De wat anonieme metalcore van het debuut heeft hier plaats gemaakt voor wat anonieme groovemetal a la Pantera en Machine Head. Niet slecht gedaan, mede door de krachtige produktie; vooral de eerste helft van het album bevat een reeks sterke tracks. Vanaf The Future Need Us Not wordt het allemaal wel wat minder boeiend en gaat de zang van Caroline Westendorp een beetje vervelen. In de saaie semiballad Silent War vallen zangeres en band vervolgens door de mand. Missie niet helemaal geslaagd dus, maar de band is op de goede weg.

Erg matig en behoorlijk stuurloos album, met een grote reeks oninteressante en rommelige tracks. De eerste paar nummers gaan nog wel, maar al snel komt de klad erin en is het lastig de aandacht bij het materiaal te houden. De beste tracks zijn Direct Buki en C-H-E-M-I-C-A-L, maar dat zijn eigenlijk bonustracks. Dat zegt dus al genoeg over de kwaliteit van het album.

Aardige verzamelaar, waarop de meeste memorabele tracks van het duo wel vertegenwoordigd zijn. Ook een aantal wat mindere tracks, maar dat mag de pret niet drukken. Het meeste materiaal heeft de tand des tijds tot nu toe redelijk goed doorstaan, waarbij vooral de tracks van de eerste paar albums er in positieve zin uitspringen. Het latere werk is helaas toch minder boeiend. Er is ook een nieuwe track toegevoegd: Keep My Composure.

Zoals alle albums van The Chemical Brothers nogal onevenwichtig, met een aaneenschakeling van interessante tracks en nietszeggende vullertjes. Gezegd moet worden dat dit wel één van de betere albums van de band is. Maar ook hier gaat de boel een beetje uit als een nachtkaars, na een vrij sterk begin.

Matig album, dat na een paar redelijke tracks snel afzakt naar een bedenkelijk niveau. Veel tracks bestaan uit nogal vervelende, zich eindeloos herhalende passages en stukjes tekst, soms op het irritante af. Hier en daar een aardige beat en een aangenaam sfeertje, maar te vaak is het songmateriaal vlak en eentonig.

Vrij compact album, dat behalve de vage opener Snow lekker doordreunt. De plaat zakt nergens echt in, maar echt memorabel wil het album helaas ook niet worden.

En weer een tegenvallend album van het duo. Voornaamste probleem: de vrouwelijke vocalen, die behoorlijk irritant aanwezig zijn. Puur instrumentaal zou dit ook geen hoogvlieger geweest zijn, daar is het songmateriaal absoluut niet sterk genoeg voor, maar nu krijg je de kans niet eens om een beetje in de sfeer van de tracks te komen. Het titelnummer gaat nog wel, maar afgezien daarvan is de lome, hoofdzakelijk saaie techno beneden peil.

Aangename mengeling van nu metal en metalcore, waarbij het geluid gelukkig nergens verzandt in al te zoetsappige toestanden. De band slaagt erin om songs met een kop en een staart te schrijven die snel blijven hangen. Luister maar eens naar het fraaie Walls. De eenvormigheid neemt toe naarmate het album vordert, maar het blijft binnen de perken.

Minder dichtgesmeerd en melodieuzer dan voorganger Know Hope, met een meer open en 'live'-geluid. Sporadisch leidt dit tot wat rommelige toestanden, vooral in de eerste paar songs, maar al snel groeit het album en weet men de aandacht vast te houden. Heavy passages en zoete refreintjes wisselen elkaar kunstig af, zonder dat het songmateriaal al te voorspelbaar wordt. Jammer van de dreinerig gezongen afsluitende titeltrack, een enigzins misplaatste semiballad.

Moderne metalcore uit de VS, overrompelend en bikkelhard. Het dichtgesmeerde geluid zit vol electronische effecten en dreigende keyboardpartijen, maar gelukkig blijven de songs herkenbaar en verzandt het geheel niet in een oorverdovend rommeltje. De geslaagde melodieuze refreinen dragen bij aan de broodnodige afwisseling. Op den duur wordt alles wel wat eenvormig, zoals bij zoveel bands binnen dit genre, maar de band heeft net genoeg kwaliteit in huis om iets boven het maaiveld uit te steken. Fans van Bring Me The Horizon kunnen hier wel wat mee, denk ik zo.

Behoorlijk saaie bedoening, dit album. De electronische songs met hier en daar wat spaarzame zang lopen naadloos in elkaar over, zodat je het gevoel hebt naar één lange track te luisteren; op zich geen probleem, ware het niet dat alle tracks behoorlijk vlak en nietszeggend zijn. Het kabbelt allemaal rustig voort, zonder hoogte- en/ of dieptepunten, maar het is allemaal zo verdomde spanningloos.

Afwisselend album, vooral door het aantrekken van een aantal gastzangers- en zangeressen, maar helaas ook nogal wisselend van kwaliteit. Stevige technodeuntjes als opener Emulator en vooral Jupiter Shift zijn prima, maar veel andere tracks zijn of nogal irritant of vrij nietszeggend. Het resulteert in een wisselvallig mengelmoesje dat nog net het aanhoren waard is, maar meer ook niet.

Niet mijn ding, deze avontuurlijke progressieve rock uit de VS. Je kunt duidelijk horen dat band en zanger veel talent in huis hebben, maar het komt er op dit debuut nog niet overtuigend uit. De songs zijn wisselvallig en springen van de hak-op-de-tak, met veel maffe intermezzo's en saaie outro's. Hopelijk laat de band wat vooruitgang horen op volgende albums.

Iets makkelijker te behappen dan Act I, maar de avontuurlijke progressieve rock van deze Amerikanen doet me nog steeds weinig. Je hoort dat het goed is binnen het genre, maar ik kan gewoonweg niets met het genre. Tegen het einde wint het album aan kracht en komen er een paar leuke tracks langs, maar overwegend is dit een lange en vooral langdradige zit. Ik vrees dat ik de hierop volgende platen maar ga overslaan.

Een ambitieus werkstuk, zeker in de volledige versie met 36 volwaardige tracks. Qua sfeer is het materiaal verdeeld in 9 'kleuren', variërend van wit naar zwart en alles daartussenin. Pop, country, blues, electro, rock, het is allemaal aanwezig. Met het grootste gedeelte van de songs heb ik helemaal niets, sterker nog, de meeste zijn dodelijk saai wat mij betreft, maar de meer donkere kleuren bevatten enkele aardige songs, en de 'zwarte' tracks zijn top. Jammer dat niet alles van dat niveau is.

Interessant project van de zanger van de extreme metalband The Browning, Jonny McBee, en zijn vrouw, Moon. Samen delen ze hier de zangpartijen, die variëren van zweverig en zwoel tot ruig en bruut. De muziek is een combinatie van poppy electronica en industrial metal. Het levert een kort maar krachtig album op, vol aanstekelijk songmateriaal dat lekker in het gehoor ligt en tegelijkertijd behoorlijk heftig is. Veel tracks zijn net iets te kort om echt indruk te maken, maar dit debuut is absoluut veelbelovend.

Behoorlijk goede metalcore uit het Verenigd Koninkrijk. Origineel is het allemaal niet, maar door de energieke en lekker bombastische uitvoering is het wel bijzonder genietbaar. De band weet heel goed waar de accenten horen te liggen en zorgt er vakkundig voor dat de boel niet te zwaar of juist te commerciëel klinkt. De balans is precies goed. Daarnaast zijn de meeste songs pretty darn good.

Mijn eerste kennismaking met deze amerikaanse band, ook al is dit inmiddels hun achtste album. De mengeling van poppy punkrock en stevige metalcore werkt bijzonder aanstekelijk, resulterend in een grote reeks lekker in het gehoor liggende tracks. Naar het einde toe is de rek er wel een beetje uit, maar tot die tijd is dit een prima album. Althans, voor de wat meer avontuurlijk ingestelde metal-liefhebber. Puristen en fans van het eerste uur kunnen hier waarschijnlijk weinig mee. Het geluid deed me her en der wel wat denken aan het britse Architects, ook zo'n band die inmiddels ver voorbij het oorspronkelijke geluid geëvolueerd is.

Met metal heeft dit inmiddels weinig meer te maken, maar gezegd moet worden dat de band wel heel goed is in het maken van aanstekelijke liedjes die al snel in je hoofd blijven hangen. Het album is daarnaast ook bijzonder smaakvol geproduceerd, waardoor alles lekker makkelijk naar binnen schuift. Het lekker zware gitaargeluid doet ook ditmaal denken aan het britse Architects, al is die band wel heel wat steviger (en beter). Niettemin best een oké plaatje, voor de wat meer ruimdenkende metalliefhebber.

Met de schreeuwerige passages kan ik niet zo veel, maar zodra er wordt gezongen blijkt deze amerikaanse metalband heel wat kwaliteit in huis te hebben, daarbij gesteund door een reeks prima songs. Meer dan eens lijkt het geluid ook wel wat op een metalcore-versie van Twenty One Pilots, deels door de zang en deels door de sfeer van het songmateriaal.

Wat mij betreft een sterk en afwisselend album. Inderdaad meer songgericht, dus met kop en staart, maar dat bevalt mij sowieso beter. Depth Charge en Suicide zijn mijn absolute favoriete tracks. Het valt me nu overigens pas op dat het begin van Depth Charge best wel lijkt op dat van Strapping Young Lad's All Hail The New Flesh. Meesterlijk geproduceerd weer, warm en vol.

Net als Terria één van de betere werkstukken van meneer Townsend, meeslepend en zeer afwisselend. De onderlinge variatie is enorm en het is knap hoe er continu wordt geschakeld tussen bombastisch beukwerk en subtiele, haast ambient-achtige soundscapes. Gezien het schizofrene karakter van de muziek (en van Townsend zelf) zal het geen verrassing zijn dat niet alle tracks even boeiend zijn, maar dat is dan ook wel weer een deel van de charme.

Dit is de nieuwe band van de zanger van het ter ziele gegane Stabbing Westward, Christopher Hall. De sound ligt vrij dicht bij zijn vorige band, al zijn de songs hier meer uptempo en rock-gericht. Het is wel een stuk harder dan de laatste plaat van Stabbing Westward, in ieder geval. Bijzonder aanstekelijke songs, misschien wat aan de simpele kant, maar fraai uitgevoerd. Als je Stabbing Westward goed vond kun je dit gerust eens proberen.

Tweede album van deze band rond ex Stabbing Westward-zanger Christopher Hall. Het debuut kende voornamelijk stevige uptempo rocksongs; ditmaal ligt de nadruk op meer stemmige, midtempo songs die her en der flink aan Stabbing Westward doen denken. En dat is natuurlijk geen straf. Goede plaat.

Door het karakteristieke stemgeluid van zanger Christopher Hall doet dit sterk denken aan Stabbing Westward, Hall's vorige band. Gezegd moet worden dat de muziek ook steeds meer op die band gaat lijken. Dat is echter zeker geen nadeel, want wat mij betreft is die band veel te snel opgeheven. Dit derde album van The Dreaming is in ieder geval uitstekend en biedt moderne rock met hier en daar wat metal-elementen en veel electronica. De songs liggen lekker in het gehoor en de plaat kent wat mij betreft geen missers. Meest opvallende track is de geslaagde cover van Garbage's #1 Crush.

Solide thrashmetal uit Zweden, overtuigend maar wel wat eenvormig. Vooral de beperkte zanger is hier debet aan, met zijn voortdurende eentonige geschreeuw. Daar hebben meer van dit soort bands last van. De songs zijn verder degelijk genoeg, maar het ontbreekt de band gewoonweg net aan dat beetje extra om boven het maaiveld uit te komen.

Wisselvallig album, dat naast lekkere uptempo beukers (zoals opener Paradises Into Deserts en More Sin On My Burden) veel midtempo werk bevat dat een stuk minder weet te overtuigen. Daar wordt alles al snel een beetje saai en flauw. Met het gaspedaal ingedrukt is dit een prima band, maar dat gebeurt helaas veel te weinig.

Middelmatig potje metal uit Zweden. Voornaamste probleem ligt bij de zang. Vooral de stukken waarin wordt gekrijst zijn niet best. Daarnaast zijn bepaalde clean gezongen refreintjes erg zeurderig en flauw. Gekoppeld aan een paar midtempo slome songs zorgt dit voor een mineurstemming, die slechts ten dele ongedaan gemaakt kan worden met vette beuktracks als opener To The Pigs en het sterke Burn Your Ghosts. Leuk dat de band hier en daar wat wil experimenteren, maar op deze manier werkt het niet.

De metalcore versie van Rage Against The Machine. Voormalig Killswitch Engage-zanger Jesse Leach keert zich binnenstebuiten op dit prima album. Qua muziek verwijst het regelmatig naar zijn voormalige broodheer, maar dit is wel wat zwaarder en intenser. Regelmatig komen er ook Meshuggah-achtige riffs langs. Het gitaarwerk is sowieso van hoog niveau, net als de produktie. De prekerige maatschappijkritische teksten zullen niet aan iedereen besteed zijn, maar de muziek zit uitstekend in elkaar en Leach bewijst zich eens te meer een geweldig zanger.

Minder toegankelijk dan het debuutalbum, minder interessant ook helaas, maar toch best een goede EP. De sound is wat abstracter geworden, met minder goed in het gehoor liggende melodielijnen en refreinen, maar kwalitatief is het wel weer dik in orde. Leach schreeuwt zich weer de longen uit het lijf.