Na zich heel lang op een steeds steiler hellend hellend vlak te hebben begeven, schijnt het dat de Pumpkins hier een goede plaat hebben afgeleverd. Mijn nieuwsgierigheid wint het van mijn zorgen: ga ik weer eens de partypooper zijn? Een Smashing Pumpkins-album dat kan doorgaan voor een Smashing Pumpkins-album; dat heb ik namelijk al enkele decennia niet meer meegemaakt. Ondanks deze scepsis treed ik deze voormalige jeugdliefde met open vizier en positief tegemoet.

Ondanks de vreselijke titel blijkt Aghori Mhori Mei een beluisterbare plaat waarvoor hoorbaar meer moeite is gedaan dan de stortvloed aan nietszeggende muziek op een lange reeks voorgaande platen. Vooral aan het begin van de plat staan enkele nummers die aankomen. De productie is wat kil, maar wel knallend. Modern dus.

Helaas vind ik het geheel toch (weer) niet volovertuigend. De tweede helft glijdt onopgemerkt voorbij, met zelfs enkele stinkers. Het klinkt me wat al te veel als een band die de in chronologisch opzicht angstig vroeg liggende piek van haar carrière (lees: circa Siamese Dream) probeert te hervinden. Maar dan met het B-elftal, en met gespeelde inspiratie in plaats van échte.
Toch weer een beetje de party-pooper dus... (sommige vrienden noemen mij "de muziek-hitler").

Getypt in De album Top 100 van ...:

Bij deze plaat worden als beschrijving altijd allemaal steekwoorden van stal gehaald: napalm, gevaar, Vietnam, chaos, rellen. Vaak denk ik bij zulke vergelijkingen: het zal wel, maar bij deze plaat klopt het helemaal: deze plaat klinkt, 55 (OMG WTF) jaar na dato, nog steeds bloedjelink. Er zit een ontzettende opruiende sfeer in, muziek om bij te rellen!
Down On the Street opent met een krolse UH! en is lekker van de straat, maar dan ook nog dicht op de vuile straatstenen. Op Loose zingt Iggy dat hij 'm er diep instopt omdat hij los rondloopt, dus moeders hou je dochters thuis. T.V. Eye staat ook weer bol van de hitsigheid, Het broeierige en uitgesponnen Dirt is nihilistisch tot op het bot: "I've been hurt, but I don't care". En "Do you feel it when you touch me?" zingt Iggy zó dat het klinkt als "Do you feel it when you cut me?".
Kant B gaat all-out: de riff van 1970 geeft mij het ultieme "slopuh!"-gevoel. Hier komt voor het eerst de freejazzsax erin: een gouden toevoeging. Iggy voelt zich heel erg goed (staat stijf van van alles) en dat mogen we weten! Diezelfde saxofonist (Steve Mackay) wordt gelijk aan het begin van het titelnummer aangespoord om 'm nog eens extra van jetje te geven, wat hij ook behoorlijk doet! Als een James Brown-nummer stoomt dit door het gekkenhuis in. L.A. Blues is het ultieme einde van deze plaat: ontaarden in chaos, maar wát een lekkere chaos. De tekst in dit nummer volgens genius.com: "(Random unintelligible screaming)"

Met 36 minuten een heerlijke plaat om vaak op te leggen als je even wat stoom moet afblazen.

Aangekruist als favoriet:
1. 1970
2. Fun House

Dit soort reunies zetten de luisteraar ook flink voor het blok... hoe deze deze platen in godsnaam te beoordelen? De klassieke Stooges-platen staan diep in het collectieve geheugen gegrift en passen perfect bij de chaotische tijdsgeest waarin zij uitkwamen. De Vietnam-oorlog, de hallucinerende klanken van LA Blues", de ondertoon van gevaar in de muziek, dat plaatje klopt helemaal... wat denken de heren Stooges hier met deze cd eigenlijk zelf aan toe te kunnen voegen? Dat zou ik wel eens willen weten... er zou bij elke reuniecd een verantwoording geleverd moeten worden!

Het redelijk verpletterende Lowlandsoptreden verschafte nog wel wat valse hoop (ook dankzij het ontbreken van nieuwe nummers op de setlist) maar deze plaat klinkt als een tweederangs soloplaat van Iggy... the horror, the horror!

En nu ga ik snel weer naar Dinosaur Jr. luisteren, die hebben een alleraardigste reuniecd gemaakt (het kan dus wel )

Geschreven in de album top 100 van:

Een parel uit het diamanten muziekjaar 1991, veel platen uit dat jaar in mijn lijst. Dit album leerde ik kennen door de briljante single Not Too Soon, die vaak langskwam in de alternatieve muziekprogramma's op MTV. Mijn tienerhartje begon harder te kloppen bij de twee leuke dames in deze band, maar ook bij de hemelse sfeer in dit übercatchy nummer. Vervolgens de plaat gekocht en het is een levenslange favoriet gebleven. Dit is zo'n plaat in de categorie "zo vaak gedraaid dat ik elke noot kan dromen", net zoals bij bijvoorbeeld Nevermind, Gish, Goo: muziek uit het pre-mp3 tijdperk en je moest het doen met wat je had dus dat draaide je heel vaak.

The Real Ramona begint met Counting Backwards, dat ook een single was. Gelijk al valt op dat Kristin Hersch het talent heeft hele ongebruikelijke en tegendraadse melodielijnente maken. Goede opener die tegelijk catchy en ongemakkelijk is.
Him Dancing is een nummer van 1 minuut dat op een wat jammere plek op de plaat staat: net uit de startblokken, slaat nu bijna dood.
Maar gelukkig is daar ietwat dreigende Red Shoes, dat de draad weer oppikt.
Graffiti is een mooi nummer met een warme, lieve sfeer. Een warme deken.
Het springerige golden Thing is weer zo'n tegendraads nummer dat veel kanten opvliegt maar een interne logica heeft die gewoon helemaal klopt.
Ellen West is messcherp, een pittig popnummer. Daarna komt Dylan, een soort ambient interlude.
Hook In Her Head is vervolgens het hoogtepunt van de plaat. Ook hier weer een hele ongebruikelijke melodie, die voor een bepaalde dreiging zorgt. Veel gekte in dit nummer, zangeres Kristin Hersch heeft helaas lang moeten kampen met psychische problemen. Tegen het einde van het nummer beginnen de gitaren te razen en valt op dat Hersch en Tanya Donelly hun chops beheersen.
Hierna het eerder genoemde Not Too Soon, gezongen door Tanya Donelly. Logisch dat dit de single was, het is het meest pakkende nummer van de plaat. Ergens in het nummer zit een slag op een bekken en pas op dat moment valt op dat in alle muziek hiervoor geen bekken te horen was: drummer David Narcizo speelt net als op de voorgaande Muses-platen zonder bekkens. Deze slag is zo onverwacht, zo perfect geplaatst en zo mooit dat op dat moment de Hemelen Zich Openen.
We zitten in een Donelly-blokje want ook Honeychain is door haar gezongen. Een dreampop-achtignummer dat na het intro met alleen bas en zang mooi dromerig wordt.
Say Goodbye is weer een scherp popnummer met glijdende gitaren.
Two Step is een mooi nummer om afscheid te nemen van deze plaat. De mooie productie en de samenzang maakt er iets hemels van, het nummer ontroert me altijd.

Aangekruist als favoriet:
1. Hook In Her Head
2. Not Too Soon
3. Two Step

3 liedjes, tweeeëneenhalf uur. Da's de bijzondere nieuwe plaat van Thurston Moore. Thurston is tegenwoordig versierd met kettingen, heeft deze plaat uitgebracht op international peace day en is alweer een hele tijd gelukkig met Zijn Eva Prinz (u weet wel, de nog steeds wettige echtgenote van Bernardo Guillermo, zoon van de onlangs overleden prinses Christina, echt waar, zoek maar op als je het niet gelooft). Thurston is veranderd in een hippie!

Ik zal niet vertellen wie er allemaal meespelen en wat de titels betekenen, want dat wordt op zo'n beetje elke website waarop Spirit Councel wordt besproken uitgelegd. Feit is dat Thurston hier drie bijzondere pieces dropt, die tot zijn beste werk horen.

Alice Moki Jayne klinkt als zijn vorige plaat maar dan instrumentaal en met één nummer. Dat ene nummer bestaat trouwens uit meerdere movements en klinkt als een optelsom van alle muziek die hij tot op dit punt in zijn leven heeft gemaakt. Vervolgens worden op de twee nummers erna nieuwe werelden verkent: 8 Spring Street is een zeer knap solostuk dat diep gaat. Galaxies is een compositie voor 12 gitaren waarop hij meer de dirigent dan een solist is. Hee, waar hadden we dat nou eerder gehoord? Thurston eert (en benaderd hier de klasse van) zijn vorig jaar overleden mentor.

Een heel bijzondere en persoonlijke plaat, die vergezeld schijnt te gaan van een boekje. Ik heb de 3xCD besteld, dus als ik het fysieke exemplaar in mijn handen heb mogelijk meer over dat boekje.

Getypt in De album top 100 van...

Van dit soort muziek kon ik destijds geen genoeg krijgen. Eredivisie-noiserock van het geesteskind van Steve Austin, voorman en enige constante lid van deze band. De lelijke kanten van de (Amerikaanse) menselijke geest en samenleving komen uitgebreid aan bod op deze plaat en daarmee is dit bepaald geen feestje om te luisteren maar toch ook weer wel, want zoals bij veel van dit soort muziek zit de schoonheid ver onder de oppervlakte verstopt.

Later werd deze band veel meer metal en verloor ik de interesse, hier is het nog meer een mix van metal, sludgy rock, hardore en nog wat meer dingen.

Aangekruist als favoriet:
1. Willpower
2. Sidewinder
3. Promised Land

Getypt in de album top 100 van...:

Post-rock en avant-garde zijn vreselijke containerbegrippen, die deze band te kort doen. Ik noem de muziek op Millions Now Living Will Never Die liever een avontuurlijke mix van jazz, dub, gamelan, kraut (de pot verwijt de ketel ) en jazz.

Zo kan je het zeker ook omschrijven
En als laatste hokje: volgens mij is dit een schoolvoorbeeld van z.g.n. "fourth world music":
"Fourth world music" is a musical aesthetic described by Hassell as "a unified primitive/futuristic sound combining features of world ethnic styles with advanced electronic techniques", aldus Jon Hassell die dit begrip heeft geintroduceerd.

Deze plaat klink vooral op Djed (dat met zijn 21 minuten de hele A-kant in beslag neemt) heerlijk obscuur, alsof het ergens op zolder is gevonden en weer afgestoft. Moeilijk om deze collage te beschrijven: het is duidelijk een studioknutselwerk ("de studio als instrument") waarbij diverse stukjes muziek die soms iets meer en soms iets minder in elkaars verlengde liggen aan elkaar zijn ge Mac-Gyverd zonder dat het net zo gekunsteld klinkt als dat deze zin nu blijkt te zijn geworden. Heerlijk werkje om bij weg te dromen.

Op kant B een paar kortere nummers die varieren tussen abstract en rijk gearrengeerd en georchestreerd.
Deze plaat draait sinds het uitkomen jaarlijks wel rondjes op mijn draaitafel, altijd al in de heavy rotation geweest dus. Dit blijft voor mij dé Tortoise waar ik altijd naar zal blijven luisteren.

Aangekruist als favoriet:
1. Djed
2. Glass Museum

Geschreven in de album top 100 van...:


ik luister deze plaat en deze band bijna nooit meer, maar ter voorbereiding op deze lijst heb ik dat weer eens gedaan en het was duidelijk: dit hoort er gewoon in. 77 minuten gekte, die ik ook heel tof vind om naar te luisteren. Nog steeds. Het eerste "couplet" (tussen quote-tekens want dit betekent niks op deze plaat) klinkt een beginsel/oorlogsverklaring voordat het losbarst:

They said our youth was dead
How could they know?
We're stinkin' in our beds
We're lyin' low
Your plastic culture sucks and
It's gonna blow!

Aangekruist als favoriet:
1. Aroma of Gina Arnold
2. Rations
3. Bladder Stomp: Krautrock

Prachtige plaat inderdaad... en één die vele luisterbeurten zal gaan vragen.
TVOTR is een band uit New York, met linkjes naar the Liars en Yeah Yeah Yeahs. Met the Liars deelt ze haar experimenteerdrang.

Voorganger "Desperate Youth, Bloodthirsty babes" was een openbaring met haar mix van doowop en postpunk/wave maar was wat mij betreft aan de langdradige kant. Deze CD weet wel de volledige lengte te boeien. Op "Province" doet ene David Bowie de achtergrondvocalen en op "Hours" Kazu Makino van Blonde Redhead.
Deze plaat kent vele lagen, en muzikaal gebeurt er heel veel. Ondanks dat er relatief "weinig" instrumenten per nummer worden gebruikt wordt het uiterste uit de arrangementen gehaald. Geluidenmaker en producer Dave Sitek weet met zijn electronica elk nummer precies de juiste sfeer mee te geven. De algehele sfeer is donker, depressief bijna, maar de teksten van Tunde Adebimpe zijn hoogst cryptisch en zijn zang klinkt juist hoopvol, als een soulzanger.

Het Morphine achtige geluid klopt wel enigzins door de sfeer, maar in slechts één nummer zit een blaasarrangement (maar zonder saxofoon). Maar ik zou geen enkele andere band kunnen noemen die hier op lijkt, het is bijna een genre op zich.
4.5 *