de man krijgt inderdaad erg weinig aandacht op de site. mijns inziens onterecht. ik had in de jaren zeventig meerdere LP's van de man, o.a. Song For July, Light Shine en Songbird. weliswaar geen meesterwerkjes, maar stuk voor stuk prima albums die het beluisteren waard zijn. met name zijn iive album "On The Road" uit 1976 kan ik iedereen aanbevelen. helaas heb ik met de opkomst van de cd deze LP's van de hand gedaan. achteraf spijt van, want de meeste albums zijn op cd moeiiijk verkrijgbaar. overigens is niet alles wat de man uitbracht van dezelfde hoge kwaliteit.

de meer progressieve popliefhebber uit de seventies was wel bekend met Jesse "Ed" Davis, want in die periode speelde deze van inheemse afkomst (moeder Kiowa, vader Comanche) uit Oklahoma afkomstige meestergitarist als sessiemuzikant op een oneindig aantal albums mee. op dit debuutalbum staan 5 eigen nummers en 3 covers (tracks 2,6 en .

"Reno Street Incident" heeft inderdaad iets weg van de "Feat" sound en 1 van de hoogtepunten "You Belladonna You" roept de sound van het album Boz Scaggs & Band in herinnering, maar met alle respect persoonlijk hoor ik in de muziek op dit album weinig terug van de hierboven genoemde Ry Cooder, Dr. John of Neil Young's begeleidingsband Crazy Horse.

2 andere hoogtepunten zijn "Tulsa County" een cover van de Amerikaanse singer/songwriter Pamela Anna Polland, dat eveneens verscheen op het "Ballad of Easy Rider" album van The Byrds en de cover van het Roger Tillison nummer "Rock & Roll Gypsies". de cover van "Crazy Love" (Van Morrison) kan bij lange na niet tippen aan het origineel.

het muzikale talent Jesse "Ed" Davis die aan een drugs- en alcoholverslaving leed, kwam in 1988 op 43-jarige leeftijd te overlijden volgens de berichten als gevolg van een overdosis drugs.

de man was een meesterlijk gitarist zoals goed te horen is op o.a. "Every Night Is Saturday Night", maar was naar mijn bescheiden mening als zanger en songwriter minder getalenteerd.

op dit album speelde een waslijst aan muzikanten mee en in de backing vocals werd voorzien door o.a. Merry Clayton, Vanetta Fields, Clydie King (bekende namen uit die tijd) en Gram Parsons.

Album werd geproduceerd door Jesse Edwin Davis (guitar, keyboards, vocals)
Recorded at Olympic Sound Studios, London, England

het 7e album van de Amerikaanse singer/songwriter Jesse Terry. de man was kort daarvoor vader geworden en dat gegeven is op meerdere nummers terug te vinden in de teksten op dit album. zijn muziek beweegt zich voornamelijk in het folk/country/soft pop genre en klinkt nogal braaf. zijn stem heeft wel iets weg van die van Jackson Browne en J.D. Souther. "If I Were The Moon" en "In Spite of You" zijn fijne ballads, het prijsnummer de mid-tempo titeltrack "When We Wander", "Little Fires" en "Pretty Good Hand" bewijzen dat de man goede liedjes in zich heeft. helaas staan hier aardig wat mindere tracks zoals "Hanging the Stars", "Is There an Answer" en "Just Out of Your Sight" tegenover die niet willen beklijven. al met al een aangenaam luisteralbum, waar niemand zich een buil aan vallen, echter er staan te weinig memorabele songs op.

Jesse Terry schreef alle 12 songs van dit album zelf en had de hulp van niet de minste muzikanten o.a. de befaamde sessiegitarist Will Kimbrough en Neilson Hubbard die o.a. albums van Mary Gauthier en Sam Baker produceerde, speelde drums en produceerde dit in Nashville, Tennessee opgenomen album

de muzikanten op dit album:
Jesse Terry: acoustic guitar, lead vocals
Neilson Hubbard: drums
Eamon McLaughlin: violin, viola
Will Kimbrough: electric & acoustic guitars, mandolin
Juan Solorzano: lap steel, electric & acoustic guitars
Dean Marold: electric & upright bass
Josh Kaler: pedal steel
Danny Mitchell: piano & harmonies
Mia Rose Lynne: harmonies
Liz Longley: harmonies

uit de liner notes:

"In September of 2019 an amazing bunch of people got together to bring the songs on "When We Wander" to life. Capturing these songs totally live in the studio was a new approach to recording for me, and it was a revelation. This music was created in the moment & it still feels spontaneous and full of emotion. "When We Wander" was originally slated for a May 2020 release, but that didn't feel right to me once the pandemic hit. So this release has been a long time coming, and it feels great to finally share this music with you"

dit album is de opvolger van het 11 jaar eerder verschenen album "Humour Me" uit 1988. een album dat mij destijds aangenaam verraste. ook op dit album uit 1999 horen we een ouder en wijzer geworden man. de scherpe kantjes uit zijn begintijd zijn er al lang af. het is net als op zijn vorige albums tevergeefs zoeken naar de authenticiteit en sound van zijn gelijknamige debuut album. een dergelijk kwaliteitsalbum zou hij nooit meer maken. Gentleman of Leisure werd opgenomen in Nashville en geproduceerd door Jerry Douglas. er speelt een keur aan professionele Nashville muzikanten mee op dit album. meestergitarist Steve Cropper soleert er in een aantal nummers lekker op los. ook de lap steel en dobro partijen van de fameuze Jerry Douglas zijn niet te versmaden. de muziek is door de bijdragen van Steve Cropper ook meer "funky" met meer nadruk op bas en drums, dan op het 10 jaar later verschenen album "Love Filling Station", dat een stuk intiemer klinkt. de muziek op dit album zou je een mengsel van soul/folk/country kunnen noemen met hier en daar wat gospel elementen. prijsnummers zijn 3) That's What Makes You Strong (het hoogtepunt van dit album), 4) No Pride At All, 7) Evil Angel en 9) Just Like New. de befaamde "Fairfield Four" zingen mee op 6) Wander My Way Home. de productie is spijtig genoeg aan de "gladde" kant, maar desondanks is dit "Gentleman of Leisure" het beluisteren waard. zoals ik het ergens las "Jesse fills his songs with wisdom, humility and faith". A "Gentleman" indeed".

zijn 8e album dat 7 jaar na het matige "Talk Memphis" verscheen. zoals heartofsoul hierboven aangeeft is dit i.t.t. de 1e twee, drie albums geen verplichte kost, echter bij verschijnen in 1988 was ik zeer aangenaam verrast met dit album. een heel coherent album met 12 nieuwe, Jesse Winchester "originals", gezongen met die prachtige uit duizenden herkenbare stem van de man. een fijne verzameling liedjes, die stuk voor stuk aanspreken en beklijven, waar dit bij zijn voorgaande albums lang niet altijd het geval was. een bewijs dat het de man niet was verleerd om goede songs te schrijven, want die zijn op dit album volop aanwezig. niet het muziekgenre, maar de kwaliteit van de liedjes doet mij denken aan het sterke "come back" album "Fair & Square" van John Prine uit 2005. geen slaapverwekkende "easy listening" maar een zeer aangename luisterervaring. mocht je na zijn albums "A Touch On The Rainy Side" en "Talk Memphis" zijn afgehaakt, is dit album een kans voor een hernieuwde kennismaking met de muziek van Jesse Winchester.

het begint al met de hoesfoto van dit album. zoals ik het ergens las quote"rifling through "the assorted new releases" bin in the record store, I was stopped dead by the stark photograph staring out from this album. It was a brown and white shot of a thin, bearded man with sunken cheeks and haunted eyes, standing in front of a wall as if he were facing a firing squad". een dergelijk gevoel bekroop mij ook, toen ik destijds in de seventies dit album op LP kocht. je vroeg je af wat voor zonde de man had begaan. had nog nooit iets van de man gehoord, die zomaar uit de lucht leek te vallen, maar mede door de hoes werd ik nieuwsgierig naar de muziek. dit album werd opgenomen en geproduceerd door Robbie Robertson, in de periode die tussen de albums "The Band" en "Stage Fright" viel. de muziek vond ik opmerkelijk, de songs overweldigend, zoet en dan weer rauw en mysterieus, met de zang van een authentieke, ervaren stem die uit een gekwelde ziel leek voort te komen. hij zong in het hartverscheurende "Yankee Lady" (een nummer dat de perfecte song benadert) o.a. over het Amerikaanse zuiden met een verlangen, alsof hij het nooit meer terug zou zien. verklaarbaar, omdat hij al enige tijd als banneling in Canada verbleef. de rest is geschiedenis. nummers als "Biloxi", "The Brand New Tennessee Waltz" en "Yankee Lady" werden klassiekers. "Skip Rope Song" en "Black Dog" zijn na al die jaren nog steeds huiveringwekkend mooi. met name het slotnummer "The Nudge" heeft het zeer herkenbare "The Band" geluid. dit album trok je als het ware een nieuwe, onbekende wereld in en vreemd genoeg voelde dat als "thuis".

hoewel geen klassieker zoals zijn debuutalbum en het prachtige, intieme 2e album Third Down, 110 to Go, is dit wederom een fijn album. prijsnummers zijn "Mississippi You're On My Mind" waar hij zijn weemoedige verlangen naar zijn verleden in die staat van de U.S. bezingt, "Tell Me Why You Like Roosevelt" een soort van inside joke over zijn destijds in Canada als "vluchteiing" opgebouwde nieuwe bestaan, en "Defying Gravity". 4) en 10) zingt hij in de Canadees Franse taal. hij trad in die tijd op als Jesse Wichester & the Rhythm Aces. de 1e opname van het nummer "Third Rate Romance" vond plaats in 1974. dit nummer geschreven door bandlid Russell Smith werd later in 1975 een grote hit in de U.S. voor zijn band Amazing Rhythm Aces (country rock) en staat op hun album "Stacked Deck". op dit "Learn to Love It" album staan stuk voor stuk fijn gearrangeerde songs die raakvlakken hebben met gospel, folk en country. de scherpe kantjes van het debuut zijn er vanaf en het bandgeluid van "The Band" is hier afwezig, maar het is wederom een fijne collectie van songs. Jesse Winchester kreeg van velen erkenning voor zijn songwriter"s kwaliteiten. o.a. Bob Dylan, Don Henley, T-Bone Burnett en Elvis Costello waren fan van 's mans werk.

het tiende, reguliere album van deze Amerikaanse singer/songwriter. de man met klassiekers als Biloxi, Yankee Lady en The Brand New Tennessee Waltz op zijn naam en in hoog aanzien stond bij collega's als Bob Dylan, Don Henley, T-Bone Burnett e.a. 5 jaar later in 2014 volgde zijn laatste reguliere release "Reasonable Amount of Trouble. kort daarna overleed de man. dit is een fraai, intiem album met 9 nieuwe "Jesse Winchester originals" en 3 covers (nr. 4, 11 en 12). de muzikale omlijsting is spaarzaam en smaakvol. de befaamde Jerry Douglas levert fijne bijdragen met zijn spel op lap steel guitar. gelukkig ontbreken hier de strijkers die op een aantal van zijn eerdere albums 's mans liedjes konden ontsieren. zijn muziek folk/country/americana? laat zich moeilijk in een hokje stoppen. de man schrijft zelden slechte songs, wel "mindere" nummers". 7 t/m 9 zijn geen memorabele songs. daar staan wel pareltjes tegenover zoals "Sham-A-Ling-Dong-Ding" en "Eulalie". "Bless Your Heart" is een fijne ballad, maar hij heeft wel eens betere geschreven. de cover van de Ben E. King klassieker "Stand By Me" met een fiddle partij is aandoenlijk. er staat een fijne cover op van de klassieke country song "Loose Talk" een duet vocal met Claire Lynch. van dit nummer staat ook een versie op het duet album van John Prine "In Spite Of Ourselves" (een duet met Connie Smith).

zijn 5e album en niet bepaald de sterkste uit 's mans omvangrijke oeuvre, want helaas zijn de composities/liedjes niet allemaal even sterk op dit album. zeker in vergelijking met zijn voortreffelijke, gelijknamige debuut, een indringend album met ongepolijste muziek waar het in zekere zin op "spookte", lijkt dit "Nothing but a Breeze" een poging om meer commercieel succes te boeken. de productie is gepolijst en de muziek is een stuk "braver" geworden. weliswaar begint het album sterk met het titelnummer en "My Songbird" beide nummers met fijne supporting vocals van Emmylou Harris en Herb Pedersen. ook de ballad "You Remember Me" kan er mee door, maar het prijsnummer op dit album is het bekende "Bowling Green" (bekend van the Everly Brothers), dat hier een mooie, intieme versie mee krijgt. het in Frans/Canadees gezongen "Pourquoi M'Aimes-Tu Pas? is een vrolijk in cajun stijl gespeeld liedje. bij "Gilding the Lily" klinken wat gospelinvloeden door. de overige nummers neigen iets teveel naar "easy listening", hoewel "Twigs and Seeds" en "Rhumba Man" concert favorieten werden. album werd geproduceerd door Brian Ahern (o.a. producer van "Pieces Of The Sky" van Emmylou Harris). behalve de leden van Jesse Winchester's eigen band, spelen als gastmuzikanten o.a. James Burton, Glen. D. Hardin en Ricky Scaggs mee, zeer ervaren muzikanten van de begeleidingsband van Emmylou Harris. ook de harmonica virtuoos Mickey Raphael speelt zijn partijtjes mee. muzikaliteit genoeg dus, maar zoals gezegd laat de kwaliteit van de liedjes te wensen over.

een prima verzamelaar van Jesse Winchester. een heel fijn instapalbum voor degenen die kennis willen maken met de muziek en de songwriter's kwaliteiten van de man. een mooie dwarsdoorsnede van zijn albums uit zijn beste periode in de jaren zeventig. voor wie het weten wil de nummers zijn afkomstig van zijn volgende albums:

Learn To Love It (1974) 1,2 en 9
debuut "Jesse Winchester"(1971) 3, 4, 5 en 13
Talk Memphis (1981) 6 en 10
Nothin' But A Breeze (1977) 7 en 15
Third Down, 110 to Go (1972) 8,12, 17 en 18
A Touch On The Rainy Side (1978) 11 en 16
Let The Rough Side Drag (1976) 14

dan toch maar als eerste een berichtje schrijven over dit 2e album van de man geboren in Bossier City, Louisiana die tot zijn 12e levensjaar opgroeide in Mississippi, en daarna als kind met het gezin mee verhuisde naar Memphis, Tennessee. het verhaal is verder bekend. hij verhuisde in 1967 naar Canada, omdat hij geen dienst wilde nemen in het Amerikaanse leger en niet naar Vietnam uitgezonden wilde worden. een immigrant in Canada, waarvan het thema terugkeerde in songs zoals "Yankee Lady", waarin hij zijn verlangen naar het Zuiden van de U.S. bezong, afkomstig van zijn weerbarstige gelijknamige debuut album, ook wel zijn magnum opus genoemd, geproduceerd door Robbie Robertson (ook een Canadees) van The Band. in 1973 werd hij Canadees staatsburger, in 1977 kreeg hij amnestie in de U.S. en in 2002 keerde hij terug naar zijn roots in Memphis, Tennessee. veel van zijn songs zijn door een keur van artiesten opgenomen. dit album Third Down, 110 to Go is een pareltje van een album met 13 kleine, korte juweeltjes. een singer/songwriter album pur sang. de man had zich inmiddels na alle perikelen rond zijn vluchtelingen status, met zijn vrouw Leslie gesetteld in Canada, waar zij een gezin wilden stichten. dit album klinkt open en warm. het voelt alsof de man je bij hem thuis heeft uitgenodigd voor een akoestisch huiskamerconcert. de muziek is intiem en dat allemaal gebracht met die rustgevende, zalvende stem van de man. dit is zijn meest folky/rootsy album. het nummer "Silly Heart" hoorde ik destijds (begin jaren 70) in het VPRO radio programma Amigos di Musica, gepresenteerd door de onvolprezen muziekrecensent Jan Donkers, en ik was meteen verkocht. hoogtepunten te over, om er een paar te noemen "Dangerous Fun", "Full Moon", "Do It", "Glory to the Day" en het kippenvel veroorzakende, wonderschone "All of Your Stories" met een prachtige tekst. alle nummers zijn "klein" gehouden. het klinkt wellicht een beetje vreemd, maar qua sfeer doet dit album mij bij vlagen aan de muziek van Nick Drake denken. een tijdloos album geproduceerd door de man zelf, uitgezonderd tracks 7, 8 en 12 (produced by Todd Rundren). by the way met rock heeft dit album niks te maken.

schafte deze "Out of the Ashes" ooit aan mede vanwege de stoere hoesfoto van Jessi Colter en zo klinkt de muziek ook op dit album. verwacht geen zoetgevooisde, klassieke country, maar een stoere mix van country, blues en gospel. dit werd haar eerste album na ruim 20 jaar stilte rond haar persoon en werd 4 jaar na het overlijden van haar man Waylon Jennings uitgebracht. een heel sterk, gevarieerd "come back" album gezongen met haar typerende ietwat gruizige, krachtige stem. 10 songs werden geschreven door Jessi Colter zelf, waarvan 2 co-written. 1) is een Public Domain track en "Out of the Rain"is een track van Tony Joe White. "His Eye is on the Sparrow" en "Please Carry Me Home" met duet zang van zoon Shooter Jennings hebben gospelinvloeden, echter niet zodanig dat deze storend zijn. dit is geen reli album. prijsnummer is "Out of the Rain", met vocalen van Tony Joe White en Waylon Jennings (zijn zangpartij was voor zijn overlijden eerder opgenomen) en zang van een gospelkoor. 2) "You Can Pick Em" is een fijn, stevig, bluesy nummer. verder staan er nummers op over verwerking van verlies, zoals de hartverscheurend mooie piano ballad "The Phoenix Rises" en ḧet voor zichzelf sprekende "Never Got Over You". een heerlijke, stevige versie van het Bob Dylan nummer "Rainy Day Women # 12 & 35 doet mijns inziens recht aan het origineel. 9) "So Many Things" bevat smaakvolle accenten van de cello, gevolgd door de kippenvel ballad "The Canyon". de duet zang met gitarist Ray Herndon op een 3 tal nummers, "You Can Pick Em", "Velvet and Steel" en "Never Got Over You" geven dit album iets extra's. mocht een dergelijk album in 2023 uitkomen, dan zou het hoge ogen gooien in de roots/americana lijstjes, maar goed zo werkt het niet. zag op de site dat er een nieuw Jessi Colter album "Edge of Forever" voor release staat gepland 27 oktober a.s.

album werd geproduceerd door de bekende Don Was, die destijds wel vaker werd aangesteld om de muziek van in het slop geraakte artiesten een "boost" te geven, en op dit album in die opzet wonderwel is geslaagd. "Please Carry Me Home" werd geproduceerd door Shooter Jennings.

uit de liner notes van Jessi Colter
Out of the Ashes
quote
The Body. The Marriage. The Work. The music made, with cultural phenomenon Waylon Jennings, burning till there remained only the sound he left behind. The soul must continue its journey with or without the body, and it did. In music's womb of creation Jessi Colter came alive to a new song rising up within her.
Standing on the edge of the world was a kindred spirit, a friend, a genius, Don Was. Hearing the song I had created, he came into my music life as a cool wind and wove together the melodies with the instruments of guitar, cello, violin, harp, piano, drums, horns and, last but not least, his maestro bass. Voices from the past and the present met. I owe a debt I cannot pay to the gifted musicians who were the beginning of my new life and helped this bird take flight"
unquote

solo album nummer 8 van de inmiddels 76-jarige blues veteraan Jim Byrnes die een dubbele Amerikaanse/Canadese nationaliteit heeft.

Jim Byrnes, geboren in St. Louis, Missouri groeide op met de blues en memoreert in de liner notes aan het feit, dat hij in zijn jeugd vele concerten bezocht van blues muzikanten als Jimmy Reed, Bobby Bland, BB King, Muddy Waters en lokale artiesten als Little Milton, Albert King etc, die hem als inspiratie dienden. hij deelde al op jonge leeftijd het podium met grootheden als Furry Lewis en Henry "Mule" Townshend, waarvan de laatste hem als mentor diende.

op dit album met onvervalste blues met vleugjes country, gospel en jazz staan een 3-tal originals, een nummer van Steve Dawson, 3 traditionals "Bootlegger's Blues", "No Mail Blues" en het meer bekende "He Was a Friend of Mine" ook bekend van de Bob Dylan cover en voor de rest covers van zijn muzikale helden, o.a. "Black Nights" (Lowell Fulsom), "From Four Until Late" (Robert Johnson) en "Take Out Some Insurance on Me" (Jimmy Reed).

de stevige bluesrock van zijn eigen "Hot as a Pistol" wisselt hij af met de fraaie akoestische country blues van "Walk On' en dan weer foot-stompin "juke joint" blues "No Mail Blues". over de hele linie een album met vrij stevige blues, hoewel "He Was a Friend of Me" ingetogen wordt uitgevoerd met prachtige accenten van de fiddle.

Jim Byrnes wiens stem aan die van Joe Cocker doet denken, wordt begeleid door het geweldige gitaarspel van producer/multi-instrumentalist Steve Dawson, een Canadese blues veteraan die eveneens een flink aantal solo albums op zijn naam heeft staan, een fraaie blazerssectie en een heerlijk strak spelende ritme sectie, hier en daar versterkt met dobro, pedal steel en harmonica.

Jim Byrnes ontving voor dit album voor de derde keer de Canadese Juno Award voor "blues album of the year". fijn dat Ronald5150 13 jaar geleden ook aandacht vroeg voor 's mans werk.

Album werd geproduceerd door Steve Dawson
Recorded at The Factory & The Henhouse, Vancouver, British Columbia

de in eigen land (Canada) gevierde acteur Jim Byrnes, maakte als uitvoerend muzikant zijn debuut in 1981 met het album "Burning" en maakt sindsdien al vele jaren prima albums in het blues/roots genre.

op dit "House of Refuge" met als ondertitel "Songs of Hope, Longing, Sin and Redemption" overheerst de blues met een flink gospelsausje. niet verwonderlijk, gezien het feit dat de befaamde Canadese gospelgroep The Sojourners op liefst 7 nummers de geweldige backing vocals verzorgen.

daarnaast worden er prachtige accenten gelegd door o.a. fiddle, mandoline, orgel maar bovenal is het de multi-instrumentalist Steve Dawson die excelleert op diverse gitaren (dobro, pedal steel, slide, etc.)

behalve de traditional "Didn't It Rain" bestaat het songmateriaal uit 3 eigen nummers (2,3 en 9) waarvan 2 co-written met Steve Dawson en covers van oude blueshelden, waaronder "Big Bill's Blues" (Big Bill Broonzy), "Be Ready When He Comes" (van de blues/gospelzanger Skip James) en "Last Fair Deal Gone Down" (Robert Johnson).

2 andere covers van hedendaagse songwriters sluiten hier naadloos op aan, t.w. "Lay Me Down Sweet Jesus" van de Canadese singer/songwriter Justin Rutledge en "The Beast in Me" van Nick Lowe.

eens met Ronald5150 dat dit een pareltje is. wellicht het beste album van Jim Byrnes.

Album werd geproduceerd door Steve Dawson
Recorded at The Factory Studios & The Henhouse Studio, Vancouver, Canada

in tegenstelling tot zijn blues/roots albums is dit een country cover album van de Canadese blues muzikant Jim Byrnes.

een liefdevol eerbetoon aan de country muziek uit zijn jeugd met o.a. covers van "Above and Beyond" (Harlan Howard), "The Bargain Store" (Dolly Parton) en "Don't Let Her Know" (Buck Owens).

deze traditionals worden aangevuld met zijn country arrangementen en interpretaties van "Ribbon of Darkness" (Gordon Lightfoot), het rockende "Sensitive Man" (Nick Lowe) en het ingetogen bluesy "House Where Nobody Lives" (Tom Waits), dat met "Big Iron" (Marty Robbins) en "Harbor of Love" (van Carter Stanley van de Stanley Brothers) met koorzang van de gospelgroep The Sojourners tot de hoogtepunten behoort.

ook de up-tempo opener "I'm Movin On" (Hank Snow) en "Big Blue Diamonds" (Earl "Kit" Carson) met fraai slide gitaarspel van bluesmuzikant/multi-instrumentalist Steve Dawson maken indruk, beide nummers waar de blues invloeden niet ver weg zijn. op het eveneens up-tempo swingende "Pickin' Wild Mountain Berries" (Edward & Clinton Thomas) deelt Jim Byrnes de lead vocalen met zangeres Colleen Rennison.

daar staan enkele mindere nummers tegenover, zoals "City Lights" (Bill Anderson) en de ietwat obligate cover van "Honky Tonk Blues" (Hank Williams). vanwege het muzikale vakmanschap en het hoorbare plezier dat dit album uitstraalt 4 sterren.

Album werd geproduceerd door Steve Dawson
Recorded at The Warehouse Studio, Vancouver, British Columbia

Muzikanten o.a.:
Steve Dawson: acoustic & elctric guitar, electric slide guitar, percussion, pedal steel, marxophone, bass
Chris Gestrin: organ, tack piano, philicorda
Mike Sangshyn: fiddle
John Reischman: mandolin
Geoff Hicks: drums
Rob Becker: bass, double bass

"Certain things capture your eye
But pursue only those that capture your heart"
(Native American proverb)

de inmiddels 76-jarige Jim Byrnes groeide op in St. Louis, USA en leerde reeds op 13-jarige leeftijd (blues) gitaar spelen. op dit album werkte hij opnieuw samen met producer/bluesmuzikant Steve Dawson.
wederom een fraai, afwisselend album met een 2-tal eigen co-written nummers (6 en 12), 1 nummer de akoestische blues van "Anywhere the Wind Blows" (Steve Dawson) en 9 covers met zijn eigen, unieke blues interpretaties met vleugjes blues (rock), gospel, r&b en soul.

verrassende covers van o.a. "Step by Step" (Jesse Winchester), "The Shape I'm In" (Robbie Robertson) en "Everybody Knows" (Leonard Cohen) worden afgewisseld met covers van blues en soul classics als "Ain't No Love in the Heart of the City" bekend van de versie van Bobby Bland met een heerlijke pedal steel partij van Steve Dawson, het up-tempo"Ninety Nine and a Half" van Wilson Pickett en het aloude "Out of Left Field" (Dan Penn/Linden Oldham) dat vooral bekend werd in de versie van Percy Sledge.

hoogtepunten zijn verder "Weak Brain, Narrow Mind" (Willie Dixon) en de Elmore James cover "Something Inside of Me" met een fraaie slide gitaar. los van het sterke gitaarspel van Jim Byrnes en Steve Dawson wordt de muziek veelal ondersteund door een blazerssectie, Hammond B3-orgel en op een aantal nummers met de prachtige zang van het gospelkoor The Sojourners.

JIm Byrnes is een vakman die nooit teleur stelt. in 2014 woonde ik een indrukwekkend concert van hem bij in het Witte Kerkje in Terheijden, waar hij optrad met duo-gitarist Lindsay Mitchell, onderdeel van een Europese tournee ter promotie van zijn toen net verschenen album "St. Louis Times".

Album werd geproduceerd door Steve Dawson
Recorded at The Warehouse Studio, Vancouver, British Columbia

heerlijk gevarieerde "americana" (blues/folk/country) op dit vierde album van de in Bismarck, Noord Dakota opgegroeide singer/songwriter Jim Keaveny, die een aantal jaren door Europa, o.a. Spanje zwierf en uiteindelijk voor zichzelf en zijn vrouw een huis bouwde in het spookstadje Terlingua in Texas en tegenwoordig van daaruit opereert.

qua stemgeluid valt er niet te ontkomen aan de vergelijking met die van Bob Dylan en in mindere mate John Prine (denk ook aan de stem van zanger Ian Felice van de Felice Brothers), maar het gaat om de kwaliteit van zijn 14 zelfgeschreven liedjes en die maken stuk voor stuk indruk.

veel road songs, ballads, liedjes over verloren liefde "I'm So Lonely" of nieuw gevonden liefde "Happy Man", muzikaal omlijst met een regelmatig lekker los rammelende ritme sectie aangevuld met o.a. mandoline, fiddle, zijn eigen fraaie akoestische en elektrische gitaarspel en een schurende harmonica.

er staan vele pareltjes op zoals de spaarzaam geinstrumenteerde ballads "Rainin' Here in Austin", "The North Padre Island Lullaby" en "Livin' in a Dream" en het prijsnummer "I'm So Lonely" met mandoline en een fraai koortje van het damestrio Guy Town, dat herinneringen oproept aan de muziek van John Prine. ook de sfeervolle, stemmige road song "Goin' to Arizona" valt in die categorie.

van de up-tempo nummers steken "Mountain Mama", het uitbundig swingende "The Big, Big Train" en "Springtime By Then" er boven uit. op "Happy Man" doet Randy Weeks mee op leadgitaar, van wie Lucinda Williams het nummer "Can't Let Go" coverde, maar dat terzijde.

mijn voorkeur gaat naar de folky ballads waarop Jim Keaveny excelleert met zijn gitaarspel en harmonicaspel.

een verrassend sterk losjes gespeeld americana album, waarbij namen als Dylan, Felice Brothers, John Prine en Townes Van Zandt bij het beluisteren te binnen schieten. Joshua68 die eerder een bericht plaatste bij zijn album "Out of Time" zal dit album zeker aanspreken.

Album werd geproduceerd door Drew Villegan
Recorded at Pearly Gates Recording Studio, Austin, Texas

Jim Keaveny: vocals, guitar, harmonica, bass, drums, percussion
begeleid door band en sessiemuzikanten

een verzameling demo's van de in 1939 in Nebraska geboren Amerikaanse singer/songwriter Jim Sullivan, die op 4 maart, 1975 op 35-jarige leeftijd van de radar verdween, waarna niks meer van de man is vernomen.

eerder verschenen van hem 2 reguliere albums "U.F.O." (1969) en het gelijknamige "Jim Sullivan" (1972).
in 2010 richtte Matt Sullivan (geen familie) het Light In The Attic Records label op, waarop eerder een re-issue van "U.F.O." verscheen, waarna in 2019 deze verzamelaar met akoestische demo's verscheen.
5 tracks hiervan (1,2,4,7,8) verschenen eerder op "U.F.O." en 5 andere tracks waren niet eerder uitgebracht.

ben verrast door de kwaliteit van zijn songs. nummers als "Sandman", "Walls", "Jerome" en "Grandpa's Trip" blijven direct hangen. jammer dat dit album op het eind wat inzakt met de melodisch minder sterke nummers "What Is My Name" en "Close My Eyes". beide tracks die, althans bij mij, minder beklijven.
al met al 8 fraaie tracks die blijk geven van het feit dat Jim Sullivan een begenadigd songwriter was.
zoals willemmusic eerder bij 1 van zijn albums opmerkte, doet zijn stem wel denken aan die van Dan Penn.

Recorded in Los Angeles, circa 1969
All tracks previously unreleased
All songs written by Jim Sullivan
Produced for release by Matt Sullivan and Patrick McCarthy
This album is dedicated to the memory of Barbara Sullivan

de liner notes bij dit album:

"On March 4, 1975, Jim Sullivan loaded up his VW Bug and hit the Californian highway. The destination, Nashville. With the stars of Music City in his eyes, the singer/songwriter made it halfway across the country , then vanished without a trace.

What happened in New Mexico remains an unsolved mystery. Authorities found his car, his guitar, and a box of records.

This album contains 10 acoustic solo recordings that have never seen the light of day. This is Jim Sullivan on his own terms, stripped down and soulful as ever. Recorded at a Los Angeles studio circa 1969, the sessions contains acoustic versions of a handful of U.F.O. tracks alongside a half dozen previously unheard songs.

According to his widow, Barbara, this was the album Jim always hoped to record. It serves as an unprecedented glimpse into the mysterious, larger-than-life figure who's become the stuff of legends.

This is Jim Sullivan's true swan song"

de droge humor van de tekst van "So Natural" deed mij denken aan de teksten van wijlen John Prine:

"Standing outside of St. Mark's Church
There's a line
Waiting as they carried Arthur by

I stood there in a daze
I heard the things that they're saying
And the words that they spoke
Gave me an awful fright

"He looked so natural tonight
He had his hair all combed just right"

A more natural pose I couldn't bear to see
I hope that these people never visit me
It's my time to go
I just want the wind to blow
My ashes until they're completely out of sight
And they won't say then

"He looked so natural tonight
He had his hair all combed just right"

Jimmie Dale Gilmore, geboren in Amarillo en opgegroeid in Lubbock, Texas is inmiddels 78 jaar oud en woonachtig in Austin, Texas. een man met een behoorlijke staat van dienst die verschillende Grammys op zijn naam heeft staan. ook bekend van de formatie Flatlanders met Joe Ely en Butch Hancock, dit album (uit 1989) geproduceerd door Bruce Bromberg en Lloyd Maines, aangeschaft vanwege zijn geweldige album "One Endless Night"(uit 2000). op dat album stond o.a. het schitterende Banks of the Guadelupe geschreven door Butch Hancock. op dit album staan eveneens 2 door Butch Hancock geschreven nummers "Red Chevrolet" en "When The Nights Are Cold" (het hoogtepunt van dit album) tevens het met hem co-written "See The Way". het is zeker geen slecht album, echter het ontbreekt hier aan memorabele nummers m.a.w. het songmateriaal is een stuk minder, waardoor dit album veel minder beklijft dan "One Endless Night". nu op zoek naar zijn album "Come On Back"(2005), dat hier op MuMe door user heartofsoul werd aangeprezen als 1 van de allerbeste country albums van na 2000. zijn laatste albums "Heirloom Music" (with the Wronglers) uit 2011 en "Downey to Lubbock" (with Dave Alvin) uit 2018 ken ik niet. overigens horen de nummers hierboven op de site vermeld niet bij dit album. wellicht kan de moderator dit corrigeren.

op de cd uitgave van Hightone Records HCD8018 (manufactured in U.S.A) staan de volgende nummers:

1. Honky Tonk Song (3:22)
2. The Doors Are Open Wide (2:02)
3. See The Way (3:13)
4. Beautiful Rose (3:18)
5. Dallas (3:26)
6. Up To You (3:14)
7. Red Chevrolet (2:33)
8. Deep Eddy Bues (3:16)
9. That Hardwood Floor (2:55)
10. When The Nights Are Cold (4:55)

geen misselijke plaat deze "One Endless Night" van Jimmie Dale Gilmore. ik ken niet al zijn werk, maar ik vermoed dat dit 1 van zijn betere is. een over de hele linie sterk album. geen klassieke country a la Buck Owens of Merle Haggard. geloof dat hier nu de term alt.country voor wordt gebruikt. fijne mid/up tempo versies van o.a. No Lonesome Tune (met heerlijk dobro spel van Darrell Scott) van Townes Van Zandt en Defying Gravity van Jesse Winchester. het titelnummer is een fijne opening met Emmylou Harris (supporting vocals). absolute prijsnummer is het Butch Hancock nummer Banks of the Guadelupe een prachtige ballad met naast JDG Victoria Williams: vocal. er staat ook een fijne versie op van het Willis Alan Ramsey nummer "Goodbye Old MIssoula" (met backing vocal Julie Miller). andere hoogtepunten zijn "Ripple", "Darcy Farrow" en "Mack the Knife". de afsluiter "Fort Worth" rockt er lekker op los. Jim Lauderdale bekend van zijn werk met Lucinda Williams zingt zijn partijtje mee op 9) en 10). en ja de stem van de man en zijn frasering is even wennen. likewise klinkt als laaiikewaaiise. Goodbaaii

een heel fraai album van dit Britse folk duo, afkomstig uit Norfolk die volgens de berichten eerst furore maakten in de Bristol folk scene en middels vele optredens in hun eigen land, aldaar een behoorlijke fanbase hebben opgebouwd. beide heren zijn goede zangers en multi-instrumentalist. op dit derde door henzelf geproduceerde album staan 4 zelfgeschreven nummers. de heren zijn maatschappelijk geëngageerd en betrokken bij het milieu en sociale issues als armoede en onderbetaling van werknemers. zo gaat "A Monument to the Times" over "warehouses employing people on zero-hours contracts and paying less than minimum wage". het album opent met de heerlijke melodie van "Hope & Glory met de voor hen kenmerkende, harmonieuze samenzang. dit laatste komt vooral tot uiting in de prachtig gezongen traditionele ballad "Reedcutter's Daughter" op de klanken van uitsluitend de "drone" van een kerkorgel. een kippenvel nummer van de 1e orde.

track 5) "The Last Plougshare" is geschreven door John Connolly en track "Via Extasia" door Liam Weldon. de overige 5 nummers zijn door hen bewerkte traditionals, waaronder "Hawks Call" hun bewerking van de aloude protestsong "No More Auction Block" bekend van Bob Dylan en Odetta, hier prachtig a-capella gezongen. "Poacher's Fate" leerden zij kennen via de Norfolk zanger Harry Cox, van wie hier op MuMe het album "Traditional English Love Songs" staat (een opname uit 1964).

de kwaliteit van hun eigen nummers doet niet onder voor de traditionals. een uitgebalanceerd album met fraaie samenzang, fijne arrangementen en sterke melodieën. een hoopvol album ook, dat eindigt met de a-capella zang van "The Seasons", een op muziek gezet gedicht van de Ierse dichter Joseph Campbell.
zoals zo vaak bij dit soort albums, staat er in het begeleidende boekwerkje een toelichting op de songs.


de muzikanten op dit album:
Jimmy Aldridge: vocals, banjo, guitar
Sid Goldsmith: vocals, guitar, concertina, double bass
Tom Moore: violin, viola
Twm Dylan: double bass
Fred Harper: drum kit and pandeiro

ben geen grote liefhebber van Jimmy Cliff, de man die als 1 van de eersten, samen met Desmond Dekker de wereld kennis liet maken met reggae muziek. hoewel hij in het begin van zijn carrière een aantal fraaie reggae albums maakte met rocksteady/ska invloeden, ontwikkelde zijn muziek zich later steeds meer in commerciële cross over reggae met soul en soms zelfs disco invloeden, zoals op de single "Reggae Night".

neemt niet weg dat er op deze verzamelaar naast de bekende hits merendeels prima songs op staan, met als hoogtepunt het a-capella gezongen "Bongo Man", dat van het album"Give Thankx" (1978) afkomstig is. een album waarop hij deels verhaalt over zijn reizen door Afrika.

zijn internationale doorbraak nummer "Wonderful World, Beautiful People" ontbreekt op deze verzamelaar, evenals de Cat Stevens cover "Wild World" en het eerder genoemde "Reggae Night", maar dit album is verder een prima staalkaart van 's mans talenten als songwriter en zanger, waarop vele "classics" staan als "Vietnam", "The Harder They Come" de soundtrack van de gelijknamige film en wellicht zijn meest bekende en veel gecoverde nummer "Many Rivers to Cross".

zijn laatste wapenfeit was zijn medewerking aan het bekende "Hakuna Matata" (muziek Elton John) uit de Disneyfilm "The Lion King".

een "break up" album van wijlen Jimmy LaFave, waarvan hij verslag doet op ballads als "Blue Nightfall", "Rain Falling Down", "I Wish for You" en "When You Were Mine". prachtig gezongen met de uit duizenden herkenbare stem van de man.

12 nummers op dit album waarvan er 11 door Jimmy LaFave zelf werden geschreven en 1 "Revival" van collega singer/songwriter Gretchen Peters.

de nummers worden zoals op "River Road" en "Rain Falling Down" met fraaie accenten van mandoline en fiddle voorzien ofwel met het fraaie piano en orgel spel van Radoslav Lorkovic, zoals op het titelnummer en "Shining on Through".

verder een 4 tal (blues) doorsnee rock n' roll nummers (tracks 4,8,9 en 12) die niet bijster origineel klinken, en voor mij persoonlijk de pret wat drukken. nummers die wellicht in een live setting wel goed tot hun recht zouden komen, maar dat zullen wij helaas niet meer mogen meemaken.

al met al wederom een fraai album, dat naar mijn mening vanwege het mindere songmateriaal niet het kwaliteitsniveau heeft van zijn albums "Highway Trance" of "Cimarron Manifesto".

Favoriete tracks "River Road", "Rain Falling Down" dat later in een (nog) mooiere versie op "Trail Three" zou verschijnen en de romantische ballad "When You Were Mine".

Album werd geproduceerd door Jimmy Lafave
Recorded at Cedar Creek Studios, Austin, Texas

het derde album van de Amerikaanse troubadour wijlen Jimmy Lafave. samen met de voorgangers "Austin Skyline" en "Highway Trance" vormt dit "Buffalo Return to the Plains" een ijzersterk trio. de man die niet naar colleges ging, zoals leeftijdsgenoten dat wel deden, geen "degrees" haalde, ooit vrachtwagenchauffeur was, alle schepen achter zich verbrandde en voor een onafhankelijke carrière in de muziek koos. de man was "a true original" die met zijn muziek de tradities van mensen als Bob Dylan, Bob Seger, Bruce Springsteen, Townes Van Zandt, etc. voortzette, zonder hem in deze categorie te willen rangschikken. iets wat de bescheiden, sympathieke Jimmy Lafave ook niet zou hebben gewild. de man ging in 2017 op 61-jarige leeftijd hemelen en het nieuws rond zijn overlijden raakte mij destijds, net als het overlijden van John Prine een aantal jaren later.

type ruwe bolster, blanke pit met het hart op de juiste plaats. iemand die zijn betrokkenheid toonde met allerlei misstanden in de Amerikaanse maatschappij en daarover verhaalt in het emotionele "Worn Out American Dream", maar ook een man met een romantische inborst, zoals op dit album te horen valt in schitterende folky roots ballads als "Going Home" (1 van zijn mooiste) een melancholische "tearjerker" met op het eind prachtige viool klanken, waar "I'm Thinking of You", "Never Be Mine", "That I Can't Control" en "I Walk Along With You" overigens niet of nauwelijks voor onder doen. hetgeen ook geldt voor zijn wonderschone versie van het Dylan nummer "Sweetheart Like You", dat hem op het lijf geschreven is.

verder 2 fraaie mid-tempo tracks, de titeltrack "Buffalo Return to the Plains" en "Foolish Pride" en een 4-tal stevige "rootsrock" nummers met R&B invloeden "Burden to Bear", "Last Train", "Amsterdam" en "Rock & Roll Land" en een akoestische reprise van de rocker "Last Train".

Album werd geproduceerd door Jimmy Lafave
Recorded at Cedar Creek Recording, Austin, Texas
All songs written by Jimmy Lafave
except "Amsterdam" co-written Kevin Welch
"Sweetheart Like You" written by Bob Dylan

de muzikanten op dit album:

Jimmy Lafave: guitar, vocals
Rick Poss: guitars, lap steel, mandolin, dobro
Stewart Cochran: organ, piano
Randy Glines: bass, acoustic bass, harmonica
Chris Massey: drums
Debra Peters: piano (4,5,8,10,11), accordian (13)
Gene Elders: violin

dat de beste americana uit Amerika zelf komt, bewees de gitarist, songwriter, troubadour wijlen Jimmy LaFave type "ruwe bolster, blanke pit" wederom op dit zevende album. de man was gezegend met een rauw/zoete, doorleefde stem met een ongekende zeggingskracht en een songwriter van de buitencategorie.
zoals altijd, wist hij zich op dit album omringd met een uitgelezen gezelschap van prima musici.

9 originals van deze songwriter pur sang zelf en 3 covers die een genot voor het oor van de liefhebber zijn.

op dit album staan een 6-tal mid-tempo nummers "Car Outside", "This Land", "Truth", "Hideaway Girl", "Walk a Mile in Mys Hoes" (cover Joe South) en "Don't Ask Me", die stuk voor stuk beklijven.

een 5-tal pracht ballads "Catch the Wind" (cover Donovan Leitch), "Not Dark Yet" (cover Bob Dylan), "Lucky Man", "Home Once Again" en "These Blues" spannen de kroon. daarnaast valt er een lekker fel rockend up-tempo nummer "That's the Way It Goes" te beluisteren.

de covers van Donovan/Dylan zijn prachtig, maar voor mij is het hoogtepunt van dit album zijn eigen gloedvolle ballad "Lucky Man", een bewijs van het feit, dat de man in hart en nieren een romanticus was. een "goosebumps" nummer dat onder je huid kruipt.

Jimmy LaFave afkomstig uit Wills Point, Texas werd slechts 62 jaar oud (R.I.P. 21 mei 2017), een groot verlies uiteraard vooral voor zijn eigen "inner circle", maar ook voor de roots/americana liefhebber. dankzij de recente berichten van Tonio bij een aantal van zijn albums, bezig met een inhaalslag van zijn oeuvre.

Album werd geproduceerd door Jimmy Lafave
Recorded at Cedar Creek Studios, Austin, Texas

de muzikanten op dit album:
JImmy LaFave: acoustic & electric guitar, mando-guitar, acoustic baritone guitar, national resophonic guitar
John Inmon: electric guitar, lap steel
Andrew Hardin: electric guitar
Radoslav Lorkovic: hammond B3 organ, piano
Bryan Peterson: piano, electric piano
Wally Doggett: drums
Jeff May: bass
Glenn Schuetz: upright bass
Jeff Plankenhorn: dobro, lap steel
Carrie Rodriguez: violin, harmony vocals (tracks 3,6)
Ruthie Foster: harmony vocals (track 9)
Kacy Crowley: harmony vocals (track 1)

het zoveelste prachtalbum van deze americana maestro wijlen JImmy LaFave.
8 originele songs van de man zelf, 3 Dylan covers (tracks 3,9 en 11), 1 cover (track 6) van Bruce Springsteen en 1 cover (track 2) van een co-written John Waite nummer.

op dit album overheersen de ballads waar de man in schittert. mooie, ingetogen nummers als "Clear Blue Sky", "Living in Your Light", "Vanished", "I'll Remember You" een piano ballad met een prachtige viool partij en de stemmige afsluiter "A Place I left Behind", een nummer dat in het kader van zijn overlijden in 2017 een extra emotionele lading heeft gekregen. zoals hierboven al eerder vermeld "als de beste man ballads zingt, dan is het keihard raak". van het kleine aantal mid-tempo nummers op dit album steekt "Talk To Me" er bovenuit. verder staan er tot opluchting van de vrouw des huizes geen heftige rockers op dit album. liefhebbers van die kant van zijn werk zullen er tevergeefs naar zoeken.

van de covers bevallen de Dylan nummers mij veruit het beste. de covers van "Missing You" en "Land of Hope and Dreams", hoewel prachtig gezongen met die rauwe met een zoet sausje overgoten, doorleefde stem van de man, "landen" een stuk minder, evenals de matige r&b van "Red Dirt Night" en "Bring Back the Trains".

om die reden waardeer ik dit album iets minder dan albums als "Highway Trance" of "Cimarron Manisfesto", waarvan ik het songmateriaal over de hele linie net iets beter vind.

vraagje aan Tonio zag hier op MuMe dat van zijn eerste 3 albums die alleen op LP of cassette? werden uitgebracht, het derde album "Highway Angels, Full Moon" (1988) op een re-issue cd werd uitgebracht in 2020. weet jij of iemand anders hier op dit forum of zijn eerste 2 albums "Down Under" (1979) en "Broken Line"(1981) ook zijn of worden uitgebracht? alle 3 albums zijn mij onbekend.

Album werd geproduceerd door Jimmy LaFave
Recorded at Cedar Creek Recording, Austin, Texas

Muzikanten:
Glenn Scheutz, Bobby Kallus, Travis Linville, Richard Feridun, Chip Dolan, Bill Chambers, Radoslav Lorkovic, John Inmon, Tim Lorsch, Eliza Gilkyson, Carol Young, Tameca Jones

prima instapalbum voor degenen die kennis willen maken met de muziek van wijlen Jimmy Lafave.
fraaie roots/americana van 1 van de meesters van dit genre.

een heel fraaie collectie van de 6 albums die werden uitgebracht op het label Bohemia Beat Records, t.w.:

5 tracks van Austin Skyline (1,4,10,14,16)
2 tracks van HIghway Trance (9,13)
4 tracks van Buffalo Return to the Plains (2,5,7,11)
1 track van Road Novel (15)
1 track van Trails (8)
3 tracks van Texoma (3,6,12)

3 songs werden voor deze verzamelaar opnieuw opgenomen, "Only One Angel" (van Austin Skyline), "Never Is a Moment" (van Texoma) en "How It Must Remain" (van Trails).

de ballads zijn in de meerderheid en zijn allemaal raak, zowel de covers als zijn eigen songs.
deze worden aangevuld met een 4-tal mid-tempo nummers "Desperate Men Do Desperate Things, "Burden to Bear", "Buffalo Return to the Plains" en "Measuring Words" en 1 up-tempo roots rock nummer "Rock and Roll Music to the World", een matige track van gitarist Alvin Lee.

uit de liner notes van Mark Shumate, Bohemia Beat Records

quote
"This collection of songs covers the years that Jimmy was on the Bohemia Beat Records label. As president of the label and having heard these songs more times than I can count, I am astonished at their undiminished power to shake me up and melt my heart. Jimmy's music has always moved me more than any other so I am taken aback when folks ask me why Jimmy LaFave is not a household name. It is certainly a treasured one in mine and in so many I know. I think back to Lucinda Williams repeated cries of "Jimmy LaFave is God" after the Highway Trance release party concert, and to similar praise from everyone from Bob Johnston to Bruce Springsteen to Dave Marsh. I conclude that it must all depend on the household. Congrats and warm thanks for making yours one of them"
unquote

het 2e album van de zeer getalenteerde gitarist/singer/songwriter Jimmy Lafave, de man die aan een ongeneeslijke vorm van kanker leed en in 2017 op 61-jarige leeftijd kwam te overlijden.

waar op zijn debuut album "Austin Skyline" nog vele covers stonden, staan op dit album vrijwel uitsluitend eigen nummers, uitgezonderd track 5) "Austin After Midnight" co-written met Bob Childers en track "Early Summer Rain" een nummer van collega singer/songwriter Kevin Welch.

Jimmy Lafave met een prachtige snik in de stem was een begenadigd gitarist en een bovengemiddeld goede songwriter. op dit album staat een flink aantal wonderschone ballads (tracks 2,4,6,8,9,12,14 en 15) waar de man patent op had, de 1 nog mooier dan de andere.

daarnaast horen we stevige rootsrock in tracks 1,5,7,11,13 en 16. track 3) "Leslie, Talk to Me" is een jazz/r&b track opgedragen aan jazz/soul grootheid Jimmy Smith en track 10) "I've Got Your Picture" is een country/soul nummer, dat mij deed denken aan de songs van Dan Penn.

een aanrader voor de liefhebber van het americana/roots genre. de term "muziek die onder je huid kruipt" wordt nogal eens te pas en te onpas gebruikt, maar zeker bij de ballads en de sterke teksten daarvan op dit album, is die term van toepassing.

Album werd geproduceerd door Jimmy Lafave
Recorded at Cedar Creek Recording Studios, Austin, Texas

Jimmy Lafave's Night Tribe:

Jimmy Lafave: guitar, vocals
Larry Wilson: lead & slide guitar
Randy Glines: bass
David Webb: keyboards
David Sanger: drums

Additional musicians:
Brian Wood: acoustic guitar
Gene Elders: violin
Paul Sweeney: mandolin
Mike Hardwick: lap steel guitar
Mark Kazanoff: saxophone
Marvin Denton Dykhuis: electric guitar

uit de liner notes:
"This recording is dedicated to the spirit of Crazy Horse and the Native American People who still walk the long journey into a longer night. May the wolves sing to you, and the earth embrace you until the buffalo return"

het laatste muzikale wapenfeit van de americana grootheid, troubadour JImmy LaFave, dat een jaar na zijn overlijden (21 mei 2017) verscheen. op deze dubbelaar (2-cd) 20 songs, verdeeld over cd 1 (1 t/m 10) en cd2 (11 t/m 20) is zijn vertrouwde mix van folk, country, rock en (slow) blues te horen.

3 pennenvruchten van Jimmy LaFave zelf, waarvan 2 in nieuwe versies, t.w. "Minstrel Boy Howling at the Moon" dat eerder verscheen op zijn album "HIghway Angels, Full Moon Rain" en "Ramblin' Sky" van het album "Road Novel" en 1 instrumentaal nummer "Untitled", een beetje vreemde eend in de bijt, dat niet past in de sfeer van dit album. 3 nummers (3, 14 en 16) met teksten van de door hem zo bewonderde Woody Guthrie, die hij van muziek voorzag, waarvan de titeltrack "Peace Town" er bovenuit steekt.

Jimmy LaFave excelleert met name in zijn specialiteit de ballads, in dit geval o.a. 3 prachtige covers van de Bob Dylan nummers "What Good Am I", "My Back Pages", waarop de jazzy bluestrack van Leon Russell "Help Me Through the Day" wonderwel goed aansluit en "You're Gonna Make Me Lonesome". nummers die hij op zijn unieke manier geheel eigen maakt.

andere "highlights" op dit album zijn "When the Thought of You Catches Up with Me", een nummer van country zanger David Ball, een intens gezongen ballad met weemoedige viool klanken, dat onder je huid kruipt, "It Makes No Difference" (The Band/Robbie Robertson) en de afsluiter "Goodbye Amsterdam" een piano ballad van Tim Easton met een prachtige, gedempte accordeon. de opener "Let My Love Open the Door" (Pete Townshend) toverde hij eveneens om tot een fraaie ballad.

het mid-tempo alt.country "My Oklahoma Home" is een aanstekelijk, vrolijk nummer van Bill & Sis Cunningham, dat eerder door Pete Seeger werd opgenomen. ook "Already Gone" een sterke compositie van de Texas singer/songwriter Butch Hancock, krijgt een prima uitvoering.

ben minder gecharmeerd van zijn versies van de doorsnee up-tempo rockers "I May Be Used" (Bob McDill) dat bekend werd in de versie van Waylon Jennings en "The Promised Land" (Chuck Berry). het trio bluesy nummers "Salvation Train", "Ramblin'Sky" en "Sideline Woman" zijn niet bovengemiddeld goed.

de man heeft betere albums op zijn naam staan o.a. "Cimarron Manifesto", maar al met al een prima dubbelaar met ook wat mindere tracks. gezien de emotionele lading (het waren zijn laatste opnames) een 5, maar qua songmateriaal en de muziek zelf volsta ik met 4 sterren, waarbij ik aanteken dat het stemgeluid van Jimmy LaFave, die slechts 61 jaar oud mocht worden, op zich al een hoogtepunt is. een stem die blijft ontroeren.

"Peace Town" In Memory of G.G. "Frenchy" Lafave" (zijn vader) werd opgedragen aan zijn zoon Jackson LaFave

Album werd geproduceerd door Jimmy LaFave
Recorded at Cedar Creek Studios, Austin, Texas

Jimmy LaFave: vocals, acoustic guitar
Bobby Kallus, Katie Marie: drums
Glenn Schuetz, Andrew Pressman: bass
John Inmon, Jesse LaFave, Phil Hurley: guitar
Warren Hood, Javier Chaparro: violin
Kym Warner: mandolin
Stefano Intelisano: keyboard, accordion
Larry Wilson: electric guitar
Jaimee Harris, Jane Ellen Bryant: background vocals
Will Taylor: viola
Tony Rogers, Brian Standefer: cello

"I've heard of your city called Peace Town
I've heard of your house and your street
I've swore that I'll walk till I find it
That name on my ear sounds so sweet
I vow that I'll search till I find it
I promise I'll hunt till I fall
Of all the lost cities around me
Peace Town is the town I love most
(quote Woody Guthrie)

1) "The Open Road" is een studio versie van zijn album "Highway Trance" (1994).
nummers 2 t/m 6 zijn afkomstig van een live sessie "VPRO Sunday Morning Coming Down", geproduceerd door Jan Donkers en Anneke Zwetsloot. dit mini album werd opgenomen in de periode dat wijlen Jimmy LaFave, bekendheid begon te verwerven onder de roots/americana liefhebbers in Nederland en België.

de live versies betreft 2 nummers (3,6) van het album "Austin Skyline" en 2 (2,4) van "Highway Trance".
fraaie uitvoeringen van o.a. "Early Summer Rain" (van Kevin Welch) en "Because the Wind" (Joe Ely), dat in een andere live versie ook op zijn album "Trail" (1999) zou verschijnen.

deelcitaat uit de liner notes van Jan Donkers:

"Highway Trance" is his breakthrough, a record on which he sings about an America that strikes familiar but in his perception also surprises.
The America of abandoned bus stations, AM radio, Beat Generation, Highways that bend. The America of First light on the plains, the smell of the prairie after it rains.
Yet even now he sees himself as a newcomer, this Jimmy LaFave, who tells with awe how Bob Dylan once came to shake hands with him back-stage"

de rest is geschiedenis