Het zevende album in de Stratovarius marathon, maar het eerste album dat ik in de kast heb staan. Het oude werk is lastig te vinden in elk geval en dat is eigenlijk best zonde. Stratovarius gaat alle albums gelukkig opnieuw uitbrengen en Destiny heeft als eerste een opknapbeurt gekregen. Prachtige uitgave, kan ik je zeggen.

Het album is dan ook geweldig. Zit ijzersterk in elkaar en levert een flink aantal topnummers af. Zo geïnspireerd heeft Stratovarius nog niet eerder geklonken. De band is fenomenaal op elkaar ingespeeld, klinkt als een team. Je hoort dat ze elkaar de ruimtes gunnen, maar ook fantastisch samenspel hebben. Enkel de ballad Years Go By doet me weinig. Verder neemt is de muziek wat langzamer dan op Visions het geval is. Donkerder misschien ook wel. So far is dit Stratovarius op z'n best. Dit is hoge kwaliteit power metal.

Tussenstand:
1. Destiny
2. Episode
3. Dreamscape
4. Visions
5. Twilight Time
6. Fourth Dimension
7. Fright Night

En weer groeit Stratovarius weer een beetje. Dreamscape is niet zo consistent als Twilight Time, maar de uitschieters doen me dit album de voorkeur geven. 4th reich is een absoluut prijsnummer. Op de tweede helft van het album vind je ook een aantal toffe tracks die eenvoudig(er) zijn qua opzet, maar wel effectief zijn. De Helloween-invloeden zijn weer terug. Dit is dan ook geen originele muziek, maar het klinkt vaak verdomd lekker. Tolkki overtuigt soms echt als zanger, maar laat hier en daar ook steken vallen. Je hoort gewoon dat hij echt moet werken om het goed te laten klinken. Ik ben dan ook benieuwd naar de volgende albums met Kotipelto, die het toch allemaal wat makkelijker uit zijn strot laat komen. Ik mis nog steeds de keyboards en dit album had wel iets neoklassieker gemogen. Toch staan hier dus genoeg toffe, spannende stukken op.

Tussenstand:
1. Dreamscape
2. Twilight Time
3. Fright Night

De eerste teleurstelling. Tot en met Infinite zit er een redelijke stijgende lijn in, maar hier stagneert het. Er staan wel een paar leuke songs op, maar de rest heeft het gewoon niet echt. Soul Of A Vagabond vindt nog enige aansluiting met Infinite, maar het is vooral wat fantasieloos. Elements klinkt meer als hetzelfde. Er wordt weinig geëxperimenteerd en de hits ontbreken. Stratovarius is toch al niet de meest innovatieve band en moet het dus echt van kwalitatief goede songs hebben. Die hoor je hier helaas weinig.

Soul Of A Vagabond en Stratofortress zijn nog best te genieten. Find Your Own Voice en Eagleheart volgen op enige afstand, maar echt topmateriaal vind je hier niet. Het is zo jammer om te concluderen dat dit album zo gemakzuchtig en saai is. Het is natuurlijk ook wel de tijd dat de sfeer bergafwaarts ging rond deze tijd. Zo ongeïnspireerd en saai heb ik Stratovarius nog niet gehoord tijdens nummers als Elements (terwijl de titeltracks vaak juist erg tof zijn) en A Drop In The Ocean. Doodzonde. Een van de redenen waarom ik me nooit zo verdiept heb ik Stratovarius. Aan de ene kant maakten deze Finnen zich niet populair met matige platen en ordinaire gebeurtenissen. Aan de andere kant waren de platen voorafgaand aan Infinite zo slecht verkrijgbaar.

Tussenstand:
1. Infinite
2. Destiny
3. Episode
4. Dreamscape
5. Visions
6. Twilight Time
7. Fourth Dimension
8. Fright Night
9. Elements Pt. 1

Vooruit, ik had verwacht dat de dalende lijn doorgezet zou worden, maar Elements Pt. 2 is nog steeds niet goed. Ik zou toch wel zeggen dat dit album iets beter is. Het is namelijk consistenter en de echt slechte songs ontbreken. Ok, vanwege Liberty mag Stratovarius hier gekielhaald worden.

Part 2 gaat verder vooral het ene oor in en het andere oor uit. Veel songs klinken prima, maar missen allemaal net datgene wat ze goed moet maken. Tolkki perst hier en daar nog een goede solo uit zijn gitaar, maar verder is het saai en soms vrij matig. Kotipelto heeft hier volgens mij al de handdoek in de ring gegooid. Wat een matte vertoning hier. Het zou toch al niet lang meer duren voor de band uit elkaar zou vallen na dit album.

Tussenstand:
1. Infinite
2. Destiny
3. Episode
4. Dreamscape
5. Visions
6. Twilight Time
7. Fourth Dimension
8. Fright Night
9. Elements Pt. 2
10. Elements Pt. 1

Na het tegenvallende Polaris verbaas ik me eigenlijk hoe goed Stratovarius zich hier herpakt heeft. Met een fris en modern geluid klinkt de muziek weer avontuurlijk! Tolkki heb ik hier nauwelijks gemist. De gitaarpartijen en solo's zijn echt beter geworden. Het is wel iets te modern voor mij smaak, maar de muziek zit hier vaak toch erg goed in elkaar. Het is misschien wel ook beter dan steeds maar weer voort te borduren op de klassieke sound. Soms gaan de heren nog wel terug naar de hoogtijdagen (Event Horizon), maar nog altijd met een voet in het heden.

Songs als Infernal Maze en de titeltrack zijn geweldig. Die laatste geeft de doorslag voor 4,5*. Een krappe, dat moet wel gezegd worden. Dit album geeft in elk geval moed. Het is weer ouderwets avontuurlijk en speels. Iets waar ik zeker na Polaris niet meer op durfde te hopen.


Tussenstand:
1. Infinite
2. Destiny
3. Episode
4. Elysium
5. Dreamscape
6. Visions
7. Twilight Time
8. Stratovarius
9. Fourth Dimension
10. Fright Night
11. Polaris
12. Elements Pt. 2
13. Elements Pt. 1

Zo, dit klinkt vet! Het eerste album dat een (krappe) 4,5* scoort. Het samenspel mag nog groeien, maar ik heb er volop van genoten. De eerste vijf songs zijn geweldig. Speed Of light is een nieuwe favoriet. Met Uncertainty en Season Of Change kakt het album wat in, maar daarna wordt het weer op en top Stratovarius. Deze line up geldt voor mij toch wel als de klassieke line up. Iedere muzikant krijgt de aandacht. Jens Johansson heeft heel wat sterke momenten. Eindelijk spelen de keyboards een degelijke rol.

Dit is het eerste album dat echt als Stratovarius klinkt. Helloween blijft een belangrijke bron van invloed, maar Queensryche, Europe en dergelijke verdwijnen flink naar de achtergrond. De neoklassieke uitspattingen hier en daar zijn erg leuk. Verder heeft Stratovarius iets slepends en sfeervols. Ook op langzamere stukken (Babylon) vind ik de band hier erg goed. Forever is een nummer dat ik al een hele tijd ken, kom ik achter. Prachtige ballad. Fantastisch album dit!


Tussenstand:
1. Episode
2. Dreamscape
3. Twilight Time
4. Fourth Dimension
5. Fright Night

En zo blijkt dat ik de Stratovarius marathon positief kan afsluiten. Niet alleen een geweldige reis door de geschiedenis en het oeuvre van deze Finse band, maar dat ondanks de lage verwachtingen Eternal een heel leuk album blijkt te zijn. De moderne keyboards en samples worden tot een minimum beperkt en de band had er blijkbaar flink wat zin in toen dit album ingeblikt werd.

De eerste drie songs zijn heerlijk energiek. Als Stratovarius dan toch modern moet klinken, dan graag zo. Er wordt heel netjes met eigen verleden omgesprongen. Je hoort weer regelmatig neoklassieke stukken, felle duellen tussen gitaar en keyboards en zowaar nog wat klavecimbal. Enig puntje van kritiek is de constante snelheid. Iedere muzikant wil zo hard mogelijk in de mix staan en dat gaat op den duur wel een beetje vervelen. Alleen Kotipelto blijft een beetje op de achtergrond. Je zou bijna vergeten dat hij de hoge noten niet meer kan of wil halen. Stratovarius blonk uit in ballads en met Fire In Your Eyes hebben ze er eindelijk weer een te pakken. het is echter The Lost Saga, waarmee Stratovarius naar de grootste hoogten stijgt. Diep respect dat een stel oude rotten als die van Stratovarius twintig jaar na het hoogtepunt nog met zo'n sterk, bezield album kunnen komen.


Eindstand:
1. Infinite
2. Destiny
3. Eternal
4. Episode
5. Elysium
6. Dreamspace
7. Visions
8. Twilight Time
9. Stratovarius
10. Fourth Dimension
11. Fright Night
12. Nemesis
13. Polaris
14. Elements Pt. 2
15. Elements Pt. 1


Gemiddeld: 3,87

1. Primordial (4,19)
2. Stratovarius (3,87)
3. Helloween (3,67)
4. Iced Earth (3,25)

Ondanks een heel krappe vier sterren, heb ik er toch wel van genoten. Met de komst van Timo Kotipelto voelt het voor mij vertrouwder aan. Een beetje als thuiskomen zelfs. Alleen Jens Johansson mis ik nog. De keyboards op dit album zijn voornamelijk achtergrondopvulling.

Wat ik misschien nog wel het meeste mis, is het venijn (voor power metalbegrippen dan). Songs als Against The Wind, Stratovarius en Twilight Symphony hebben dat wel en zijn daarom de uitblinkers wat mij betreft. Lord Of The Wasteland en We Hold The Key schurken daar aardig tegenaan. Dit album is wel een stuk consistenter wanneer het op de zang aankomt. Kotipelto is duidelijk beter dan Tolkki. Goede productie, maar verder mis ik te vaak de Helloween-invloeden. Of die van Queensryche. De scifi-stukken zijn vaak ook wel tof.



Tussenstand:
1. Dreamscape
2. Twilight Time
3. Fourth Dimension
4. Fright Night

Eerlijk gezegd had ik heel simpele heavy metal verwacht, gezien de scores. Dat ik vervolgens sterk door helloween geïnspireerde power metal voor de kiezen krijg, komt ook eigenlijk ook niet als een verrassing. Eigenlijk hoor je hier al heel wat dingen die de klassieke Stratovarius zo typeren. De neoklassieke stukken zijn hier al best indrukwekkend. Eigenlijk zit de muziek van dit album best aardig in elkaar. Het klinkt bij vlagen goed en je hoort dat de band best talent heeft. De originaliteit druipt er niet van af en ook de zang is niet briljant. Timo Tolkki zingt regelmatig wat vals, maar hij heeft wel een stem waar je aan kan wennen. Plus dat hij de muziek een rauw randje geeft. Ook niet onbelangrijk. Leuk dat Stratovarius hier wat tussen gangbare metalsubgenres switcht. Dat maakt het hier ook al een leuke, sympathieke band.

Mijn gedoodverfde nummer 1! Ik wist van tevoren dat het hier wel op uit zou komen. Ik geef toe dat de nostalgische waarde meespeelt, want dit was het eerste album dat ik kocht (2003). Ik had Stratovarius net op Waldrock gezien dat jaar en dat maakte uiteraard indruk. Kende de band al iets langer, maar dit album moest en zou ik hebben. Al was het toen alleen maar omdat Hunting High and Low hierop staat. Een evergreen waar ik vandaag de dag nog met heel veel plezier draai.

Toch jammer om te zien dat dit album duidelijk minder gewaardeerd wordt dan de vorige vier platen. Is het misschien omdat deze veel beter verkrijgbaar is en daardoor meer haters heeft? Is het omdat deze vrij toegankelijk is? Ik kon vrij snel alles meetappen en -neuriën, maar de hitgevoeligheid is groot hier. Dit is het album waarop iedere muzikant kan uitblinken. Tolkki's gitaarwerk is om je vingers bij af te likken. Johansson is een ware wervelwind. Koptipelto zingt de sterren van de hemel. De bass dreunt en zelfs Jörg Michael meldt zich aan het front.

Zet een willekeurig nummer op van dit album en ik geniet van begin tot eind. Infinite is een sterk, uitgebalanceerd album met snelle stampers als Milennium, epics als Mother Gaia en Infinity. (power)ballads als A Million Lightyears Away. Met Infinity zet Stratovarius de traditie voort dat de (in dit geval semi-)titeltrack één van de beste songs is. Vrolijk, duister, snel, langzaam. Je hoort het hier allemaal. Dit is een power metalklassieker. Niets meer, niets minder.


Tussenstand:
1. Infinite
2. Destiny
3. Episode
4. Dreamscape
5. Visions
6. Twilight Time
7. Fourth Dimension
8. Fright Night

Drie sterren en best wel met pijn in het hart. Met deze marathon is mijn sympathie voor Stratovarius toch nog wel gegroeid. Ik heb een veel beter beeld gekregen door eindelijk ook eens het (echt) oude werk eens te luisteren. Ik vind het goed dat Kotipelto en Johansson de band voortgezet hebben, nadat Tolkki de stekker eruit trok. Ik gun ze het allerbeste, maar ik voel toch echt dat onze wegen sinds de reünie aan het scheiden zijn.

Na een nachtje slapen heb ik de 4,5 van Elysium teruggedraaid naar 4*. Het ligt niet aan de songs. Die zijn goed. Het ligt aan de productie en het moderne invloeden. Op albums als Dreamspace, had je ook al van die futuristische fratsen, maar dat was nog op een lekker oubollige wijze. Stratovarius experimenteert op Nemesis steeds meer samples en moderne keyboards. Ook op Nemesis hoor ik in de basis prima songs. Het niveau is wel wat minder dan de voorganger, maar het is nog steeds te genieten. Regelmatig verstoren die bliepjes het luisterplezier. Het is langzamerhand niet meer de band waarmee ik opgegroeid ben. Er zijn nauwelijks nog neoklassieke stukken. De solo op (ik geloof) Unbreakable is trouwens wel echt fantastisch, maar mijn voorkeur gaat zonder twijfel uit naar het geluid van Destiny en Infinite.


Tussenstand:
1. Infinite
2. Destiny
3. Episode
4. Elysium
5. Dreamspace
6. Visions
7. Twilight Time
8. Stratovarius
9. Fourth Dimension
10. Fright Night
11. Nemesis
12. Polaris
13. Elements Pt. 2
14. Elements Pt. 1

Ik mis Tolkki

En ik mis vooral een Tolkki op dreef. het is dan ook niet zo verrassend dat dit niet meer als Stratovarius aanvoelt. Dat deed het op de vorige ook niet, maar van de s/t kon ik toch wel echt genieten. Ik mis de frisheid van albums als Destiny en Infinite. Toen de Tolkki-loze periode aanbrak, was ik er eigenlijk wel blij mee, omdat de ruzies verleden tijd zouden zijn en ik wel vertrouwen had in de schrijfcapaciteiten van de overgebleven leden. Al na een album of 3-4 tijdens deze marathon, had ik het gevoel dat het daar niet meer mee eens zou zijn.

Hoewel Polaris best leuk opent met Deep Unknown, klinkt Stratovarius vrij ongeïnspireerd. Er wordt vaak gekozen voor midtempo stukken en die zijn vaak toch al niet zo spectaculair bij deze band. Het geluid is vooral gericht op de drums en de keyboards. De toch al matige gitaarpartijen vallen zo wel minder op. Johansson mist een goede gitarist om mee te sparren. Emancipation Suites, is dan plots een positieve uitschieter. Dit album krijgt daarmee de voorkeur boven de Elements albums, maar een terugkeer naar oude glorie is dit zeker niet.


Tussenstand:
1. Infinite
2. Destiny
3. Episode
4. Dreamscape
5. Visions
6. Twilight Time
7. Stratovarius
8. Fourth Dimension
9. Fright Night
10. Polaris
11. Elements Pt. 2
12. Elements Pt. 1

Toen dit album uitkwam, volgde ik de perikelen rond Stratovarius nog wel, maar in hun muziek had ik geen enkele belangstelling meer. Kort daarna was het ook afgelopen, al was dat maar tijdelijk. Vanavond hoor ik zowaar voor het eerst materiaal van dit album. Gezien de gemiddeldes verwachtte ik een behoorlijk uitgebluste, ongeïnspireerde band. Iets in het verlengde van beide Elements platen, maar dan wellicht nog slechter.

Geen idee dus dat de donkere hoes een behoorlijk duidelijke hint geeft. Dit album is een stuk zwaarder en donkerder dan je van Stratovarius zou verwachten. Zeker de felle openers zorgden voor een schrikreactie. Het doet zelfs denken aan Megadeth. Dit klinkt zelfs erg geïnspireerd en als herboren. Het is natuurlijk wel even wennen aan de nieuwe sound, maar Fight en Götterdämmerung zijn erg sterk. Niet te vergeten dat dit allemaal ook erg fris klinkt. BIj een aantal songs mis ik nog de klik, maar voor deze S/T is het veel makkelijker om waardering op te brengen dan de vorige twee albums.


Tussenstand:
1. Infinite
2. Destiny
3. Episode
4. Dreamscape
5. Visions
6. Twilight Time
7. Stratovarius
8. Fourth Dimension
9. Fright Night
10. Elements Pt. 2
11. Elements Pt. 1

De belangrijkste reden voor me om dit soort marathons te doen, is om jezelf te dwingen om in contact te komen met platen die je anders nooit beluisterd had. Als ik me al verder in Stratovarius zou verdiepen, was ik voor het nieuwere werk gegaan of de periode Fourth Dimension - Destiny. Dat dit zo'n lage score krijgt, is gewoon bizar. Na het heel aardige Fright Night maakt Stratovarius een flinke stap voorwaarts met Twilight Time.

Sommige zaken direct op, zoals de goede productie en duidelijke US metalkoers. Op het vorige album hoorde je al invloeden van Savatage, maar een band als Vicious Rumors heeft hier ook zeker zijn invloed. De solo's zijn minder neoklassiek. Dit album is meer zoals Stratovarius tijdens zijn hoogtijdagen klinkt, maar bovenal staan hier een flink aantal heerlijke songs op. Ik kan niet ontkennen dat de nostalgische gevoelens meewegen in de score. Meermaals heb ik lekker achterover geleund en dacht ik terug aan pak em beet vijftien jaar geleden toen Stratovarius nog populair was en dat een van de eerste bands was die ik ontdekte.

Terwijl ik dit album beluister, krijg ik toch enige medelijden met Timo Tolkki en de manier waarop hij afstand heeft genomen van Stratovarius. De band is uiteindelijk wel zijn visie en zijn kindje. Met geweldig gitaarspel geeft hij heel veel kleur aan de muziek. Hoewel hij niet de beste zanger is, zingt hij hier niet meer vals en over het algemeen is hij nog goed ook. Ik mis alleen de keyboards van Jens Johansson. Ben ook wel benieuwd naar hoe dit met Timo Kotipelto geklonken zou hebben. Laat je niet misleiden door het lage gemiddelde. Dit is een heel leuk album!

Tussenstand:
1. Twilight Time
2. Fright Night

Op een website als Rateyourmusic staat Visions als beste Strato-album aangeschreven en eerlijk gezegd had ik hier vrij hoge verwachtingen van. Hoewel het zesde werkstuk heel stabiel is en voortdurend erg genietbaar is, mist het ook echte klappers. Kiss Of Judas en The Abyss Of Your Eyes zijn lekker, maar halen het niet bij de echt goede songs die deze band geschreven heeft. Vooruit, de titeltrack is wel heel erg lekker. Verder hoor je hier misschien wel de voltooiing van het klassieke Stratovariusgeluid. De keyboards zijn volop aanwezig. Tolkki en Johansson wervelen heerlijk om elkaar heen. Qua geluid en sfeer klopt het gewoon.

Zonder meer een leuk album. Ik hoop dan ook van harte dat ik het ooit tot mijn collectie zal kunnen voegen, maar Stratovarius heeft in mijn ogen betere albums op zijn naam staan.

Tussenstand:
1. Episode
2. Dreamscape
3. Visions
4. Twilight Time
5. Fourth Dimension
6. Fright Night

Toen ik al enige albums op weg was met deze Arjen Lucassen marathon, wees Lennert me op Guilt Machine, die zeker meegenomen moest worden. Toen ik verder keek, viel mijn oog ook op The Gentle Storm en Storm Of Passion. Prima, dan neem ik ze ook mee. Stream of Passion ken ik overigens nog wel en ik heb de band destijds nog op Graspop gezien.

Van de opzet van Stream of Passion wist ik nog wel het een en ander. Arjen schreef de nummers, Marcela Bovio is de frontvrouw en kennen we uiteraard van The Human Equation. Hoe je het wendt of keert, dat album zat nog wel heel erg in mijn hoofd en als je de omslag moet maken van progressieve metal naar symfonische metal, dan hoor je direct dat het geluid heel kaal is. Oosterse deuntjes voelen vrij gemaakt aan. Bovio was voor mij geen hoogtepunt van The Human Equation, dus een album met alleen haar op zang, maakt me dan ook niet warm. Ze is uiteraard niet slecht, maar ook niet goed genoeg om een album echt te dragen. Ik vind het ook heel lastig om de hand van Arjen Lucassen te vinden. Het songmateriaal is verre van uitdagend, ook als je je realiseert dat dit niet Ayreon is. Toch blijven er wel nummers hangen, zoals Deceiver en Wherever You Are. Er gebeurt simpelweg te weinig en overall is het niet indrukwekkend. Arjen Lucassen maakte maar een album met Stream of Passion en vanuit creatief oogpunt snap ik dat wel.

Tussenstand:
1. Star One - Space Metal
2. Ayreon: The Universal Migrator - Part One: The Dream Sequencer
3. Ayreon - The Human Equation
4. Ayreon: The Universal Migrator - Part Two: Flight of the Migrator
5. Ayreon - The Final Experiment
6. Ambeon - Fate of a Dreamer
7. Ayreon - Into The Electric Castle
8. Stream of Passion - Embrace The Storm
9. Ayreon - Actual Fantasy

Een aardige stap terug weer, helaas. Als je leest dat het ten tijde van dit album de verhoudingen binnen de band slecht waren en Hodgson hierna opstapt, neemt de hoop op een goede album toch aardig af. In elk geval is het niet slecht geworden. Dat is in elk geval een bonus. Op enkele Hodgson-nummers klinkt het zelfs heel behoorlijk, maar nog komt de kwaliteit niet in de buurt van Crime of Breakfast In America. Dit is meer het niveau van Crisis of EITQM. De grote hit ontbreekt en het meeste materiaal is wel aardig. Van de nummers van Davies vind ik Waiting So Long wel goed. Het komt er vooral op neer dat het album niet slecht is, maar zeker niet essentieel.

Tussenstand:
1. Crime Of The Century
2. Breakfast In America
3. Crisis? What Crisis?
4. Supertramp
5. "...Famous Last Words..."
6. Even In The Quietest Moments
7. Indelibly Stamped

Terug in vorm, mooi!

Mijn situatie is vergelijkbaar met die van Lennert. Ik ken de hits wel, maar ik heb me nooit gerealiseerd dat ze van Supertramp waren. Veel van die hits staan dus op dit album. Toen ik Even In The Quietest Moment aan het luisteren was, schoot de melodie van The Logical Song door mijn hoofd. Kon er op dat moment geen titel aan koppelen, maar daarna relatief snel hier gevonden. Al snel viel ook het kwartje bij Goodbye Stranger, de titeltrack en Take The Long Way Home. Dat zijn na al die jaren nog steeds geweldige songs. Voor het eerst valt nu ook de fantastische gitaarsolo op aan het eind van Goodbye Stranger. Met name Hodgson zorgt voor een fijne, ietwat ongemakkelijke sfeer. Dat is iets wat me altijd ontzettend aanspreekt in muziek. Supertramp heeft dat fijne laagje spanning en daarom doet het weer wat denken aan Crime Of The Century. Dit album heeft meer hoogtepunten, maar ik waardeer Crime net wat beter omdat die over de gehele linie sterk is. In elk geval is mijn waardering voor Supertramp door deze marathon gegroeid.

Tussenstand:
1. Crime Of The Century
2. Breakfast In America
3. Crisis? What Crisis?
4. Supertramp
5. Even In The Quietest Moments
6. Indelibly Stamped

Niet meer mijn genre en het beste bandlid is vertrokken. Toch valt dit album eigenlijk nog wel mee. De verschuiving naar (eighties) pop is uiteindelijk geen groot probleem gebleken. Ik heb leeftijdsgenoten van Supertramp gezien die er (meer) moeite mee hadden. Natuurlijk is het met de opener wel even slikken, maar slecht is het zeker niet. Dat geldt voor de rest ook wel. Het is voor mij onmogelijk om hier gewetensvol een onvoldoende te geven. Er is eigenlijk niets waar ik me aan irriteer en de titeltrack is in zijn massieve omvang wel redelijk de moeite waard. Er zitten heel toffe stukken in. Ik hoor alleen geen redenen om dit album vaker te draaien. Bij eerdere albums moest ik nog wel eens aan Savatage denken. Vandaag merk ik dat Davies me soms aan Jon Oliva doet denken.


Tussenstand:
1. Crime Of The Century
2. Breakfast In America
3. Crisis? What Crisis?
4. Supertramp
5. "...Famous Last Words..."
6. Even In The Quietest Moments
7. Brother Where You Bound
8. Indelibly Stamped

Ik dacht dat ik vier lp's van Supertramp in mijn kast had staan. Bleken er drie te zijn, maar een ervan is Crime Of The Century. Ze komen allemaal uit de collectie van mijn ouders, die dertig jaar geleden waren overgestapt op de cd en sindskort ook op spotify.

Ik ben nooit fan geweest van Supertramp, maar ik heb er ook nooit iets tegen gehad. Een betere omschrijving van mijn relatie met de band is dat ik er gewoon te weinig van ken. In een bepaald opzicht is het ook wel leuk om je te realiseren bij welke band bepaalde evergreens horen. Tot voor kort moest ik je het antwoord schuldig blijven van wie School of Dreamer nou was. Ik denk dat ik net als Lennert het nummer Dreamer een jaar of tien geleden makkelijk had afgedaan als zeikerig. Nu kan ik er heel erg van genieten. Goed nummer. Zeker in de opzet van deze plaat trouwens. Ik was ervan overtuigd dat dit een conceptalbum was toen ik het draaide. Niet helemaal zeker van mijn zaak en een zoekopdracht via google maakte me duidelijk dat alleen het thema overeenkomt op dit album.

Het maakt mij in elk geval weinig uit. Ik ben blij dat Supertramp de wisselvalligheid van het voorgaande werk heeft laten varen en hier echt met een stevig product op de proppen komt. Een sokkel eronder die onverwoestbaar is. Stevig is de muziek niet. Het is heel toegankelijk en luistervriendelijk. In dat opzicht deed het me wel denken aan Pink Floyd. Een beetje Dark Side Of The Moon en nog meer The Wall (die pas enkele jaren later uitkomt). Er heerst een erg fijne sfeer die vooral bepaald wordt door het prachtige spel van de piano, keyboard en blazers. De heren Davies en Hodgson leveren ook op vocaal gebied subliem werk af. De manier waarop de toch al sterke songs een prachtig geheel vormen en zodoende naar een hoger niveau getild worden, is indrukwekkend. Zo hoor je ze maar weinig.


Tussenstand:
1. Crime Of The Century
2. Supertramp
3. Indelibly Stamped

Het mag wel duidelijk zijn dat dit album in de schaduw staat van Crime Of The Century. Het is helemaal geen slecht album, maar het is lang niet zo pakkend en sfeervol als de voorganger. Het heeft even nodig om op gang te komen en kent alleen met The Soapbox Opera en Another Man's Woman een evenaring de kwaliteit van Crime Of The Century. Als vervolg is dit album vrij teleurstellend, maar op zichzelf luistert het prima weg en doet het weinig verkeerd. De progpopstijl van Supertramp is en blijft vrij leuk. Een krappe 4*


Tussenstand:
1. Crime Of The Century
2. Crisis? What Crisis?
3. Supertramp
4. Indelibly Stamped

Het lukt me niet om echt waarderen te kweken voor dit album. Even In The Quietest Moments begint heel sterk met Give A Little Bit. Niet dat ik altijd groot fan ben geweest van dit nummer, maar ik vond het altijd wel leuk om te horen als het voorbij kwam als de radio aan stond. Ik kan me de blazers alleen niet herinneren, dus wellicht dat er verschillende versies zijn.

Daarna zakt het niveau dramatisch; van ijzersterk tot middenmoot. Eerlijk gezegd volgt er niets meer dat mijn aandacht zo grijpt als de opener. De titeltrack. Babaji en Fool's Overture overtuigen me nog om voor 3,5* te gaan, maar ik mis echt een hoop visie en kwaliteit hier. Ook de drie genoemde songs bulken wat mij betreft niet van de kwaliteit, maar het is hier bovengemiddeld aardig. Het is me inmiddels ook opgevallen dat ik de stem van Hodgson een stuk liever hoor dan die van Davies. Hodgson doet me wederom aan Pink Floyd denken en de manier waarop de piano gebruikt wordt, lijkt wel erg Savatage.


Tussenstand:
1. Crime Of The Century
2. Crisis? What Crisis?
3. Supertramp
4. Even In The Quietest Moments
5. Indelibly Stamped

Werkelijk onherkenbaar op de zang van Davies na. Qua talent blijft er ook weinig meer over. Ook hier kan ik niet heel hard zijn met de score, want in al zijn veiligheid vind ik het niet direct een slecht album. Het is aan te horen, zeker als achtergrondmuziek. Speciaal is het absoluut niet. Ik heb me regelmatig wel afgevraagd wat ik aan het luisteren was.

Tussenstand:
1. Crime Of The Century
2. Breakfast In America
3. Crisis? What Crisis?
4. Supertramp
5. "...Famous Last Words..."
6. Even In The Quietest Moments
7. Brother Where You Bound
8. Indelibly Stamped
9. Free As A Bird

Verdomme, die hoes is het toch niet voor mij. Om het nog zachtjes uit te drukken. De opener verder ook niet. Ik dacht even dat ik een plaat opgezet had van Fleetwood Mac uit de Buckingham/Nicks periode. Rosie Had Everything Planned is het eerste mooie liedje. Kalm, een beetje folky. Remember gooit het dan weer over een geheel andere boeg, omdat het vrij lomp klinkt. Wat volgt, is vooral dertien-in-een-dozijn-materiaal. En dat in een ratjetoe aan stijlen. Het is niet per se slecht, maar de gebrek aan samenhang heeft een negatief effect op de luisterervaring. Ik ben benieuwd hoeveel mensen de band afgeschreven hadden na deze plaat. Ik zou het wel gedaan hebben.

Tussenstand:
1. Supertramp
2. Indelibly Stamped

Rampzalig is het ook niet toch? Ik vind het in elk geval niet erg om wat te moeten ploeteren om een parel te vinden. Twee in dit geval want Crime Of The Century en Breakfast In America ga ik na deze marathon echt wel vaker draaien.


Supertramp is in elk geval een band waar mijn moeder fan van is. Nu ik dit album zie met het jaartal 2002, herinner ik me weer dat ze toen eindelijk weer eens een show in Nederland zouden geven. Mijn ouders zijn er heen geweest, in elk geval. Ik was toen 16 in elk geval. Met de kennis van nu, weet ik dat ik het toch niet had hoeven zien. Het is wel vrij duidelijk dat Supertramp zonder Hodgson beduidend minder de moeite waard is. Waar Supertramp na zijn vertrek nog moedig meevernieuwt in de jaren tachtig, is hier iedere drang om er iets heel goeds van te maken weg. Je hoort hier kundige muzikanten, maar het is zo veilig als wat. Supertramp is natuurlijk niet de enige band die achterover is gaan leunen. Niks moet meer en dat gevoel kan natuurlijk ook fijn zijn. Voor mij als luisteraar houdt het dan echt wel op. Als er geen spanning of risico meer te horen is, is een album hooguit goed voor de achtergrond. Slow Motion heb ik twee keer gedraaid, maar ik heb er niets van onthouden. Ik kan me ook niet voorstellen dat er mensen zijn die dit wel (nog) regelmatig luisteren. Mag natuurlijk wel hoor. Ik denk wel dat het duidelijk is dat het sprookje van Supertramp in de studio in elk geval voorbij is.


Eindstand:
1. Crime Of The Century
2. Breakfast In America
3. Crisis? What Crisis?
4. Supertramp
5. "...Famous Last Words..."
6. Even In The Quietest Moments
7. Some Things Never Change
8. Brother Where You Bound
9. Indelibly Stamped
10. Slow Motion
11. Free As A Bird

Blegh, albums van 70 minuten. Veel te lang! Wat Supertramp hier presteert, is wederom niet mijn ding, maar het is wel beter aan te horen dan Free As A Bird. De songs zijn weer wat beter geworden en de toevoeging van de jazz-elementen. Ik durf zelfs te zeggen dat dit het beste (of minst erge) album is sinds het vertrek van Hodgson. Op een bepaalde manier superdegelijk en ik zou (zonder hier mensen te willen beledigen) de term ouwelullenrock willen toepassen. De drang om iets fantastisch, laat staan progressief, af te leveren is compleet weg.


Tussenstand:
1. Crime Of The Century
2. Breakfast In America
3. Crisis? What Crisis?
4. Supertramp
5. "...Famous Last Words..."
6. Even In The Quietest Moments
7. Some Things Never Change
8. Brother Where You Bound
9. Indelibly Stamped
10. Free As A Bird

Ik sluit me hier heel erg aan bij mijn mede-marathonner. Het debuut van Supertramp is een fijn klinkend album dat nergens de mist in gaat, maar het is zeker niet bijzonder. Het geluid is heel kaal en daarom snap ik ook heel goed waarom veel mensen vinden dat de band hier nog zoekende is. Zelf vraag ik me soms nog wel af of deze plaat eigenlijk wel af is. Het is soms zo kaal namelijk. Try Again is inderdaad erg mooi, al neemt dat niet weg dat met deze koers het verhaal van Supertramp als een nachtkaars uitgegaan was.

Het album waar ik wel het meest tegenop keek. We hadden afgesproken voor de lange versie te gaan, maar bijna 83 minuten aan muziek gaat me normaliter wel erg ver. Toch heb ik me goed vermaakt met dit album. Niet alle songs zijn even sterk, maar de uitschieters vragen er voor het eerst ook echt om vaker gedraaid te worden. De opener is geweldig en When All Is Lost is een fantastische ballad. Geen egotripperij te bekennen hier en het geluid is over het algemeen helder. Op Heretic is er zelfs een heuse twinsolo. Misschien dat ik die eerder gemist heb, maar dit is toch veruit het beste wat ik van Symphony X gehoord heb. Na al die platen vallen de stukjes dan eindelijk op de juiste plaat en vinden de heren een goede balans tussen power en prog. Complimenten ook voor Reign In Madness. Ik heb zelfs even een 4,5* overwogen.


Tussenstand:
1. Iconoclast
2. V - The New Mythology Suite
3. Paradise Lost
4. Twilight In Olympus
5. The Divine Wings of Tragedy
6. The Damnation Game
7. Symphony X
8. The Odyssey

Dit album begint best goed. Het heeft vlotte riffs, echte songs en afwisseling dat ertoe doet. Alleen de moderne productie staat me wat tegen, evenals het soms groovende gitaargeluid. Maar daar valt goed mee te leven. De titeltrack is een aardige ballad, maar biedt een welkom rustmoment. Daarna zakt de aandacht weg en betrap ik mezelf er voor het eerst op naar de klok te kijken. Op de tweede helft hoor ik toch veel songs die redelijk saai zijn. Ze zitten allemaal in hetzelfde spectrum wat sfeer en snelheid betreft. Het afsluitende The Sacrifice (fraaie ballad) en Revelation trekken dat toch weer enigszins recht, maar voorlopig blijf ik voor V net iets meer bewondering houden. Er staan uiteindelijk toch een aantal prima tracks op deze plaat. Dat het geheel wat meer power metal klinkt, is uiteraard geen bezwaar.


Tussenstand:
1. V - The New Mythology Suite
2. Paradise Lost
3. Twilight In Olympus
4. The Divine Wings of Tragedy
5. The Damnation Game
6. Symphony X
7. The Odyssey

Op basis van de gemiddelde scores die dit album op internet krijgt, valt het debuutalbum van Symphony X me nog reuze mee. Hoewel het op het eerste gehoor allemaal best interessant klinkt, is Symphony X hier een verzameling muzikanten en geen band. Echte songs hoor je hier ook niet. Het zijn eerder een verzameling ideeën die soms coherent klinken. Het zijn ongetwijfeld goede muzikanten. Ook de zanger is zeker niet slecht. Vooral de gitarist laat graag horen waar hij allemaal toe in staat is en zodoende wordt dit debuut na een tijdje wat saai. Ik hoor er wel wat Malmsteen in terug, maar ook een band als Savatage. Er zit geen lijn in het geheel en de songs an sich zijn wel geinig. Het geluid is vrij matig. Het moet raar lopen wil ik dit album ooit nog opzetten.