Punk zou wild en rebels moeten zijn. De keren dat ik oudere punkalbum beluisterd heb, vond ik ze echter ontzettend braaf klinken. Keer op keer een afknapper. Maar goed, ik luister dan ook met de oren van nu. Wellicht dat het 30 jaar geleden anders was.
Dit Hear Nothing See Nothing Say Nothing is de uitzondering op voorgaande. Het brengt me wat ik verwacht van een punkalbum: snoeiharde, enerverende, nummers die een deel van hun sterkte te danken hebben aan hun korte lengte. Gescandeerde teksten, niet maar dan een zin of twee die voortdurend herhaald worden. Een duidelijker en toepasselijker verpakking van je nihilistische en afwijzende boodschap is nauwelijks mogelijk. Er is nauwelijks tijd om naar adem te happen. Alleen tijdens The Possibility of Life's Destruction houdt het muzikale geweld heel even op. Toch zorgt de sample van een documentaire(?) over de atoombom ook daar niet voor een rustmoment: er is steeds het geluid van pijn lijdende, huilende kinderen.

Wellicht vind ik dit album juist interessant omdat er wat metalinvloeden doorheen zitten. Hoe dan ook, vier sterren. Ik twijfelde of ik er misschien nog een halfje bij zou moeten doen, maar daarvoor is het album toch wat te monotoon.

4.0*

Dodecahedron is het resultaat van 6 jaar werk, en laat zich het best omschrijven als een doe-het-zelfalbum gemaakt vanuit de visie op zoek te gaan naar de grenzen van metal, of wellicht van muziek in het algemeen: hoe intensief kan je muziek maken? En wat doet dat met de luisteraar?
Dat doe-het-zelf in de vorige zin is makkelijk negatief uit te leggen. Zo is het niet bedoeld. De band heeft zo’n beetje alles in eigen huis gehouden. De muziek is vanaf 2006 geschreven door M. Nienhuis, de teksten zijn van zanger M. Eikenaar, die ook het artwork verzorgde. Daarnaast deed de band de productie van het album zelf. Uit de interviews die de bandleden hebben gegeven, blijkt dat de band op zoek is gegaan naar een geluid dat ze het album mee willen geven voor ze de studio ingingen, en dus vanuit die visie hebben gewerkt bij de opnames.
Kortom, over alles, zelfs de bandnaam, lijkt nagedacht te zijn.

Tot zover de ideeën en goede bedoelingen. Is het uiteindelijke product goed geworden?
Opener Allfather begint met een dissonante riff, dat vanaf de eerste seconden voor een beklemmende sfeer zorgt. Een sfeer die niet verdwijnt gedurende de rest van het album, en die ook nog even blijft hangen nadat het album is afgelopen. De muziek is hard, intens, en gelaagd. I, Chronocrator heeft een briljante break halverwege, die je het gevoel geeft in een put te vallen, verder en verder, kennelijk zonder ooit de bodem te bereiken. Als het nummer weer verder gaat, hoor je het gillen van de mensen die langs je heen vallen, naar nog diepere diepten. In Vanitas gaat het tempo een stuk omlaag. Het nummer is echter niet minder intens dan de vorige nummers, zich voortslepend tot de basdrum halverwege versnelt, maar blijft door de riffs en zang toch een traag gevoel houden.

Tussen de eerste 3 nummers en de View from Hverfelltrilogie staat Descending Jacob’s Ladder ingeklemd als een soort van intermezzo. De tekst in dit nummer is gesproken in plaats van gegrunt, over verschillende lagen geluiden. Het kostte me wat moeite mijn aandacht bij dit nummer te houden, maar qua sfeer is het wel erg de moeite waard.

View from Hverfell begint met het relatief rustige I: Head above the Heavens. Vergeleken met de andere nummers op het album is dit een eenvoudig te verteren nummer met een makkelijk in het oor liggende riff en een overzichtelijke drumpartij. Maar goed, dat is dus relatief. II: Inside Omnipotent Chaos begint met een versnelling. Tijdens III: A Traveller of the Seed of the Earth wordt het halverwege stil, waarna het album afsluit met een minutenlange eruptie van muzikaal geweld. Alsof je een lavadeeltje bent dat de atmosfeer ingeslingerd wordt. Zoals die titel van het nummer eigenlijk al zegt, eigenlijk.

Naar mijn mening is de band erin geslaagd een extreem intens album af te leveren. Missie geslaagd dus. Dodecahedron is geen makkelijk album geworden. Het kost tijd om het album te doorgronden, en met volle aandacht luisteren is belangrijk om mee te krijgen wat er eigenlijk allemaal gebeurt. Prima voor een avond met een koptelefoon op en verder niks. Niet geschikt voor in de trein of op de fiets. Zelfs na een flink aantal keren luisteren heb ik het idee dat er nog veel meer in dit album verborgen ligt dan ik heb gehoord.

Een klein minpunt van dit album is de productie. De muziek klinkt hier en daar niet als een organisch geheel, maar meer als verschillende instrumenten die op elkaar gestapeld zijn. Het geluid van het album is daarnaast(/daardoor?) een beetje kil en afstandelijk, dus het luisteren is niet meteen een groot plezier. Aan de andere kant, deze muziek is niet gemaakt om lekker in het gehoor te liggen. De beklemmende sfeer die overheerst, zou zonder deze productie niet mogelijk zijn geweest.

Dit Dodecahedron is, hoewel het jaar nog maar een paar maanden onderweg is, zonder twijfel materiaal voor in mijn jaarlijst. Voor ik deze tekst schreef, was ik van plan 4.5* te geven met een halve ster aftrek voor de productie, maar tijdens het schrijven is dat laatste bezwaar weggevallen. Dus blijft over:

4.5*

Van Dornenreich ken ik alleen dit album en daar blijft het ook bij, vrees ik. Vorig jaar kwam ik herhaaldelijk nauwelijks door Flammentriebe heen. Nu ik het nog een keer beluister, is het niet anders.
Wat is er mis met dit album? Ten eerste vind ik het tempo vaak te laag liggen voor een black metal plaat. Ten tweede komen de nummers wat simpel over. Daarnaast voegen de strijkers nauwelijks iets toe, soms zijn ze gewoonweg irritant. Bovendien vind ik de Duitstalige vocalen hier ook nog eens niet mooi.
Bij een (black) metalplaat verwacht ik dat agressie of, in het geval van dit soort melancholische metal, treurigheid me tegemoet komt uit mijn boxen, maar hier gebeurt gewoon helemaal niks. Ja, pas tegen het einde staat er met Erst Deine Träne Löscht den Brand komt er nog iets dat me wel raakt. Dat nummer is dan ook bijna instrumentaal, en doet sterk denken aan Agalloch.

Een ster voor de moeite, en nog eentje erbij voor Erst deine Träne.

2.0*

Dit was het eerste album van Down dat ik kocht. Ik las een positieve recensie over het album, en toen ik het een tijdje (het kan ook een jaar zijn trouwens) later zag staan bij de Elpee in Groningen, kon ik het niet laten liggen. Pas later kwam NOLA mijn platenkast binnen.
Of ik dit album ook had gekocht als ik met NOLA was begonnen, weet ik niet. Want Over the Under weet dat album niet te evenaren, laat staan te overtreffen. De riffs zijn wat minder memorable, Phil Anselmo zingt vlakker, en de hoogtepunten zijn minder hoog als op NOLA.

Die hoogtepunten zijn 3 Suns and 1 Star, The Path, Beneath the Tides en Nothing in Return, dat zich na een ingetogen begin langzaam naar een hoogtepunt slingert. Daar staan een paar nummers tegenover die me niet zoveel doen, zoals het wat monotone On March the Saints of Pillamyd.

Ook op Over the Under weet Down ingredienten uit blues, groove en stoner te combineren tot een even goed als intens mengsel, waarbij Never Try en His Majesty the Desert als rustpuntjes fungeren.

4.0*

Na NOLA en III is dit het derde album van Down dat ik beluister, en het eerste dat me tegenvalt. Door te focusen op één aspect van hun muziek wordt het mij meteen duidelijk dat het juist de afwisseling is die de andere 2 Downalbums die ik heb, zo goed maakt. Bij deze EP kan ik het na het (nogal repetitieve) einde van Witchtripper mijn aandacht tijdens Open Coffins nog deels vasthouden, maar daarna trekt de muziek aan me voorbij tot het laatste stukje The Work is Timeless. Misfortune Teller is wat te lang, en dan zit er ook nog een verborgen stukje achter.

Naast de eenvormigheid bevalt de stem van Phil Anselmo me hier ook niet. Hij lijkt de teksten redelijk monotoon de microfoon in te slingeren, zichzelf hier en daar overschreeuwend.

Kortom, Down brengt hier naar mijn mening niet de kwaliteit die ik verwacht had.

3.0*

NOLA heb ik al een paar jaar in mijn kast staan, en het is bepaald niet een album dat die platenkast bijna nooit uitkomt. Het lijkt wel alsof het album steeds beter wordt met de jaren, net zoals het steeds beter wordt naarmate ik het volume hoger opschroef.
NOLA is simpelweg een klein uur genieten van vette riffs en nummers die aan alle kanten vonken en vlammen. Phil Anselmo’s stemgeluid, hier veel interessanter dan bij Pantera, laat je alle hoeken van de kamer zien, en past perfect bij de muziek. En desondanks is het vooral Pepper Keenan die de show steelt met z’n riffs, met Lifer als hoogtepunt. Slechte nummers staan er sowieso niet op NOLA, maar twee van de sterkste nummers komen als laatst: Swan Song en Bury Me In Smoke.
Het enige minpuntje van NOLA zit hem in de productie: het drumgeluid klinkt wat dun, maar dat is geen onoverkomelijk drama.

Omdat ik NOLA zo’n sterk album vind, heb ik de hoogstgewaardeerde albums (op MuMe althans) van Pantera, Crowbar en Corrosion of Conformity ook beluisterd in de hoop een album van vergelijkbare kwaliteit tegen te komen. Echter, zonder uitzondering konden die albums zich niet meten met NOLA. Crowbar’s Odd Fellows Rest vond ik trouwens nog wel de moeite waard.

Maar goed, dat bewijst alleen nog maar eens hoe goed NOLA is.

4.5*

De afgelopen jaren heb ik meestal niet genoeg nieuwe albums beluisterd om eind december met een lijstje te kunnen komen. Mocht 2015 een uitzondering zijn, dan is A Umbra Omega een van mijn favorieten voor een plek hoog in die lijst.
Met name de vocalen waren aanvankelijk een struikelblok. Nog steeds vind ik de zang niet het sterkste punt op A Umbra Omega, maar ze dragen wel bij aan de verwrongen, dreigende sfeer die de muziek oproept. Die sfeer, samen met de afwisseling die DHG weet te brengen, maken dit album een van de meer ambitieuze albums die ik recentelijk beluisterd heb. A Umbra Omega is een album waar ik even voor moest gaan zitten, voordat ik er echt van kon genieten.

Meestal besteed ik niet zoveel aandacht voor de verpakking van de muziek (vroeger wel, toen las ik de teksten vaak meerdere keren en inspecteerde het artwork regelmatig), maar hier kan ik het toch niet nalaten te zeggen dat deze hoes een van de mooiste is die ik recent heb gezien. Het verbeeldt de sfeer van het album ook goed: dreigend en ondoordringbaar met die lucht en die dikke klei, maar toch ook met wat licht/hoop aan de horizon. Of is dat toch een illusie?

Helaas kwam mijn album dan wel weer in zo’n digipak waarin zo weinig plaats was voor het boekje, dat de hoes meteen anderhalve centimeter inscheurde toen ik het boekje eruit probeerde te krijgen. Dat doet gelukkig niets af aan de muziek.

4.5*

Een mooie recensie van OAVV hierboven, hoewel ik het totaal niet met hem eens ben qua waardering voor dit album. Ook niet wat betreft dat hele natuurverhaal, trouwens.

Er is uiteraard een reden waarom romantiek in de loop van de tijd een vooral negatieve bijsmaak (‘kitch’) heeft gekregen. Wat mij betreft doet Drukh hier een poging diezelfde richting op te gaan met de blackmetalromantiek die ze hier presenteren. (Wellicht is de term blackmetalnationaalromantiek een nog beter labeltje op Autumn Aurora.) Kennelijk een poging om de natuur van Oekraine te schetsen. Ik vind het idee om in tijden waarin de mens niet langer een onderdeel van de natuur is, maar zelf allang een geologische kracht is geworden, het een absurd idee om nog nummers te schrijven over ongerepte natuur. Om de simpele reden dat dat niet meer bestaat. Natuurlijk zijn er plaatsen waar nog geen mensen met kettingzagen zijn geweest om orde te scheppen in de chaos die natuur heet, maar ook daar beinvloeden alle mogelijke chemicaliën die we in de atmosfeer dumpen alles wat groeit.
Kortom, in deze context is dit album of een naief verlangen naar vroeger tijden waarin alles beter zou zijn geweest, of een product van onwetende stadsmensen die in elk bos een stuk natuur zien.

Als er uit dit album al een beeld oprijst dat de Oekrainse natuur schetst, is dat een van eindeloze, of liever monotone, naaldbossen zonder begin en eind. Ik heb dit album intussen een flink aantal keren beluisterd, maar ik vind het nog steeds lastig om doorheen te komen. De nummers bestaan vaak uit niet meer dan een paar riffjes, die keer op keer tot vervelens toe herhaald worden. En in het geval van Sunwheel vind ik het ook nog eens een heel vervelend riffje. Daarbij spreken de vocalen me totaal niet aan en is outro The First Snow veel te lang. Stond Glare of Autumn niet op dit album, dan werd het lastig om überhaupt nog iets positiefs te kunnen schrijven.

Toch 2 sterren voor de moeite. Als muziek dan toch door de natuur geinspireerd moet zijn, dan luister ik wel naar Wolves in the Throne Room. Die weten tenminste wel aansprekende nummers te schrijven.

2,0*