een beetje onderschat en minder bekend album van Emmylou, dat haar weinig commercieel succes opleverde. merkwaardig want "Thirteen" is een heerlijk "roots" album met de van haar vertrouwde country en in mindere mate bluegrass muziek.

album opent sterk met het veel gecoverde up-tempo "Mystery Train" (Junior Parker/Sam Phillips), dat o.a. gecoverd werd door Elvis Presley en Neil Young op zijn album "Everybody's Rockin".

de country van "Sweetheart of the Pines" (E. Harris/P. Kennerley) en de aanstekelijke cajun klanken van "Lacassine Special" een nummer van de cajun grootheid Iry LeJeune zijn ook prima up-tempo nummers, waarvan de laatste later als bonus track verscheen op de re-issue van haar album "Quarter Moon in a Ten Cent Town".

de ballads "My Father's House", "Just Someone I Used To Know" van de vermaarde "Cowboy" Jack Clement, een fraai duet met country zanger John Anderson en "Today I Started Loving You Again" van Merle Haggard krijgen prachtige, ingetogen uitvoeringen. het laatstgenoemde nummer werd eveneens gecoverd door John Fogerty op zijn "Blue Ridge Rangers" album.

het sterke trio nummers op het eind van dit album zijn favoriet, de ballad "When I Was Yours" het 2e nummer op dit album dat zij samen met Paul Kennerley schreef, het mid-tempo "I Had My Heart Set on You" (R. Crowell/P. Kennerley) een duet met Rodney Crowell en de ballad "Your Long Journey" (Doc & Rosa Lee Watson), dat eveneens gecoverd werd door Robert Plant en Alison Krauss op hun album "Raising Sand".

onder de muzikanten bevinden zich o.a. Carl Jackson (acoustic guitar, banjo, fiddle, mandolin), Mark O'Connor/Buddy Spicher (fiddle), Frank Reckard (acoustic & electric guitar, mandolin) en Rodney Crowell, Vince Gill, Mary Ann Kennedy, Pam Rose en Barry Tashian (tevens accordeon) verzorgen de backing vocals.

opvallend gegeven is dat er van de originele line-up van haar Hot Band nagenoeg niemand meespeelde op "Thirteen". van de latere line-up werd multi-instrumentalist Ricky Scaggs vervangen door Barry Tashian. de band werd rond 1991 opgeheven, waarna Emmylou Harris de band The Nash Ramblers formeerde met o.a. Sam Bush en Al Perkins.

Album werd geproduceerd door Emmylou Harris en haar toenmalige echtgenoot Paul Kennerley

vernieuwingsdrang is op zich lovenswaardig, maar de bedoeling om een meer divers te album pakt toch wat minder goed uit op dit album met oude en nieuwe gedienden van haar Hot Band en gastmuzikanten als T-Bone Burnett, Keith Knudsen, John McFee beiden bekend van de Doobie Brothers en Bill Payne (Little Feat).

de beste 3 nummers staan wat mij betreft vooraan, het up-tempo "Drivin' Wheel" (T-Bone Burnett/Billy Swan), het veel gecoverde "Pledging My Love" van oorsprong een blues ballad dat ooit een grote hit was voor de R&B zanger Johnny Ace en de sterke melodie van het up-tempo "In My Dreams" (Paul Kennerley).

de mainstream pop van "On the Road" en "Good News" met de synths van Bill Payne ervaar ik als dieptepunten. de covers van "On the Radio" en "Diamonds Are a Girl's Best Friend" willen niet overtuigen. zoals ook de 2 mindere Rodney Crowell composities "It's Only Rock 'n Roll" en "Baby, Better etc" dat niet doen. de man heeft veel betere songs op zijn naam staan. ook het titelnummer "White Shoes" van Jack Tempchin, die ooit het prachtige "Peaceful Easy Feeling" (Eagles) schreef, wil niet beklijven.

de uitvoering in de vorm van een piano ballad van het Sandy Denny nummer "Like an Old Fashioned Waltz" had wat meer "rootsy" gemogen en kan niet tippen aan het origineel.

de "roots" muziek (bluegrass/country/folk) is zo goed als afwezig en een niet zo gelukkige songkeuze in combinatie met de ietwat gepolijste productie leiden tot een enigszins teleurstellend album, waarop muzikanten als Ricky Scaggs (fiddle, mandoline) worden gemist die de muziek vaak prachtig inkleurden op een aantal andere albums.

Album werd geproduceerd door Brian Ahern

Emmylou Harris was 48 jaar oud toen dit album werd uitgebracht, een samenwerking met muzikant/producer Daniel Lanois. een vrij rigoureuze, gedurfde stijlbreuk met de bluegrass, country (rock) en folk van haar vorige albums, hoewel het album hierboven onder "country" wordt gerangschikt.

woorden als bedwelmend, bezwerend, dreigend, intens, sfeervol maar ook warm en vooral ontroerend komen bij mij 30 jaar na de release nog steeds op als ik dit magistrale album beluister.

de samenwerking met Daniel Lanois pakt wonderwel goed uit. de covers "Goodbye" van Steve Earle's album "Train a Comin" (1995), "All My Tears" (Julie Miller) dat zij eerder in duet zong op Julie Miller's album "Orphans and Angels" (1993), "Goin' Back to Harlan" (Anna McGarrigle) dat een jaar later eveneens verscheen op het Kate & Anna McGarrigle album "Matapedia" (1996) , zoals dat ook het geval was met "Orphan Girl" (wat een vondst trouwens met o.a. een dulcimer bespeeld door Daniel Lanois) van Gillian Welch op haar album "Revival" (1996) zijn stuk voor stuk 5 sterren nummers die binnen komen en je als luisteraar raken. zoals Neil Young opmerkte in de uitzending van "Het uur van de wolf" van afgelopen week dient goede muziek de luisteraar kippenvel te bezorgen en dat is precies wat deze nummers doen, zeker als je ook oog/oor hebt voor de teksten van deze nummers.

ook het als een mantra klinkende "Where Will I Be" (Daniel Lanois), het bloedmooie, ontroerende "Sweet Old World" (Lucinda Williams) en de afsluiter "Waltz Across Texas Tonight" (R. Crowell/E. Harris) hebben dat effect. dat laatste nummer overtreft de versie op het album "Trio: Farther Along" van Dolly Parton, Linda Ronstadt en Emmylou Harris.

slechts 2 nummers ervaar ik als minder dan 5 sterren, de Neil Young cover "Wrecking Ball" en het atmosferische "May This Be Love" een cover van de meer dan gemiddeld unieke Jimi Hendrix, wellicht 1 van de weinige muzikanten die zich moeilijk laat coveren, maar dat weerhoudt mij er niet van om dit album met 5 sterren te waarderen. een tijdloze klassieker met 10 bovengemiddeld goede composities prachtig gezongen door Emmylou Harris. het album "Wrecking Ball" staat (althans voor mij) voor Muziekbeleving met de hoofdletter M.

voor zover het er toe doet, maar zoals ik het ervaar eerder een "americana" of alt.country album dan een "old school country" album zoals hierboven door oud user kistenkuif vermeld, hoewel het album aftrapt met de traditionele country klanken van het up-tempo "Hanging Up My Heart" (Hank DeVito).

"Invitation to the Blues" en het folky "Bull Rider" zijn met de fiddle klanken van een licht bluegrass sausje voorzien, zoals "Black Caffeine" 1 van de mindere nummers op dit album een vleugje blues bevat.

veel bovengemiddeld goede composities waarvan de meeste Rodney Crowell nummers al eerder in versies van anderen (o.a. Johnny Cash en Tim McGraw) verschenen, waaronder een re-make van "Bluebird Wine" met een lead vocal van RC in een meer rockende versie dan het origineel van Emmylou op haar album "Pieces of the Sky", dat haar versie niet overtreft.

favoriete nummers de ballads "Spanish Dancer" (Patti Scialfa) prachtig ingekleurd met mandoline en weemoedige accordeon klanken, "Open Season on My Heart" (c/w Rodney Crowell), "Dreaming My Dreams" (Allen Reynolds) en de afsluiter "Old Yellow Moon" wellicht het mooiste duet op dit album met prachtige accenten van accordeon en pedal steel. de piano ballad, het gevoelige "Back When We Were Beautiful" van singer/songwriter Matraca Berg en "Here We Are" (Rodney Crowell) bekoren ietsje minder.

of ze nu wel of niet sleet op haar stem heeft Emmylou Harris zingt prachtig op dit fraaie duo album.

Album werd geproduceerd door Brian Ahern
Recorded at Easter Island Surround, Nashville, Tennessee
(except 2) & 5) at Ronnie's Place

live album opgenomen tussen 30 april en 2 mei, 1991 van Emmylou (guitar & lead vocals). de begeleidende muziek van de fameuze The Nash Ramblers: Larry Atamanuik: drums, perscussion, Roy Huskey Jr.: upright bass, Sam Bush: mandolin, fiddle, Al Perkins: dobro, banjo, acoustic guitar, Jon Randall Stewart: acoustic guitar, mandolin. alle 5 virtuozen op hun instrumenten verzorgen ook de harmony vocals, die zeker bijdragen aan dit sfeervolle album. het songmateriaal, de stem van Emmylou etc. maken dat alles klopt aan dit album. ik vind de opname wel dynamisch klinken en qua zang is zij hier op de top van haar kunnen. een blij makend, sprankelend album. verder weinig toe te voegen aan eerdere berichten van NYCL en teus. er staan geen eigen nummers op van Emmylou en met alle respect voor haar schrijftalent komt dat hier de muziek ten goede. heerlijk, klassiek songmateriaal van o.a. Tex Owens, Jack Clement, Boudleaux Bryant en Bill Monroe (geweldig zo'n bluegrass classic als Get Up John). later in 2021 verscheen er nog een live album met The Nash Ramblers genaamd "Ramble In Music City: The Lost Concert". bij mijn weten staat deze niet op MuMe. kan me slecht voorstellen dat die minder zou zijn dan dit "At The Ryman".

bedankt voor het plaatsen Brunniepoo. kon het album niet vinden onder "Emmylou Harris", en zou eigenlijk op die plek als live album moeten worden toegevoegd. dit akoestische live album (previously unreleased, zoals dat heet) werd inmiddels ruim 30 jaar geleden op 28 september 1990 opgenomen, tijdens een concert van Emmylou en haar toenmalige band The Nash Ramblers "at the Tennessee Performing Arts Center, Nashville, TN". de opnamen zijn al die tijd in de kuis blijven liggen, totdat James Austin van Rhino Records deze "verloren tapes" ontdekte. vandaar de ondertitel "The Lost Concert". het zou jammer zijn als dit album aan de aandacht van de Emmylou liefhebber zou ontsnappen, want er staat 5 kwartier geweldige muziek op. het genre is voornamelijk bluegrass met af en toe wat uitstapjes naar country en gospel. een prachtige bloemlezing uit haar rijke oeuvre met een groot aantal Emmylou Harris klassiekers (teveel om hier op te noemen), traditionals als "Hello Stranger" (A.P. Carter), "Wayfaring Stranger" en een klein aantal meer op pop gerichte songs, zoals "Songbird" van Jesse Winchester en "The Boxer" van Paul Simon. een fijn gevarieerd album met zowel wat meer uptempo (bluegrass) nummers als "Roses In The Snow", "Even Cowgirls Get The Blues", "The Price I Pay" als wel prachtige ballads "Beneath Still Waters", "The Other Side of Life" en de kippenvel bezorgende afsluiter "Boulder to Birmingham". de harmoniezang, o.a. op de traditional "Green Pastures" is van grote klasse. een bonus is verder, dat er geen enkele doublure opstaat met nummers van het eveneens geweldige "Live At The Ryman" album, dat 7 maanden later met dezelfde band "The Nash Ramblers" werd opgenomen. dit TPAC concert heeft een compleet andere setlist.
er wordt geweldig gemusiceerd, het songmateriaal deugt en dat alles gezongen met de prachtige, loepzuivere stem van Emmylou Harris. een "must have" en niet te missen album voor haar fans.
het album droeg zij op aan de inmiddels overleden John Starling (een soort van mentor) en Roy Huskey Jr. (voorheen lid van the Nash Ramblers)

de bezetting van de band:
Emmylou Harris: acoustic guitar, vocals
Sam Bush: fiddle, mandolin, vocals
Roy Huskey Jr.: bass
Larry Atamanuik: drums
Al Perkins: dobro, banjo, vocals
Jon Randall Stewart: acoustic guitar, mandolin, vocals

zoals hierboven al vermeld, verscheen er van dit album uit 1972 een re-issue in 1999. de inmiddels 80 jarige Amerikaanse singer/songwriter Eric Andersen heeft een enorme staat van dienst, teveel om hier op te noemen. de man was in de jaren 60 onderdeel van de Greenwich Village folk scene in New York (o.a. met mensen als Tom Paxton, Phil Ochs, Bob Dylan). zijn nummers "Violets of Dawn" en "Thirsty Boots" van zijn eerdere Vanguard albums zijn klassiekers. hij schreef o.a. songs voor Johnny Cash, Judy Collins en Linda Ronstadt. zijn "Thirsty Boots" haalde de "final cut" niet van het Self Portrait album van Bob Dylan, maar werd later alsnog uitgebracht via The Bootleg Series Vol. 10.

"Blue River" werd commercieel gezien zijn meest succesvolle album. er staan over de hele linie sterke songs op. 8 van de man zelf en 1 "More Often Than Not" van David Wiffen. voornamelijk "love songs" in een open, warme productie, gegoten in mooie arrangementen, gezongen met de prachtige, zuivere stem van Eric Andersen.

de opener "Is it Really Love At All" zal ook de liefhebbers van de muziek van James Taylor aanspreken. "Wind & Sand", "Faithful" zijn fijne door pianospel gedragen ballads. op "Sheila" dat qua tekst thematisch aan "Tecumseh Valley" van Townes Van Zandt doet denken, horen we fijne gitaarsolo's van Andy Johnson. "More Often Than Not" is een up-tempo nummer met geweldig dobro spel van David Bromberg en een heerlijke mondharmonica van de man zelf. de gospel "Round The Bend" herbergt een gospelkoor van de groep The Jordanaires. Joni Mitchell zingt de background vocal op het titelnummer, de ballad "Blue River". het enige minpuntje is het bluesy "Pearl's Goodtime Blues" dat uit de toon valt bij de relaxte flow van dit album.

wat betreft de bonus tracks, is het een raadsel waarom de outtake 10) "Come To My Bedside, My Darlin" op de oorspronkelijke release ontbrak. dit eigen nummer van Eric Andersen is 1 van de hoogtepunten op dit album. een prachtige melodie met een heerlijke mondharmonica partij, dat de sfeer oproept van het "Ghost of Tom Joad" album van Bruce Springsteen. het album sluit af met 11) de 2e bonus track, het met vrolijke honky-tonk en accordeon geluiden opgetuigde Hank Williams nummer "Why Don't You Love Me".

album (tracks 1 t/m 9) werd geproduceerd door Norbert Putman en opgenomen in Nashville, Tennessee
bonus tracks 10 en 11 produced by the Andersen Project
Expanded Edition Reissue Producer: Bruce Dickinson

de muzikanten op dit album:
Eric Andersen: acoustic guitar, piano, background vocals, harmonicas
Andy Johnson: electric guitar, vibes
Deborah Green Andersen: piano & background vocals
Mark Spoor: bass
Gerry Carrigan: percussion
Glenn Spreen: organ, harpsichord, woodwind & string arrangements
Norbert Putnam: bass
Jim McKevitt: drums
Richard Schlosser: drums
David Bromberg: dobro
Kenneth Buttrey: percussion, drums & tambourine
Eddie Hinton: electric guitar
David Briggs: organ, celeste
Grady Martin: gut string guitar
Kevin Kelley: accordion
Weldon Myrick: steel guitar

uit de liner notes van Anthony DeCurtis:
"It is an expression of a Sixties afterglow, and our time. The songs are serious, literate, winning and sensitive. Nothing is overstated. The melodies are lovely, never showy or clever. The meanings are neither handed to you nor hidden, but simply declared, there for you to find. The warm intimacy of Eric's voice gives the songs the emotional character of a good friend whispering stories in your ear in a bar late at night. Their quietness is inextricable from their intensity...."

de opvolger van "Ghost Upon the Road" liet 9 jaar op zich wachten. verwacht geen akoestische folk zoals die te horen valt op zijn Vanguard albums uit de 60's.

10 originele nummers van Eric Andersen waarvan 2 co-written met saxofonist/toetsenist Robert Aaron. het titelnummer "Memory of the Future" met zijn jazzy accenten in de stijl van "late night talk radio" en het ritmische eveneens fluisterend gezongen "No Man's Land" zijn beide minder beklijvende nummers.

de prachtige cover van zijn tijdgenoot Phil Ochs, de ballad "When I'm Gone" is 1 van de hoogtepunten. Eric Andersen nam dit nummer eerder op voor het tribute album "What's That I Hear" (The Songs of Phil Ochs). ook de andere ballads "Sudden Love" met een prachtige harmonica en soulvolle "answer vocals" van Eleanor Mills, "Blue Heart" en "Hills of Tuscany" zijn stuk voor stuk prachtig met fraaie harmoniezang van zijn dochter Sari Andersen.

de diepgaande, poëtische teksten vragen wat van de luisteraar, hoewel de grimmige, nog steeds actuele tekst van "Rain Falls Down in Amsterdam" vrij expliciet is (a hard, frightened look at the rise of neo-fascism and the way history can't seem to help repeating itself - was inspired by a walk Andersen took through that city, alone, one night).

onder de gastmuzikanten bevinden zich Richard Thompson (electric guitar), Garth Hudson (accordion, tenor sax), Jonas Fjeld (baritone guitar, acoustic guitar, piano), Rick Danko (bass, back up vocals), Tony Garnier (bass) bekend van zijn werk met Bob Dylan, Howie Epstein (bass, slide guitar) en Benmont Tench (keyboards) beide bekend van Tom Petty & The Heartbreakers.

Album werd geproduceerd door Eric Andersen, Howie Epstein, Jonas Fjeld & Ingar Helgesen
(except tracks 6 & 9 produced by Robert Aaron & Eric Andersen)

Recorded at Beverly Hills, Santa Monica, New York & Asker (Oslo), Konnerud & Oslo (Norway)

(deel) citaat uit de liner notes (David Fricke, August, 1998)

"Born in Pittsburgh, Pennsylvania in 1943 and raised in Buffalo, New York, Andersen was two years into premed studies at Hobart College, when in 1963 he hit the road with a passion evident in his early ramblin' boy ballads. In the two years before the release of his first album, Andersen sang in the North Beach clubs of San Francisco and studied Beat poetry at the feet of Allen Ginsberg. He emigrated to New York at the invitation of Tom Paxton and made his Greenwich Village debut at Gerde's Folk City, quickly joining the moveable feast of stars and bards that included Dylan, Phil Ochs, Ramblin' Jack Elliott and Dave Van Ronk"

"So Much on My Mind" is een fraaie verzamelaar met 17 "originals" van de uit de 60's New York Greenwich Village scene afkomstige singer/songriter Eric Andersen (Noorse roots) over wie Bob Dylan ooit opmerkte "Eric Andersen is a great ballad singer" (the Oslo Spectrum, 1997).

deze verzamelaar is als volgt samengesteld:

nummers 1 en 2 van het album "Eric Andersen" (1970)
3 van "Avalanche" (1971)
4 t/m 6 van "Blue River" (1972)
7 t/m 10 van "Stages" (The Lost Album) 1991
11 en 13 van "Be True To You" (1975)
12 van "Sweet Surprise" (1976)
14 t/m 16 van de verzamelaar "Best Songs" (1977)
17 van "Midnight Son" (1979)

5 sterren voor de live versies van zijn klassiekers "Violets of Dawn" en het veel gecoverde (o.a. Judy Collins) "Thirsty Boots", het magistrale "Messiah" het enige co-written nummer met zijn oude "high school" maatje de dichter Robert Fox. net als de opener "Secrets" prachtige akoestische folk ballads.

op de piano ballad "Blue River" is Joni Mitchell te horen met haar harmoniezang. op een andere piano ballad "Woman, She Was Gentle" doet Leon Russell mee op piano en verzorgt Joan Baez de harmoniezang, waar op "Time Run Like a Freight Train" Dan Fogelberg dit doet. "Moon Child River" en "Baby I'm Lonesome" zijn eveneens fraaie love ballads.

het zijn niet alleen folk nummers op deze verzamelaar. "Sign of a Desperate Man" is onvervalste country rock en op " (We Were) Foolish Like Flowers" overheersen jazzy en samba accenten. de meer als mainstream pop (met strijkers) klinkende nummers, zoals "Be True to You", "Sweet Surprise" en "Love Is Just a Game" beklijven een stuk minder. de sterke melodie van het door Ian Matthews gecoverde "Close the Door Lightly" doet dat wel.

onder de muzikanten bevinden zich o.a. Ben Keith/Pete Drake/Weldon Myrick (pedal steel), Norbert Putnam (bass), Glenn Spreen (B-3 organ), Arlen Roth/Grady Martin (guitar), Charlie McCoy (dobro, guitar) en Mark Kunkel (harmonica).

deze inmiddels 82-jarige "living legend" blijkt al geruime tijd in Nederland te wonen en treedt nog een enkele keer op. zijn tour schema voor dit jaar geeft 2 optredens in NL aan (12/2 Groningen en 26/2 Hengelo). van Eric Andersen verscheen in de nadagen van zijn carrière het sterke album "You Can't Relive The Past" (2000). benieuwd naar zijn in 2025 verschenen laatste album "Dance of Love and Death".

(deel) citaat uit de liner notes (Mark Brend, December 2006)

"Eric Andersen was one of that blessed generation of performers to converge on Greenwich Village in the early 1960s, when Bob Dylan was sharing the coffee houses stages with the like of Phil Ochs, Tim Hardin, Fred Neil, and David Blue.

"A wistful singer and deft guitarist with a heartthrob's structure and doleful eyes, that he is less well-known than many contemporaries is the fault of bad luck at the hands of the music business rather than any lack of ability. Of that first generation there have been many casualties - Ochs, Hardin and Blue died young - while others like Fred Neil just stopped working. Andersen, though, kept going.

"Blue River" sold well and propelled Andersen to the verge of mainstream success. But events conspired to assure that he, along, with his contemporaries Blue, Hardin, Ochs et al, would not reap the rewards of the singer - songwriter boom they had engineered. It would be a slightly later generation - James Taylor, Jackson Browne - whou would sell millions , while the trailblazers faded into disillusionment and/or ever-dwindling sales. The master tapes to Andersen's next album "Stages", went missing in a reorganisation at Columbia, and although a move to Arista resulted in "Be True To You" (1975) and "Sweet Surprise" (1976), the momentum of "Blue River" was never quite recovered"

de man, die ook onderdeel was van The Greenwich Village folkscene (met o.a. Bob Dylan, Phil Ochs en Tom Paxton), staat bekend als een echte folkie en heeft een groot aantal prachtnummers (Violets of Dawn en Thirsty Boots) op zijn naam staan en geniet grote faam als songwriter ook voor songs die hij schreef voor o.a. Johnny Cash, Judy Collins, Linda Ronstadt etc. met dit diverse, avontuurlijke album uit 2000 verraste hij menig muziekliefhebber. dit album schuurt tegen het predicaat "meesterwerkje" aan. zijn stem klinkt hier meer dan voorheen volwassen en doorleefd. op een aantal nummers is hij de "roadhouse bluesman" die in juke joints (ofwel barrelhouses) optreedt. hij wilde voor de helft van het album werken met Delta muzikanten en nam met hen een aantal tracks op in de Fat Possum studios (bekend van werk van o.a. Jr. Krimbough en R.L. Burnside) in Mississippi. dit album is zowel gemaakt met Mississippi musicians als met New York musicians (waaronder Lou Reed). er staan 4 songs op dit album 4, 8, 10 en 12 die hij samen met Townes Van Zandt schreef, waar de geest van Townes in alle schoonheid terug te vinden is. de tapes hiervan waren 13 jaar vermist. de inspiratie van dit album werd gevormd door het overlijden van Townes en "music writer" Robert Palmer. hij maakte eerder samen met hen een muzikale reis door de "Deep South". 1) Eyes Of The Immigrant is een fijne akoestische folk ballad, 2) het titelnr. dat hij samen met Lou Reed schreef is gebouwd op een rock&roll riff met Lou Reed op vocals en acoustic guitar 3) Gonna Go Crazy is pure foot-stompin Delta blues 4) Meadowlark (co-written met TVZ) is een huiveringwekkend, mooie ballad, 5) Every Once in a Pale Blue Moon een up tempo nummer met messcherpe slide gitaar klinkt als Juke Joint Music, 6) Stand Me Up Easy een blues boogie, 7) Dear Mama een prachtige ballad met fijne accenten van de harmonica en een heerlijke 2e stem van Lucy Kaplansky gevolgd door The Road een rustpunt in de vorm van een ballad co-written met Townes Van Zandt, 9) Cold Country is een kippenvelnummer met een tekst die door merg en been gaat, 10) Night Train (co-written met TVZ) wederom een up tempo blues boogie met harmonica 11) Magdalena is het zoveelste pareltje op dit album, een "tearjerker" die hij schreef met in gedachten de muzikante Ann Sheldon met wie hij bevriend was en die bij een auto ongeluk omkwam. de muzikale omlijsting is met cello, klarinet en fluit. 12) The Blue March (co-written met TVZ) is een langzame blues, spaarzaam ingevuld met slide gitaar 13) Possum Reprise is een onvervalst stukje Delta Blues.

uit de liner notes "The album claims you can't relive the past"
quote Eric Andersen
That's true. But music is a flame that keeps a memory alive. I owe a debt of friendship and musicianship to people who have touched me and have moved on. Townes died New Years day 1997 and Robert Palmer died later that same year. Death gives a lot of emptiness but doesn't give answers. With so many close friends now dead and departed, it brings to mind not the question of why these souls have left, but perhaps the better one: why are we still here?

een kleine 10 jaar later dan toch een tweede bericht bij dit album van Eric Bibb. dat het nooit te laat is om goede "nieuwe" muziek te ontdekken, blijkt wel uit mijn eerste kennismaking met zijn muziek.

verwacht geen blues-rock of rauwe foot-stomping Delta blues, maar prachtige ingetogen, melodieuze songs in het genre folk/country-blues. de muziek is behoorlijk "laid back" of "smooth" of hoe je het noemen wil, maar zeker niet slaapverwekkend, hoewel deze muziek het goed doet in de late uurtjes.

14 grotendeels door de man zelf geschreven goede liedjes, met een 3-tal co-written (4,9,10), een traditional "Done Laid Around" en het instrumentale "Blacksmith Island" van de Zweedse band Needed Time, die voor een perfecte muzikale omlijsting zorgt van zijn muziek.

er worden prachtige accenten gelegd door o.a. accordeon, mandolin en slide gitaar, die de heerlijke, warme
stem van Eric Bibb en zijn veelal akoestische gitaarspel begeleiden. ook de gospelachtige a-capella zang op nummers als "Where the Green Grass Grows", "New World Comin' Through" en "Happy Home Recipe" geven extra kleur aan dit sfeervolle album.

zijn "Don't Ever Let Nobody Drag Your Spirit Down" werd gecoverd door Eric Burdon op zijn album "Soul Of a Man", waar overigens wel rauwe bluesrock of Delta blues op staat.

de muziek op "Good Stuff" is een zeer aangename verrassing. zie hier op MuMe dat de inmiddels 73-jarige Eric Bibb reeds 24 reguliere albums heeft uitgebracht. heb geen idee of deze tot zijn betere albums behoort. wellicht dat Broem hier iets over te melden heeft.

Album werd geproduceerd door Goran Wennerbrandt (co-producer Eric Bibb)
Recorded at F:a Ljudinspelning, Stockholm, Sweden (July 1996 - January 1997)

Eric Bibb: vocal, guitar, National steel-bodied guitar, 12-string guitar, lute guitar, banjo guitar
Olle Eriksson: double bass
Christer Lyssarides: banjo mandolin, guitar, bouzouki, cowbell
Nick Malmestrom: guitar
Goran Wennerbrandt: bottleneck guitar, Weissenborn Hawaiian guitar, National slide guitar, chord zither
Janne Petersson: accordion, pump organ, piano
Jenny Bohman, Derrick Walker: harmonica
Hassan Bah: congoma (bass kalimba)
Bjorn Gideonsson: drums, percussion, triangle
The Deacons: Nevada Cato, Derek Huntsman, Joe Watts, Bob Manning: backing vocals
Paris, Andre De Lange: backing vocals

bij de dankwoorden staat o.a. "Many thanks to Taj Mahal. For inspiring us all through the years"

het eerste duo album van de Amerikanen Eric Brace, frontman van de alt.country band Last Train Home en de country journalist, producer en singer/songwriter wijlen Peter Cooper. de man kwam in 2022 op 52-jarige leeftijd te overlijden als gevolg van complicaties bij een hoofdwond die hij tijdens een val had opgelopen. Peter Cooper was vermaard vanwege zijn werk als recensent van country muziek, schrijver van country boeken en was een gevierd en bekend persoon in het Nashville circuit en daarbuiten. de man schreef o.a. de liner notes bij albums van Emmylou Harris en Kris Kristofferson.

fraaie americana (folk/country) op dit album, waar zij afwisselend de lead vocalen verzorgen ofwel close harmony zingen hier en daar aangevuld met een zangeres. een enkel eigen nummer, de prachtige opener "I Know a Bird" van Eric Brace, een 2-tal iets mindere nummers (5 en 7) van Peter Cooper, en voor de rest allemaal covers en 1 traditional "Her Bright Smile Haunts Me Still" een fraaie, akoestische, folky ballad, 1 van de hoogtepunten op dit album.

de ballads en mid-tempo liedjes worden prachtig ingekleurd met o.a. accordeon, het geweldige pedal steel werk van Nashville virtuoos Lloyd Green en banjo en mandoline spel van een andere Nashville klasbak Tim O'Brien.

zoals gezegd veel covers "Omar's Blues" (David Olney), "The First in Line" (Paul Kennerley) bekend van de Everly Brothers en dat ook werd opgenomen door John Starling en Emmylou Harris, "Just the Other Side of Nowhere" (Kris Kristofferson) en de prachtige, ingetogen afsluiter "Yesterday's and Used to Be's" een nummer van collega singer/songwriter Todd Snider.

ook de nummers van Nashville songwriters Kevin Gordon "Down to the Well" en Karl Straub "Drinking from a Swmming Pool" willen beklijven, waar de 2 nummers van Jim Lauderdale "I Know Better Now" en "Lucky Bones" dat iets minder doen.

een album dat verscheen op het eigen "Red Beet" label van Eric Brace, waarop uitstekend wordt gemusiceerd, waarbij het spelplezier en de liefde voor deze muziek uit de groeven spatten.

Album werd geproduceerd door Peter Cooper en Eric Brace (except track 5)
Recorded at 16 Ton, Nashville, Tennessee

Paul Griffith: drums, percussion
Dave Roe: upright bass
Lloyd Green: pedal steel guitar
Peter Cooper: vocals, acoustic guitar
Jen Gunderman: keyboards, accordion
Eric Brace: vocals, acoustic guitar

with:
Richard Bennett, Tim Carroll, Kenny Vaughan: electric guitar, baritone guitar
Jon Byrd: harmony vocals (track 6)
Tim O'Brien: banjo, bouzouki, mandolin, octave mandolin
Scotty Huff: flugelhorn (track 5)
Daniel Tashian: ukulele (track 11)

geweldig r&b, blues rock album van de destijds 65-jarige Eric Burdon. rauwe en ongepolijste muziek, waar de energie vanaf spat, veelal covers van oude blues grootheden waar hij zich schatplichtig aan voelde, begeleid door een keur aan top sessiemuzikanten en gezongen met zijn dijk van een stem.

up-tempo nummers als "Red Cross Store" (Fred McDowell), "Feeling Blue" (Eric Bibb) met een fraaie blazerssectie, een dampende, vuige versie van de Howlin' Wolf klassieker "Forty Four", een versie die niet onder doet voor die van Little Feat op hun gelijknamige debuutalbum, "Devil Run" (John Bundrick) waar de stoom vanaf vliegt, worden afgewisseld met blues ballads o.a. "GTO" (David Munyon), "Slow Moving Train" (John Keller/Tonio K) en "I Don't Mind" (John Bundrick).

1 van de vele hoogtepunten is "Never Give Up Bllues" (David Munyon) met een fraaie slide gitaar partij.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Johnny Lee Schell en Carl Carlton (guitars, slide guitar), Mike Finnigan (Hammond organ), Reggie McBride (bass), Lenny Castro (percussion) en Ivan Neville (clavinet).

dit album werd opgedragen aan Ray Charles en John Lee Hooker, die tijdens de opnames van dit album kwamen te overlijden, en aan de stad New Orleans.

Album werd geproduceerd door Tony Braunagel

"These songs were recorded in the memory of all the good times and friendships that I had in the crescent city. The South will rise again" (Eric Burdon)

er valt altijd wel iets op te merken over de samenstelling van dit soort verzamelaars. deze bestaat uit lekkere, laid-back goed in het gehoor liggende, noem het voor mijn part commerciële nummers uit de seventies die een heerlijk relaxed sfeertje uitstralen, dus verwacht uitgezonderd "Layla" geen spetterend gitaarwerk of vlammende gitaarsolo's. de muziek heeft ook weinig van doen met zijn "Cream" periode.

deze verzamelaar, 1 van zijn vele, is als volgt samengesteld:

3 nummers "I Shot the Sheriff", "Willie and the Hand Jive" en "Let It Grow" van "461 Ocean Boulevard" (1974)
3 nummers "Wonderful Tonight", "Cocaine" en "Lay Down Sally" van "Slowhand" (1977)
"After Midnight" van het album "Eric Clapton" (1970)
"Knockin on Heaven's Door" uitgegeven als single (1975)
"Layla" van het album "Layla and Other Assorted Love Songs" (1970 Derek and the Dominoes)
"Promises" van het album "Backless" (1978)
"Swing Low Sweet Chariot" van het album "There's One in Every Crowd" (1975)

naast de hierboven genoemde bekende covers (Bob Marley, J.J. Cale en Bob Dylan), staan er een 4-tal originals "Wonderful Tonight" en "Let It Grow" van EC zelf op, waarvan 2 co-written nummers "Lay Down Sally" met Marcy Levy en "Layla" dat hij samen met drummer Jim Gordon schreef.

het aanstekelijke in een reggae versie gegoten "Willie and the Hand Jive" is een nummer van Johnny Otis, die ook wel de "godfather of rhythm & blues" werd genoemd en de eveneens aanstekelijke, veel gecoverde traditional "Swing Low Sweet Chariot" is van oorsprong een Afro-Amerikaanse spiritual ofwel een christelijke hymne (lofzang).

vreemde eend in de bijt is "Promises" dat geschreven werd door de Amerikaanse songwriter/producer Richard Feldman en de Amerikaanse industrieel ontwerper/muzikant Roger Linn, dat overigens prima past bij de fijne flow van de overige nummers.

zoals musician hierboven opmerkte "11 sterke songs die prima bij elkaar passen"

een soort van "mystery concert". de cd (label Going for a Song/Cedar) uit 2001 geeft vreemd genoeg geen enkele informatie over wie dit album produceerde, waar of wanneer het werd opgenomen en wie er op mee speelden.

op dit live album staan veel "old school" blues nummers met een bezielde, gedreven spelende Eric Clapton zoals die in zijn hoogtijdagen klonk begeleid door een geweldige harmonica speler, een strakke ritmesectie en een fraaie blazerssectie. lekker authentieke, vuige blues rock die vanaf de sterke opener "Smokestack Lightning" (Chester Burnett aka Howlin' Wolf) door dendert tot "For Your Love" een oudje van The Yardbirds geschreven door Graham Gouldman bekend van 10cc.

sterk uitgevoerde covers van o.a. "Take It Easy" en "Good Morning Little Schoolgirl" beide nummers van Sonny Boy Wiliamson, "You Can't Judge a Book By It's Cover" (Willie Dixon), "Let It Rock" (Chuck Berry),"Who Do You Love" en "I'm a Man" beide van Elias McDaniel aka Bo Diddley, "I Got Love If You Want" (James Moore aka Slim Harpo) en "Respectable" (The Isley Brothers).

het schuurt, wringt en spettert van alle kanten op dit ouderwets klinkende blues album, waarop niet alle lead vocalen van Eric Clapton afkomstig zijn. jammer dat het album eindigt met het ietwat melige, vreemde eend in de bijt nummer "Sweet Music" want daarvoor valt er veel moois te horen.

kon op internet verder geen info vinden over dit album dat bij mijn weten geen bootleg is. wellicht dat IntoMusic of anderen over meer informatie beschikken.

een openbaring dit album uit 1995 van deze Amerikaanse singer/songwriter, afkomstig uit de Texas folk scene, geboren 1949 in Atlanta, Georgia, overleden in 2020. zijn beste werk. de 1e trits van 6 nummers zijn van uitzonderlijke klasse, maar ook de nummers die daarna volgen zijn het beluisteren meer dan waard. de man was een geweldig liedjesschrijver en gitarist en beschikt over een mooie, rustgevende stem. luister a.u.b. naar de opener "Dean Moriarty" , een fictief karakter uit het boek "On The Road" van Jack Kerouac, als liefhebber weet je dan genoeg. de man deed in het verleden vele tournees zowel door de U.S.A. als Europa. in Nederland was hij een graag geziene gast op festivals zoals Take Root en Roots of Heaven. dit album werd geproduceerd door Mark Hallman en Iain Matthews en opgenomen in Austin, Texas (All songs written by Eric Taylor). de instrumentatie is vrij basic, veelal gitaar, bas en piano met fijne accenten van o.a. cello, harmonica en viool. in "Tractor Song" zit een geweldige slide guitar partij van Robert McEntee. vele van zijn songs zijn gecoverd, van dit album o.a. "Whooping Crane", door Lyle Lovett op zijn coveralbum "Natural Forces". Iain Matthews en Lyle Lovett verzorgen in een groot aantal nummers op dit "Eric Taylor" album de supporting vocals, die een meerwaarde aan de liedjes geven. van 4) Deadwood, South Dakota staat een geweldige uitvoering op de live klassieker "One Fair Summer Evening" van de onvolprezen Nanci Griffith (wijlen). op haar album "There's A Light Beyond These Woods" staat het schitterende "Dollar Matinee". een nummer geschreven door Eric Taylor, dat hij in duet met Nanci Griffith zong. wellicht een leuk weetje Eric Taylor en Nanci Griffith waren tussen 1976 en 1982 met elkaar getrouwd. liefhebbers van Chip Taylor, Guy Clark, Townes Van Zandt, etc. zullen dit album zeker waarderen en los van het genre (folk, americana) komen liefhebbers van goede songs sowieso aan hun trekken. zoals heicro hierboven aangeeft, verdient de man (weliswaar postuum) een groter publiek

dit album volgde 3 jaar na het geweldige, gelijknamige "Eric Taylor" uit 1995. een topper in het singer/songwriter genre. de man overleed in 2020 op 70 jarige leeftijd als gevolg van een leverziekte. hij tourde regelmatig door Europa en was een graag geziene gast op roots festivals zoals Take Root en Roots of Heaven. behalve 9) en 10) werden op dit "Resurrect" alle songs geschreven door de man zelf, die ook de productie voor zijn rekening nam. een songwriter pur sang. hij gaf als leraar les in het schrijven van liedjes aan de "Kerrville Song School", gevestigd In Kerr County, Texas, U.S. en tijdens zijn vele reizen gaf hij songwriting workshops, zowel in de States als in Europa. helaas is dit album niet zo coherent als de voorganger. er staan een aantal pareltjes van songs op middels "Louis Armstrong's Broken Heart", "Two Fires" ,"Strong Enough For Two" en "Comanche", maar overall halen de composities niet het niveau van zijn "Eric Taylor" album. in de liner notes bedankt de man o.a. Munich Records, Holland die zorg droegen voor de distributie van zijn albums

de opvolger van zijn album "Resurrect" (uit 1998). de man een prima gitarist schreef goede liedjes met fijne arrangementen, voorzien van goede teksten, gezongen met een fijne stem. wederom een fijn album, maar lang niet zo goed als zijn gelijknamige "Eric Taylor" album (uit 1995). waar op dat album vrijwel alleen sterke composities stonden, is dat helaas bij dit album een stuk minder het geval. hoogtepunten zijn de nummers "Happy Endings", "All The Way To Heaven" en het lange, epische "Delia/Bad News" een door hem gearrangeerde traditional "Delia" aangevuld met zijn compositie "Bad News". de overige nummers willen niet echt beklijven. er staan 2 covers op van Townes Van Zandt nummers, t.w. "Where I Lead Me" en "Nothin", maar zijn "brave" versies deden mij alleen maar verlangen naar de originele versies. dat is een beetje het nadeel wat aan de man kleeft (of kleefde), dat zijn muziek soms wat bedacht en obligaat klinkt. je mist de authenticiteit en emotie van iemand als Townes Van Zandt, die in zijn songs "leefde".

een fraai live album uit 2003 van wijlen Eric Taylor, die 9 maart 2020 kwam te overlijden.
een "storyteller" pur sang, goede gitarist en zanger en een begenadigd songwriter. hij was lange tijd onderwijzer op de "Kerrville Song School", waar hij workshops gaf in songwriting.

Eric Taylor trad in een grijs verleden als folk-duo op samen met wijlen Nanci Griffith, met wie hij een 6-tal jaren was getrouwd en schreef o.a. het prachtige "Dollar Matinee" dat op haar debuutalbum "There's a Light Beyond These Woods" verscheen. zijn "Deadwood, South Dakota" verscheen op haar live klassieker "One Fair Summer Evening". zoals gezegd een niet te onderschatten songwriter, want ook iemand als Lyle Lovett nam 2 nummers van hem op, t.w. "Whooping Crane" en "Understand You".

op dit album staan akoestische uitvoeringen van songs die eerder op de volgende studio albums verschenen:

tracks 1,2,5,6,8,9 en 10 van "Resurrect¨
tracks 4 en 7 van "Eric Taylor"
track 3 van "Scuffletown"

een basic "just the man and his guitar" album met af en toe een tweede stem van zangeres Denice Franke. het enige wat je hier als luisteraar zou kunnen missen is een iets breder palet aan klanken, bij voorbeeld met banjo, mandoline of fiddle.

overigens is zijn studio album "Eric Taylor" uit 1995 een (semi) klassieker in het americana genre.

Album werd geproduceerd door Murray Krugman
Recorded live at Kerrville Folk Festival, Kerrville, Texas
Mixed at Charles Eller Studios, Charlotte, Vermont

All songs by Eric Taylor, except "Where I Lead Me" by Townes Van Zandt

dit album is een project van Ann Savoy, een grootheid in het cajun genre, die meerdere artiesten van buiten dit genre benaderde die een band hebben met deze muziek. zo kwam "A Tribute to Cajun Music" tot stand.

de liedjes zijn merendeels traditionals, die in een enkel geval terug dateren tot 1930, zoals "O Ma Chere 'Tite Fille" van Cleoma Falcon "about her little daughter who she hated to leave when she was away playing music", 1 van de eerste vrouwelijke cajun artiesten, dat hier een prachtige vertolking krijgt van Ann Savoy en Linda Ronstadt. vrijwel alle liedjes worden in Frans Cajun gezongen.

er staan een flink aantal pareltjes op dit album, waarbij met name de bijdragen van Ann Savoy en Linda Ronstadt, Maria McKee, David Johansen en Linda Thompson er bovenuit steken, maar het absolute prijsnummer is "Les Flammes d'Enfer" (The Flames of Hell) van Austin Pitre, met alleen Richard Thompson op zang en zijn virtuoze gitaarspel.

John Fogerty zet een fijne versie neer van het aloude J.D. Miller nummer "Diggy Liggy Lo", dat vooral bekend werd in de versie van Doug Kershaw. verder zijn ook de 2 enige instrumentale nummers van de "All-star Band" die het meest authentiek klinken heerlijk om naar te luisteren.

Sonny Landreth is op slide te horen op track 5) met Patty Griffin en multi-instrumentalist/songwriter Dirk Powell draagt op meerdere nummers fraai bij met zijn spel op fiddle en accordion.

de bijdragen van Patty Griffin en Rodney Crowell bekoren iets minder, maar passen verder prima bij de fijne flow van dit album. wellicht minder geschikt voor de purist en liefhebber van authentieke cajun, maar een niet te versmaden album voor de folk/roots liefhebber.

Album werd geproduceerd door Ann Savoy en op diverse locaties opgenomen.

deelcitaat uit de liner notes van Ann Savoy:

"Cajun music is homemade, made by the hard working, hard playing descendants of the Acadians. Ever since the Acadians were expelled from Canada's eastern province of Nova Scotia in 1755 and made their way slowly to the rural farmland and bayous of southwest Louisiana, they have lived a life of isolation, speaking French, cooking spicy, earthy food, and developing a moving, rhythmic music that has drawn musicians, singers and dancers into the area for decades.

I came up with the idea of this project after travelling for many years playing Cajun music with my husband and friends. We met many musicians and singers from outside of the Cajun world who were drawn to singing and playing Cajun songs with us. The music that resulted was powerful, authenticity with a breath of fresh air. Many of the artists didn't even know French and we spent hours on pronunciation and song delivery"