de opvolger van het prachtige Jack's Crows. wederom een juweeltje van deze Amerikaanse singer/songwriter uit New Jersey. de songs zijn alle geschreven door de man zelf. er staan wederom vele prachtnummers op, o.a. Looking Forward, Vinnie Charles Is Free, When She Kisses Me. teveel om hier op te noemen. zoals dat bij hem in de regel het geval is, zijn de albums over de hele linie sterk en dat ligt aan de kwaliteit van zijn liedjes. de muzikale invulling is weer top in orde met o.a. John Leventhal - electric guitars, Roy Rogers - slide guitar, National steel guitar en de virtuoos Richard Tee op organ. John zelf doet de lead vocals en speelt 6 & 12 string guitars. wijlen Nanci Griffith verzorgt hier mede de background vocals. een uiterst aangename, verzorgde plaat. horen is geloven.

een topper uit het rijke oeuvre van de man uit New Jersey. een 10-tal eigen nummers en 1 nummer (5) Snow Don't Fall van Townes van Zandt en 1 nummer (8) The Lockkeeper van ene Stan Rogers. al weer zijn tiende album. krijgt hier op MuMe weinig aandacht. geen idee waar dit aan ligt. in de States krijgen zijn albums zonder uitzondering goede recensies. het is geen traditionele folk dus denk niet aan Bert Jansch, Ralph McTell etc. en ook geen klassieke country. noem het maar folk/country of voor mijn part roots/americana. het is rustgevende muziek en zijn stem ligt zeer prettig in het gehoor. ook dit album is weer prachtig ingekleurd met o.a. pedal steel en op 9 van de 12 tracks staan fijne dames vocals. er staat weer een groot aantal typische John Gorka ballads op alsmede wat meer up-tempo nummers o.a. het ritmische Miss Everyone of het met een fijne horn section opgefleurde When You Sing (opgedragen aan Mavis Staples). John Gorka is een echte storyteller en een liedjesschrijver van formaat. de klein gehouden liedjes zoals Broken Place, Satellites en de afsluiter Unblindfold The Referee zijn hoogtepunten, waarvan er op dit album vele zijn. wijlen Nanci Griffith zingt hier mee in de Townes van Zandt cover "Snow Don't Fall". zoals hierboven al aangegeven door bertus99 ook geschikt voor de liefhebbers van John Prine, James Taylor, Townes van Zandt etc.

zag zijn album Left Over Feelings John Hiatt with the Jerry Douglas Band uit 2021 over het hoofd. deze staat niet bij zijn reguliere albums, maar onder groepen/samenwerkingen. voor mij is dit meer een John Hiatt album (All songs written by John Hiatt) met begeleiding van de JDB. album is wel geproduceerd door Jerry Douglas.

na het teleurstellende voornamelijk met rocksongs gevulde "Little Head" dat hier op MuMe terecht als 1 van zijn minste albums wordt aangemerkt, verraste John Hiatt met deze "return to form".

"Crossing Muddy Waters" heeft een fraai merendeels ingetogen "rootsy" sound (folk/blues) met 11 sterke akoestisch uitgevoerde liedjes en biedt desondanks voldoende variatie.

een enkele keer licht rockend zoals op "Lift Up Every Stone" en "Take It Back, ietwat bluesy met "Mr. Stanley" dan weer wat luchtiger, vrolijker met het mid-tempo "Gone", afgewisseld met fraaie ballads zoals "What Do We Do Now" en "God's Golden Eyes" waar John Hiatt patent op heeft.

1 van zijn betere albums opgenomen door het combo zelf met een kleine bezetting , waarbij de muziek enigszins in het verlengde ligt van het album "Walk On".

Recorded April 23-26, 2000 at Hound's Ear Studio, Franklin, Tennessee
All songs written by John Hiatt

John Hiatt: acoustic 6-string, harmonium, national reso-phonic, vocals
David Immergluck: mandolin, electric mandolin, baritone mandolin, acoustic 12-string, electric slide, harmony vocals
Davey Faragher: bass, foot-stomping, tambourine, harmony vocals

zoveel mensen, zoveel meningen. vond dit album destijds bij uitkomen verrassend goed vergeleken met teleurstellende albums zoals "Little Head" en "The Tiki Bar is Open", maar qua songmateriaal niet echt beter dan de voorganger "The Open Road".

14 jaar later heeft ie wel wat van zijn glans verloren. "Damn This Town" en "I Love That Girl" zijn fijne up-tempo songs die bezield en gedreven klinken. "Down Around My Place" behoort eveneens tot de sterkhouders.

van de ballads steken "Don't Wanna Leave You Now" en "Hold On For Your Love" met zijn fraaie gitaar riffs er boven uit.

"Train to Birmingham" en "Adios to California" luisteren lekker weg maar ervaar ik niet als bovengemiddeld goede songs. iets wat ook opgaat voor "All the Way Under", "Detroit Made" en de afsluiter "When New York Had Her Heart Broke" tekstueel fraai maar qua melodie minder overtuigend.

een aantal nummers worden helaas ontsierd door het gebruik van strijkers en soms mis je de bijdragen van iemand als meestergitarist Sonny Landreth die net dat beetje extra vuur gaf aan de uitvoering van zijn songs. om het in voetbaltermen te zeggen een album voor bovenaan in het rechter rijtje. je dient ieder album "an sich" te beoordelen, maar zijn klassiekers "Bring the Family" (met Ry Cooder) en "Slow Turning" (met Sonny Landreth) belanden veel vaker in de speler dan deze.

aangezien 3,75 (een 7,5) niet mogelijk is volsta ik met 3,5 sterren.

Album werd geproduceerd door Kevin Shirley
Recorded at Ben's Studio, Nashville, Tennessee

een beetje "weird" debuut van de toen nog zeer jonge John Hiatt. een onsamenhangend geheel, waardoor het niet echt lekker weg luistert.

op piano ballads als "Ocean" en "Wild-Eyed Gypsies" zijn inderdaad reeds de contouren te horen van zijn vakmanschap als songwriter, nummers die doen denken aan zijn toen nog toekomstige klassieker "Have a Little Faith In Me".

de rustige mid-tempo nummers "Sure as I'm Sittin' Here", "Rose" en "Little Blue Song for You", een op zich goed liedje met een vervelend la, la, la refrein, overtuigen eveneens.

helaas staan daar aardig wat mindere nummers tegenover als "Maybe Baby, Say You Do", de titeltrack, "Full Moon" en "It's Alright with Me", nummers die bij mij als luisteraar niet blijven "Hangin' (Around the Observatory").

in de 50 jaar die hierna volgden, zou de inmiddels 71-jarige John Hiatt ons trakteren op een imposant, rijk oeuvre met vele klassiekers, o.a. "Bring the Family", "Slow Turning", "Stolen Moments", "Walk On", etc.

Album werd geproduceerd door Glen Spreen
Recorded at Studio A, Nashville, Tennessee, in July 1973
All selections by John Hiatt

de opvolger van het sterke "Walk On". een lichte tegenvaller, hoewel het moeilijk is de vinger op de zere plek te leggen. het ligt niet aan de productie, het geweldige gitaarwerk van hem en multi-instrumentalist David Immergluck of de zang van John Hiatt, maar vermoedelijk aan de kwaliteit van zijn composities.

een aantal daarvan op "Little Head" wil maar niet beklijven. teveel middelmaat met het titelnummer, "My Sweet Girl", "Graduated" etc.

de melodieën van up-beat blues/pop rock nummers zoals "Pirate Radio", "Feelin' Again" en "Sure Pinocchio" blijven niet hangen, net zomin als de afsluitende ballad "After All This Time".

de ballads "Runaway" en "Far As We Go" en het bluesy "Woman Sawed in Half" reken ik tot de sterkhouders op dit middelmatige album, dat ik als Hiatt's minste ervaar. schrale troost is dat het hierna nooit slechter zou worden.

Album werd geproduceerd door Davey Faragher & John Hiatt
All songs written by John Hiatt (except 6) co-written Davey Faragher

"Master of Disaster" verscheen 4 jaar na het terecht laag gewaardeerde album "The Tiki Bar is Open", een album waarbij ik destijds de neiging had af te haken bij het werk van John Hiatt. niet terecht, want dit album voelt als een "return to form". zeker geen klassieker binnen zijn oeuvre, maar het songmateriaal is als vanouds sterk en wordt prima uitgevoerd met een beetje "Southern feel".

het titelnummer met de halverwege invallende sax bevalt meteen prima, waarna 2 fraaie in americana stijl gespeelde "catchy" nummers volgen "Howlin' Down the Cumberland" en "Thunderbird". de ballads "When My Love Crosses Over" en "Cold River" zijn bovengemiddeld goed. met het prachtige "Cold River" voegt hij weer een klassieker toe aan zijn rijke oeuvre.

John Hiatt klinkt verder bezield in de slow-blues "Ain't Ever Goin Back" met een fraaie harmonica partij en de pittige up-tempo nummers "Love's Not Where We Thought We Left It" en "Find You at Last".

slechts 2 nummers beklijven minder, het middelmatige "Wintertime Blues" en de afsluiter "Back on the Corner". een dikke 4 sterren voor dit wat ondergewaardeerde album.

Album werd geproduceerd door Jim Dickinson
Recorded at Ardent Studio, Memphis, Tennessee

John Hiatt: vocals & guitar
Luther Dickinson: guitar
Cody Dickinson: drums
East Memphis Slim: keyboards
David Hood: bass
"T-Bone" Tommy Burroughs: violin
+ een brass section

weer eens meermalen beluisterd maar blijf "Mystic Pinball" toch 1 van de mindere "Hiatt" albums vinden.
de doorsnee stevige (blues) rock van nummers zoals "Bite Marks", "My Business", "You're All The Reason I Need" en "One of Them Damn Days" wil niet beklijven, zoals ook de melodieën van "Wood Chipper" en "Give It Up" niet of nauwelijks de middelmaat ontstijgen. relatief veel 3 sterren nummers.

de prachtig ingetogen ballad "No Wicked Grin" ervaar ik als het enige 5 sterren nummer met als goede tweeden de andere ballad "I Just Don't Know What to Say", het mid-tempo "I Know How to Lose You" en de folk/blues van de afsluiter "Blues Can't Even Find Me" met een fraaie dobro partij van Doug Lancio.
deze 4 nummers brengen het gemiddelde omhoog. vandaar 3,5 sterren voor dit wisselvallige album.

John Hiatt heb ik ooit live tijdens het Take Root festival in Groningen een wat plichtmatig solo akoestisch concert zien geven. had hem graag een keer met zijn eerdere band The Goners met meestergitarist Sonny Landreth horen/zien optreden. dat soort vuurwerk blijft op "Mystic Pinball" achterwege.

Album werd geproduceerd door Kevin Shirley
Recorded at Ben's Studio, Nashville, Tennessee
All songs written by John Hiatt

"Overcoats" was in 1975 mijn eerste kennismaking met de muziek van John Hiatt (ik was 18) en 50 jaar later heb ik nog steeds een zwak voor dit eigenzinnige album, waarbij nostalgie mede een rol zal spelen.

prijsnummers de sterke melodie van "One More Time", "I'm Tired of Your Stuff" met een fraaie blazerssectie, de prachtig klein gehouden love ballad "I Want Your Love Inside of Me" met alleen John Hiatt op akoestische gitaar en zang en het sfeervolle "Motorboat to Heaven" omlijst met dobro en steel gitaar en een soort van gospel koortje inclusief zangeres Tracy Nelson.

ook het hilarische "I KIlled an Ant with my Guitar" met zijn exotische marimba klanken, de ballad "Distance" en de afsluiter "The Lady of the Night" met wederom dobro (Josh Graves) en steel (John Huey) zijn nummers die overtuigen.

het titelnummer "Overcoats" is een draakje, zoals ook "Smiling in the Rain" met de overdadige strijkers en "Down Home" met het Oh,la,la,la, la refrein tot de mindere nummers mogen worden gerekend.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Larry Londin (London) drums, Ted Reynolds bass guitar en Shane Keister (piano, organ).

lage waardering hier op MuMe voor dit album, maar zoals spinout hierboven al eerder aangaf staan er voornamelijk goede, sterk uitgevoerde nummers op, die reeds blijk gaven van de niet geringe songwriter's kwaliteiten van John Hiatt.

Album werd geproduceerd door Glen Spreen
Recorded at American Studios, Nashville, Tennessee
All songs by John Hiatt

"Same Old Man" laat degelijk "basic" vakwerk horen van John Hiatt met alle eigen nummers waaronder helaas weinig uitschieters. van de ballads steken "Our Time" en "Let's Give This Love a Try" er boven uit, maar John Hiatt heeft eerder veel betere ballads geschreven. "Ride My Pony", "Cherry Red" en "Same Old Man" zijn fijne mid/up-tempo nummers en ontstijgen de middelmaat.

voor John Hiatt zijn doen verder veel middelmatige songs, zoals "Hurt My Baby", "What Love Can Do" en "Two Hearts" die niet of nauwelijks beklijven. ook de doorsnee rockers "Old Days" en "On with You" maken weinig indruk.

de opvolger "The Open Road" is qua sound veel van hetzelfde, maar sla ik vanwege de kwaliteit van de songs net iets hoger aan. vandaar 3,5 sterren.

Album werd door John Hiatt in zijn thuis studio opgenomen

John Hiatt: acoustic & electric guitar, six string bass, harmonium
Luther Dickinson: acoustic & electric guitar, mandolin, national resonator
Patrick O'Hearn: bass
Kenneth Blevins: drums
Lilly Hiatt: backing vocals (tracks 2 & 5)

verdeelde meningen bij dit album van John Hiatt die in de 80's en 90's een hele reeks geweldige albums uitbracht. sluit me aan bij de minder enthousiaste reacties.

11 eigen nummers zonder echte uitschieters. gebruik het wordt "voortkabbelen" niet graag, maar dat woord schiet mij helaas te binnen bij "Terms of My Surrender", waar weinig memorabele liedjes op staan. bovendien mis ik wat bezieling en vuur bij de uitvoering, zoals dat op "Dirty Jeans and Mudslide Hymns" wel het geval was.

de opener "Long Time Comin" steekt er boven uit met als goede tweeden de up-tempo blues rock van "Baby's Gonna Kick" waar nog enig vuur inzit en "Nobody Knew His Name" met een fraaie slide gitaar partij.

"Face of God", "Nothin' I Love", "Here to Stay" en "Come Back Home" ontstijgen de middelmaat, waar de overige 4 nummers dat helaas (althans voor mij) niet doen.

dit album valt buiten mijn Top 10 van John Hiatt albums. samen met "The Tiki Bar is Open" 1 van zijn mindere albums uit de periode 2000 t/m heden, waarbij gezegd mag worden dat hij zelden of nooit teleur stelt. zijn laatste album "Leftover Feelings" met de Jerry Douglas band dateert van 2021. benieuwd of we nog nieuw werk van de man mogen verwachten.

Album werd geproduceerd door Doug Lancio die meespeelde op "guitars, banjo and mandolin"
Recorded at Studio G, Nashville, Tennessee

wederom een fraai "rootsy" album van de inmiddels 71-jarige John Hiatt. een singer/songwriter van de buitencategorie. het was lang ploeteren in de marge voor de man, totdat hij in 1987 een groter publiek verwierf met de klassieker "Bring the Family" (met Ry Cooder, Jim Keltner en Nick Lowe). daarvoor werd hij bij gebrek aan succes door diverse platenmaatschappijen meermalen gedropt.

dit is zijn 23e reguliere album, zijn achtste album voor het New West Records label. John Hiatt heeft zijn hoogtijdagen achter zich liggen, maar maakt altijd albums die het beluisteren waard zijn. je hoeft de man niet uit te leggen hoe een goede song in elkaar steekt. ook op dit album valt weinig aan te merken. de kwaliteit van zijn composities en de als vanouds sterke, verhalende teksten staan hier garant voor.

de titel van dit album "The Eclipse Sessions" werd ontleend aan de zonsverduistering die zich deels tijdens de opnames in Augustus 2017 voltrok. album kwam tot stand met oudgedienden Kenneth Blevins (drums) en Patrick O'Hearn (bass) aangevuld met muzikant/producer Kevin McKendree en zijn zoon Yates McKendree, die tijdens de opnames 16 jaar oud was en op meerdere tracks leadgitaar speelt.

de uitschieters zijn de mid-tempo opener "Cry to Me", de prachtige ballad, het absolute hoogtepunt van dit album "Aces Up Your Sleeve", de ouderwetse "tearjerker" "Hide Your Tears" en de fraaie, melodisch sterke afsluiter "Robber's Highway". met deze tracks voegt hij weer een aantal John Hiatt klassiekers toe.

mid-tempo tracks als "All the Way to the River", "Nothing In My Heart" en "Over the Hill" klinken als vintage John Hiatt, maar beklijven iets minder. de zwakke melodie van "The Odds of Loving You" wordt gered door een fraaie slide gitaar partij. van de 2 up-tempo rock songs steekt "Poor Imitation of God" er bovenuit. "One Stiff Breeze" is wel erg doorsnee en maakt weinig indruk.

een enkele keer mis je wel het vollere band geluid en de drive van zijn vroegere begeleidingsband The Goners met meestergitarist Sonny Landreth, maar al met al een album dat zich kan meten met albums als "Same Old Man" en "The Open Road". niet meer en niet minder. John Hiatt droeg dit album op aan zijn destijds overleden zus Susie Wagner.

benieuwd naar nieuw werk van de man. dit album dateert al weer van 2018, zijn duo-album "Leftover Feelings" uit 2021 met de Jerry Douglas Band niet meegerekend. John Hiatt stelt zijn fans zelden of nooit teleur.

Album werd geproduceerd door Kevin McKendree
Recorded at the Rock House, Franklin, Tennessee
All songs written by John Hiatt

de muzikanten op dit album:
John Hiatt: acoustic & electric guitar, lead guitar, baritone guitar, vocal
Kenneth Blevins: drums
Patrick O 'Hearn: bass
Yates McKendree: guitar, lead guitar, slide acoustic guitar
Kevin McKendree: piano, organ, guitar, electric piano

zelfs een minder John Hiatt album blijft een lust voor het oor. een voor zijn doen vrij stevig band album waarvan de doorsnee blues rockers "The Open Road", "Haulin" en "What Kind of Man" vertrouwd klinken maar minder beklijven.

wellicht minder opvallende uitschieters dan op zijn andere albums, maar na meerdere luisterbeurten zijn er voldoende nummers die indruk maken. de mid-tempo "slow blues" nummers "Go Down Swingin", "Like a Freight Train" en met name "Fireball Roberts" met fraai uitwaaierende gitaar riffs zijn melodisch sterk en mag ik graag op repeat zetten. een ander hoogtepunt is 1 van 's mans specialiteiten, de ballad "Wonder of Love". de eveneens sterke melodie van het iets rustiger mid-tempo "Carry You Back Home" sluit dit album fraai af.

"Open the Road" is geen klassieker maar binnen zijn oeuvre een goede middenmoter die om het in voetbaltermen te zeggen in het linker rijtje past.

Album werd door John Hiatt in zijn thuis studio geproduceerd
All songs written by John Hiatt

The combo:

Kenneth Blevins: drums
John Hiatt: acoustic & electric guitar
Doug Lancio: electric guitar
Patrick O'Hearn: electric bass

begrijp niet helemaal goed waarom dit album door velen hier als een bluegrass album wordt beschouwd. ik hoor het er niet vanaf. vind dit eerder een rootsy album zoals Crossing Muddy Waters. een klassiek bluegrass album is dit niet. de muzikale begeleiding met een klasbak als Jerry Douglas zit geramd, maar de composities van John HIatt vind ik hier niet allemaal even sterk. de kwaliteit van de trits Bring The Family, Slow Turning en Stolen Moments zal hij denkelijk nooit meer evenaren en dat hoeft ook niet. de man heeft ons door de jaren heen al zoveel muzikale rijkdom geschonken. dit album is stukken beter dan zijn "mindere" albums zoals The Tiki Bar Is Open of Little Head en zou ik kwalitatief eerder vergelijken met albums zoals Same Old Man of The Open Road maar minder dan subtoppers zoals Crossing Muddy Waters en Walk On.

inderdaad een bijzonder fraai album van de dwarse, eigenzinnige John Martyn.

9 songpareltjes van de man zelf en een cover van de klassieker "Singin' in the Rain". veel overwegend ingetogen songs, waarbij hij zich ook van zijn romantische kant laat zien, in schitterende liedjes als "Go Easy", "Head and Heart" en "Let the Good Things Come" met dromerige backing vocals van zijn toenmalige vrouw Beverley.

de verstilde akoestische miniatuurtjes "Just Now" en "Back Down the River" zijn eveneens hoogtepunten en dan moet het sfeervolle, instrumentale "Glistening Glyndebourne", waarop zijn unieke mix van folk, rock en jazz te horen valt, nog komen.

het mindere bluesy "Sugar Lump" weerhoudt mij ervan om dit album de volle mep te geven. het folky singer/songwriter karakter overheerst op deze ruim 50 jaar oude klassieker.

Album werd geproduceerd door John Martyn & John Wood
Recorded at Sound Techniques, Chelsea, London, England

John Martyn: vocals, guitar. harmonica, keyboards
Beverley Martyn: guitar, vocals
Roger Powell: (van de prog-rock band Mighty Baby) drums
Tony Reeves: (van de prog/jazz rock band Colosseum) double bass, bass guitar
Danny Thompson: double bass (o.a. bekend van folkrock band Pentangle) double bass
Richard Thompson: (behoeft geen introductie) guitar
Smiley De Jonnes: percussion
Ian Whiteman: (eveneens van de band Mighty Baby) keyboards

deelcitaat uit de liner notes van John Hillarby (September 2005)

"Bless the Weather" is an uplifting and inspiring collection of songs about love and the happiness it brings; a very different album both musically and emotionally to "Solid Air", perhaps John's best known album, which followed in 1973"

"...music is a balance between head and heart and that's what I try to make my life, a balance between head and heart" (John Martyn)

wellicht zijn meest "jazzy" album en hoewel ik geen grote jazz liefhebber ben, bevalt dit album van wijlen John Martyn mij prima.

favoriete tracks "Annie Says", "Jack the Lad" (zeg maar "a popular guy" of charmeur), "Same Difference" met fraaie backing vocals van Jessica King, "Call Me" en het lang uitgesponnen, jazzy geïmproviseerde titelnummer "Cooltide", maar ook "Hole in the Rain" en "The Cure" blijven mede door zijn geweldige zang overeind.

op dit album spelen o.a. 2 ex leden van de Engelse folkrock band The Pentangle mee, te weten Spencer Cozens (keyboards) en Alan Thomson (bass)

haalt niet het niveau van zijn klassiekers als "Solid Air" of "One World", maar blijft een alleszins genietbaar album.

Album werd geproduceerd door John Martyn, Brian Young & Spencer Cozens
Recorded at Ca Va Sound Workshops, Glasgow

John Martyn: vocals, guitars
Spencer Cozens: keyboards & synths bass
Foster Paterson: keyboards
Alan Thomson: bass (tracks 6 &
Dave Ball: bass (track 4)
John Henderson: drums
Arran Ahmun: drums (track 4)
Miles Bould: percussion
Andy Sheppard: soprano sax
Joe Locke: vibes
Jessica King: backing vocals (track 6)

nadat John Martyn bij gebrek aan commercieel succes van zijn album "Piece by Piece" door het label Island werd gedropt, tekende hij een contract bij het destijds nieuwe Engelse Permanent label, waar zijn albums "The Apprentice" (1990) en "Cooltide" (1992) werden uitgebracht.

terwijl hij zelf in de States verbleef, besloot Permanent dit album met re-recordings van songs uit zijn oude Island catalogus, dat nog "in progress" was uit te brengen, tot woede van John Martyn.
het merkwaardige feit deed zich voor, dat dit album commercieel redelijk succesvol was en hem nieuw publiek opleverde.

op dit album staan 15 songs afkomstig van zijn volgende albums:

track 4 van Bless the Weather (1971)
tracks 8,11 van Inside Out (1973)
tracks 7,9,13, 14 van Solid Air (1973)
track 6 van Sunday's Child (1975)
tracks 2,10 van One World (1977)
track 3 van Grace & Danger (1980)
tracks 5,15 van Well Kept Secret (1982)
tracks 1,12 van Piece by Piece (1986)

14 "originals" van John Martyn, uitgezonderd 15) "Never Let Me Go" van de Amerikaanse bandleader/r&b muzikant Joe Scott. David Gilmour speelde gitaar op tracks 5,10 en 11.

veel John Martyn fans zullen wellicht moeite hebben met deze wat meer "mainstream" commerciële uitvoeringen en zullen begrijpelijkerwijs zweren bij de originele uitvoeringen. persoonlijk vind ik dit een alleszins genietbaar album waarbij de kwaliteit van zijn nummers overeind blijft, ook al klinkt het af en toe behoorlijk "laid back" en "smooth".

van een 2e compilatie met re-recordings van 13 songs uit dezelfde periode "No Little Boy" (1993) verscheen een re-issue in 2008, met een aantal nieuwe versies van dit album en 5 songs die niet op "Couldn't Love You More" staan plus 3 bonus tracks.

veel albums van deze gigant zijn helaas out-of-print en ook tweedehands moeilijk verkrijgbaar. de vraag is of er ooit re-issues zullen volgen van 's mans geweldige, rijke oeuvre.

Album werd geproduceerd door Matt Butler
Recorded at the Wool Hall, A.I.R. & The Astoria

John Martyn: guitars, vocals
Spencer Cozens: piano, keyboards
Gerry Conway: drums
Alan Thomson: bass
Jerry Underwood & Andy Sheppard: saxophone
Miles Bould: percussion
David Gilmour & Alan Darby: additional guitars
Barry Wickens: violin
Phil Collins: backing vocals (tracks 3,5,11)
Jordan Bailey: solo voice
Samantha Smith, Bazil Meade & Jordan Bailey: background vocals

een beetje tegenvallend album van de eigenzinnige (wijlen) John Martyn. veel ruimte voor zijn geweldige zang maar helaas weinig ruimte voor zijn gitaarspel. in plaats van echte drums veel "programming" op dit album met o.a. 4 nummers ingespeeld door het electronic/house gezelschap Glasgow Gangster Funk of door Stefan Taylor en producer Spencer Cozens, waardoor de sound een soort van Portishead gehalte heeft.

8 originals van John Martyn plus 2 covers "Cry Me a River" een bluesy jazz ballad van de Amerikaan Arthur Hamilton, vooral bekend van Joe Cocker's versie en "You Don't Know What Love Is" (Don Raye/Gene De Paul) een jazz ballad met een fraai croonende John Martyn begeleid door de Engelse trompettist Guy Barker en zijn International Quintet. 1 van de weinige hoogtepunten op dit album.

de ballad "Wildflower", de fraaie melodie van "The Field of Play" met een backing vocal van de Engelse singer/songriter Kathryn Williams en het funky "Cool in This Life" zijn eveneens sterkhouders.

het prijst John Martyn dat hij altijd zijn eigen weg ging en open stond voor vernieuwing, maar helaas staan er te weinig memorabele songs op dit album. qua sound doet dit album denken aan het album "Cooltide" maar "Glasgow Ranger" zal de liefhebber van zijn meesterwerken uit de 70's waarschijnlijk minder aanspreken. de vertrouwde mix met folk op die albums is nagenoeg verdwenen.

Album werd geproduceerd door John Martyn & Spencer Cozens
Recorded at Washoose, South Lanarkshire, Scotland & MIll Recording Studios, Kilkenny, Ireland

wederom een zeer fraai album van John Martyn, waarvan in 2009 een Deluxe Edition verscheen die nogal aan de prijs is.

behalve een geweldige gitarist en begenadigde songwriter was John Martyn ook een zanger met een geweldig stembereik, zoals ook op dit break-up album te horen valt.

7 eigen nummers plus een cover van het aloude "Johnny Too Bad" van de rocksteady/reggae band The Slickers en 1 nummer "Our Love" co-written met Beverley Martyn met wie hij destijds in scheiding lag.

veel ballads met een gouden trio "Sweet Little Mystery", het hartverscheurende "Hurt In Your Heart" en "Baby Please Come Home" die het hart van dit album vormen, samen met de prachtige afsluiter "One Love". nummers die raken aan de intensiteit van het break-up album "Shoot Out the Lights" van dat andere folk-icoon Richard Thompson, dat hij samen met zijn ex vrouw Linda maakte.

zoals AOVV hierboven schrijft is die 80's sound reeds hoorbaar op dit album, maar niet dominant en dus niet storend.

het jazzy "Lookin' On" en de reggae tonen van "Johnny Too Bad" zorgen voor een fijne afwisseling.
haalt voor mij net niet het niveau van zijn toppers uit de 70's, "Bless the Weather", "Solid Air" en "One World".

Album werd geproduceerd door Martin Levan
Recorded at DJM Studios, London, UK

John Martyn: guitars, vocals
Tommy Eyre: keyboards, synthesizers
John Giblin: bass
Phil Collins: drums, back-up vocals
Dave Lawson: additional synthesizers (tracks 1,5,7)

het vijfde album van de dwarse, eigenzinnige John Martyn verscheen eveneens in 1973, een half jaar na zijn meest bekende, toegankelijke "Solid Air" album. een album waar hij zelf achteraf niet tevreden over was.
veel van zijn fans hoopten op een tweede "Solid Air", maar daar is op dit album, dat John Martyn zelf zijn favoriete album noemde, niet of nauwelijks sprake van.

er staan 8 eigen nummers en 2 covers op "Inside Out". 2) de Gaelic traditional "Eibhli Ghlail Chiuin Ni Chearbhail" (The Fair and Gentle Eily O'Carroll) werd eerder opgenomen door The Chieftains (1973) en 5) de standard "The Glory of Love" van de Amerikaanse "Western Music" en jazz componist/muzikant Billy Hill, dat bekend werd in de versie van Benny Goodman(1936) en later ook gecoverd werd door o.a. Peggy Lee, Otis Redding en Paul McCartney op zijn album "Kisses on the Bottom".

2 nummers zijn instrumentaal, behalve 2) is dat het naar zijn destijds echtgenote genoemde 7) "Beverley".
track "Make No Mistake" refereert aan het album "A Love Supreme" van John Coltrane.

wellicht dat de liefhebber zal genieten van de experimentele free-jazz van nummers als "Outside In", "Look In" en "So Much in Love with You", maar persoonlijk prefereer ik nummers als "Fine Lines", "Make No Mistake" en "Ways to Cry", die nog wel iets van de sound van "Solid Air" in zich hebben.

bijzonder zijn de anecdotes over de muzikanten die op dit album meespeelden, die hij ontmoette in de wandelgangen van de Island Studios en spontaan hun medewerking verleenden, o.a. Chris Wood en Steve Winwood van Traffic, percussionist Remi Kabaka en Bobby Keyes.

"The Rolling Stones in-house saxophonist Bobby Keyes added horns to its later, becalmed passages. He "just staggered into the studio after doing some overdubs with the Stones and said "Can I blow?" and we said "Sure", said John Martyn. His playing evokes a beach firework display rendered in slow motion"

Album werd geproduceerd door John Martyn
Recorded at Island's Basing Street & Fallout Studios, London, UK

John Martyn: vocals, guitar
Danny Thompson: bass, double bass
Remi Kabaka: percussion
Steve Winwood: bass, keyboards
Chris Wood: flute, horns
Keshav Satie: tabla
Bobby Keyes: saxophone
Chris Stewart: bass

"One World" was vroeger samen met "Bless the Weather" en "Solid Air" mijn favoriete album van de man, maar de tijden en kennelijk ook mijn smaak veranderen.

waar voorheen de meer experimentele nummers als "Big Muff" een co-written nummer met de legendarische Jamaicaanse reggae producer Lee "Scratch" Perry en "Small Hours" er voor mij bovenuit staken, waardeer ik deze nu vele jaren later een stuk minder.

mijn voorkeur gaat nu naar de meer ingetogen folky nummers als "One World", "Couldn't Love You More" en "Certain Surprise", die meer in het verlengde liggen van de sound van voorganger "Sunday's Child".

in een ideale wereld was het melodieuze, catchy "Dancing" een hit geworden, zoals bikkel2 hier ooit eerder opmerkte.

heb John Martyn in de seventies in club Eksit In Rotterdam een keer solo live zien optreden, waarbij hij met een drum machine en andere technische hulpmiddelen (o.a. fuzzbox, echoplex) een bandgeluid produceerde. een indrukwekkend optreden.

de man was een meesterlijk gitarist/muzikant en al die jaren commercieel niet erg succesvol. een beetje navrant dat de erkenning voor zijn werk na een carrière van ruim 40 jaar, pas na zijn overlijden in 2009 op gang kwam.

Album werd geproduceerd door Chris Blackwell
Recorded at Woolwich Green Farm, Berkshire, England

de remastered, expanded version van dit album, dat in 1986 als compilatie verscheen op het label Island bevat 10 tracks, inclusief de Bob Dylan cover "Tight Connection to My Heart" (van het album "Empire Burlesque"), dat eerder als 12-inch single en op een 5 tracks tellende cd-single verscheen en later opnieuw als b-side van de 7-inch single "Angeline" werd uitgebracht.

het idee achter deze remaster van "Piece by Piece" was om John Martyn's Island's back catalogue onder de aandacht te brengen. vandaar dat ook 3 bonus tracks werden toegevoegd, "Solid Air" en "May You Never" van zijn album "Solid Air" en "One World" van het gelijknamige album.

de "folky" sound van zijn vroege albums of een nummer als "Over the Hill" is hier ver te zoeken.
jammer dat de eighties productie met dominante drums en synthesizers de op zich goede songs enigszins ontsieren, met name in nummers als de fel ritmische opener "Nightline", "Piece by Piece" en "Serendipity".
ook de up-beat ruige versie van "Tight Connection to My Heart" wil niet beklijven.

de pop sound van "Lonely Love" met een fraaie saxofoon en de lieftallige, romantische ballad "Angeline" dat hij schreef voor zijn vrouw Annie, zijn samen met de meer ingetogen, soulvol gezongen "One Step Too Far" en "Love of Mine" de sterkhouders op dit album, hoewel deze nummers worden overtroffen door de ondanks de synths indrukwekkende, experimentele afsluiter "John Wayne".

alle nummers van het originele album met 9 songs werden geschreven door John Martyn, uitgezonderd de titeltrack "Piece by Piece", dat geschreven werd door bandlid Foster Paterson, die o.a. in de band Any Trouble speelde en meewerkte aan de solo albums van ex Marillion frontman Fish.

in 2015 verscheen een expanded re-issue van dit album met een bonus cd met 7 live opgenomen nummers van dit album (Live in Hamburg, 1986)

Album werd geproduceerd door John Martyn
Recorded at Ca Va Sound Workshops, Glasgow, Scotland

John Martyn: vocals, guitars, guitar synthesizers
Foster Paterson: keyboards, backing vocals
Alan Thomson: fretless bass
Danny Cummings: percussion
Colin Tully: saxophone

een beetje merkwaardige compilatie met re-recordings met de misleidende titel "Solid Air" (Classics Re-visited), dus verwacht geen re-issue van zijn klassieker "Solid Air" met niet eerder uitgebrachte opnames of alternatieve versies uit die tijd (1973). de reden voor uitgave was o.a. "but one thing Martyn tried to do was improve on his original vocal".

de opnames van dit "back catalogue" album vonden plaats in 1990 en volgens de credits speelden o.a. Phil Collins, Dave Gilmour en Levon Helm (The Band) mee. de laatste speelde eind 60's mee op het duo album "Stormbringer" van John & Beverley Martyn.

de originele versies verschenen eerder op de volgende albums:

tracks 1 t/m 5 van "The Apprentice" (1990)
7,10 en 22 van "Bless The Weather" (1971)
6 en 12 van "Inside Out" (1973)
8 en 9 van "Sunday's Child" (1975)
11, 17, 18, 20, 21 en 27 van "Solid Air" (1973)
13, 15, 26 en 28 van "One World" (1977)
14) Rock, Salt & Nails, een nummer van Utah Phillips en bekend van de versie van Steve Young, verscheen eerder op de compilatie "No Little Boy" (1993)
16 en 23 van "Grace & Danger" (1980)
19) van "Piece By Piece" (1986)
24 en 25 van "Sapphire" (1984)

als fan van het eerste uur kunnen de "mainstream" en "lounge" versies op dit album naar mijn mening in de verste verte niet tippen aan de originelen.

prima natuurlijk als HansVon hier wel van kan genieten, maar voor mij voegen deze versies weinig toe en nodigen ze alleen maar uit om de originele versies weer eens te beluisteren.

een fraai merendeels "folky" album van John Martyn. de opvolger van het meer experimentele en met jazz invloeden doorspekte "Inside Out".

9 eigen nummers plus 2 prachtige bewerkingen, 1 van de Engelse traditional "Spencer the Rover" en 1 van de Amerikaanse country ballad "Satisfied Mind" (Red Hayes/Jack Rhodes), die prima aansluiten bij de wat verstilde, intieme sfeer van dit relaxte album.

John Martyn excelleert op zowel akoestische als elektrische gitaar en draagt de songs met zijn machtige stem. mijn voorkeur gaat naar de meer ingetogen nummers o.a. "One Day Without You", "Lay It All Down", "Sunday's Child", "The Message" en "You Can Discover" stuk voor stuk gezegend met sterke melodieën.

het door Moog spel gedomineerde "Root Love" en het funky "Clutches" vallen wat uit de toon.

de afsluiter "Call Me Crazy" met zowel folk/ jazz en atmosferische klanken lijkt qua sound een voorloper te zijn van het geluid dat op de opvolger "One World" te horen valt.

op "Sunday's Child" speelden de Engelsman Danny Thompson (bass) bekend van zijn werk met Richard Thompson en de Ierse drummer Liam Genockey (drummer Steeleye Span) mee. de anderen zijn Amerikaanse sessiemuzikanten, uitgezonderd de Indiase tabla speler Kesh Sathie.

naar mijn mening een enigszins ondergewaardeerd album van John Martyn, gezien de lage waardering hier op MuMe.

Album werd geproduceerd door John Martyn
Recorded at Island Studios, London, August 1974

John Martyn: guitar, vocals, Moog & clavinet
Danny Thompson: bass
Liam Genockey: drums (except track 7)
Tony Braunagel: drums (track 7)
Terry Wilson: electric bass (track 7)
Al Anderson: electric bass (track 1)
John Bundrick: piano
Kesh Sathie: tablas
Beverley Martyn: vocals (track 4)

verwacht geen folk zoals uit de beginperiode van wijlen John Martyn. het siert de man, die ooit begon als folkie singer/songwriter met albums als "London Conversation en "The Tumbler" dat hij zijn muziek al die jaren bleef ontwikkelen wat op dit album resulteert in een mix van folk, jazz en rock.

zoals hierboven al eerder aangehaald is de muziek gedrenkt in die typische 80's sound met prominente keyboards partijen en "blikkerig" klinkende drums en percussie, hetgeen nummers als "Deny This Love", "Hold Me" en het titelnummer "The Apprentice" n.m.m. niet ten goede komt. in combinatie met matige composities als "Income Town" en "The Moment" leidt dit tot een "minder" album van deze grootheid.

de sterkhouders zijn de opener "Live on Love", de sterke melodie van het meer ingetogen "Send Me One Line", "Upo" met fraai sax spel van Colin Tully en de afsluiter "Patterns In The Rain".

dit album beland zelden in de speler, maar wat blijft is de geweldige zang van John Martyn. de opvolger "Cooltide" heeft een redelijk vergelijkbare sound, maar de productie van dat album en de composities bevallen mij een stuk beter.

Album werd geproduceerd door Brian Young & John Martyn
Recorded at Ca Va Studios, Glasgow, Scotland

All songs written by John Martyn, except track 11 (Foster Patterson)

John Martyn: vocals, guitars
Foster Patterson: keyboards
Dave Ball: bass
Arman Ahmun: drums
Colin Tully, Andy Shepherd: saxophone
Danny Cummings: percussion, backing vocals
Danusia Cummings: backing vocals
Taj Wyzgowski: rhythm guitar

een beetje onderschat dit cover album van John Martyn, want er staan een groot aantal mooie cover versies op, o.a. "He's Got All the Whiskey" (Bobby Charles) en "Small Town Talk" (Bobby Charles/Rick Danko), "God's Song" (Randy Newman), een bloedstollend mooie versie van de klassieker "Strange Fruit" met een prachtige piano partij van Spencer Cozens, een geweldig gezongen "Excuse Me Mister" (Ben Harper) waar later een nog betere live versie van zou verschijnen op "Transatlantic Sessions series 2, volume 2" (2013).

ook de cover versies van "Death Don't Have No Mercy" van gospel blues zanger Reverend Gary Davis en "The Sky Is Crying" (James/Robinson/Lewis) zijn fraai.

een 3-tal tracks "How Fortunate The Man With None" (muziek, tekst Dead Can Dance/Bertolt Brecht/Kurt Weill), "Glory Box" (Portishead) en "Feel So Bad" van country blues zanger/gitarist Lightnin' Hopkins, willen minder beklijven.

het afgebeelde kerkje op de hoes van dit album stond in het Schotse dorp Roberton en kocht John Martyn destijds en verbouwde hij tot een opname studio.

Album werd geproduceerd door Norman Drayton en John Martyn
Recorded at Ca Va Sound Studios, Glasgow

John Martyn: vocals, guitar
John Giblin: bass
Spencer Cozens: piano, keyboards
Arran Ahmun: drums, percussion

Engels folk icoon John Martyn, die slechts 60 jaar oud mocht worden, was pas 20 jaar tijdens de opname van dit tweede album. zijn carrière nam een vlucht toen hij werd uitgenodigd voor een optreden in de BBC radio show "John Peel's Night Ride". de vermaarde deejay John Peel was een groot fan van zijn muziek.

dit album heeft een wat uitgebreidere instrumentatie dan zijn debuut. gitarist Paul Wheeler ontmoette hij tijdens een optreden van The Incredible String Band in club Cousins in Londen. de stad waar hij naartoe verhuisde, toen hij een groeiende reputatie had opgebouwd in het club circuit.

8 eigen nummers plus 4) "The Gardeners" (Bill Lyons), 6) "Fishin' Blues" van de Amerikaanse country blues zanger Henry Thomas, ook bekend in de versie van Taj Mahal, 9) "Winding Boy" van de ragtime grootheid Jelly Roll Morton en 10) "Fly on Home" co-written Paul Wheeler.

John Martyn excelleert o.a. met zijn "fingerpicking" gitaarspel in het instrumentale "A Day at the Sea" en de afsluiter "Seven Black Roses", 1 van de hoogtepunten op dit album, naast de traditioneel folky liedjes "Sing a Song of Summer" en "River", de folkblues van "Goin' Down to Memphis" en het vrolijke, meerstemmige "Knuckledy Crunch", een nummer over zijn jeugdjaren en de zomervakanties die hij doorbracht met zijn (gescheiden) moeder.

zoals hierboven al aangegeven door andere users, zou de eigenzinnige John Martyn zijn muziek blijven ontwikkelen en zijn meesterwerken o.a. "Bless the Weather", "Solid Air" en "One World" zouden nog volgen.

John Martyn: vocals, guitar, harmonica, keyboards
Harold McNair: flute (tracks 2,4,7 & 10)
Dave Moses: double bass
Paul Wheeler: second guitar

vanwege de connectie met Al Stewart hierbij een deelcitaat uit de liner notes (John Hillarby, 2005)

"John met Al Stewart (Year of the Cat) on the London folk club circuit. Stewart was already well known, being contracted to CBS Records and having released a single "The Elf". In June 1968 he took to the stage to introduce John at Les Cousins and subsequently produced "The Tumbler", which was recorded at Regent Sound, Denmark Street in London's Soho, on 11th July 1968 and released in December the same year.
John's previous album "London Conversation", had been well received, however "The Tumbler" documents an early step forward in his musical progression"

na een hele reeks mindere albums uit de nineties, bracht John Mellencamp in 2003 dit "Trouble No More" uit. had de man al afgeschreven, maar wat een heerlijk, energiek "roots" album is dit, alsof de man zich opnieuw had uitgevonden. een heel sterk "come back" album. JM kent zijn muzikale erfenis en weet aan wie hij schatplichtig is. we horen merendeels folk ("Johnny Hart" van Woody Guthrie) , de traditional "Teardrops Will Fall" (ook bekend van de versie van Ry Cooder) en blues ("Stones in My Passway" van Robert Johnson, "Death Letter"(Son House) en "Down in the Bottom" (Willie Dixon), maar ook cajun invloeden in "Lafayette"( Lucinda Williams) en gospel in de traditional "John The Revelator" (publieke domein).

"Trouble No More" rangschik ik onder zijn beste albums. een fraaie verzameling songs, waarbij het genieten is om sinds lange tijd weer instrumenten als accordeon, fiddle, mandolin en pedal steel in zijn muziek terug te horen. een geschiedenisles met muziek die rechtstreeks uit het hart van Amerika komt, gezongen met zeggingskracht en teksten die ergens over gaan.

album werd geproduceerd door John Mellencamp en opgenomen "at Belmont Mall, Nashville, Indiana"

hij droeg dit album op aan Timothy White (1952-2002) en Laura Mellencamp
"Life is short, even in it's longest days"

Oeps! dat is mijn reactie op dit album van John Moreland, waarvan hij laat weten "This is a record about home, whatever that is". eerder had ik zijn 5e album LP5 aangeschaft, waarop ik de "bliepjes" storend vond. dit album, dat hier op het genre "rock"? staat, bevalt mij een stuk beter. een zeer aangename verrassing van deze tot voor kort voor mij onbekende Amerikaanse singer/songwriter. een gevarieerd en coherent album met fraaie nummers, gevuld met ballads als wel met meer up tempo werk. de ballad "Cleveland County Blues" deed mij denken aan het nummer van "Fort Worth Blues"van Steve Earle, een eerbetoon aan Townes Van Zandt. de enige "mindere" track vind ik "Sad Baptist Rain", maar dat mag de pret niet drukken. fijne bijdragen van o.a. dobro en pedal steel en de backup vocals van Kierston White voegen ook iets extra's toe, maar of dit album een "klassieker" in de dop is en de man in de voetsporen van artiesten als Steve Earle of John Prine zal treden? ik gun de man graag het voordeel van de twijfel. zag op de site, dat de waardering voor zijn laatste 2 albums LP5 en "Birds in the Ceiling" nogal afneemt. John Moreland komt in ieder geval wel authentiek op mij over. hoop dat de man nog veel moois mag maken.