. Lovedrive
4. Fly To The Rainbow
5. Lonesome Crow
6. Animal Magnetism
7. Virgin Killer

Mijn mening over Scorpions is niet echt veranderd. Blackout is wat stijlvaster dan de voorganger, maar kwalitatief is het nog niet altijd consistent. Wel is de muziek over de gehele linie wel interessant en ik stoor me lang niet zo aan de mindere nummers. Het is een lekkere rockplaat gebleken. Voor die tijd is het goed geproduceerd. Het venijn van dit album zit in elk geval in de staart, waardoor de score naar een ruime vier sterren gaat. China White en When The Smoke Is Going Down zijn echt heel erg goed.

Tussenstand:
1. In Trance
2. Taken By Force
3. Blackout
4. Lovedrive
5. Fly To The Rainbow
6. Lonesome Crow
7. Animal Magnetism
8. Virgin Killer

Nope, nope en nog eens nope.

Productietechnisch is Strange World een grote stap vooruit ten opzichte van Savage Amusement, maar de nadruk van deze plaat ligt me echt teveel op mierzoete liefdesliedjes. Nou ben ik daar sowieso al niet van, maar als je al meer dan twintig jaar in het vak zit, hoef je van mij geen muziek meer voor tienermeisjes te maken. Het is maar een gladde boel hier. Dat er twee ongelooflijke krakers op staan (valt wel te raden welke), zorgt nog voor een krappe voldoende en niet de laatste plaats, maar ook deze zal ik niet nog eens met plezier draaien. Send Me An Angel is overigens voor mij een love song zoals het hoort. Wind Of Chance is een ware parel. Misschien wel het beste nummer dat Scorpions schreef. En dan staat het tussen de grootste meuk die de Duitsers geschreven hebben... Nog wel de complimenten voor Hit Between The Eyes.


Tussenstand:
1. In Trance
2. Taken By Force
3. Blackout
4. Lovedrive
5. Love At First Stong
6. Fly To The Rainbow
7. Lonesome Crow
8. Animal Magnetism
9. Virgin Killer
10. Crazy World
11. Savage Amusement

Nee, hier kan ik niet meer genereus zijn. De keuze om de oude sleaze sound te vermengen met een voor die tijd hippe 2000-sound is een vrij slechte. Het is nu wel makkelijk lachen om de inmiddels al behoorlijk verouderde sound, maar inmiddels is de act van Scorpions behoorlijk pijnlijk. Meine's stem past er simpelweg niet bij en Du Bist So Schmutzig is het dieptepunt. Het kan gewoon echt niet. Het experimenteren pakt simpelweg niet heel goed uit. Dat was ook op de voorganger het geval. Maar verder kan je zeggen dat dit best een verrassend album is. Zit er nou een Abba's Super Trouper verwijzing in To Be No. 1? Maakt verder niet uit. het is een kutnummer. Net als dat dit album wisselt tussen middelmatigheid en kitsch.


Tussenstand:
1. In Trance
2. Taken By Force
3. Blackout
4. Lovedrive
5. Love At First Stong
6. Fly To The Rainbow
7. Lonesome Crow
8. Animal Magnetism
9. Virgin Killer
10. Crazy World
11. Savage Amusement
12. Face The Heat
13. Pure Instinct
14. Eye II Eye

Een behoorlijke 'meh' van mijn kant. Niet dat dit album heel slecht is. Nee, ik verwacht niet dat Scorpions ooit hun Duitse degelijkheid vergeten. Het begint wel wat saaitjes te worden. De muziek is gemaakt volgens een formule die ik al veel te vaak gehoord heb. Het enthousiasme en de spontaniteit is ook ver te zoeken. De melodieën zijn niet verkeerd. Hier en daar hoor je al de refreinen die niet meer zijn dan het herhaaldelijk opdreunen van de songtitel. Alleen Lonely Nights is nog wel de moeite waard, maar over het algemeen zou ik niemand dit album aanraden.


Tussenstand:
1. In Trance
2. Taken By Force
3. Blackout
4. Lovedrive
5. Love At First Stong
6. Fly To The Rainbow
7. Lonesome Crow
8. Animal Magnetism
9. Virgin Killer
10. Crazy World
11. Savage Amusement
12. Face The Heat

Sodeju, wat een cover!

Verder is dit wederom een heel leuk album. Kwalitatief overal dik in orde, al denk ik dat er nog best wat ruimte voor groei is. Het voelt nog steeds wel onevenwichtig aan. Alsof Scorpions in een identiteitscrisis is. Je merkt dat Schenker/Meine graag de hardrockkant op willen, terwijl nieuweling Roth met de langere, psychedelische songs komt. Beide richtingen zijn goed, maar samen op een album vind ik nog wat twijfelachtig. Roth hoeft van mij niet meer achter de microfoon te kruipen. Zeker niet slecht, maar zijn stem is ook niet erg boeiend. Drifting Sun en Fly To The Rainbow zijn verder wel heel goede songs, maar dat vind ik van They Need A Million ook. Dat Uli Jon Roth een paar jaar later uit de band zal stappen, verbaast me nu al niks, ook al kende ik tot dit album werkelijk niks van de beste man. Voorlopig is mijn interesse in het seventies materiaal groot.

Tussenstand:
1. Fly To The Rainbow
2. Lonesome Crow

Ook ik vind dit best een goede comeback. Het moderne geluid is niet echt mijn smaak, maar ik geef ruiterlijk toe dat dit wellicht de beste keuze is die Scorpions had kunnen maken. Het klinkt stevig, fris en een stuk authentieker dan de meeste mensen hadden kunnen dromen na Unbreakable. Ik kende dit album overigens wel al, dus deze luisterbeurt voor mij geen verrassingen. Ik heb het gepindakaast toen hij net uit was. Dat was in mijn "moetallesontdekken"fase. Ontzaglijk veel nieuwe muziek geluisterd in die dagen. Het was ook goed onthaald in de Aardschok. Het laatste jaar dat ik dat blad nog kocht.

Met name de eerste songs herinner ik me nog wel. Die zitten wel vrij goed in elkaar. Na verloop wordt het wat meer gewoontjes. Het concept is leuk gedaan en het is verder oerdegelijk met een modern randje.

Tussenstand:
1. In Trance
2. Taken By Force
3. Blackout
4. Lovedrive
5. Love At First Stong
6. Fly To The Rainbow
7. Lonesome Crow
8. Animal Magnetism
9. Virgin Killer
10. Humanity - Hour 1
11. Crazy World
12. Savage Amusement
13. Face The Heat
14. Unbreakable
15. Pure Instinct
16. Eye II Eye

Wauw! Wat een vervolg! Ik rekende wel op progressie, maar zo goed had ik niet verwacht. De inconsistentie van het vorige album is helemaal weg. Meine. Schenker en Roth hebben een prachtige balans gevonden tussen de lekker scheurende hardrock en de fijnere psychedelica. Dit geluid doet me heel erg denken aan Manilla Road, dat pas vijf jaar hierna zal debuteren. Ik durf zelfs te zeggen dat Dark Lady een proto speed metal anthem is. Heerlijke vibe en gitaarwerk om van te smullen. Helaas wel meteen het hoogtepunt van dit album, maar dat wat volgt, smaakt ook erg lekker. Het gitaarwerk is goed. Meine begint nu eindelijk goed te zingen en ook Roth kan ik achter de microfoon wel goed hebben. In Trance is een leuke, energieke plaat waar het helemaal goed voelt.

Tussenstand:
1. In Trance
2. Fly To The Rainbow
3. Lonesome Crow

Ik weet niet goed wat ik met dit album moet. In de eerste plaats omdat dit niet het genre is wat ik als debuut van Scorpions verwacht had, maar vooral omdat het heel vreemd uitgevoerd. Dat Scorpions zich vol overgave in de psychrock stort, vind ik natuurlijk wel heel leuk. Ik heb dan ook echt wel genoten van dit album. Zeker op een lekker warme dag als vandaag gaat Lonesome Crow er goed in. Toch hoor ik in geen geval wat Scorpions nou echt van plan was hier. Het klinkt als een oefensessie met een stel getalenteerde muzikanten, want het gitaarwerk is om je vingers bij af te likken. Klaus Meine moet hier nog wel flink groeien als zanger. Van echte songs is weinig sprake, maar het plezier is hoorbaar en de galmende productie vind ik persoonlijk ook erg lekker klinken.

Het begint een wat saai verhaal te worden, maar in zekere zin verschilt dit album nauwelijks van de directe voorgangers. Er staan een paar ongelooflijke krakers op (Rock You Like A Hurricane en Still Loving You zijn terechte hits), een paar vrij matige zoals The Same Thrill en Big CIty Lights. I'm Leaving You vind ik dan weer een leuke ontdekking.

Soms is het matig, maar toch duikt Scorpions nooit onder de grens van negativiteit. Ik kan het gehele album prima hebben, al zijn hier de extremen wat duidelijker dan op Blackout het geval is.

Tussenstand:
1. In Trance
2. Taken By Force
3. Blackout
4. Lovedrive
5. Love At First Stong
6. Fly To The Rainbow
7. Lonesome Crow
8. Animal Magnetism
9. Virgin Killer

Qua chronologische volgorde is dit het eerste album dat ik van Scorpions heb. Meteen een goede. Ze zijn klaar voor de jaren tachtig, want dat hoor je in de vrij luchtige productie en de vrij directe songs. Het is zeker niet erg dat de heren mikken op het grote publiek. Het gaat ze goed af en Lovedrive is daarom een prima plaat geworden. Hoewel de songs op het eerste gehoor vrij simpel lijken, hebben ze allemaal wel iets curieus. Het 'papapapaaah' zanglijntje in de opener bijvoorbeeld. Dat zijn van die details die ervoor zorgen dat de sleur er niet in raakt. Net dat beetje afwisseling is heel slim aangebracht. Verder moet ik bekennen dat ik Uli Jon Roth niet mis. Zijn stem sowieso niet, maar nu ik erover nadenk, vraag ik me af zijn psychedelische invloeden de band niet gehinderd zouden hebben in het succes.

Toch blijf ik het gevoel hebben dat de band beter kan. Er staan echt leuke nummers op als Is There Anybody There? De titeltrack heeft ook een heel lekkere vibe.

Tussenstand:
1. In Trance
2. Taken By Force
3. Lovedrive
4. Fly To The Rainbow
5. Lonesome Crow
6. Virgin Killer

Gadver, wat een lelijke hoes!

Nja, we mogen stellen dat Scorpions nu wel echt over zijn hoogtepunt heen is. Crazy World had nog een tweetal superhits. Face The Heat was heel degelijk, maar Pure Instinct klinkt vooral gezapig. Ook dit album is wederom niet heel slecht, maar het is wel echt de krapste drie sterren die ik kan geven. De heren experimenteren wat met de gangbare sound van midden jaren negentig, maar kunnen er eigenlijk weinig mee. Er wordt licht wanhopig geprobeerd om met een paar stevige nummers voor de dag te komen en een paar ballads zoals in de oude dagen, maar het voelt meer aan als oud succes te kopieren dan dat er geprobeerd wordt om iets aan het verder uitstekende oeuvre toe te voegen.

Tussenstand:
1. In Trance
2. Taken By Force
3. Blackout
4. Lovedrive
5. Love At First Stong
6. Fly To The Rainbow
7. Lonesome Crow
8. Animal Magnetism
9. Virgin Killer
10. Crazy World
11. Savage Amusement
12. Face The Heat
13. Pure Instinct

Van mij mag het ook wel stoppen. Het is een heel sympathieke band met veel goede platen op zijn naam en ook anno 2015 komt het nog heel redelijk voor de dag, maar de glorie is wel vergaan. Toch heb ik inmiddels heel wat albums gehoord van bands wiens piek al ver achter hen ligt en dan doet Scorpions het eigenlijk nog best goed. Er zit nog steeds wel wat energie in. Het 'niks moet'-gehalte is vrij laag. Ik heb echt het gevoel dat Meine en co nog graag willen scoren. Een nummer als House Of Cards is een prima ballad. Het snellere werk doet me een tikje minder. De meezingers kunnen me ook wel gestolen worden. De rustigere stukken vind ik eigenlijk nog wel mooi. Doet me wel eens aan Queen denken in de nadagen. Het is een betere afsluiter dan Sting In The Tail

Eindstand:
1. In Trance
2. Taken By Force
3. Blackout
4. Lovedrive
5. Love At First Stong
6. Fly To The Rainbow
7. Lonesome Crow
8. Animal Magnetism
9. Virgin Killer
10. Humanity - Hour 1
11. Crazy World
12. Return To Forever
13. Savage Amusement
14. Face The Heat
15. Sting In The Tail
16. Unbreakable
17. Pure Instinct
18. Eye II Eye

Scorpions is een band die met de trends meelift. Dat hebben heel veel bands gedaan en ik zal ze het niet echt kwalijk nemen. Toch is het wel jammer, want de psychedelische rock/metal en later stadionrock past de Duitsers uitstekend. Ook late jaren tachtig popmetal doen de heren prima, maar ik haak hier wel echt af als fan. Petje af voor de Duitse degelijkheid, want overtroeft de meeste 'meelifters' met gemak. De meeste songs hebben op mij geen impact, al vind ik We Let It Rock ... You Let It Roll wel een tof nummer. De felheid en duister van dat nummer mis ik op dit album. Bon Jovi trucjes (praten via de gitaar) in Media Overkill kunnen me echt gestolen worden. Wat heb ik daar een hekel aan.

Tussenstand:
1. In Trance
2. Taken By Force
3. Blackout
4. Lovedrive
5. Love At First Stong
6. Fly To The Rainbow
7. Lonesome Crow
8. Animal Magnetism
9. Virgin Killer
10. Savage Amusement

Scorpions is al een tijdje bezig om er een einde aan te breien, dus ik voel niet echt de behoefte om veel na te trappen. Ik blijf wel van mening dat productief gezien de band weinig goeds meer kan doen. Het mag terugkijken op een heel geslaagde carriere en er zijn best wat platen die ik nog met veel plezier zal herbeluisteren. Sting In The Tail zal hier niet meer gedraaid worden. Het is er echt een voor de trouwe fans. Scorpions heeft met de laatste hits van Crazy World eigenlijk alles wel gezegd wat er gezegd moest worden. Daarna is alleen nog maar opvulling gekomen. Leuk voor de trouwe fans en dat respecteer ik verder.

Het geluid verraadt dat dit een recente plaat is, maar verder moet ik toegeven dat de heren speltechnisch in vorm zijn. Zelfs Meine verrast me hier. Voor zijn leeftijd klinkt hij nog heel erg goed. Slechts een keer heb ik moeten lachen, want kwaakt er een eend in de titeltrack?

Het is een totaal ongevaarlijk album. Leuk voor de trouwe fans. Met die insteek is het ook gemaakt (en om op wereldtour te kunnen uiteraard). Door naar de laatste.

Tussenstand:
1. In Trance
2. Taken By Force
3. Blackout
4. Lovedrive
5. Love At First Stong
6. Fly To The Rainbow
7. Lonesome Crow
8. Animal Magnetism
9. Virgin Killer
10. Humanity - Hour 1
11. Crazy World
12. Savage Amusement
13. Face The Heat
14. Sting In The Tail
15. Unbreakable
16. Pure Instinct
17. Eye II Eye

Hier moest ik wel even inkomen. Op het eerste gehoor vond ik het nogal tegenvallen en was ik bang dat Scorpions voor mij een neergaande lijn ingezet had. Natuurlijk mis ik de psychedelische klanken waar In Trance vol mee stond, maar ik heb maar te accepteren dat die niet meer terug gaan komen. Daarvoor ben ik bekend genoeg met het eighties materiaal.

Wat Steamrock Fever betreft, weet ik nog niet goed wat ik ervan moet vinden. Mijn ding is het niet, maar daarna pakt Scorpions de draad best goed op. We'll Burn The Sky is mooi en doordacht. I've Got To Be Free is een lekker vrolijke track. The Sails Of Charon is dan weer lekker stevig en vrij duister voor die tijd. Dat doet me weer beseffen dat Scorpions toch wel erg vooruitstrevend was voor die tijd. Qua songmateriaal is het echt wel in orde, ook al moest ik er aan wennen. Wellicht dat ik hier ooit een hogere waardering aan ga geven. Verder mag het wel duidelijk zijn dat Scorpions inmiddels echt volwassen is. Puike act, ik ben fan!

Tussenstand:
1. In Trance
2. Taken By Force
3. Fly To The Rainbow
4. Lonesome Crow
5. Virgin Killer

De heren worden ouder. Eye II Eye had meer venijn dan dit album. Unbreakable is vooral gezapig. Je merkt het ook direct aan de stem van Meine. Daar is de sleet goed te horen. De inspiratiebron voor de liedjes is ook tamelijk opgedroogd. Ik haal bij Scorpions graag de Duitse degelijkheid aan. Ook hier is dat wel ergens het geval. Het is niet slecht. Het is degelijk en daarmee eigenlijk ook wel wat saai. Unbreakable roept geen walging op. Wel het gevoel dat je wil roepen naar Schenker, Meine en co dat nieuwe albums wellicht niet het beste idee zijn.


Tussenstand:
1. In Trance
2. Taken By Force
3. Blackout
4. Lovedrive
5. Love At First Stong
6. Fly To The Rainbow
7. Lonesome Crow
8. Animal Magnetism
9. Virgin Killer
10. Crazy World
11. Savage Amusement
12. Face The Heat
13. Unbreakable
14. Pure Instinct
15. Eye II Eye

Weer een stuk harder en daardoor helaas niet beter. Het is goed dat Scorpions doorontwikkelt. Ook aan In Trance viel wel wat te verbeteren, maar dit gaat niet de goede kant op. De muziek is soms gewoon echt te schreeuwerig. De titeltrack vind ik tamelijk afgrijselijk. Meine staat daar gewoon zijn stembanden kapot te schreeuwen. De muziek is verder wel erg direct. Er zijn voldoende goede ideeën te vinden hier, waardoor het geheel best te genieten is, maar ik mis toch wel erg de psychedelische passages. Het is weer wat wisselvalliger geworden. Ik stoor me weer iets meer aan de stem van Roth. Soms is het weer wat jolig.

Overigens weinig moeite hier met de originele hoes. Wat maken sommige mensen zich ook druk zeg.


Tussenstand:
1. In Trance
2. Fly To The Rainbow
3. Lonesome Crow
4. Virgin Killer

Dit album is echt een heel aangename verrassing. Echt alle makkelijke, doorsnee metaldingetjes zijn eruit gehaald en Lament For The Weary is een vette kluif geworden waar je je lekker in vast kan bijten (en dus ook niet snel hoeft los te laten). Ook hier zijn de teksten wel vrij christelijk, maar vaak wordt het redelijk open gehouden, zodat je je eigen invulling eraan kan geven. Veel belangrijker is dat dit een erg donkere plaat is waar de wanhoop van afdruipt. Het is heel doomy allemaal, maar thrash heeft hier wel degelijk een plaats. Het zorgt voor een redelijk unieke sfeer. Er zijn maar weinig bands geweest die met dit geluid geëxperimenteerd hebben. Seventh Angel strooit daarbij vaak met prachtige passages die je even wat rust gunnen voordat je in de volgende paranoïde achtbaan geknikkerd wordt. Seventh Angel lijkt het zich constant moeilijk te maken, maar dan wel op een manier waarop je als luisteraar alleen maar bewondering kan hebben. Heel bijzonder album dit en bizar dat het hierna opgehouden is.



Tussenstand:
1. D.A.M. - Inside Out 4,5*
2. Acid Reign - The Fear 4,5*
3. Seventh Angel - Lament For The Weary 4,5*
4. Flesh Made Sin - Masterwork In Blood 4,5*
5. Agony - The First Defiance 4*
6. Lost Century - Complex Microcosm 4*
7. Space Eater - Aftershock 4*
8. Paralysis - Arctic Sleep 4*
9. Seventh Angel - The Torment
10. Violent Force - Malevolent Assault Of Tomorrow 3,5*
11. Amnesia - Unknown Entity 3,5*
12. T.C.F. - Where Madness Reigns 3,5*
13. Apocalypse - Faithless 3,5*
14. Witchhammer - 1487 3,5*
15. Drifter - Reality Turns To Dust 3,5*
16. Mezzrow - Then Came The Killing 3,5*
17. Apocalypse - Apocalypse 3,5*
18. Mandator - Initial Velocity 3*
19. Hypnosia - Extreme Hatred 3*
20. Cyclone - Inferior To None 2,5*
21. Asphyxia - Exit Reality 2,5*
22. Skeptic Sence - Presence Of Mind 2*

Seventh Angel is een band die ik wel echt lang op mijn lijstje had staan om eens te luisteren. Belangrijke redenen daarvoor zijn natuurlijk de cultstatus en het fantastische artwork. Ik had wel mijn twijfels of ik de band bij deze EU thrash marathon had moeten inzetten, omdat er moeilijk een specifiek label aan te plakken is. Seventh Angel wordt ook vaak gekoppeld aan doom en death metal. Nu vind ik het wel een bonus als een band wat afwisselt in stijlen. Seventh Angel heeft op het debuut dan ook heel goed voor ogen wat het wil. Helaas is het niet helemaal wat mijn smaak is. Ook dat de band christelijk is, is een kleine domper. De teksten zijn ook vrij christelijk. Slecht is het zeker niet. De sfeer is goed, de songs steken redelijk goed in elkaar. De band speelt wel echt strak. Ik verbaas me er wel over dat hier niet meer fans van zijn, want op zich is Seventh Angel een sterke speler en aanjager voor de doom/death scene die later populair zou worden. Als Jesus achterwege gelaten zou worden, zoals in de sterke, afsluitende epic, zou het een blijvertje zijn wat mij betreft. Dr. Hatchet is mijn favoriet hier.


Tussenstand:
1. D.A.M. - Inside Out 4,5*
2. Acid Reign - The Fear 4,5*
3. Flesh Made Sin - Masterwork In Blood 4,5*
4. Agony - The First Defiance 4*
5. Lost Century - Complex Microcosm 4*
6. Space Eater - Aftershock 4*
7. Paralysis - Arctic Sleep 4*
8. Seventh Angel - The Torment 3,5*
9. Violent Force - Malevolent Assault Of Tomorrow 3,5*
10. Amnesia - Unknown Entity 3,5*
11. Apocalypse - Faithless 3,5*
12. Witchhammer - 1487 3,5*
13. Drifter - Reality Turns To Dust 3,5*
14. Apocalypse - Apocalypse 3,5*
15. Hypnosia - Extreme Hatred 3*
16. Cyclone - Inferior To None 2,5*
17. Asphyxia - Exit Reality 2,5*
18. Skeptic Sence - Presence Of Mind 2*

Ik heb het mezelf even gemakkelijk gemaakt en het vooral gehouden bij het materiaal van de Inferno Ending demo. Als verzamelaar is Search For Distant Lights absoluut geslaagd en laat het mooi alles horen wat de heren destijds opgenomen hebben. Infernal Ending is het belangrijkste in elk geval.

Het geluid is echt heel brak. Het doet me een beetje denken aan Seven Churches van Possessed, maar verder is dit duidelijk meer klassieke speed/thrash metal en geen vroege death metal. Ook de energieke performance komt wel overeen. Silenxce is hier echt niet briljant bezig, maar heel veel omstandigheden pakken hier toch wel goed uit voor de band. Sfeer is alom aanwezig. De muziek voelt zelfs wat episch aan. Met name de gitaarduels (Ten Plague, wow!) dragen daar aan bij. De zanger gaat ook heerlijk los. Duidelijk een band met veel potentie en het is doodzonde dat de heren nooit hebben doorgezet.



Tussenstand:
1. Donor - Triangle Of The Lost 4,5*
2. Sabbat - Dreamweaver 4,5*
3. D.A.M. - Inside Out 4,5*
4. Acid Reign - The Fear 4,5*
5. Calhoun Conquer - 4,5*
6. Pyracanda - Two Sides Of A Coin 4,5*
7. Seventh Angel - Lament For The Weary 4,5*
8. Flesh Made Sin - Masterwork In Blood 4,5*
9. Target - Mission Executed 4,5*
10. Sabbat - History Of A Time To Come 4*
11. Silenxce - Search For Distant Lights... 4*
12. Agony - The First Defiance 4*
13. Target - Master Project Genesis 4*
14. Immaculate - Atheist Crusade 4*
15. Lost Century - Complex Microcosm 4*
16. Space Eater - Aftershock 4*
17. Paralysis - Arctic Sleep 4*
18. Seventh Angel - The Torment 3,5*
19. Violent Force - Malevolent Assault Of Tomorrow 3,5*
20. Amnesia - Unknown Entity 3,5*
21. Sabbat - Mourning Has Broken 3,5*
22. T.C.F. - Where Madness Reigns 3,5*
23. Apocalypse - Faithless 3,5*
24. Witchhammer - 1487 3,5*
25. Drifter - Reality Turns To Dust 3,5*
26. Mezzrow - Then Came The Killing 3,5*
27. Apocalypse - Apocalypse 3,5*
28. Negligence - Options Of A Trapped Mind 3,5*
29. Fallen Angel - Faith Fails 3*
30. Mandator - Initial Velocity 3*
31. Hypnosia - Extreme Hatred 3*
32. Genetic Wisdom - The Fear Dimension 2,5*
33. Cyclone - Inferior To None 2,5*
34. Asphyxia - Exit Reality 2,5*
35. Skeptic Sence - Presence Of Mind 2*

Weer een mooi album hoor! Met het luisteren van Bookends (en bij Parsley ook) blijkt wel hoe slecht ik de muziek van Simon & Garfunkel ken. Mrs Robinson ken ik net als iedereen wel, net als Sound Of Silence. De heren zijn helemaal niet het stereotype singer/songwriterduo dat ik dacht. Bookends is een behoorlijk progressieve plaat. Dat komt er vooral goed uit op Save THe Life Of My Child en Fakin' It. Soms gaat het ook naadloos over in de dromerige folk die we van dit duo gewend zijn. Ik heb 4,5* overwogen. Er staan echt veel mooie liedjes op dit album, maar toch voelt een dergelijke score niet terecht. Dat komt niet door bijvoorbeeld Voices Of Old People. Dat duurt maar twee minuten en daar kan ik me niet echt aan storen. Het is een prima rustpuntje. De beste songs staan aan het begin en eind. Mrs. Robinson zorgt altijd voor een vrolijke bui hier.

Tussenstand:
1. Parsley, Sage, Rosemary And Thyme
2. Bookends
3. Sounds Of Silence
4. Wednesday Morning, 3 A.M.

Wat zetten de heren Simon en Garfunkel hier prachtig door zeg! Het begint al met een betere versie van Sound Of Silence en vervolgens komen er een flinke reeks prachtige liederen die de heren grotendeels zelf geschreven hebben. Van het mooie, ingetogen Kathy's Song tot het (voor S&G begrippen) felle Somewhere They Can't Find Me. De rest zit daar mooi tussenin. De ingetogen sound van April Come She Will laat horen hoe je met heel weinig middelen iets heel indrukwekkends kan neerzetten. Blij toe dat ik deze cd twee maanden geleden gekocht heb. Geen matig nummer te vinden hier.

Tussenstand:
1. Sounds Of Silence
2. Wednesday Morning, 3 A.M.