de uit Colorado afkomstige bluesgitarist/zanger John-Alex Mason (R.I.P. 19-10-2011) was een blanke, jonge man met een enorme liefde voor bluesmuziek. hij was van jongs af aan fan van bluesartiesten als Robert Johnson en Muddy Waters. hij beschikte over een krachtige, expressieve "oude" bluesstem die aan zijn voorbeelden deed denken en opende shows voor o.a. Jimmy Vaughan en wijlen John Mayall.

dit energieke live album is opgenomen tijdens een concert in Seattle. er staan 6 eigen nummers op plus 3 traditionals (tracks 4,8 en 9), 1 cover van Robert Johnson "Preachin' Blues" en een cover "Poor Black Mattie" van R.L. Burnside.

nummers 1 t/m 5 speelde hij solo en 6 t/m 10 met zijn toenmalige band The Pea Vine Line.
muziek met veel Delta juke joint/country blues invloeden en een enkele keer folk invloeden zoals "The Rabbit Song" die overtuigend authentiek klinkt, waar de energie en spelvreugde vanaf spat.

liefhebbers van o.a. The Red Devils (Lester Butler) en The North Mississippi Allstars zal deze muziek ook aanspreken.

de getalenteerde John-Alex Mason overleed op 35-jarige leeftijd als gevolg van complicaties na een routine operatie. als jonge vader liet hij een vrouw en 2 kinderen achter.

Album werd live opgenomen at The Seattle Drum, L.A.B. May Day 2005

John-Alex Mason: guitar, vocals
Sean Devine: harmonica
Eric Lanier: bass
Jeff Hayes: drums

zoals hierboven al eerder omschreven door o.a. rkdev inderdaad een sterk debuutalbum van Jon Allen. zijn muziek laat zich moeilijk in een hokje duwen en wordt wel gerangschikt onder rock, roots, blues en soul, waar ik zelf folk of folk pop aan toe zou willen voegen. s'mans carrière nam ooit een vlucht door een optreden in het BBC muziekprogramma "Later with Jools Holland".

12 merendeels sterke eigen liedjes van Jon Allen, waarvan 1 "Going Home" co-written met producer Tristan Longworth. de akoestische folky tonen van dat nummer bekoren mij het meest, zoals ook "Sleeping Soul" met behalve akoestische gitaar en zijn zang alleen fraaie accenten van de cello, de ballad "Lay Your Burden Down", "New Year's Eve" en het ingetogen folky "Friends" met harmonica accenten, nummers zijn die onmiddellijk indruk maken en blijven hangen, hetgeen zeker ook geldt voor de sterke melodie van het prijsnummer "In Your Light".

de overige licht rockende nummers zijn voornamelijk mid-tempo, waarvan de opener "Dead Man's Suit", "Down By the River" en "Bad Penny" mij het best bevallen.

"Happy Now" en de doorsnee rock van "Young Man Blues" zijn iets "mindere" nummers.

los van zijn ietwat rauwe, schurende stem, zijn de glansrollen op dit album weggelegd voor gitarist Simon Johnson en organist Rich Milner.

de inmiddels 47-jarige Jon Allen blijkt door de jaren heen intensief op tournee te zijn met zijn band The Luna Kings en werkt momenteel aan zijn zevende album. volgens info op zijn site doet hij eind Mei 2025 Nederland aan voor (vooralsnog) 4 optredens.

in tegenstelling tot Rogyros sla ik zijn derde album "Deep River" net iets hoger aan, maar dat is uiteraard persoonlijk.

Album werd geproduceerd door Tristan Longworth

Tim Bye: drums
Rich Milner: Hammond organ, Wurlitzer
Simon Johnson: electric guitar
Tristan Longworth: bass guitar
Ashok Klouda: cello
Jon Allen: acoustic guitars, mellotron, all other instruments

bijzonder fraai, sfeervol derde album van de Engelse singer/songwriter Jon Allen met 12 eigen songs van de man, de 1 nog mooier dan de ander.

zijn muziek wordt hier op MuMe ingedeeld als pop/rock, maar zelf zou ik de muziek op dit album eerder als folk (voor folk rock zijn de meeste liedjes te ingetogen) of voor mijn part als folk/pop classificeren, met af en toe in de mid-tempo nummers een uitstapje naar lichte blues rock, zoals in "Fire In My Heart" en "All the Money's Gone", of de R&B invloeden op "Get What's Mine" met een blazerssectie van Dom Glover & Andy Ross.

de rustige, akoestische "folky" luisterliedjes overheersen op dit album, zoals de opener "Night & Day", "Lady of the Water", "Hummingbird Blues", "Wait For Me", "Loving Arms" met soulvolle backing vocals van Louise Clare Marshall en de afsluiter "Keep Moving On" met een heerlijk invallende harmonica. dit zijn stuk voor stuk intieme, klein gehouden, melodieuze pareltjes, gedragen door die hese, emotievolle, ietwat rauwe stem van Jon Allen. nummers waar de melancholie van afspat, een genot om naar te luisteren.

wat schrijft deze man goede songs. wellicht zijn beste album, hoewel zijn debuutalbum "Dead Man's Suit" er niet veel voor onder doet, maar n.m.m. wel beter dan de voorganger "Sweet Defeat".

Album werd geproduceerd door Tristan Longworth & Jon Allen

na zijn uitstekende debuut "Dead Man's Suit" en het naar mijn mening nog betere "Deep River" is dit tweede album toch wel minder consistent en een lichte tegenvaller.

Jon Allen heeft goede liedjes in zich en een stem die ik graag mag horen, maar het ontbreekt op dit album aan memorabele liedjes, waarvan hij er op dit album 9 voor zijn rekening nam en een 2-tal samen schreef, "Love's Made a Fool Out of Me" met zijn gitarist Simon Johnson en "Here Tonight" met Alexandra Caro.

de 2 sterke openingsnummers "Joanna" en "Stealing Away" zijn meteen de hoogtepunten en veel van de overige nummers halen dat niveau niet, hoewel de ballads "Think of You" en "Last Orders" hier wel bij in de buurt komen. van de mid-tempo nummers steekt het titelnummer "Sweet Defeat" met een fraaie blazerssectie er boven uit.

helaas steken andere liedjes als "Broken Town", "Lucky I Guess" en de ballad "Love's Made a Fool Out of Me" dat iets teveel richting mainstream neigt, niet boven de middelmaat uit.

van het trio albums uit zijn begintijd, beland deze "Sweet Defeat" bij mij het minste in de speler.

Album werd geproduceerd door Tristan Longworth

vanwege de positieve recensie van Mart Smeets in de VARA gids (2-8/12/23) van 's mans onlangs verschenen album "Only Dead for a Little While", dit album van de 64-jarige Texaanse singer/songwriter/gitarist Jon Dee Graham weer eens van stal gehaald. een man met een flinke staat van dienst. inmiddels meermalen beluisterd. de man was ooit lid van de rootsy hardrock/punkrock band met country roots "The True Believers" opgericht door de gebroeders Alejandro en Javier Escovedo, die slechts 2 albums maakten. hun muziek werd ook wel "cowpunk" genoemd.

de muziek van Jon Dee Graham laat zich moeilijk classificeren. doet wel enigszins denken aan vergelijkbare artiesten als Boris McCutcheon, Joe Ely, Calvin Russell, maar vooral de solo albums van Alejandro Escovedo.
hij zingt met een rauwe strot en zo klinkt het merendeel van zijn songs ook, rauw tot vuig op punky rockers zoals "Laredo" en "Home". de in het Spaans gezongen klassieker "Volver" krijgt hier een ruige versie, die mij deed verlangen naar de versie van Ry Cooder met de accordeon van Flaco Jimenez. de punky versie van het Tom Waits nummer "Way Down in The Hole" had, althans op mij, hetzelfde effect. de nummers waar wat gas terug wordt genomen, zoals de verhalende liedjes "Something Moves" met een fraaie dobro partij en "Husache Tree" bevallen mij het beste.

geen slecht album dit wat eenvormige "Hooray for the Moon", er wordt vakkundig op gemusiceerd door een strakke band, maar er staan m.i. te weinig memorabele nummers op die willen beklijven. wellicht dat een wat bredere instrumentatie met toevoeging van bij voorbeeld accordeon en harmonica dit album goed had gedaan.

album werd geproduceerd door Jon Smith
"Recorded under a waxing moon, July 30 to August 5, 2001 at Rumbo Recorders, Canoga Park, California"
(except track 4) recorded at Sound Horizons, Austin, Texas)

Jon Dee Graham: electric & acoustic guitars, lap steel guitar, vocals
Michel Hardwick: acoustic & electric guitars, dobro & pedal steel guitar
Mark Andes: bass guitar
Jim Keltner: drums & percussion

Additional help from:
Little Joe: vocal trk 5
Mike Campbell: pump organ trk 4
Davey Faragher: backing vocals trks 2 & 3
Earl Grey: drums trk 2

een heerlijke "trip down memory lane" deze 2-disc verzamelaar van het werk van de inmiddels 74-jarige uit Boston afkomstige Jonathan Richman uit s' mans beste en meest succesvolle seventies periode.

de verzamelaar is als volgt samengesteld:

disc 1
6 nummers (1 t/m 6) van het onvolprezen door John Cale geproduceerde debuut "The Modern Lovers" (1976) uitgezonderd 3 nummers van dat album "Hospital", "Girlfriend" en "Modern World"
Jerry Harrison (keyboards, guitar) speelde nog mee op deze klassieker en verruilde de band daarna voor The Talking Heads

8 nummers (7 t/m 14) van het eveneens sterke album "Jonathan Richman & The Modern Lovers" (1976)
uitgezonderd 3 nummers van dat album "Hi Dear", "Springtime" en "Amazing Grace"
drummer David Robinson verliet hierna de band en formeerde samen met Ric Ocasek de band The Cars

4 nummers (15 t/m 18) van de verzamelaar "Beserkley Chartbusters Volume 1"

disc2
7 nummers (19 t/m 25) van zijn hit album "Rock N' Roll with the Modern Lovers (1977) met de hitsingle "Egyptian Reggae"

6 nummers (26 t/m 31) van het album "Back in Your Life" (1979)

5 nummers (32 t/m 36) van het live album "Modern Lovers Live" (1977)

een feest der herkenning, uit een tijd dat de leren jacks en dumpkleding niet aan te slepen waren. zowel de liefhebbers van het hardere, vuigere werk worden bediend op disc 1 als de liefhebbers van zijn softere werk op deels disc 1 maar vooral disc 2 met daarop de ontwapenende onschuld van nummers als "Ice Cream Man", de reggae cover "Coomyah, het instrumentale "Egyptian Reggae", het grappige "Dodge Veg-O-Matic", waarin hij aangeeft liever een auto (Dodge) te hebben dan een groente keukenmachine en het liefdesliedje "My Little Kookenhaken" (wat het ook mag betekenen) met als inspiratie zijn liefde als 5-jarig jongetje voor een even oud meisje.

het album "The Modern Lovers" waarvan de single "Roadrunner" een UK top 10 hit werd, werd destijds o.a. vanwege de connectie met The Velvet Underground mede omarmd door de punkers maar "The Modern Lovers were not punks in the style of the Ramones or the Clash, and perhaps they were respected by the safety-pin brigade because Richman was obviously not a "boring old fart" and was from their own generation".

uit de liner notes van John Tobler 1997:

"This collection, lasting nearly two hours, hopefully encapsulates Jonathan Richman's particularly musical charm during his time with Beserkley Records. After "Back In Your Life", he left the company, and has continued to record for various labels subsequently, but as yet has not equalled the success he found in the late 1970s. He's still active, and sometimes tours in the UK, where he still attracts a faithful fan following, and doubtless still performs many of the songs included here"

onlangs een indrukwekkend concert bijgewoond van Josh Gray, waarbij hij begeleid werd door multi-instrumentalist Janos Koolen (accordeon, clarinet, gitaar, mandoline, zang) en Nathalie Schaap (contrabas en zang). na afloop de "upgraded version" van dit album aangeschaft met daarop 6 bonus tracks van zijn in 2015 verschenen debuut EP.

Josh Gray een bovengemiddeld goede songwriter maakt prima americana, een mix van blues, country, folk en in mindere mate rock. een betrokken, geëngageerde man die iets te vertellen heeft. tijdens het concert gaf hij aan zich oprecht zorgen te maken over de ontwikkelingen in het huidige Amerika en opperde hij zelfs een verhuizing naar Europa te overwegen.

hoewel er sterke mid-tempo nummers als het titelnummer en "Midnight Rendezvous" op dit album staan, gaat mijn voorkeur naar zijn prachtige ballads als "Ghosts", "Woodland Rose" en "Ease Your Pain". de sterke melodie van "Darkest Before the Dawn" had naar mijn mening als muzikale omlijsting geen strijkers nodig gehad maar dat terzijde.

er zijn feitelijk geen zwakke nummers op dit album te bekennen, of het zou het doorsnee rockende "Two Hearts" moeten zijn. de 6 bonus EP nummers (2024 CRS) met veelal akoestische, intiem uitgevoerde liedjes met alle ruimte voor zijn stem en gitaarspel zijn het beluisteren meer dan waard en voegen absoluut iets toe.

de sympathieke, benaderbare Josh Gray die naar zijn eigen zeggen in Nederland bekender is dan in zijn thuisland, zal na zijn 2025 NL tournee inmiddels weer geland zijn in Nashville en herenigd zijn met zijn vrouw en 7-jarige dochter, van wie hij hoopte dat zij op zijn volgende album zou meezingen.

viel mij bij eerste beluistering wat tegen dit debuutalbum van de uit Nebraska afkomstige singer/songwriter Josh Rouse, maar dit blijkt toch wel een fraai album te zijn. staat hier als pop/rock gekwalificeerd, maar zou de muziek op dit album eerder als folk/roots betitelen.

Josh Rouse schreef alle songs zelf en voert deze uit met als basis gitaar, bas en drums aangevuld met accenten van cello, viool en trompet. opvallend genoeg horen we op dit debuut geen instrumenten als dobro, fiddle, pedal steel en mandoline.

mooie, verhalende teksten met afwisselende muziek, af en toe rootsy rockend in up-tempo nummers als "Invisible", "Late Night Conversation" en "A Simple Thing", dan weer ingetogen met de titeltrack "Dressed Up Like Nebraska", "Invisible" of het rustige folky "Lavina" met een fraaie viool partij. het kaal en sober gehouden slotnummer "Reminiscent" is favoriet, samen met het melancholieke "The White Trash Period of My Life".

een album met 10 melodieuze, toegankelijke liedjes die lekker weg luisteren. sluit niet uit dat dit debuut ook meteen zijn beste album werd.

Album werd geproduceerd door David Henry & Josh Rouse
Recorded by David Henry at his house, except tracks 7 & 8 recorded at True Tone Studios

Josh Rouse: vocals, electric & acoustic guitars, trombone
David Gehrke: drums, tambourine
David Henry: bass, cello, background vocals
Steve Allen: Wurlitzer
Graham Spice: trumpet
George Nicholson: organ
Ned Henry: electric guitar, slide guitar, violin
Jason Wood Wilkins: bass
Neilson Hubbard: vocals (track 7)

aangezien zijn debuut "Dressed Up Like Nebraska" mij zeer beviel, dit 2e album van de uit Nebraska afkomstige singer/songwriter Josh Rouse beluisterd.

waar ik op zijn debuut gecharmeerd was door de folky/roots sound, is op dit album meer soft rock of soft pop te horen, die mij in 1e instantie minder kon bekoren.

een fijn gevarieerd album met ballads als "100m Backstroke" en "And Around", af en toe mid-tempo "Marvin Gaye" , "Parts and Accessoires" en "Hey Porcupine", of iets meer up-tempo in nummers als "Directions" dat als single werd uitgebracht en "Afraid to Fail", een nummer dat erg doet denken aan de muziek van de Britse band The Smiths.

bijzonder dat in meerdere nummers een prominente rol is weggelegd voor de klanken van trombone en trompet, terwijl ook de fraaie gitaarriffs van gitarist Will Kimbrough alle ruimte krijgen.

jammer dat Josh Rouse niet zo'n onderscheidende stem heeft, want hij weet zich op dit album wel te onderscheiden met zijn song writing. aangezien de kwaliteit van zijn songs naar mijn mening niet onder doet voor die van zijn debuut, volsta ik wederom met een 4.

de inmiddels 52-jarige Josh Rouse heeft 14 reguliere solo albums op zijn naam staan, waarbij opvalt dat zijn albums "Nashville" en "1972" hier op MuMe hoge noteringen krijgen. wellicht reden om ook deze albums uit te checken.

Album werd geproduceerd door Josh Rouse & David Henry
except track 3) co-produced by Brad Jones
Recorded at True Tone Studios, Nashville, Tennessee

Josh Rouse: vocals, guitar
David Gehrke: drums
Craig Krampf: percussion
David Henry: bass, cello
Ned Henry: violin
Will Kimbrough: guitar
Steve Allen: Wurlitzer
Dennis Cronin: trumpet, flugel
Jason Moon Wilkins: bass
Sharon Gilchrist: bass, background vocals
Paul Burch: vibes
Roy Agee: trombone
Brad Jones: bass, chamberlain, marimba, piano
John Deaderick: drums, Rhodes, piano

het vierde album van dit folk duo en deze eerste kennismaking met hun muziek is mij prima bevallen.
Britse folk met goede songs vervat in mooie, subtiele arrangementen met oog voor de tradities, maar de muziek klinkt "modern" en niet te traditioneel. prachtige accenten van o.a. akoestische gitaar, cello, euphonium, sax en synthesizer. de prachtige stem van Josienne Clarke draagt dit album en de vrij spaarzame instrumentatie van multi-instrumentalist Ben Walker ontspoort nergens.

veel hoogtepunten op dit album, o.a. "Dawn of the Dark", "Dark Turn of Mind" met een fraaie cello, het uit de 16e eeuw daterende "Weep You No More Sad Fountains" (John Dowland) met heerlijke piano klanken en een melodie die er bovenuit springt en "The Waning Crescent" een iets meer up-tempo "catchy" song, dat mij overigens totaal niet aan de muziek van Fleetwood Mac deed denken. geen idee waar die vergelijking vandaan komt.

als ik toch wat mindere tracks zou mogen noemen, dan zijn dat het melodisch zwakke "Sleep" en de "jazzy" versie van het Jackson C. Frank nummer "Milk and Honey", maar voor de rest staat er een zeer fraaie collectie liedjes op dit album. de pure "moderne" Britse folk op dit album zonder al te veel opsmuk bevalt mij zeer, zoals dat ook het geval is met het debuutalbum "The Eternal Rocks Beneath" van Katherine Priddy.
dat neemt niet weg, dat ook de veel traditionelere folk muziek van bij voorbeeld de Ierse folkzangeres Niamh Parsons, eveneens getipt door Lura, mij ook zeer aanspreekt.

het album "One Light is Gone" van Josienne Clarke dat mij werd aangeraden, blijkt nergens verkrijgbaar te zijn, maar misschien weet Theo raad.

Album werd geproduceerd door Josienne Clarke & Ben Walker
Recorded at Rockfield Studios, Wales

All songs written by Josienne Clarke except:
track 4 & 12 Josienne Clarke & Ben Walker
track 5 - Gillian Welch & Dave Rawlings
track 6 - John Dowland
track 8 - Ivor Gurney
track 9 - Jackson C. Frank & Henry Nemo

de muzikanten op dit album:

Josienne Clarke: vocals, recorders & saxophone
Ben Walker: acoustic/electric guitars, synthesizer, programming, glockenspiel
John Parker: double bass
Kit Downes: piano, Rhodes, Hammond organ
James Madeen: drums & percussion
Anna Jenkins: viola
Jo Silverston: cello
Samantha Whates: additional vocals on tracks 1,7,10
Jim Rattigan: french horn
Paul Mosley: euphonium
Heather Ryall: bass clarinet

een live album van de inmiddels 85-jarige "living legend" Judy Collins. de nummers van dit album werden opgenomen tijdens een tournee van haar in 1970.

haar stem moet je liggen, maar als je daar geen probleem mee hebt blijft er prachtige muziek over.
veel fraaie covers, waaronder 2 van Leonard Cohen "Joan of Arc" en "Famous Blue Raincoat" die haar op het lijf zijn geschreven, "Four Strong Winds" van de Canadese singer/songwriter Ian Tyson, vooral bekend van Neil Young's versie op het album "Comes a Time", "Chelsea Morning" (Joni Mitchell) en een Bob Dylan cover van "Just Like Tom Thumb's Blues" met een excellerende Ry Cooder op elektrische gitaar, die met zijn herkenbare spel eveneens haar eigen nummer "Song for Judith" boven de middelmaat laat uitstijgen, een nummer met prachtige koorzang.

ook "Easy Times" dat zij samen met acteur Stacy Keach schreef wil beklijven. dit geldt minder voor "Vietnam Love Song", "Innisfree" een door Hamilton Camp op muziek gezet gedicht van W.B. Yeats en de solo a-capella gezongen traditional "All Things Are Quite Silent". 3 iets "mindere" nummers, maar verder een fraai rustgevend album met meer folk dan pop zonder enige poespas. vandaar 4 sterren.

Album werd geproduceerd door Mark Abramson

Judy Collins: acoustic guitar, piano, vocals
Ry Cooder: 2nd, acoustic & electric guitar
Susan Evans: drums, percussion, vocals
Gene Taylor: bass, vocals
Richard Bell: piano, vocals

het 4e album (speeltijd 42:28) van deze Schotse zangeres, afkomstig uit North Uist van de Outer Hebrides (Buiten Hebriden), een eilandengroep in het Noord Westen van Schotland. de muziek is Gaelic folk. alle vocalen zijn in Schots Gaelic, maar laat dit geen reden zijn om dit album te negeren. grote kans dat je bij het aanhoren van de tonen van het eerste nummer meteen overstag gaat. de songs zijn vrijwel alle Schotse traditionals veelal afkomstig van de Outer Hebrides, gebaseerd op volksverhalen, mythologische figuren of op muziek gezette, soms eeuwenoude gedichten. de instrumentatie is niet overdadig en staat volledig in dienst van de prachtige stem van Julie Fowlis, die op dit album alle ruimte krijgt. 6) Sleep Well My Love is een mooi, ingetogen uitgevoerd traditioneel Gaelic slaapliedje en zo staan er nog wel wat pareltjes op, zoals tracks 4, 5, 8 en 10. album werd "recorded at home (Hooglanden) en "at Glo-Worm Studios, Glasgow".

de muzikanten:
Julie Fowlis: vocals
Eamon Doorley: bouzouki & guitar-bouzouki
Duncan Chisholm: fiddle
Tony Byrne: guitar
Donald Shaw: harmonium & piano accordion
Ewen Vernal: double bass
Iain Sandilands: percussion
Ro Rowan: cello
Tim Doorley: flute (3,7,8)
Michael McGoldrick: uileann pipes, flute/whistle (2,5,9) bodhran (7)
Karen Matheson: backing vocals (4,9,11)
Martin O'Neill: bodhran (4,9)
James Duncan MacKenzie: highland pipes (10)
RANT (fiddle groep): fiddles & viola (1,5,10)

wijlen June Carter Cash, die in 2003 op 73-jarige leeftijd kwam te overlijden, maakte slechts 3 reguliere solo albums, waarvan dit de tweede is. zij droeg dit album op aan Mother Maybelle Carter ( "The Wildwood Flower").

het genre country zoals hierboven benoemd dekt de lading niet volledig, want op dit fraaie album horen we een mix van country, (Appalachian) folk, gospel en zelfs rockabilly, zoals op 1 van de 3 A.P. Carter klassiekers "Meeting in the Air". de andere 2 tracks zijn "Diamonds in the Rough" en het alom bekende "Will the Circle Be Unbroken".

alle overige nummers schreef zij zelf of zijn co-written, uitgezonderd "Far Side Banks of Jordan", een nummer van Terry Smith dat zij in duet met wijlen echtgenoot Johnny Cash zingt en "The L&N Don't Stop Here Anymore", een nummer van Jean Ritchie, ook wel "The Mother of Folk" genoemd.

haar versie van "Ring of Fire", een song uit de beginjaren 60, die over haar toen net begonnen relatie met Johnny Cash ging mag er zijn, maar kan naar mijn mening niet tippen aan die van Johnny Cash.

al met al een heerlijk gevarieerd "americana" album met sterke liedjes die op een fraaie manier muzikaal worden omlijst, waarbij de godvruchtige teksten van nummers als "Wings of Angels" mij niet storen. Zij won in de U.S.A. een "Grammy Award" voor dit album, een eer die haar later nogmaals 2 keer ten deel viel voor haar derde album "The Wildwood Flower", dat in 2003 postuum werd uitgebracht.

Album werd geproduceerd door J.J. Blair & John Carter Cash (de enige zoon van June & Johnny Cash)

June Carter Cash: vocals, autoharp
Marty Stuart: acoustic guitar, mandolin, background vocals
Norman Blake: guitar, acoustic guitar, dobro
Jason Carter: fiddle
Hazel Johnson: mandolin
Dave Roe: bass
Rick Lonow: drums
Johnny Cash: vocals
Rodney Crowell: acoustic guitar
Benmont Tench: piano
Rosie Carter: background vocals

dit laatste album van June Carter Cash werd in 2003 postuum uitgebracht. zij stierf eerder dat jaar als gevolg van complicaties door een hartoperatie en was tot haar overlijden (73) getrouwd met haar derde man Johnny Cash, die in datzelfde jaar op 12 september overleed. wat weinigen bekend is, dat zij het nummer "Ring of Fire" begin jaren 60 schreef, wat later een grote hit werd voor haar toekomstige echtgenoot. June werd in 2006 postuum opgenomen in America's Old Time Country Music Hall of Fame. haar moeder Maybelle Carter was lid van de originele line-up van de Carter Family, die als bijnaam "The First Family of Country Music" had. de overige leden van dit trio waren haar zwager A.P. Carter en haar nicht Sara Carter die getrouwd was met A.P. Carter. op dit album staan 8 nummers van A.P. Carter, waaronder de klassiekers "Keep on the Sunny Side" en "Wildwood Flower". dit laatste nummer staat samen met een aantal andere A.P. Carter nummers ook op "Will The Circle Be Unbroken" (eveneens een nummer van A.P. Carter) van The Nitty Gritty Dirt Band. 2) The Road to Kaintuck en 7) Alcatraz schreef zij samen met zus Helen 3) Kneeling Drunkard's Plea schreef June samen met moeder Maybelle en haar zussen Helen en Anita, 6) Big Yellow Peaches schreef zij zelf en 5) Temptation is een bluegrass nummer van Herb Brown en Arthur Freed. het is een fraai, ingetogen album geworden, dat het beluisteren meer dan waard is. een waardig sluitstuk van haar geweldige carrière. haar stem is op dit album niet meer zo krachtig als voorheen. vocale assistentie werd o.a. verleend door Johhny Cash, Laura Cash, Carlene Carter, Lorrie Carter Bennett, Joe Carter en Marty Stuart. op 2) The Road to Kaintuck is de guest vocal van Johnny Cash duidelijk hoorbaar. er staan veel hoogtepunten op dit familie album, maar in het licht van de situatie van destijds is "Will You Miss When I'm Gone" een aandoenlijk en emotioneel hoogtepunt. het album werd geproduceerd door John Carter Cash (zoon van June en Johnny Cash) en opgenomen in haar geboorteplaats Maces Spring, Virginia

over de relatie tussen June Carter en "haar" kinderen schrijft Rosanne Cash in de liner notes
quote
The relationship between stepmother and children is by definition complicated, but June eliminated the confusion by banning the words "stepchild" and "stepmother" from her vocabulary, and from ours. When she married my father ( Johnny Cash) in 1968, she brought with her two daughters, Carlene and Rosie. My dad brought with him four daughters: Kathy, Cindy, Tara and me. Together they had a son, John Carter. But she always said "I have seven children". She was unequivocal about it. I know, in the real time of the heart, that that is a difficult trick to pull off, but she was unwavering. She held it as an ideal and it was a matter of great honor to her"
unquote

de inmiddels 77-jarige Engelse folkzangeres June Tabor begon ooit te zingen geïnspireerd door de muziek van folk zangeres Anne Briggs. zij werkte aan vele projecten mee, heeft veel samenwerkingen op haar naam staan, o.a. 1 met die andere Engelse folk grootheid Martin Simpson, met wie zij het duo album "A Cut Above" (1980) opnam, 2 geweldige albums met de Engelse folk-rock Oyster Band, 2 albums als The Silly Sisters met Maddy Prior (Steeleye Span) en een hele reeks solo albums.

op dit album staan een aantal covers, waaronder de sterke opener "Shameless Love" van de Amerikaanse singer/songwriter Eric Taylor, "I Want to Vanish" (Elvis Costello), "Pavanne" (Richard Thompson) en "Windy City" van Ian Telfer van de Oyster Band plus een aantal traditionals.

haar stem doet wel aan die van Linda Thompson denken. veel nummers hebben een "jazzy touch" door de piano klanken van de uit Wales afkomstige jazz pianist Huw Warren hier en daar aangevuld met saxofoon. de nummers worden verder prachtig ingekleurd door o.a. viool en het accordeon spel van Andy Cutting, die aan meerdere albums van Martin Simpson bijdroeg.

niet altijd licht verteerbare kost, zoals het zwaarmoedige "He Fades Away" dat verhaalt over de vele mijnwerkers uit het Australische Wittenoom die overleden aan de gevolgen van asbest die zij uit de mijnen naar boven haalden, de tekst over de "cold steel woman Pavanne", of het melancholische "The Irish Girl" (Peter Bond) met weemoedige viool accenten.

het luchtige, vrolijke "Apples and Potatoes" (Trad) met accordeon zorgt voor wat afwisseling, waarna de "spoken words" volgen van het onheilspellende "Beauty and the Beast".

de ingetogen traditional "The Turn of the Road" met wederom fraai accordeon spel en het lieflijke slaapliedje (lullaby) "Waiting for the Lark" een prachtig verstilde piano ballad behoren tot de vele hoogtepunten op dit alweer 30 jaar oude folk album.

Album werd geproduceerd door John Ravenhall
Recorded at Marcus Studios, London

Huw Warren: piano, cello
Mark Emerson: viola, violin, piano accordion (track 5)
Andy Cutting: diatonic accordion
Mark Lockheart: clarinet, tenor and soprano saxophones
Dudley Phillips: double bass

de liner notes van John Ravenhall:

"Given current studio technology most artists choose to record their vocals by a series of "takes" and "drop ins" over a backing track. June, however, records each song as a live performance along with the principal accompanying instruments. All the vocals on this album are therefore true performances, underlining her unique talent as a presenter and interpreter of songs. A rare gift, indeed"

prachtig veelal verstild album van de inmiddels 77-jarige June Tabor. veel folk ballads met lichte jazz invloeden, waardoor de muziek iets afwijkt van de traditionele folk. geweldig gezongen met de ietwat donkere, expressieve stem van June Tabor, die minder zoetgevooisd klinkt dan iemand als bij voorbeeld Mary Black.

onder de liedjes bevinden zich covers van hedendaagse artiesten, zoals fraaie uitvoeringen van "Joseph Cross" van de Amerikaanse singer/songwriter Eric Taylor, het dreigende met tromgeroffel voorziene "Rumours of War" (Billy Bragg), "The Doctor Calls" van Ian Telfer (Oyster Band), "All This Useless Beauty" (Elvis Costello) en "Blind Step Away" (Richard Thompson/French/Frith/Kaiser).

favorieten "Hard Love" (Bob Franke) een piano ballad prachtig omlijst met saxofoon, de klein gehouden kippenvel versie van de veel gecoverde (o.a. Anne Briggs, Pentangle) traditional "Let No Man Steal Your Thyme" declamerend gezongen door June Tabor met prachtige viool accenten en "Ten Thousand Miles" eveneens een traditional.

"Elephant" met een indringende tekst over de uitstervende olifant met een op het eind uithalende saxofoon is een waardige afsluiter.

Album werd geproduceerd door John Ravenhall
Recorded at Red Fort Studios, London

Huw Warren: piano, cello, accordion (track 4)
Mark Emerson: violin, viola, accordion, piano (track 4)
Mark Lockheart: clarinet, tenor and soprano saxophones
Dudley Phillips: double bass
Bosco De Oliveira: percussion

een samenwerking van het Engelse folk-rock gezelschap Oysterband en de Engelse folk zangeres June Tabor, die beiden een hele reeks albums op hun naam hebben staan. June Tabor verwierf o.a. bekendheid met het duo album "Silly Sisters" (1976) dat zij met Maddy Prior (Steeleye Span) opnam.

7 door hen bewerkte traditionals plus een 5-tal covers, het mindere "That Was My Veil" (John Parish/P.J. Harvey) en een 4-tal sterke "Love Will Tear Us Apart" (Joy Division), "The Hills of Shiloh" (Shel Silverstein/Jim Friedman), "Seven Curses" (Bob Dylan) en de soul klassieker "The Dark End of the Street" (Chips Moman/Dan Penn).

"Love Will Tear Us Apart" krijgt hier de vorm van een prachtige folk ballad, maar de prijsnummers zijn wat mij betreft de traditional "(When I Was No But) Sweet Sixteen" met fraaie harmoniezang dat de muziek van de onvolprezen Watersons in herinnering roept, de ontroerende, sobere versie van "The Hills of Shiloh" verhalend over "The American Civil War battle of Shiloh, Tennessee, was fought on the 6th and 7th of April 1862. Of the 100.000 men on the field, three-quarters were under the age of 25, the largest number of new recruits engaged in combat in US history. Nearly 24.000 of them died".

verder vuige folk-rockende versies van "Bonny Bunch of Roses", "Fountains Flowing" met heerlijke fiddle accenten en wederom fraaie harmoniezang en "Seven Curses". op het iets rustigere "The Leaves of Life" is een prominente rol weggelegd voor het mandoline spel van Ray Cooper.

"Son David" is een huiveringwekkend, mooie folk ballad met een macabere middeleeuwse tekst.

een ander prijsnummer is hun wonderschone folk versie van "The Dark End of the Street" met weemoedige harmonium en fiddle klanken en met lead vocalen van June Tabor en John Jones, dat dit gevarieerde album geweldig afsluit.

Album werd geproduceerd door Al Scott
Recorded at Rockfield Studios, Monmouthshire & Metway Studios, Brighton

June Tabor: voice
John Jones: voice, melodeon
Ray Cooper: cello, mandolin, bass guitar, harmonium, voice
Dil Davies: drums
Alan Prosser: guitars, kantele, fiddle, voice
Ian Telfer: fiddle
Al Scott: bass guitar, mandola

een samenwerking van de Engelse Oyster Band (folk rock met wat punk invloeden) en de gerenommeerde Engelse zangeres June Tabor.

een mix van covers van "hedendaagse" artiesten, een aantal traditionals en een eigen nummer ("Finisterre").

het onheilspellend klinkende, ritmische "Mississippi Summer" van de Amerikaanse singer/songwriter Si Khan is een sterke opener, waarna een aantal fraaie covers volgen van "Lullaby of London" (Shane MacGowan), het stevig rockende "Night Comes In" (Richard Thompson), "Valentine's Day Is Over" (Billy Bragg) en een verrassend sterke versie van "All Tomorrow's Parties" (Lou Reed).

verder een aantal fraaie up-tempo uitgevoerde traditionals, zoals "Dives and Lazarus" met heerlijke brass band klanken , het stuwende "Dark Eyed Sailor" ook bekend in de versie van Steeleye Span en de sterke melodie van "Susie Clelland".

persoonlijke favorieten "Pain or Paradise" wederom met een brass band, een nummer van de Engelse folkie/singer-songwriter John Tams, die meerdere solo albums maakte en o.a. lid was van de folk bands Albion Band en Home Service en het prijsnummer "Finisterre" van bandlid Ian Telfer, een ingetogen, stemmige folk ballad met heerlijke accenten van de accordeon.

ben niet zo gecharmeerd van de albums van de Oyster Band, maar deze samenwerking pakt vanwege de prachtige, soms onderkoelde zang van June Tabor zeer goed uit. 20 jaar later volgde een 2e samenwerking met het eveneens zeer sterke album "Ragged Kingdom" (2011).

Album werd geproduceerd door The Oyster Band
Recorded at The Yard, Southall, London

June Tabor: vocals
Alan Prosser: guitar, mandolin, psaltery, vocals
Russell Lax: drums, percussion
Chopper: bass, cello
Ian Telfer: fiddle, viola, concertina, organ
John Jones: melodeon, accordion, vocals
Brass by Metal Fatigue (Gavin Sharp: tenor sax, John Hart: brass trombone, Neil Yates: trumpet)

heerlijke authentieke folk op dit album van de Engelse folk iconen Martin Simpson en June Tabor.

op dit album staan 6 traditionals plus 4 nummers van Engelse folkies/singer/songwriters, "Number Two Top Seam" van Roger Watson, "Strange Affair" van Richard Thompson (van het Richard & Linda Thompson album "First Light"), "Joe Peel" van Peter Bond en "Unicorns" van Bill Caddick.

spaarzaam geïnstrumenteerd met prachtige zang van June Tabor, wiens stem sterk doet denken aan die van Linda Thompson en Martin Simpson op gitaar.

de overige muzikanten zijn Ric Sanders (viool) die vanaf 1985 lange tijd lid was van Fairport Convention, Dave Bristow (piano, synthesizer) destijds bekend in Engelse jazz-rock kringen en Jon Davie (bass) die kortstondig lid was van de Engelse folk/prog-rock band Gryphon.

favoriete nummers het meerstemmig gezongen "Admiral Benbow", "Strange Affair" waarop Martin Simpson met zijn gitaarspel excelleert, de fraaie piano ballad "Joe Peel" en het in de Franse taal gezongen "Le Roi Renaud" met prachtige viool klanken.

dit soort folk albums worden voor zover ik weet heden ten dage niet meer gemaakt. de cd-uitgave uit 1989 (Topic Records) klinkt opmerkelijk fris.

Album werd geproduceerd door Paul Brown
Recorded at Millstream Studios, Cheltenham, UK