graag gedaan Henk. wellicht eerder een vergissing dan een fout . de opvolger hiervan het album "German Afternoons" doet niet onder voor dit album. ligt volledig in het verlengde van "Aimless Love" qua soound en qua niveau van de composities.

1 van mijn favoriete albums uit het omvangrijke oeuvre van de maestro singer/songwriter John Prine wijlen, overleden in 2020. het album heeft een korte speelduur, maar staat vol met songpareltjes en tekstjuweeltjes. zou het eerder een folk/country album noemen dan country. 10 door hemzelf geschreven nummers waarvan 1 de prachtige ballad If You Don't Want My Love co-written met Phil Spector, met backing vocal van Jackson Browne. stuk voor stuk goede songs, goed gearrangeerd met medewerking van uitstekende gastmuzikanten (instrumenten o.a. accordeon, dobro, mandolin, pedal steel guitar). in het openingsnummer "Fish and Whistle" horen we zelfs een penny whistle (de man had iets met Ierland). daarnaast fijne bijdragen op acoustic en electric guitar van zijn collega singer/songwriter en vriend Steve Goodman, die dit album een "warme" productie meegeeft. de mooiste nummers zitten in het hart van het album, t.w. het titelnummer 5) Bruised Orange en het beeldschone 6) Sabu Visits The Twin Cities Alone een masterclass in songwriting. 9) Iron Ore Betty is de enige, iets mindere track. het album sluit af met het weemoedige, meerstemmige 10) The Hobo Song, dat associaties oproept aan een vergelijkbaar nummer als "Will The Circle Be Unbroken". helaas trok hij de lijn van dit geweldige album niet door op de teleurstellende opvolgers Pink Cadillac (1979) en Storm Windows (1980)

niet zijn sterkste album uit de jaren zeventig. deels ligt dat aan de wat mindere kwaliteit van het songmateriaal, maar ook de invloed van de producer Steve Cropper heeft dit album geen goed gedaan. het klinkt allemaal vrij glad. mis hier de "warme" productie van Steve Goodman op het kwalitatief veel betere "Bruised Orange" album uit 1978. composities zoals 1) Middle Man 2) Common Sense (met background vocals Jackson Browne, J.D. Souther en Glenn Frey) 6) My Own Best Friend en 9) That Close To You zijn niet van het niveau dat we van de man gewend zijn. Forbidden Jimmy is een up-tempo nummer met blazers en een riedel piano, maar wil ook niet overtuigen. absolute hoogtepunt van dit album is Come Back To Us Barabara Lewis, een songpareltje met prachtige samenzang van Bonnie Raitt. de enige nummers die dat niveau benaderen zijn Way Down een ballad met een fijne slide guitar solo van Rick Vito en 10) He Was In Heaven Before He Died het 2e songpareltje op dit album met een spaarzame, akoestische setting (Steve Goodman op acoustic guitar en background vocals, Leo LeBlanc steel guitar. 4) Wedding Day in Funeralville een up-tempo nummer met een grappige tekst, waar de man patent op heeft en Saddle In The Rain zijn geen toppers, maar stijgen boven de middelmaat uit. de cover van het bekende "You Never Can Tell" van Chuck Berry valt een beetje uit de toon en voegt niks toe. Emmylou Harris heeft dat beter gedaan. onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Donald "Duck" Dunn: bass, Steve Goodman: acoustic & electric guitar, Rick Vito: slide & electric guitar. een bewijs dat goede muzikanten niet altijd een "goed" nummer kunnen maken, als het songmateriaal te wensen overlaat. zoals gezegd, werd het album geproduceerd door Steve Cropper (Ardent Studios, Memphis, Tennessee en Larabee Studios, Los Angeles, California).
Alle songs werden geschreven door John Prine, uitgezonderd "You Never Can Tell"

tja 24 berichten bij zijn debuutalbum en slechts 1 bij de opvolger van dat album, terwijl de sound en de "vibe" op dit album niet wezenlijk anders zijn dan op zijn debuut. prima folk/country nummers in het verlengde van zijn debuut. weliswaar staat er geen "Paradise" of "Hello In There" op, maar er staan ook op dit album de nodige klassiekers zoals "Souvenirs", "The Late John Garfield Blues" en "The Great Compromise". het overige songmateriaal is dik in orde, en doet niet of nauwelijks onder voor het debuut. voeg daarbij het heerlijke, met hilarische tekst voorziene bluegrass nummer "Yes I Guess They Oughta Name A Drink After You" en het prachtig a capella gezongen titelnummer (tevens de afsluiter van dit album), en je hebt wederom een klein meesterwerkje in handen. de line-up van de muzikanten: John Prine: acoustic guitar & vocal, David Bromberg: acoustic guitar, dobro, electric guitar, mandolin, Steve Burgh: bass & drums, Steve Goodman: acoustic guitar, electric guitar & harmony vocal, Dave Prine: banjo, dobro. All the selections by John Prine, album werd net als zijn debuut geproduceerd door Arif Mardin

zijn 1e reguliere album 10 jaar na het verschijnen van "Lost Dogs & Missed Blessings" uit 1995. tussendoor verschenen alleen "In Spite Of Ourselves", een heerlijk duet-album met allerlei female singers met covers van klassieke country songs. het enige nummer dat John Prine zelf aan dat album bijdroeg was het titelnummer. het in 2000 verschenen "Souvenirs" was een verzamelaar met nieuwe opnames van oud werk. wellicht staat dat album om die reden hier bij de reguliere albums. vandaar dat ik dit album "Fair & Square" als een come back album beschouw. een zeer aangename verrassing, met 12 ijzersterke, nieuwe John Prine originals (een aantal co-written) en 2 covers, het schitterende Clay Pigeons van Blaze Foley en Bear Creek Blues van ene A.P. Carter. het songmateriaal is als vanouds, de muzikale invulling is perfect, het album klinkt als een klok en de teksten zijn weer doorspekt met de van hem bekende, relativerende humor. "witty" zoals dat in het Engels heet (slim, grappig). daarnaast de sociale commentaren in een protestsong als "Some Humans Ain't Human" wat een protest in het algemeen tegen de mindere kanten van de menselijke natuur is en een sneer bevat naar president George W. Bush. het afsluitende "Safety Joe" over een man die nooit bereid was enig risico in het leven te nemen, is ronduit hilarisch. dit "Fair & Square" album ontving in 2005 een Grammy Award als Best Contemporary Folk album en terecht. John Prine was een geweldige songwriter. een uniek artiest. "One of a kind". Tot zijn bewonderaars behoorden o.a. Bob Dylan, Kris Kristofferson e.v.a. Hij mocht in 2020 nog "The Grammy Lifetime Achievement Award" ontvangen. zijn volgende, reguliere album liet 13 jaar op zich wachten, te weten "The Tree Of Forgiveness", wat overigens geen postuum album is. deze werd in 2018 uitgebracht. You're sadly missed (R.I.P. 7 April, 2020)
quote uit Some Humans Ain't Human met die typische John Prine humor

Have you ever noticed
When you're feeling really good
There's always a pigeon
That'll come shit on your hood

het vervolg duets album op het fantastische "In Spite of Ourselves" uit 1999. de enige dame die op beide albums meezingt is de geweldige Iris Dement, met wie hij ook meermalen live optrad. je zou het warme eenvoud kunnen noemen, maar ook op dit album zijn de covers van al die oude klassieke country songs door een ringetje te halen. wederom een feest voor de oren, zeker voor de liefhebbers van dit genre en liefhebbers van mooie vrouwenstemmen.
iets over de ontstaansgeschiedenis van dit album uit de liner notes van the man himself

I was boondoggled!!
I really had not planned on doing a second duets record. We wanted to release "In Spite of Ourselves" on vinyl and needed a few extra tracks to complete the fourth side of a double L.P.
Once we had the whole crew in the studio - Jim Rooney (de mede producer) at the helm, my 3-man band along with some of the best pickers in Nashville, and a long list of my favorite girl-singers, it was easy to keep going, so here we are, For Better Or Worse!
John Prine , August 2016, Galway

wederom een meesterwerkje na het geweldige "Aimless Love" album uit 1984. gelukkig trekt hij de lijn van dat album volledig door op dit "German Afternoons". beide albums hebben dezelfde "Grand Cru" kwaliteit. alles klopt op dit album, goede composities, mooie arrangementen en perfecte uitvoeringen. een fijn "roots" album geworteld in folk/country. verwacht geen "Sam Stone" of "Hello In There", hoewel er een geweldige, nieuwe bluegrass versie van 12) "Paradise" op dit album staat. hier 9 "originals" van John Prine waarvan een aantal co-written en 2 covers die goed in de context van het album passen, te weten 1) Lulu Walls en nr. 11 geschreven door Leon Payne. het album opent met het bluegrass nummer "Lulu Walls" (van A.P. Carter), waarna de prachtmelodie van 2) "Speed Of The Sound Of Loneliness" (een songpareltje) volgt. 3) Out Of Love een ballad van klasse, 4) Sailin' Around met een heerlijke fiddle partij. 5) If She Were You wederom een mooie ballad co-written met Steve Goodman, 6) het refrein van het vrolijke Linda Goes To Mars heeft een hoog meezinggehalte 7) het hilarische Let's Talk Dirty in Hawaiian uitgevoerd met o.a. ukulele een "tongue in cheek" nummer co-written met Fred Koller (bekend van o.a. zijn album "Where The Fast Lane Ends"). er staat geen enkel zwak nummer op dit album. het is van begin tot eind genieten. onder de gastmuzikanten bevinden zich weer vele bekende namen o.a.: Sam Bush: mandolin, Philip Donnelly: electric guitar, Roy Huskey Jr.: upright bass, Kenny Malone: drums, Leo LeBlanc: steel, Stuart Duncan: mandolin, fiddle. dit album werd net als zijn voorganger "Aimless Love" in samenwerking met Jim Rooney door de man zelf geproduceerd, wederom opgenomen in Nashville, Tennessee.

volg de man en zijn muziek al een kleine 50 jaar en er gaat bijna geen week voorbij zonder "Prine Time" ken dit live album niet, maar gezien het bericht van Bartjeking ga ik deze zeker nog eens checken. beter dan zijn "akoestische" live album uit 1988 kan ik me haast niet voorstellen but you never know. de live registratie "Live On Tour" uit 1997 met een voller bandgeluid vind ik net iets minder maar alleszins genietbaar. op deze "In Person & On Stage" staan inderdaad 4 nummers van zijn sterke come back album (niet verwacht, wel gehoopt) "Fair & Square" uit 2005. ben ook niet bekend met zijn andere live albums zoals "John Prine & Friends (2017) en "An Irish Pipedream" (2020) opgenomen in Ierland. de laatste staat hier niet op MuMe, maar ben er niet zeker van of dat een officiële release is.

een heerlijk "rootsy/country" duet album van de man geboren en getogen in Maywood, Illinois/USA. een feestje voor de oren en een absolute aanrader voor de liefhebber van dit soort muziek. mocht je het album Duets van Emmylou Harris goed vinden, dan zul je ook dit album zeker waarderen. een aaneenschakeling van hoogtepunten, maar om er toch een paar te noemen 3) Wedding Bells met Lucinda Williams, 5) Milwaukee Here I Come met Melba Montgomery, 12) In a Town This Size met Dolores Keane en 15) het enige door hemzelf geschreven nummer In Spite of Ourselves met Iris DeMent, maar dan doe ik alle andere uitvoeringen/covers van deze klassieke country songs tekort. mocht je ooit een road trip willen maken door de States, dan is dit de ideale muziek om met de auto het land te doorkruisen. aangezien dat niet voor iedereen weggelegd zal zijn, kan ik overigens de thuisomgeving ook adviseren. ik citeer uit de liner notes van JohnPrine

quote
I really like duets. There's something about two people singing to each other or about each other and finally with each other that sounds really good to me. The songs here represent a small portion of my favorite country songs. Some were duets to begin with and some were rearranged to become duets. I made a list of my favorite girl singers and the first nine I called said "yes". I nearly fell over. I wrote "In Spite of Ourselves"for a film. It also seemed like an apt title for this collection of meetin', cheatin' & retreatin' songs. Thanks to all my duet partners and to all the songwriters".

de opvolger van dit album "For Better, Or Worse"dat in 2016 verscheen, eveneens een duet album, doet niet veel onder voor dit "In Spite Of Ourselves".

weinig toe te voegen aan bovenstaande commentaren. inderdaad een tijdloos meesterwerk. als eerbetoon aan de man citeer ik hierbij deels uit de liner notes van Kris Kristofferson bij dit album:

quote
John Prine caught us by surprise in the late-night morning let-down after our last show in Chicago.
Steve Goodman (who'd shared the bill with us that week) asked us to go to Old Town to listen to a
friend he said we had to hear, and since Steve had knocked us out all week with his own songs, we obliged.
There was that awkward moment, us sitting like there, "Okay, kid, show us what you got", and him standing up there alone, looking down at his guitar like "What the hell are we doing here, buddy?"
Then he started singing and by the end of the first line we knew we were hearing something else.
It must've been like stumbling onto Dylan when he first busted onto the Village scene.
He (John Prine) sang about a dozen songs, and had to do a dozen more before it was over.
Unlike anything I'd heard before. Sam Stone, Donald & Lydia. The One about the Old Folks.
Twenty-four years old and writes like he's two-hundred and twenty. I don't know where he comes from,
but I've got a good idea where he's going. We went away believers, reminded how goddamned good
it feels to be turned on by a real Creative Imagination
unquote

de rest is geschiedenis

we horen de man hier op zijn best in een akoestische setting (John Prine: acoustic guitar & vocal) met uitsluitend repertoire van zijn 1e 5 albums (debuut John Prine, Diamonds In The Rough, Sweet Revenge, Common Sense en Bruised Orange) door velen gezien als zijn beste periode (1971-1978). er staan veel "klassiekers" van deze albums op deze live plaat uit 1988. alleen "Living In The Future" is afkomstig van Storm Windows, 1 van zijn "mindere" albums uit 1980. slechts 3 nummers 4) Angel From Montgomery, 7) Fish & Whistle en 12) Speed Of The Sound Of Loneliness worden in een bandbezetting uitgevoerd. deze is op nummers 7) en 12) als volgt: Rachel Peer-Prine (zijn vrouw): electric bass, harmony vocal, Phillip Donnelly: electric guitar, harmony vocal, Jim Rooney: acoustic guitar, harmony vocal, Stuart Duncan: mandolin, Kenny Malone: drums, percussion. op 4) Angel From Montgomery: Bonnie Raitt: acoustic guitar, vocal, de onvolprezen David Bromberg: electric guitar, Johnny Lee Schell: electric bass, harmony vocal. 15) het prachtige Souvenirs krijgt hier een uitvoering samen met zijn vriend Steve Goodman (acoustic guitar, vocal). op de overige 15 nummers is het "just the man and his guitar" en juist dat geluid bepaalt de charme van dit album. een intiem huiskamerconcert van 1 uur en 14 minuten.
's mans toelichtingen bij een aantal nummers zijn als altijd doorspekt met humor.
bij "Speed Of The Sound Of Loneliness"
Everybody gets lonesome. Some people get lonesome faster than others. But then again, who looks at a watch when you're lonesome.
bij "Hello In There"
This song's melody consisted of every guitar chord I knew at the time. They just happened to come out in the right order. It sounded like a love song to me. I like old people. If things work out right someday I may be one.

John Prine werd 73 jaar oud.
R.I.P. (April 7, 2020)

prima live registratie van zijn Amerikaanse tournee uit 1997. opgenomen in Austin, Boulder, Chicago en Nashville, Ryman Auditorium ook bekend van het live album "At The Ryman" van Emmylou Harris. deze registratie klinkt wezenlijk anders dan zijn live album uit 1988, die uitsluitend akoestisch materiaal uit de seventies bevatte. de "band" sound op dit album is een stuk voller. bovendien legt de nadruk van het songmateriaal op zijn albums uit de jaren 80 en 90. nummers 1, 3, 8 en 11 zijn afkomstig van "The Missing Years"(1991) en 2, 9 en 12 van "Lost Dogs & Mixed Blessings"(1995). daarnaast een aantal oude klassiekers, "The Late John Garfield Blues", "Storm Windows" en het welbekende "Illegal Smile". "Picture Show"en "Quit Hollerin' At Me" openen het album pittig in uitvoeringen die niet onder doen voor de studio uitvoeringen. de trits vanaf 4) Unwed Fathers t/m Jesus The Missing Years in een meer akoestische, iets kalere setting bevallen mij het best. 5) Space Monkey (co-written met Peter Case) heeft een hoog meezinggehalte, evenals het geweldige "Lake Marie" een nieuwe John Prine classic van Lost Dogs & Mixed Blessings dat niet stuk kan. jammer dat de 3 studio bonustracks 13, 14 en 15 (o.a. het zwakke "If I Could" van Tim Carroll) weinig toevoegen en hier niet "de kers op de taart" zijn.

de bezetting van zijn begeleidingsband The Lost Dogs Band op dit album is als volgt:
David Steele: electric guitar, background vocals
Larry Crane: electric guitar, background vocals
Jesse Wilbur: electric guitar, background vocals
David Jacques: electric bass
Phil Parlapiano: accordion, piano, background vocals
Ed Gaus: drums, percussion

een gevarieerd album met een goede balans van uptempo nummers en ballads. waar dat op zijn albums Pink Cadillac (1979) en Storm Windows (1980) niet goed uitpakte, ervaar ik de vollere productie op dit album niet als storend. heb dit album onterecht lang links laten liggen. de doorgewinterde John Prine of doorsnee "Americana" liefhebber heeft wellicht meerdere luisterbeurten nodig om dit album te laten inzinken. 13 originele John Prine songs waarvan een aantal co-written en 1 cover. 3, 4, 9 en 12 zijn voor de man zijn doen wel "mindere" nummers, maar los van deze nummers valt er veel te genieten. 1) New Train 2) Ain't Hurtin' Nobody Quit Hollerin' At Me en 10) Same Thing Happened To Me zijn goede songs in uptempo uitvoeringen 5) "Lake Marie" met fijne accenten van accordeon, harmonica en mandolin, is zo'n nummer waar je direct verliefd op wordt, gevolgd door 6) ""Humidity Built The Snowman" een geweldige melodie (hoe verzin je trouwens zo'n tekst Humidity Built The Snowman, Sunshine Brought Him Down". 7) "Day Is Done" een intieme ballad, een songpareltje waarvan de man er vele op zijn naam heeft staan. akoestisch gebracht met allleen JP (vocals & acoustic guitar). 11) This Love Is Real wederom een pracht ballad waarbij de samenzang met Marianne Faithfull wonderwel goed uitpakt, 13) He Forgot That It Was Sunday is prachtig. klinkt bijna als een Angelsaksische hymn a la Auld Lang Syne. 14) de piano ballad "I Love You So Much it Hurts", een cover van het aloude Floyd Tilman nummer, sluit het album ingetogen af.
vanaf zijn gelijknamige debuut uit 1971 bewees de man al een zeer getalenteerd songschrijver te zijn. zijn teksten hebben vaak diepere lagen die je aan het denken zetten of een glimlach op je gezicht toveren. het lijstje met sessiemuzikanten is zoals gebruikellijk indrukwekkend o.a. Benmont Tench: piano, organ, Bob Glaub: bass, Waddy Wachtel: electric & acoustic guitars, Howie Epstein (tevens producer): banjo, bass, harmonica, acoustic, electric & slide guitar. album werd opgenomen In Los Angeles, California.

R.I.P. April 7, 2020

quote uit Ain't Hurtin Nobody
You Can Fool Some Of The People Part Of The Time
In A Rock And Roll Song
Fifty Million Elvis Presley Fans
Can't Be All Wrong
unquote

inderdaad een "minder" album of beter gezegd onsamenhangend album, wat grotendeels aan het zwakke songmateriaal ligt. de bedoeling was een rock album te maken met een rockband en dat pakt hier niet zo goed uit. John Prine was meer een troubadour, een story teller en mijns inziens geen rocker. er staan 5 "originals" (nummers 1,2,5, 8 en 9) van de man zelf op en 5 covers, waarvan 3) Killing The Blues en 6) This Cold War With You het beluisteren waard zijn. van zijn eigen composities steken Down By The Side Of The Road voorzien van een fijn dameskoor en met name 9) How Lucky een pareltje in een akoestische setting, zoals je hem het liefste hoort, er boven uit. 4) No Name Girl (van Billy Joe Riley en Jack Clement) is een rockabilly nummer dat hij samen zingt met rockabilly/country zanger Billy Joe Riley. Chinatown, Saigon, Baby Let's Play House en Ubangi Stomp worden muzikaal wellicht goed uitgevoerd, maar zijn qua compositie onder de maat en wat mij betreft "skip" waardig. een fenomeen dat zich zelden voordoet bij een album van John Prine. dit album werd geproduceerd in de vermaarde Sam Phillips Recording Studio
(deel) citaat John Prine uit de liner notes
This album was recorded from January through May of 1979 in Memphis, Tennessee.
What we tried to achieve here is a recording of a five-piece band with a vocalist playing and singing
good honest music. We played and sang and recorded five nights a week for two and a half months
and ended up with 500 hours op tape.

hoewel de "die hard" fans waarschijnlijk alles van de man al in huis hebben, is dit een prima instapalbum voor degenen die kennis willen maken met het werk van grootmeester singer/songwriter John Prine. een goede dwarsdoorsnede uit wellicht zijn beste periode (1971 t/m 1975), hoewel de man later nog steeds fantastische albums zou afleveren, o.a. Bruised Orange, Aimless Love, German Afternoons, The Missing Years en Fair & Square. op dit "Best of" album staan 4 nummers van zijn debuutalbum "John Prine" (1971), 2 nummers van "Diamonds In The Rough" (1972), 4 nummers van "Sweet Revenge" (1973) en 2 nummers van "Common Sense" (1975). er staan alleen maar hoogtepunten op. zeker ook geschikt voor jongere liefhebbers van folk/country ofwel het roots/americana genre.

een studio album van de onvolprezen John Prine met "fifteen new recordings of classic songs", dat in Amerika op zijn eigen Oh Boy label werd uitgebracht. de man was een singer/songwriter van de buitencategorie in het genre folk/country/roots.

de nieuw opgenomen nummers verschenen oorspronkelijk op de volgende albums:

tracks 1,3,4,5,11,13 en 15 van zijn debuutalbum "John Prine" (1971)
tracks 1 en 9 van "Diamonds in the Rough" (1972)
tracks 6, 8 en 10 van "Sweet Revenge" (1973)
track 2 van "Bruised Orange" (1978)
track 7 van "Storm Windows" (1980)
track 12 van "Aimless Love" (1984)

een geweldige song selectie met vele klassiekers die op dit album veelal akoestisch met spaarzame instrumentatie worden uitgevoerd, met o.a. accenten van mandoline van Jason Wilber en piano en accordeon van Phil Parlapiano, waarbij ook de pedal steel en de fiddle meerdere nummers prachtig inkleuren en zijn destijds nog prima stem in volle glorie te horen is.

een prachtig album voor de John Prine/roots liefhebber of liefhebbers van luisterliedjes met teksten die raken ("Sam Stone", "Hello in There" etc.)

de uit Maywood, Illinois afkomstige John Prine overleed op 7 april 2020 aan de gevolgen van covid-19 en werd begraven in het stadje Paradise in de staat Kentucky.

Album werd geproduceerd door Jim Rooney en John Prine
All songs recorded between April 24 and April 26, 2000 at the Cowboy Arms Hotel & Recording Spa, Nashville, Tennessee

John Prine: vocals, acoustic guitar
Jason Wilber: electric guitar, mandolin
Dave Jacques: upright bass, electric bass
Phil Parlapiano: piano, mandolin, accordian, B-3 organ, mandolin
Paul Griffith: shaker, tambourine, drums
Pat McLaughlin: harmony vocals
Stu Basore: pedal steel guitar
Shawn Camp: fiddle

in de liner notes gaf de man blijk van zijn humor:

"These songs are beautiful. They have been faithful companions throughout the years, never letting me down and constantly making me new friends, even when I was sleeping.

I re-recorded these songs so I could have my own master recordings of the songs. This collection of newly recorded versions was originally intended for European release only, as I always wanted to be popular in Germany.

After we mixed, sequenced and listened to the songs, all of us at Oh Boy decided that perhaps we should release this in the U.S., as I would like to be popular there as well.

I hope you enjoy these recordings. If not, I promise not to re-record these songs for another 30 years¨

Sincerely,
John Prine

smaken verschillen gelukkig. op dit album staan 8 John Prine "originals" en 2 covers "All Night Blue" en "Baby Ruth". het is juist de rock sound en het bandgeluid wat dit album onsamenhangend maakt, zoals dat ook op zijn voorganger Pink Cadillac uit 1979 het geval was. er staan weinig nummers op dit album die beklijven, hoe anders is dat op de hierna volgende albums Aimless Love en German Afternoons, die tezamen een coherent geheel vormen, wellicht ook debet aan het feit dat hij die beide produceerde met Jim Rooney met gerenommeerde Nashville muzikanten en die sound mis je hier. 1) Shop Talk, 6) Just Wanna Be With You en Baby Ruth met een gierende gitaarsolo van John Burns zijn recht toe/recht aan rock/rockabilly nummers die snel vervelen. 2) Living In The Future heeft exact dezelfde melodielijn als het nummer Mexican Home van zijn album "Sweet Revenge". misschien had de man een "songwriter's block", maar met een beetje doorbijten blijken er toch ook weer een aantal pareltjes van songs op dit album te staan. hoogtepunt is de ballad 9) "One Red Rose", in een spaarzame, akoestische setting, zoals je de man graag wil horen met fijne backing vocals van zijn vrouw Rachel Peer. 3) It's Happening To You, 4) Sleepy Eyed Boy en het titelnummer 7) Storm Windows klinken ook als vertrouwde John Prine songs en niet als John Prine Band songs. het album sluit af met het mediocre I Had A Dream weliswaar met een fijn refrein, maar 1 van de mindere tracks. mede omdat er wat meer en betere John Prine composities opstaan, is deze net iets beter dan zijn voorganger Pink Cadillac. album werd geproduceerd door Barry Beckett, opgenomen in de vermaarde Muscle Shoals Sound Studios, Sheffield, Alabama.

bedankt voor jouw reactie LuukRamaker. keek even naar jouw Top 10 lijstje. muziek die in mijn straatje past, maar ik ken Turnpike Troubadours en Mandolin Orange niet. ben ook benieuwd naar de voor mij onbekende John Moreland. ga deze artiesten zeker checken dus je hebt mij aan het werk gezet

meesterlijk album van wijlen John Prine, singer/songwriter van de buitencategorie. absoluut een topper in het roots/country genre. de man maakte wel wat mindere albums zoals Pink Cadillac (1979) en Storm Windows (1980), maar dit album getuigde weer in alle opzichten van zijn opmerkelijke kwaliteit als songwriter. een geboren "story teller" die hier weer een hele trits liedjes aflevert die kunnen wedijveren met zijn beste werk uit de jaren zeventig. i.t.t. zijn laatste reguliere album Tree of Forgiveness uit 2018 is hij hier nog goed bij stem. van de releases vanaf 1990 gerekend samen met het duetalbum "In Spite Of Ourselves"(1999), en Fair & Square (2005) veruit zijn beste werk met vrijwel zonder uitzondering sterke composities. werd in zijn thuisland USA zijn best verkochte album, waar hij tevens een Grammy Award voor kreeg. prachtige melodieën (All The Best, The Sins Of Mephisto, Everybody Wants To Feel Like You, etc) vergezeld van als altijd humorvolle, spitsvondige teksten. 13) Everything Is Cool zo'n prachtballad waarvan de man er vele heeft gemaakt. hoogtepunt 14) Jesus The Missing Years het titelnummer met een geweldige melodie en een hilarische tekst van deze woordkunstenaar. Bonnie Raitt zingt mee op Unlonely. verder o.a. David Lindley op acoustic guitar, bouzouki, fiddle en harplex en de bekende Mickey Raphael op harmonica. ook instrumenten zoals de accordeon, dobro en pedal steel guitar zorgen voor fijne accenten. staan naar mijn idee slechts 3 "mindere" tracks op, t.w. 6) I Want To Be With You Always (cover van Lefty Frizell/Jim Beck), Take A Look At Your Heart co-written met John Mellencamp en 9) Great Rain lyrics John Prine, music Mike Campbell. zonder deze nummers was het een 5 sterren album geweest. hoe dan ook een "must have" voor de liefhebber.
quote uit Everything Is Cool

Everything Is Cool
Everything's Okay
Why Just Before Christmas
My Baby Went Away
And I Find It Real Surprising
For Myself To Hear Me Say
That Everything Is Cool
Everything's Okay

nou Bartjeking geloof het of niet maar ik denk dat je na 12 jaar een groot medestander hebt gevonden . ben enorme fan van de man, wiens muziek ik al een jaar of vijftig beluister. John Prine een songwriter van de buitencategorie. ben er van overtuigd dat er zat, waarschijnlijk oudere fans van zijn werk, op de site zitten. zie bij voorbeeld de reacties bij zijn debuutalbum "John Prine" uit 1971. ik zit pas sinds begin Juni op de MuMe site. ben geen musicoloog maar ben bezig zijn albums zo goed als mogelijk te recenseren, in de hoop wat meer aandacht voor s'mans muziek te genereren. helaas heb ik de man ook nooit live mogen bewonderen. was van plan zijn geplande concert in 2020 in zaal Doornroosje, Nijmegen bij te wonen, maar dat concert werd gecanceld om gezondheidsredenen. kort daarna overleed de man. gelukkig kunnen we nog volop genieten van zijn omvangrijke oeuvre. net als jij hoop ik ook dat er ooit songs uit de "Prine Archives" beschikbaar zullen komen.

tja. John Prine Amerikaanse singer/songwriter van de buitencategorie. volg hem al vanaf de 70's. ben bij wijze van spreken met de man opgegroeid. een icoon. heb hem helaas nooit live zijn optreden, en was vast van plan naar zijn geplande concert 20 februari, 2020 in zaal Doornroosje, Nijmegen te gaan, maar helaas werd dat concert vroegtijdig afgelast vanwege zijn gezondheidsproblemen. een kleine 6 weken later overleed de man aan de gevolgen van corona. een schok. alsof je een vriend verliest. wat laat de man een geweldig oeuvre na. met zijn typische krakende, schurende stem, humoristische, relativerende teksten over het leven, maar ook zijn meer serieuze beschouwingen over het alledaagse leven bevatten altijd een soort van kwinkslag. alsof hij knipoogde naar het leven. een uiterst sympathieke, bescheiden man wars van ster allures. wat heeft de man ons een muzikale rijkdom achtergelaten. iets om dankbaar voor te zijn. in 2005 maakte hij, na lange tijd niets te hebben uitgebracht, het fantastische Fair & Square album. John Prine op zijn best. een album dat aan zijn topjaren deed denken. 13 jaar later kwam dit "The Three of Forgiveness" uit met 10 nieuwe "originals" . weliswaar een groot aantal co-written, zijn dit toch wel typische John Prine songs. een klein "intiem" album met de van hem bekende song pareltjes. de hoes is veelzeggend. je ziet een oude, breekbare man. een ontroerende foto. in 2020 volgde nog het live album An Irish Pipedream opgenomen in een pub in County Clare, Ierland met daarop vele klassiekers. benieuwd of er in de toekomst nog iets als John Prine Archives zullen worden uitgebracht. hoe dan ook de man leeft voort via zijn muziek.
quote
When i get to Heaven
I'm gonna shake God's hand
Thank Him for more blessings
Than one man can stand
Then I'm gonna get a guitar
And start a Rock and Roll band
Check into a swell hotel
Ain't the "Afterlife" grand!

het idee voor dit duetalbum was afkomstig van Jack "Cowboy" Clement, een Amerikaans zanger, songwriter en muziekproducent die o.a. met Johnny Cash en Elvis Presley werkte. aangezien mijn favoriete singer/songwriter John Prine op dit album meedoet, besloot ik destijds dit album aan te schaffen. de vriendelijke, warme stem van Mac Wiseman smelt hier fijn samen met de wat rasperige stem van John Prine, die op dit album prima bij stem is. het muzikale spectrum is breed, van pure country & western, folk, rustige rockabilly tot bluegrass. het zijn allemaal nummers die ooit in een grijs verleden hits waren in de U.S.A. je kunt het laid back of easy listening noemen. het kabbelt allemaal voort, maar op een lekkere manier en ja, af en toe ook mierzoet zoals "I Forgot To Remember To Forget"(ooit een hit voor Elvis Presley) en het aloude "I Love You Because".
"Blue Eyed Elaine", "Pistol Packin Mama" rockt zowaar een beetje, en het uptempo "Saginaw Michigan"( een oude hit van Lefty Frizzell) zijn prima nummers. hoogtepunt is de prachtige ballad "Old Rugged Cross", maar er staat ook een dieptepunt op in de vorm van "Where the Blue of the Night" (een evergreen hit voor Bing Crosby). mag het album bij tijd en wijle graag opzetten. muziek waar niemand aanstoot aan kan nemen. album werd geproduceerd door John Prine en David Ferguson, recorded at the Butcher Shoppe, Nashville, Tennessee.

heb een haat/liefde verhouding met de muziek van de eigenzinnige Schotse singer/songwriter wijlen Jackie Leven. op dit album dat reeds in 1971 werd opgenomen met alle 9 zelfgeschreven songs, staat een soort van progressieve, psychedelische folk rock met wat bluesinvloeden, waarop ook instrumenten als fluit en saxofoon te horen zijn, waarmee hij destijds de tijd wellicht ver vooruit was.

de wat rustigere mid-tempo nummers als "Soft Lowland Tongue" en "Raerona" over een denkbeeldig Spaans dorp, wisselt hij af met met stevige folk/blues rock op "Dog Star", "Ruins" en "The Problem", nummers met flink rammelend gitaarwerk en verrassende tempowisselingen, maar die het ontbreekt aan goede melodielijnen.

tegenover een fraaie folky ballad als "I'm Always a Prinlaws Boy" staat dan het merkwaardige "Dune Voices" met "soundscapes" en "voices" dat niet wil bekoren.

het korte, akoestische , folky "Sleeping in Bracken" sluit dit wisselvallige album fraai af. toch heb ik een zwak voor de man, die tegen alle heersende trends in altijd zijn eigen ding is blijven doen, maar feit is dat Jackie Leven heel wat betere albums heeft gemaakt dan deze "Control".

Album werd geproduceerd door Jackie Leven
Recorded at Mayfair Sound, London, UK

Jackie Leven: vocals, all guitars, bass
John Haines: percussion
Phil Ryan: keyboards
Joe Kuccer: saxophones, flutes
Alex Atterson: piano
Jesse Ballard, Juliet Lawson: vocals

(deel) citaat uit zijn liner notes bij de cd-reissue uit 1997 die op naam van Jackie Leven werd uitgebracht:

"Control" is a record that I made in 1971 following an intense period of taking LSD in many different locations and circumstances. To be honest, I think that it shows on these recordings, but what really strikes me, listening to these songs after all these years, is how similar the writing of that 20-year old boy is to the writing of the man I have become (I'm just a bit less smashed these days).

Also, I made the record under the alias John St. Field, mainly because I was in a little trouble with the forces of law and order at the time, and felt that it was wise to change my identity for a while. However, I cannot truly recommend changing your identity, taking lots of acid and making a record all close together.

The album was never released except briefly in Spain in 1973, and this was wholly because once I'd finished it, I continued living a life that had nothing to do with "career structures", and record companies could not countenance working with an artist who had all but disappeared"

het tweede solo album van wijlen John Starling. nog zo'n vergeten meesterwerkje, althans voor de liefhebber van dit genre. heb dit album 3 keer achter elkaar beluisterd en het verveelt geen seconde. het enige minpunt aan dit album is de korte speelduur.

John Starling (volledige naam John Lewis Starling) overleed in 2019 en was getrouwd met zangeres Fayssoux Starling. zij was een favoriete zangeres van Emmylou Harris en zong o.a. mee op haar albums "Pieces of the Sky" en "Elite Hotel" en maakte 2 solo albums, "Early" (2008) en "I Can't Wait (2014).

Emmylou Harris noemde hem 1 van haar mentoren, die haar aanspoorden om muziek te maken. op de verzamelaar "Songbird" (rare tracks & forgotten gems) speelde John Starling met haar samen op het nummer "First in Line". op het album "Slidin' Home" van John Starling & Carolina Star zingt hij met haar een duet van "In My Hour of Darkness" bekend van het Grievous Angel album van Gram Parsons.

op dit gevarieerde album horen we een authentieke mix van country en bluegrass in een heldere productie, die nergens gedateerd of oubollig aandoet. geweldig spel op o.a. dobro, fiddle en pedal steel aangevuld met de rustgevende stem van John Starling en prachtige harmonievocalen van o.a. Claire Lynch.

de aanstekelijke melodie "New Delhi Freight Train" opent dit album, een nummer van de uit Lubbock, Texas afkomstige singer/songwriter Terry Allen die het klassieke "Juarez" album maakte. van dit nummer staat ook een fraaie versie op het Little Feat album "Time Loves a Hero", prachtig gezongen door wijlen Lowell George.

prachtige ballads als "We Know Better" met een pedal steel partij van Mike Auldridge, "Homestead in My Heart" en "Slow Movin' Freight Train" worden afgewisseld met iets meer up-tempo nummers als de bluegrass van "Heart Trouble", het honky-tonk ritme van "Hey Bottle of Whiskey" en de klassieker "Those Memories of You" (een nummer van Alan O'Bryant) met een heerlijke pedal steel solo. dit nummer verscheen ook op het "Trio" album van Emmylou Harris, Dolly Parton en Linda Ronstadt.

al met al een sprankelend klinkend album met goede songs, waarop geweldig wordt gemusiceerd.
deze muziek zal ook liefhebbers van de vroege albums van Emmylou Harris aanspreken.
John Starling maakte tevens een hele reeks echte bluegrass albums met de band The Seldom Scene, waarvan 1 met singer/songwriter Jonathan Edwards. volgens ouwekock een geweldig album, maar ik vermoed dat deze "out-of-print" is. bedankt voor de post en tip Willem B bij zijn 1e album "Long Time Gone". ook op dit album niet echt bluegrass, maar ook zeker geen Nashville country.

Album werd geproduceerd door John Starling en Paul Craft
Recorded at Studio by the Pond, Hendersonville, Tennessee

de muzikanten op dit album:
John Starling: rhythm guitar, lead vocals
Mike Auldridge: dobro, pedal steel
Tony Brown: piano
Sam Bush: fiddle (1 & 6), mandolin
Barry "Byrd" Burton: acoustic, electric lead & rhythm guitars, slide guitar
John Cowan: bass, harmony vocals
Paul Craft: lead guitar, rhythm guitar, harmony vocals
Claire Lynch: rhythm guitar, harmony vocals
Alan O'Bryant: rhythm guitar, harmony vocals
Kenny Malone: drums, percussion
Blaine Sprouse: fiddle
Kyle Tullis: bass

John Starling was mede oprichter en leadzanger/gitarist van de vermaarde bluegrass band The Seldom Scene, met wie hij een reeks van albums maakte. hij verliet deze band in 1988 om zich op zijn medische praktijk te richten, want behalve een bluegrass muzikant was de man ook een KNO arts en amateur architect. hij overleed in 2019 op 79-jarige leeftijd als gevolg van hartfalen.

hij maakte eerder 2 geweldige solo albums, te weten "Long Time Gone" uit 1980 en "Waitin' on a Southern Train" (1982). Emmylou Harris noemde hem een belangrijke mentor van haar muziek. op dit album werd hij na zijn eerdere vertrek uit The Seldom Scene herenigd met 2 oud leden van die band, Mike Auldridge en Tom Gray. deze samenwerking werd "Carolina Star" genoemd uitgebreid met een aantal gerenommeerde sessiemuzikanten als Richie Simpkins (fiddle) en JImmy Gaudreau (mandolin).

er wordt geweldig gemusiceerd op dit album, het genre is meer country dan bluegrass en de instrumentatie en de harmonievocalen zijn prachtig. verwacht geen spannende muziek, maar dit te kort durende album heeft een heel fijne flow, hoewel voor sommigen wellicht iets te laid-back.

hoogtepunten op dit album zijn de ingetogen versies van het Gram Parsons/Emmylou Harris nummer "In My Hour of Darkness" met harmonie vocalen van Emmylou Harris en Jon Randall, de Lowell George track "Willin" met een fraaie slide gitaar partij van Mike Auldridge en de afsluitende ballad "Prayer for My Friends".

"They'll Never Take Her Love from Me" een country nummer van Leon Payne, dat populair werd in de versie van country legende Hank Williams, wordt mede ingekleurd met een fraaie pedal steel, waar op de openingstrack "Waitin' For a Train" een nummer van Jimmie Rodgers, de fiddle en mandoline domineren.
de 2 instrumentale nummers "South Riding Tango" van Simpkins/Gaudreau en "Irish Spring" van Ricky Scaggs zorgen voor een fijne afwisseling. John Starling's zoon Jay Starling speelde piano op tracks 4 en 8.

ook op dit album "niet echt bluegrass maar ook zeker geen Nashville country" zoals Willem B het verwoordde bij zijn album "Long Time Gone", wel pure, verfijnde, veelal akoestische muziek

Album werd geproduceerd door George Massenburg (bekend van zijn producties met o.a. Lyle Lovett, Linda Ronstadt en James Taylor) en John Starling
Recorded at Petewood Intergalactica, Franklin, Tennessee

een groot songwriter was hij deze man. overleden in 2008 op 68 jarige leeftijd aan de gevolgen van een beroerte. quote uit Wiki "thematisch oriënteerde John Stewart zich in zijn teksten aan Amerikaanse mythen, waarmee hij de realiteit van het leven in de Amerikaanse maatschappij confronteerde, de kanten van Jekyll & Hyde van de Amerikaanse middenklasse droom. Muzikaal ontstonden zijn songs in de tradities van folk- en countrymuziek". zijn songs werden o.a. gecoverd door Joan Baez, Rosanne Cash, Nanci Griffith (in 2021 eveneens op 68 jarige leeftijd overleden). op dit "intieme" album staan een 6 tal nummers (1,5,7,9, 11 en 12) die later op het magistrale live album The Phoenix Concerts of The Complete Phoenix Concerts terecht kwamen. John Stewart was behoorlijk "Big" in de States. wellicht was zijn positie in Europa een beetje vergelijkbaar met andere illustere singer/songwriters zoals Tom Paxton of Townes Van Zandt.

dankzij dit bericht van Tonio dit album weer eens opgezet. even schrikken bij de begintonen (synths!) van Angels With Guns maar echt overheersen doen die niet op dit album. heb de cd uit 1991 uitgebracht op het Duitse label Line Records. er zijn in de loop der jaren aardig wat vergeten pareltjes op Duitse labels (naast Line Records bijv. Wundertute en Bear Family) uitgebracht. op dit album 10 originals van deze singer/songwriter. 4) Price Of The Fire had inderdaad zomaar op een vroeg album van Peter Gabriel kunnen staan. zelfs zijn stem doet hier sterk aan PG denken. ook Botswanna heeft die PG touch. de composities zijn zonder uitzondering sterk. Rosanne Cash (dochter van) zingt mee op Angels With Guns en Price Of The Fire. Strange Rivers met een prachtige tekst (There are strange rivers, Rivers that we cannot see, Who know our destiny, And there are strange rivers, And we're sailors, you and me". dit nummer is 1 van de vele hoogtepunten. de teksten mogen er sowieso zijn. John Stewart had zijn hart op de goede plek. benieuwd hoe dit album in een intiemere "Unplugged" versie had geklonken.

een geweldig live album van John Stewart (in 2008 op 68 jarige leeftijd overleden). kocht deze destijds bij verschijnen in 1974 op LP (een dubbelaar). was op cd zeer moeilijk te vinden, totdat ik deze later alsnog tot mijn blijdschap bij een speciaalzaak kon scoren, te weten "The Complete Phoenix concerts" (1 cd) verschenen in 1991 op het Duitse Bear Family label incl. 28 page booklet met achtergrondinfo en alle teksten. "Recorded live at Phoenix Symphony Hall, Phoenix, Arizona, March 1974", op een plek waar hij een grote aanhang aan fans had. een feest der herkenning. zoals het in de liner notes staat "We had two gigs arranged. Recorded the first night, everything went ,wrong and we got nothing at all. That left us with one night to record a double album. One night, one take on every song. It was totally crazy but out of some 24 tunes we managed to get twenty which were usable". op het oorspronkelijke dubbel album stonden 16 tracks. op de cd versie staan 2 extra nummers Freeway Pleasure en Let The Big Horse Run. 2 van de 20 nummers zijn kennelijk niet goed genoeg bevonden voor release. het is mij een raadsel waarom dit bij uitkomen niet aansloeg bij de country rock liefhebbers (Byrds, Flying Burrito Brothers, Poco etc) wellicht was de muziek niet progressief genoeg of zat het teveel in de folk/country hoek. het gaat te ver om hier alle 18 nummers van commentaar te voorzien. dit album is 1 aaneenschakeling van hoogtepunten. het gros van de tracks is afkomstig van zijn 1e 3 albums. de muziek is eerlijk, puur, aanstekelijk en op het ontroerende af (bijv. The Pirates of Stone County Road, Oldest Living Son, Cody). de teksten zijn van het leven van alledag met de nodige melancholie (o.a. het prachtige Mother Country), maar geven vooral blijk van de viering van het leven zelf. het is een "warm" album. 1 van de hoogtepunten is een geweldige uitvoering van California Bloodlines waarbij John Stewart het publiek uitnodigt om mee te zingen en dat ook spontaan doet. het spelplezier spat van deze plaat af. het oorspronkelijke slotnummer Never Goin' Back swingt als een denderende trein door de prairie naar een climax toe, het publiek vermoedelijk in extase achterlatend. ik was maar wat graag bij dit concert aanwezig geweest, maar helaas was ik die dag niet in Phoenix

mooi, ingetogen album van deze ondergewaardeerde singer/songwriter. 1 van de hoogtepunten is 11) Oldest Living Son. een nummer dat over het verlies van een vader gaat, die 1 van zijn zonen verliest aan een oorlog. John Stewart heeft menig song pareltje op zijn naam staan. op het album "Little Love Affairs" van wijlen Nanci Griffith staat het prachtige door hem geschreven "Sweet Dreams Will Come", waar hij lead guitar op speelt en een heerlijk duet vocal met haar zingt.

de uit Colorado afkomstige bluesgitarist/zanger John-Alex Mason (R.I.P. 19-10-2011) was een blanke, jonge man met een enorme liefde voor bluesmuziek. hij was van jongs af aan fan van bluesartiesten als Robert Johnson en Muddy Waters. hij beschikte over een krachtige, expressieve "oude" bluesstem die aan zijn voorbeelden deed denken en opende shows voor o.a. Jimmy Vaughan en wijlen John Mayall.

dit energieke live album is opgenomen tijdens een concert in Seattle. er staan 6 eigen nummers op plus 3 traditionals (tracks 4,8 en 9), 1 cover van Robert Johnson "Preachin' Blues" en een cover "Poor Black Mattie" van R.L. Burnside.

nummers 1 t/m 5 speelde hij solo en 6 t/m 10 met zijn toenmalige band The Pea Vine Line.
muziek met veel Delta juke joint/country blues invloeden en een enkele keer folk invloeden zoals "The Rabbit Song" die overtuigend authentiek klinkt, waar de energie en spelvreugde vanaf spat.

liefhebbers van o.a. The Red Devils (Lester Butler) en The North Mississippi Allstars zal deze muziek ook aanspreken.

de getalenteerde John-Alex Mason overleed op 35-jarige leeftijd als gevolg van complicaties na een routine operatie. als jonge vader liet hij een vrouw en 2 kinderen achter.

Album werd live opgenomen at The Seattle Drum, L.A.B. May Day 2005

John-Alex Mason: guitar, vocals
Sean Devine: harmonica
Eric Lanier: bass
Jeff Hayes: drums