Ach, ultiem zal geen enkele lijst zijn denk ik, ben benieuwd!

Ik ben ook heeeel benieuwd!

Ik ben ook heeeeeeeeel benieuwd!

Ik wil alvast beginnen om te melden dat het voor mij een aartsmoeilijke opgave was om een weloverwogen selectie van 100 te maken. Dat gegeven alleen al vind ik verbazingwekkend; zeker wanneer ik een slordige dertien jaar terug ga in de tijd en bemerk dat ik me als 18-jarige snotneus in 2009 hier op Musicmeter aanmeldde en van metal nog niet zoveel kaas gegeten had.

Uiteraard maakte ik omtrent de tijdsperiode van mijn overgang van de lagere school naar het middelbaar onderwijs al kennis met enkele rockbands die indertijd behoorlijk populair waren onder mijn leeftijdsgenoten: Linkin Park, Limp Bizkit, Korn, Rammstein, Slipknot, Deftones...en dit breidde zich een beetje uit tot een Iron Maiden of Pantera. Er kwamen hier en daar ook eens enkele Large of Rock Tribune compilaties op mijn pad en surfend op enkele video-websites stootte ik al eens op wat tracks van andere groepen. Toch verloor ik gaandeweg mijn tienerjaren mijn interesse in hardere rockmuziek en trok ik op met gasten die een genre zoals hiphop een warmer hart toedroegen. Ik was een oppervlakkige luisteraar, maar geen complete muziekfanaat.

Ik kan dus stellen dat mijn muziekfanatisme pas op latere leeftijd begon; namelijk een goede zeven jaar geleden en de reden voor deze plotse maar intense interesse zal misschien atypisch klinken. Zeker sedert mijn latere tienerjaren had ik het gevoel dat ik een karakter had waarbij een kleine misstap weleens een aanleiding zou kunnen zijn om van het rechte pad af te geraken. Gelukkig liep het nooit helemaal uit de hand, maar men zegt weleens dat zelfkennis het begin van alle wijsheid is en ik had door dat ik hobby's nodig had om te vermijden dat ik wel in een scheve situatie terecht zou komen. Ik begon verwoed te fitnessen, maar aangezien ik na enkele jaren door begon te hebben dat dit niet tot een professionele carrière ging leiden, had ik nog andere afleidingen nodig.

Toen kwamen er een goede zeven jaar geleden plots tracks uit een ver verleden terug naar boven en werd mijn interesse op een of andere manier gepiekt. Meerdere genres bleken me meer dan behoorlijk te liggen: hiphop, blues, jazz, klassieke rock...maar plots was mijn interesse in voornamelijk metal in die mate toegenomen dat ik me doorheen magazines, websites, etc...begon te werken om zoveel mogelijk materiaal op te snorkelen en te leren kennen. Gaandeweg ontwikkelde ik ook een enorme verzamelwoede: ik werd verliefd op fysieke exemplaren van albums en ondanks de "vinyl heropleving" - en dit zal misschien weer vreemd klinken in de oren van anderen - bleken CD's mijn geliefkoosde vorm van fysieke media te zijn. Ik had een vorm van focus gevonden die voor mij bleek te werken: dagelijks sporten, verder studeren en het geld dat ik had spendeerde ik voor een groot deel aan het uitbreiden van mijn fysieke album-collectie. Of ik ook hier weer mijn verzamelwoede als helemaal "gezond" kan omschrijven...daar valt over te redetwisten, maar ik verbraste het tenminste niet aan drank, drugs of aan illustere middelen om de spieren nog wat verder op te pompen.

Nu zijn we in het jaar 2022 en heb ik een fysieke collectie van tegen de 4400 albums, waarvan ongeveer 3/4de wel gelinkt kunnen worden aan metal, hard rock of hardcore punk. Hieruit een selectie van 100 maken, was dus geen makkelijke opdracht. Om dit te doen, heb ik me voornamelijk gefocust op nummers die al vele jaren zijn blijven hangen en die steeds weer terugkeren, nummers die op een of andere manier mijn interesse zodanig aanspraken om me in de band in kwestie en het verwante subgenre te verdiepen of nummers die voor mij liefde op het eerste gehoor waren. Ik heb mezelf beperkt tot een track per band en er zullen ook geen tracks die een volledig album in beslag nemen in de lijst voorkomen. Het is een greep uit 100 van mijn absolute favorieten, waarbij ik veel andere absolute favorieten heb moeten laten vallen.

Nu heb ik jullie voldoende verveeld met mijn autobiografisch geneuzel en wordt het tijd om erin te vliegen!

100. Solstice - Cimmerian Codex

Het startschot wordt gegeven met de klanken van deze "epic doom" klassieker uit 1998. Solstice brengt doom met een opvallend Angelsaksisch smaakje. De bijna "olde English" aandoende pronunciatie van de zanger, de loodzware marcherende riffs, de op folk-melodieën geïnspireerde galmende gitaarleads en uitgesponnen songstructuren geven je het gevoel alsof je ten strijde gaat trekken in het Engeland van de vroege middeleeuwen.

Solstice - New Dark Age (1998)

99. The Chasm - In Superior Torment

We steken de plas over om in Mexico kennis te maken met het in cult-kringen bejubelde The Chasm. Geïnspireerd door de aloude Azteekse obsessie met de dood brengt The Chasm een vorm van melodieus-aandoende death metal die op bijna improviserende wijze het Meso-Amerikaanse dodenrijk tot leven lijkt te willen wekken. The Chasm is een band met een uitzonderlijk consistente discografie, maar bevreemdende bezwering die tijdens deze track over me werd uitgeroepen, is me altijd bijgebleven.

The Chasm - Deathcult for Eternity: The Triumph (1998)

98. Reverend Bizarre - Sodoma Sunrise

Vervolgens is het aan Finland om ons een verhaal te vertellen. Reverend Bizarre blies in de vroege jaren 2000 nieuw leven in het traditionele doom genre dat gepionierd werd door kleppers zoals Black Sabbath, Saint Vitus, Pentagram en Trouble. Volgens de Finse traditie deden ze dit door op geheel eigenzinnige wijze alle elementen van het subgenre tot in het extreme te rekken: lome doom-dirges werden nog wat meer uitgesponnen en nog lomer en trager, psychedelische solo's werden met een extra dosis psych geleverd en occulte verhalen werden door de zanger met nog een extra schepje dreigende dramatiek gebracht. Dit "Sodoma Sunrise" is naar Reverend Bizarre normen behapbaar te noemen en was voor mij de perfecte appetizer die mijn liefde voor de muziek van deze Finnen deed openbloeien.

Reverend Bizarre - In the Rectory of the Bizarre Reverend (2002)

97. Misery Signals - Five Years

Je hebt bepaalde subgenres die door mensen die zich verder beginnen te verdiepen in de wereld van de hardere muziek niet meer gesmaakt worden: nu metal, deathcore, melodieuze metalcore... Zo ging het niet voor deze jongen hier. Ik kan nog steeds met volle teugen genieten van een lompe groove of breakdown of een portie tienerangst. Een lans breken voor regelmatig uitgespuwde en verguisde subgenres wil ik gerust nog eens op een ander tijdstip doen, maar voor nu laat ik de muziek van Misery Signals voor zichzelf spreken. "Five Years" is voor mij een werkelijk huzarenstukje binnen de melodieuze metalcore en laat zien waartoe de stijl in capabele handen in staat is. Adolescente frustraties worden uitgespuwd bovenop een begeleiding waarbij de constant wisselende riffs en breakdowns op bijna absurd vlotte wijze aan mekaar geregen worden vooraleer dit alles culmineert in een outro van een binnen het subgenre ongekende pracht. Jongens toch...die outro...

Misery Signals - Of Malice and the Magnum Heart (2004)

96. Dragged Into Sunlight - Boiled Angel/Buried With Leeches

Extreme metal had vroeger schijnbaar de reputatie "muziek voor barbaren" te zijn. Als je dat even in beschouwing neemt, valt het debuut van deze heren uit Liverpool bijna "Dickensiaans" te noemen. Dragged Into Sunlight brengt een mengeling van death metal, black metal, sludge en crust punk en smukt het geheel nog wat verder op met gruwelijke samples van seriemoordenaars en allerhande tuig dat zijn zegje komt doen wanneer de vocalist het niet te druk heeft met het rochelen, brullen, krijsen en grommen van zijn sociopatische one-liners. De band gaat in die mate als levensgevaarlijke gekken tekeer dat je de indruk krijgt dat ze na de opnames nog ergens een overval gaan plegen waarna ze vervolgens besluiten om iedereen in de buurt gewoon om te leggen. Gelukkig zal dit allemaal wel een act zijn, maar wel eentje die bijzonder overtuigend wordt gebracht. "Boiled Angel" en "Buried With Leeches" worden eigenlijk altijd samengevoegd, waarbij het eerste deel fungeert als opbouwende intro vooraleer je volledig in de kolkende hysterie wordt gesmeten.

Dragged into Sunlight - Hatred for Mankind (2009)

Leerrijk inleidend stukje! En meteen ook 5 interessante songs.

Solstice brengt het soort epische doom dat best mistroostig maar eerder dystopisch overkomt. De titel van het album spreekt dan ook boekdelen, de Engelsen alludeerden op de terugkeer van de Middeleeuwen, en soms denk ik dat zij het in 1998 reeds bij het rechte eind hadden..

Vervolgens een - inderdaad - bezwerende song van The Chasm, qua bezetenheid moet ik soms wat denken aan het Zweedse Shining (vooral de combinatie van kwaadaardig klinkende riffs en bezeten vocalen), maar dan toch wat melancholischer. Ook wordt er wel 'ns wat gas teruggenomen, wat de dynamiek van de song ten goede komt. Bevalt me zeer zeker!

Ook Reverend Bizarre (de albumtitel lijkt me een toffe verwijzing naar een bepaald King Crimson-meesterwerkje) schotelt een bezwerend stukje muziek voor, zij het enkele versnellingen lager. Doom wordt DOOOOOOM, de sfeer kon haast niet occulter. Toch zitten er ook enkele Sabbath-achtige versnellingen in (bakken groove) en doet het soleren der gitaar dan weer psychedelisch aan. Beetje van alle markten thuis lijkt het wel, deze band, en dat tonen ze op deze knappe, uitgesponnen track.

Knappe song van Misery Signals, hoewel het mijn genre/ding niet helemaal is. Kan absoluut niet ontkennen dat deze song goed in elkaar zit, alles is ook in evenwicht (hard/zacht, zowel qua instrumentatie als vocalen), het groovet en klinkt best aanstekelijk.

En dan tot slot nog dé ontdekking van dit vijftal, voor mij althans. Heerlijke mengeling van extreme stijlen, bijzonder hoge intensiteit, gewelddadig bijna. De albumtitel Hatred for Mankind maakt al één en ander duidelijk, en als je dan nog niet overtuigd bent van de verdorvenheid van dit obscure gezelschap (zal inderdaad wel een act zijn, dat hoop ik toch), gun de albumcover gerust een blik. Ziek! Je zou dit gerust als "too much" kunnen ervaren, maar voor mij werkt het geweldig.

Na een weekend 'Soulcrusher' helemaal gemist dat 'ASman' zijn top 100 gaat presenteren, en zelfs al is begonnen. Succes, ik ga het volgen en zie in je eerste lichting al dat er wat interessante (en voor mij zelfs onbekende) titels tussen zitten! Nice.

Ik vond overigens een top 100 maken ook erg lastig, en like I said; als er over een aantal jaar weer de kans is een vernieuwende lijst te presenteren, doe ik dat zeker.

Voordat we weer het bed kunnen induiken om er morgen weer bij het krieken van de dag terug uit te kruipen, zodat we vervolgens weer onze nikkel kunnen gaan afdraaien op het werk kom ik nog even met een update;

95. Akercocke - Verdelet

Aangezien ik mijn eerste reeks afsloot met wat extreme metal uit Liverpool lijkt het me maar eerlijk dat ik de tweede reeks van start ga met wat extreme metal uit de concurrerende Britse stad van het zuiden: Londen. Akercocke brengt een bonte mengeling van death, black, gothic en prog en dompelt het geheel onder in een satanisch sausje. Ondanks de behoorlijk evenwichtige discografie die ze op hun naam hebben staan, laat de worp die ze in 2005 deden de band op de top van hun kunnen horen. "Verdelet" is hierbij een track die in een bite-sized hap laat horen wat de band in hun mars heeft: een duivels klankenpallet waarbij death metal riffs met de nodige techniek worden afgewisseld met atmosferische post-punk soundscapes en een zanger die al even bezeten varieert tussen demonische growls, cleane zangpartijen en smerige screams.

Akercocke - Words That Go Unspoken, Deeds That Go Undone (2005)

94. Lykathea Aflame - Land Where Sympathy is Air

Wanneer we het hebben over "bizarre" metal scenes dan komt de Tsjechische steevast in de conversatie voor. "Elvenefris" is de enige worp van Lykathea Aflame, maar wel eentje die in underground kringen een onnavolgbare cult-reputatie geniet. Deze brok waanzin laat zich nog best omschrijven als een brouwsel dat tot stand zou komen wanneer een clubje van LSD-liefhebbers Cryptopsy en Nile in de pot gooien en het geheel lekker smeuïg vermengen met wat psychoactieve smaakmakers. Toen ik het album voor de eerste maal opzette, was deze openingstrack al meteen een zichzelf kenbaar makende trap in de noten.

Lykathea Aflame - Elvenefris (2000)

93. Botch - C. Thomas Howell As the Soul Man

Samen met de klasbakken van The Dillinger Escape Plan en Converge opende Botch het subgenre mathcore voor een - naar mathcore normen - grote publiek. Dit wekte wat later op zijn beurt weer prima bands zoals Every Time I Die, Norma Jean of Scarlet tot leven. Deze track is een onvervalste klassieker die me prompt bombardeerde tot liefhebber van niet alleen de band, maar het subgenre in zijn totaliteit. Een wacky songtitel, een wacky songstructuur, beenharde hardcore, technisch gepriegel, sfeervolle passages, een vocalist wiens stembanden je tijdens de track kan horen (en voelen) scheuren...en op de koop toe nog een sneer naar Pete Wentz van Fallout Boy als inspiratiebron voor de lyrics. Het fijnste van mathcore in minder dan 5 minuten. Alstublieft!

Botch - We Are the Romans (2000)

92. Vinterland - Our Dawn of Glory

Zweden kwam in de jaren '90 op de proppen met de Göteborg melodieuze death metal sound, maar wist simultaan ook nog eens een andere sound te ontwikkelen door bands zoals Dissection, Sacramentum, Dawn, Necrophobic...en dit ietwat vergeten Vinterland op de wereld los te laten. De Göteborg melodeath elementen zijn in deze sound aanwezig, maar ook de liefde voor de meer hypnotiserende Noorse black metal scene werden door deze bands in de sound verweven. Vinterland is dan wel niet de populairste band uit deze reeks en hun carrière was kort, maar dat heeft wat mij betreft niets met de kwaliteit die ze hier afleveren te maken. Duistere doch epische melodielijnen die zich in je onderbewustzijn nestelen, een absoluut kille maar ultiem sfeervolle productie en bezeten door merg en been snijdende screams die de muziek van de nodige panache voorzien. "Our Dawn of Glory" is een track die me niet alleen naar de strot greep, maar ze ook nog eens met agressie toekneep zodat duidelijk werd dat ik mijn aandacht best eens mocht vestigen op deze vergeten Zweedse parel.

Vinterland - Welcome My Last Chapter (1996)

91. Demolition Hammer - Skull Fracturing Nightmare

Demolition Hammer verspilt geen 10 seconden om je duidelijk te maken dat ze zijn opgegroeid in het The Bronx van de jaren '80 en dat er met hen niet te sollen valt. De thrash die ze hier brengen is gewelddadig tot in het bijna absurde, maar laat ik nu net mijn schotel thrash wel lusten met een extra dosis peper. Gedurende bijna 6 minuten vegen de New Yorkers je beenhard in frut vaneen om je met de laatste "VIOLEEEENT REQUITAAAAAL" die de vocalist uit zijn gehavende strot kermt nog eens extra in je gezicht te spuwen. Niemand krijgt graag een pak slaag, maar wanneer dit van de hand van extra brutale East Coast thrash metal met een hardcore punk ondertoon komt, kan ik dit enkel een rinkelende aanbeveling noemen.

Demolition Hammer - Epidemic of Violence (1992)

Akercocke klinkt maniakaal (vooral die verdorven vocalen!), maar ook behoorlijk psychedelisch. Via een maalstroom door tijd en ruimte begeeft de band zich op interessante paden, ik hoor er bijvoorbeeld ook de experimenteerdrift van latere projecten als Oranssi Pazuzu in terug. Erg boeiende track, die voor zijn compact karakter toch ook een aantal facetten van de band/muziek laat horen.

Ha, ik hoor hier ook wel de Cryptopsy- en Nile-vibes in terug, grappig (of niet?). Zweverige song die op het eerste gehoor vis noch vlees lijk te bieden, maar beluistering via de koptelefoon leert dat er genoeg in te ontdekken valt, en dat de algemene groove toch best vet is. De vocalen zorgen daarenboven ook voor wat smeuïge smerigheid.

Lekker hyperactieve mathcore van Botch, kan wedijveren met het beste van The Dillinger Escape Plan (Converge staat nog net wat hoger aangeschreven). Enkele onvoorspelbare overgangen zorgen voor bonuspunten, en de zang is om in te kaderen: indrukwekkend!

Lekker ouderwetse death meets black uit Scandinavië, dat Vinterland. Slechts één plaat uitgebracht, zie ik, en het is nou ook weer niet dat de leden van deze band furore maakten in andere bands. Ik ken het verhaal van de band niet, dus daar ga ik geen uitspraken over doen, maar als ik dit hoor, hoor ik wel kwaliteit. De track zit erg goed in elkaar, mooi outro ook, en als geheel werkt het zeer goed. Beetje overdonderend zelfs.

Wat me bij Demolition Hammer meteen opvalt, is het compromisloos vuige karakter van de song. Strak riffwerk, agressief denderende drums en meedogenloze vocalen. Gewelddadig klinkende thrash met punk-invloeden, de vuistslagen komen bijna fysiek aan, frontaal op mijn smoelwerk. De gitaarsolo's komen ook lekker binnen: ze eisen even de aandacht op, maar ook weer niet te lang, zodat men snel terug kan overgaan tot de brute orde van de dag.

Het weekend is nog net niet afgelopen, dus we geven nog maar eens een rondje van de zaak;

90. Necrophobic - Unholy Prophecies

Necrophobic ging al vrij snel in hun carrière - namelijk vanaf de tweede plaat - het pad op van de Dissection/Sacramentum/Dawn/Vinterland stijl en deden dat eveneens uitstekend, maar op de demo's en het debuutalbum brachten de Zweden nog een lekker kwaadaardige vorm van "blackened death metal". Al durf ik mezelf wel fan te noemen van het grootste deel van de discografie van de band, blijft het toch het eerste wapenfeit dat het bloed in mijn aderen nog net dat tikje sneller doet pompen. "Unholy Prophecies" laat dan ook op enthousiaste wijze horen waarvoor ik aan het The Nocturnal Silence buffet aanschuif en waarom iedereen dat eigenlijk eens zou moeten doen: riffs, riffs en nog meer riffs. De Slayer-achtige bottenkrakers, heerlijk duistere melodielijnen en rabiate vocalen worden met zodanig veel overgave gebracht dat Satan zelve er nog van zou durven gaan blozen.

Necrophobic - The Nocturnal Silence (1993)

89. Dir En Grey - Vinushka

Toen ik de eerste keer in contact kwam met Dir En Grey dacht ik te maken te hebben met zo'n doorsnee "visual kei" band. "Niet mijn meuk" dacht ik en zoals wel vaker het geval is, dacht ik verkeerd. Want vanaf het moment dat ik in contact kwam met hun door critici bejubelde kroonjuweel "Vinushka" was ik verkocht. De band brengt een maniakale mengeling van alternatieve metal en metalcore en zoals we wel van Japan gewend zijn, doen ze dat volledig op zijn Japans: eigenzinnig, wars van alle conventies en...nu ja...gewoon heel erg Japans. Centraal hier staat het overweldigende strottenwerk van vocaal kunstenaar Kyo: zingen, hoog en laag, gillen, krijsen, grunten, grommen, gorgelen, schreeuwen...het passeert allemaal de revue op een manier die je zou kunnen omschrijven als "kijk eens mama wat ik kan zonder handen" maar die gewoon zo aanstekelijk werkt dat ik er onmogelijk aan kan weerstaan.

Dir en grey - Uroboros (2008)

88. Eyehategod - Blank

De "Louisiana sludge" scene is een van de Amerikaanse regionale metal scenes die op een hondstrouwe schare fans kan rekenen met Eyehategod als een van de vooraanstaande exponenten van de scene. De sound van de band kwam tot stand nadat de bandleden in bezit kwamen van een tape waarop enkele nummers van doom pioniers Trouble op de ene kant stonden met wat nummers van legendarische hardcore band Black Flag op de andere kant. De verdere inspiratie werd gehaald uit de complete miserie van het leven in New Orleans wanneer het niet de Mardi Gras tijd van het jaar is. En dat New Orleans ook vooral veel ellende is, mag volgens de heren van Eyehategod niet vergeten worden. "Blank" is het uitgelezen nummer om de welgemeende vinger op te steken naar alles en iedereen. Je werk? De pot op. Partner en kinderen? Weg ermee. Je hebt jezelf en je miserie om je te vergezellen. Waarom daar niet gewoon vrede mee nemen? Deze boodschap van algemeen nut wordt vertaald in zompige bluesy doom-riffs, punk-achtige uitspattingen, een strot dat zonder enige vorm van techniek of overlevingsdrang zichzelf volkomen aan gort kermt en vooral heel erg veel feedback. Dit komt na al die jaren nog steeds bij mij binnen als een mokerslag.

Eyehategod - Take as Needed for Pain (1993)

87. Pagan Altar - Judgement of the Dead

Deze Londense band gevormd rond het vader-en-zoon Jones duo namen hun Sabbathiaanse doom kleppers op in de jaren '80, maar het duurde tot de jaren '90 vooraleer ze uitgebracht werden. Met aandrang werden de originele opnames uitgebracht zoals opgenomen en op een vreemde manier komt dit het occulte karakter van de muziek ten goede. Want waar we op papier te maken hebben met een van de eerste exponenten van de traditionele doom metal, blijft het uiteindelijke product klinken als een lang vergeten relikwie dat ergens uit de grond in Wicker Man territorium werd opgegraven. "Hooded corpses form the jury, point with pent up fury, judgement of the dead" doet nog altijd de rillingen over mijn rug lopen.

Pagan Altar - Volume 1 (1998)

86. Infester - Chamber of Reunion

Dit enige album van Infester werd jarenlang beschouwd als de vergeten heilige graal van de jaren '90 death metal. Menig death metal fanaat telde honderden euro's neer om een fysieke kopie van deze gitzwarte portie moerasslijk te bemachtigen. Gelukkig voor de liefhebber kreeg het album eerst een fysieke reissue op Martyrdoom en vervolgens nog een op Krucyator. Infester laat hier een versie van death metal horen die de "kwaadaardige" elementen van het genre benadrukt en uitvergroot tot angstaanjagende proporties. De vocalen klinken alsof de zanger tijdens het moment van opname bezeten werd door een demon en de microfoon volledig achteraan in zijn strot duwde voor maximaal effect, de modderige gitaarriffs en mokerende drums bezorgen je een bijna fysieke afranseling, het sporadische gebruik van Castlevania-achtige synths doen de indruk wekken dat op ieder moment iets achter je gaat opduiken en zelfs de breakdowns doen je sidderen en beven...niet omdat het noodzakelijk zo "brutal" klinkt, maar gewoon omdat het allemaal zo legitiem boosaardig overkomt. Death metal kan in vele gedaanten komen: brutaal, groovy, technisch, abstract, smerig...maar ondanks het donkere karakter van het genre blijft het zeldzaam dat het klinkt alsof het daadwerkelijk uit de diepste krochten van de hel komt gekropen zoals dit ene album van Infester en dan met name dit "Chamber of Reunion".

Infester - To the Depths, in Degradation (1994)

Vét nummer van Necrophobic, met enkele erg gave overgangen en vocalen die eens diepgeworteld vast in de klei zaten en plotsklaps op de wereld zijn losgelaten. Er gaat een soort primitieve oerkracht uit van de track, het donkere "black" karakter wordt vermengd met de bruutheid en agressie van death (en ook wel een klein beetje thrash) metal.

Nooit helemaal warmgelopen voor Dir en grey - en ik hou wel van m'n portie eigenzinnige gekkigheid van tijd tot tijd - maar deze track is me altijd wel als één van hun betere bijgebleven, net door dat complete karakter. Alles wat de band kan/wil doen, passeert de revue, en frontman Kyo toont zich een stemmenkunstenaar.

Fijne melange van doom, sludge, een vleugje stoner en hardcore punk, gebracht door Eyehategod. Geen doetjes, zoals de bandnaam en de cover van het album waarop deze song staat al doen vermoeden. En, vooral: het komt allemaal oprecht over, de haat en misnoegdheid zijn duidelijk te voelen.

Pagan Altar brengt een soort lo-fi-versie van Black Sabbath, inclusief off-key zang, uit de band springende, machtige riffs en een lustig groovende ritmesectie. Klinkt heel erg rommelig, maar net daarin ligt de charme wat mij betreft!

Lekkere portie smerigheid van Infester om de boel mee af te sluiten en gelijk finaal te slopen. Ik had er nog nooit van gehoord (ik lees op de albumpagina ook dat het echt obscuur spul is), maar dit smaakt, hoewel ik vrijwel meteen de neiging krijg te gaan kotsen tot gal en huig in stekende pijn smeken om vergiffenis, naar meer! Eigenlijk is dit net het soort muziek waarvan 9 op de 10 mensen waaraan ik vraag wat ze ervan vinden iets zullen antwoorden in de trant van "dit is verschrikkelijk", en ik ze helemaal gelijk moet geven, en toch die sardonische grijnslach niet van mijn gezicht kan vegen.

Fok me, wat is die Eyehategod-track lekker!

De middagstond heeft een metalen plaat in de mond. Hier komen er nog eens vijf.

85. Dying Fetus - Subjected To A Beating

Dying Fetus was een van de bands die me van een complete death metal leek naar een death metal fan converteerde. Toevallig vond die conversie ook plaats in de periode waar de Marylanders hun carrière-hoogtepunt "Reign Supreme" op het publiek loslieten. Zoals de meeste bands uit de opperste regionen van de death metal weet Dying Fetus een eigen auteurshandtekening te hebben; eentje waar slam, groove, techniek en baldadigheid met het nodige vakmanschap worden gecombineerd. "Subjected To A Beating" laat wat mij betreft een band in topvorm horen.

Dying Fetus - Reign Supreme (2012)

84. Khanate - Pieces of Quiet

Van alle O'Malley projecten - die regelmatig weleens tot sterke resultaten durven te leiden - is het debuutalbum van Khanate het exemplaar dat de grootste stempel op mijn onderbewustzijn heeft gedrukt. Drone metal wordt omgetoverd tot een uitstalkast van pure horror waar verpulverende gitaar- en basdrones en drumslagen, trommelvlies-beschadigende feedback en de door merg en been snijdende seriemoordenaarskreten van Alan Dubin alle onvoorbereide zielen doen huiveren. "Pieces of Quiet" zet hierbij meteen de toon voor de rest van het album. Ondanks alles valt op hoe "catchy" en "quotable" het geheel overkomt; je zou met de tracks vers in je hoofd nog zonder het zelf te beseffen "silence...while I strip...bones" uit je mond te laten ontglippen tijdens een van je Tinderdates!

Khanate - Khanate (2001)

83. Esoteric - A Worthless Dream

Esoteric is samen met bijvoorbeeld Napalm Death, Godflesh en uiteraard founding fathers Black Sabbath een vooraanstaande metalen telg uit de stal van Birmingham. De band wordt weleens onder het "funeral doom" genre geschaard, maar naar mijn bescheiden mening dekt dat de lading niet. Wat deze Brummies brengen kan alleen maar omschreven worden als een kolkende trippy psychedelische gitzwarte kosmische doom horror die voor zoverre mij bekend is met niets anders vergeleken kan worden. Esoteric weet keer na keer een topalbum af te leveren, maar het is "The Pernicious Enigma" uit 1997 dat de band op de top van hun psychoactieve kunnen laat horen. Hoewel het gefundenes fressen lijkt te zijn voor de gemiddelde liefhebber van LSD, zou ik het gebruik hiervan tijdens dit album nog eens extra sterk afraden tenzij je in je nachtkastje wakker wenst te worden. Laat dit "A Worthless Dream" je in nuchtere toestand maar meezuigen in de krankzinnige trip.

Esoteric - The Pernicious Enigma (1997)

82. Fates Warning - Still Remains

Een Fates Warning favoriet uitkiezen, heeft me toch behoorlijk wat zweetdruppels gekost. Werd het de mythische magie uit de John Arch periode? Of toch de gevoelige pathos van het Ray Alder werk?
Uiteindelijk kon ik toch niet om Alder heen... Want hoezeer ik John Arch ook een warm hart toedraag, is het Ray Alder die gewoonweg in bezit is van een van mijn favoriete stemgeluiden binnen de wereld van de hardere rockmuziek. Soulvol, warm en toch ergens doordrongen van een diepgewortelde droefheid weet het vocale werk van de beste man bij mij altijd een zekere snaar te raken. Natuurlijk wil ik ook de rest van de band niet teniet doen, want het zijn allemaal stuk voor stuk toppers die functioneren binnen een topband. "Still Remains" is afkomstig van een ietwat onderbelicht Fates Warning album, maar laat als je het mij vraagt de magistrale klasse van de band in volle glorie horen.

Fates Warning - Disconnected (2000)

81. YOB - Adrift In The Ocean

Tussen mij en de kosmisch psychedelische stoner doom van YOB was het liefde op het eerste gehoor. Zoals de meeste eigenzinnige bands is het geesteskind van Mike Scheidt niet voor iedereen weggelegd, maar keer op keer weten ze iets af te leveren dat bij mij in ieder geval binnen gaat als zoete koek. Het album "Atma" is - ondanks het feit dat het een erg sterk en ietwat onderbelicht album is - misschien wel niet mijn absolute nummer een uit de kronieken van de band, maar het huisvest wel mijn favoriete YOB track. "Adrift in the Ocean" laat alle elementen van de YOB sound in volle ornaat horen: transcendentale melodieën (luister maar eens naar die prachtige openingstokkels), loodzware riffs, tribale drumpartijen en de Geddy-Lee-op-een-extra-portie-DMT vocalen van Scheidt die ook van tijd tot stond nog eens een absoluut primordiale oerbrul uit zijn strot weet los te laten.

YOB - Atma (2011)

Still Remains goede keuze

Na een periode van drukte kom ik nog eens af met een update;

80. Ved Buens Ende - I Sang For The Swans

Ved Buens Ende kon je met een gerust geweten uniek in zijn genre noemen. Black metal? Psychedelische rock? Avant-garde? Een beetje alles van dat en ook weer niet. "I Sang the Swans" is een track die je in een enkeltje richting Silent Hill schopt.

Ved Buens Ende - Written in Waters (1997)

79. Evoken - Antithesis of Light

Meesters van de alles verzwelgende duisternis; als grootmacht binnen het funeral doom genre kon een inclusie van Evoken in mijn lijst niet uitblijven. "Antithesis of Light" geeft je het verstikkende gevoel alsof je onder de catacomben van een onguur kerkhof vastzit - een sfeerschepping die je trouwens een handelsmerk van de band mag noemen.

Evoken - Antithesis of Light (2005)

78. Psychotic Waltz - A Psychotic Waltz

Doorheen de jaren heeft Psychotic Waltz een status als cultfavorieten in de prog metal verworven. Om dit wat extra in te verf te zetten, deel ik hier de track "A Psychotic Waltz" als proevertje. Dissonant-aandoende instrumentatie, gepassioneerde vocalen en een licht psychedelische zweem...een eigenzinnige band met een eigenzinnig karakter. En of het resultaat er mag wezen.

Psychotic Waltz - A Social Grace (1990)

77. maudlin of the Well - Birth Pains of Astral Projection

maudlin of the Well beweerde graag dat hun muziek tot stand kwam na vele episodes van "lucide dromen" en "astraal projecteren"...een beetje zelfingenomen natuurlijk, maar feit is wel dat de muziek van de band nog steeds klinkt als niets anders op de markt. Een avant-garde metal band die zich daadwerkelijk "avant-garde" mocht noemen en evenveel aandacht gaf aan originele krankzinnigheid als aan bevreemdende sfeerschepping. "Birth Pains of Astral Projection" is wat mij betreft een meesterwerk welk de band in al hun facetten laat horen.

Maudlin of the Well - Bath (2001)

76. Manilla Road - Mystification

De ongekroonde koningen van de traditionele underground heavy metal. In een discografie van consistente klasse is het moeilijk om een Manilla Road favoriet uit te kiezen, maar ik ga uiteindelijk voor het titelnummer van de klassieker "Mystification". Absolute meesters in het combineren van een mystieke sfeer met swingende riffs: als deze track dat niet duidelijk maakt, dan weet ik het ook niet meer.

Manilla Road - Mystification (1987)

Even wat inhalen!

Dying Fetus brengt een lekkere groove, dat vooral. Enkele aangename, verrassende tempowisselingen ook, al blijft het stevig indrukken van het gaspedaal de dominante factor. De vocalen liggen me niet helemaal (als mokerslagen die net doel missen), maar de song zit erg goed en strak in elkaar, met heerlijk riffwerk en bij momenten onnavolgbare drumpatronen.

Van Khanate had ik zelf Skin Coat in de hogere regionen van mijn top 100 staan, het misselijkmakende stuk dat op deze klootzak van een opener volgt. Even fantastisch als luguber, het debuut van Khanate; vies, intens, verdorven.

Knappe brok hypnotiserend-pschedelische doom van Esoteric, die hun bandnaam erg goed hebben uitgekozen. Bevreemdend ook, dat spreekt voor zich, ik kan wel meegaan in die trip waarover ASman het heeft!

Knappe epic van Fates Warning, met bezielde vocalen van Alder. Duurt dik een kwartier, maar gaat me niet echt vervelen (hoewel de track wat mij betreft ook prima op de achtergrond gedijt).

YOB is vervolgens weer wat eigenzinniger en (vreemd om te zeggen misschien) sfeervoller. Het opwekken van beklemming, daar is die band wel meester in. “Kosmisch psychedelische stoner doom” wordt hierboven gezegd, kan ik het enkel mee eens zijn. De opening klinkt meteen zo intens en bezwerend dat je helemaal in focus bent, en die laat je niet meer los.

Nog een update om de avond af te sluiten.

75. Bathory - Call From The Grave

De verschillende incarnaties van Bathory stonden aan de wieg van zowel de eerste black metal golf als de epische viking metal. Het gebrek aan muzikaal vakmanschap werd ruimschoots goedgemaakt met een overschot aan visie en een gevoel voor sfeer. Alleen al uit historisch opzicht mocht een Bathory track dus niet in mijn lijst ontbreken. Uiteindelijk viel mijn keuze op het legendarische "Call From The Grave": een track die jaren na datum nog steeds de potentie bezit om de deuren naar Satan's verblijfplaats te openen.

Bathory - Under the Sign of the Black Mark (1987)

74. Devin Townsend/Ocean Machine - Bastard

Devin Townsend is een muzikale duizendpoot en niet iedere worp die de man op de wereld loslaat weet me even goed in te pakken. Als het raak is, is het echter goed raak. Ocean Machine is een van zijn projecten waarvoor wat mij betreft geen enkele hyperbole bewieroking onterecht is. Om dit te staven, deel ik graag "Bastard". Een dirge-achtige alternatieve metal track die op een vreemde manier zowel opwekkend als neerslachtig weet te klinken; alsof de maker van het nummer op melancholische wijze vrede lijkt te nemen met en zelfs troost lijkt te vinden in zijn eigen onomkeerbare ellende.

Devin Townsend - Ocean Machine / Biomech (1997)

73. Blut Aus Nord - Our Blessed Frozen Cells

Nog zo'n duizendpoot is Vindsval van Blut Aus Nord. Toegegeven blijft zijn muziek veeleer hangen binnen de black metal sferen, maar hierbinnen zijn er werelden zat te verkennen. Met "The Work Which Transforms God" bracht hij een industrieel-aandoende black metal ten gehore die menig luisteraar de stuipen op het lijf joeg en een heuse "Silent Hill-core" beweging op gang trapte in de underground (kijk naar bijvoorbeeld een band zoals The Axis of Perdition). "Our Blessed Frozen Cells" is een carrière-hoogtepunt waar een akelig verwrongen psychotische eerste deel plots ruimte maakt voor een triomfantelijk sluitstuk dat je bijna doet geloven dat er licht is aan het einde van de tunnel. Uiteraard blijkt dat uiteindelijk niets meer dan een gedraaid rad voor je ogen te zijn.

Blut Aus Nord - The Work Which Transforms God (2003)

72. At The Gates - Within

Hoewel At The Gates vooral befaamd omwille van hun klassieke melodeath stamper "Slaughter of the Soul" bracht de band in hun eerdere dagen een andere sound naar boven. Hoewel ik al het klassieke werk van de band meer dan prima vind, ga ik hier toch het verwrongen karakter van hun eerste wapenfeit wat aandacht schenken. "Within" is een duivels bevreemdende klassieker die een andere vorm van melodische death metal laat horen dan de latere Göteborg-sound die de band samen met In Flames en Dark Tranquillity zou gaan pionieren. Minder geliefd bij het grote publiek, maar daarom niet minder potent.

At the Gates - The Red in the Sky Is Ours (1991)

71. Rosetta - Au Pays Natal

Rosetta is een van de bands die met hun eerste drie albums in de Champions League van de post-metal spelen. "Au Pays Natal" is een bijna ondraaglijk atmosferische en intense track die de band meteen cementeerde als meesters van de stiel. Ik heb ervoor gekozen om de originele track zonder combinatie met de bijhorende ambient opsmuk te delen, maar voor de liefhebbers deel ik hier ook de gecombineerde versie even:Rosetta - Au Pays Natal/Sol. Een absoluut meesterwerk als je het mij vraagt.

Rosetta - The Galilean Satellites (2005)

ASman: 80-76

Ved Buens Ende is een naam die wel een belletje doet rinkelen, maar nooit echt vol op mijn radar is verschenen. Dit klinkt als lokkertje in elk geval erg interessant, de track heeft iets ongrijpbaars en de geniale gekte van Voivod hoor ik er bijvoorbeeld ook wel in terug.

Evoken pakt het groots aan, in alle opzichten. Funeral doom in al zijn verstikkende glorie, ik kan wel meegaan in het gevoel dat je beschrijft (plus dat er af en toe toch een heel klein beetje licht/hoop opdoemt aan de einder).

Weer zo’n bijzonder, moeilijk te vatten geluid.. Je weet ze er wel uit te pikken! Psychotic Waltz klinkt absoluut interessant, gedreven en bovenal erg goed. Een mengeling van stijlen wordt met veel bezieling tot een geheel eigen geluid geboetseerd. Geweldige vocals ook!

Bijzonder fascinerende track vervolgens van maudlin of the well, ook weer zo’n kransje aparte snuiters. Het intro trekt me gelijk het bad in, al is er ook iets “off” aan de manier van musiceren, ik kan de vinger er niet echt op leggen.. Na een aantal minuten breekt de track open en worden de wat hardere regionen opgezocht. De cleane vocalen doen me overigens wel wat denken aan van bands als Dinosaur Jr. (maar dan van in de verte)

Afsluiter voor vandaag is een lekkere, wat logge heavy metaltrack van Manilla Road. Beetje bluesy ook, met doorleefde zang en knappe basaccenten.

Het volgende venijnige vijftal:

Bathory, ha! Over venijnig gesproken, doe daar maar gerust “demonisch, satanisch, kwaadaardig” bij. En “dreunend”, want zo komt de achterliggende groove wel op mij over, het heeft zelfs iets hypnotiserends, en in combinatie met die schrille schreeuwen uit het graf zorgt dat voor kippenvel van het hardnekkige soort. Voor het vakmanschap moet je bij Bathory niet wezen als je op technische kwaliteiten gaat beoordelen, maar qua opzet van een majestueuze sfeer eigenlijk weer wel. Trendsettertje.

Met Devin Townsend eigenlijk nooit echt een band weten scheppen, hoewel ik het altijd wel tof en goed gemaakt vind. Dat is wellicht het probleem; het weet me maar niet midscheeps te raken. Ook van dit nummer is het helder als gefilterd pompwater dat het goed in elkaar zit, maar… de magie blijft uit.

Blut Aus Nord, een recente ontdekking voor mezelf, en daar zit hun nieuwste plaat voor meer dan iets tussen. Deze song is net even wat anders, maar toch ook opgevist uit dezelfde onheilige modderpoel. Uitdagend, grensverleggend zelfs, en het heeft iets industrieel, machinaal in zich wat voor zwaarte en intensiteit zorgt – die bonte mengeling hoor ik bijvoorbeeld ook terug bij The Plebeian Grandstand, landgenoten. Beiden momenteel bij het label Debemur Morti, dat ik aardig hoog zitten heb.

Fijne keuze van At the Gates, uit de wat onderbelichte beginperiode. Hun eerste drie (pré-klassieker, laat ons maar zeggen) kwamen uit op het Peaceville-label, en zeker het begin van de track laat een soort gothic doom horen die wel aan enkele van de bekendere bands uit die jaren doet denken. Wanneer de track losbreekt, weet At the Gates er wel een soort smerige eigen draai aan te geven. Zowel verrassend als fijn, ook het einde mag er zijn!

Als ik me niet vergis, heeft Monument, het slotnummer van de tweede worp van deze post-metalheads uit Philly, Pennsylvania, me heel wat jaren geleden ‘ns danig van mijn sokken geblazen. Dat was de tijd waarin ik net acts als Cult of Luna en ISIS had leren kennen, en dan kon dit wonderlijke geweld er ook nog wel bij. De band is toen wat blijven hangen in de schemerzone van mijn aandachtspanne, denk ik. Bedankt dus, voor deze wederkennismaking!

70. Trouble - The Tempter

De geboorte van Black Sabbath had tot gevolg dat er op Amerikaanse bodem ook een reeks traditionele doom bands van de oude stempel ontstonden. Als vaandeldragers van deze beweging kunnen we de drietand Saint Vitus, Pentagram en Trouble noemen. Trouble gaf het geheel zijn eigen kwinkslag door de muziek van een uitgesproken "Christelijk" karakter te voorzien. Dit wil daarom niet zeggen dat het geheel luchtiger werd, want integendeel gaf de band doorheen de loodzware riffs de muziek ook een potente sfeer van existentiële angst mee. "The Tempter" mag heus een onvervalste klassieker van de oude doom-stal genoemd worden.

Trouble - Trouble (1984)

69. The Ruins of Beverast - Between Bronze Walls

"Between Bronze Walls" trapte de tot hiertoe onbevlekte carrière van The Ruins of Beverast af. Het project van Alexander Von Meilenwald zou later steeds weer fantastische albums afleveren, maar deze eerste kennismaking met de verwrongen geest van de Duitse creatieveling is me altijd bijgebleven. Het gebruik van nachtmerrieachtige samples, een pikzwarte atmosfeer en een eigenzinnige mengeling tussen black metal en doom metal zullen doorheen de discografie handelsmerken van de band blijven.

The Ruins of Beverast - Unlock the Shrine (2004)

68. Bolt Thrower - World Eater

Riff-meesters Bolt Thrower mochten absoluut niet ontbreken. De Britse death metallers voorzagen me van een weelde aan keuze, maar uiteindelijk ga ik een van hun vroege werkstukken. In "Realm of Chaos" wordt de sludgy death metal nog aangevuld met het hoorbare grindhorde-verleden van de band. "World Eater" is een regelrechte death metal klassieker die ook in de vroege incarnatie van de band laat horen waarom menig fan een whiplash heeft weten overhouden aan het luisteren naar het werk van de band.

Bolt Thrower - Realm of Chaos (Slaves to Darkness) (1989)

67. Pig Destroyer - Piss Angel

Indertijd werd Pig Destroyer als een ware revelatie beschouwd binnen de grindcore scene van de jaren 2000. De puntige met groove en sludge geïnjecteerde hardcore wist menig metaalhoofd tot moes te meppen. "Piss Angel" was mijn eerste kennismaking en is een track waar ik naar blijf teruggrijpen: in minder dan drie minuten tijdens een maalstroom aan riffs en ziedende vocalen alle hoeken van de kamer te zien krijgen...wie kan daar nu aan weerstaan?

Pig Destroyer - Prowler in the Yard (2001)

66. Ulcerate - Drown Within

Ulcerate heeft zichzelf met dank aan een foutloos afgelegd parcours weten te profileren als het vooraanstaande metalen exportproduct van Nieuw-Zeeland. Hun verfrissende mengeling van technische death metal en post-metal werd achteraf weleens geïmiteerd, maar eigenlijk nooit gedupliceerd. Het feit dat de band met Jamie Saint Merat een van de meest indrukwekkende drummers ter wereld in huis heeft - en ik overdrijf niet - helpt ook een heel stuk. "Drown Within" laat meteen horen waartoe deze giganten in staat zijn.

Ulcerate - Everything Is Fire (2009)

Ik ga verder met de eerste drop van 2023;

65. Demilich - When the Sun Drank the Weight of Water

De eerste worp van 2023 begin ik met het legendarische death metal rariteitenkabinet Demilich. Gevierd in de underground omwille van de bevreemdende aanpak werd het eerste en enige album van de band jarenlang beschouwd als een heus collector's item. Tegenwoordig is het natuurlijk beter verkrijgbaar, maar daarmee verliest het niets van zijn potentie. Het avant-gardistische karakter van de band schuilt niet in het vermengen van 1001 stijlen, maar eerder in de surrealistische kronkelende riff-patronen die de band hanteert en natuurlijk de beruchte buitenaardse natte slijmerige amfibie-achtige vocalen die het geheel aan mekaar burpen. Deze openingstrack laat je meteen weten waar je aan toe bent.

Demilich - Nespithe (1993)

64. Weakling - Cut Their Grain and Place Fire Therein

Nog zo'n one-and-done band was Weakling. Hun beruchte langspeler werd op korte tijd zo legendarisch dat het een heuse US black metal golf op gang trapte. Ondanks de knappe prestaties die de Verenigde Staten later nog leverden met hun suïcidale black metal exporten zoals Leviathan of de nog bekendere Cascadiaanse black metal van onder andere Wolves in the Throne Room en Ash Borer wist eigenlijk geen enkel andere groep datzelfde lugubere sfeertje dat Weakling hier neerzette te benaderen. Met dit compleet getormenteerde openingssalvo dat de band hier afvuurt, kon een inclusie in mijn lijst niet uitblijven.

Weakling - Dead as Dreams (2000)

63. Sacramentum - Far Away From the Sun

Vinterland passeerde reeds de revue, maar ook stijlgenoot Sacramentum mag niet ontbreken. Met het titelnummer van hun legendarische debuut slorpt de band je op in een ijskoude vortex van Göteborgiaanse melodische death metal vermengd met kwaadaardige black metal. Een onmiskenbaar noodzakelijke inclusie in de collectie van ieder die black metal een "warm" hart toedraagt.

Sacramentum - Far Away from the Sun (1996)

62. Deicide - Sacrificial Suicide

Florida is buiten een rustoord voor New Yorkers, een schouwtoneel voor Cubaanse, Haïtiaanse en Colombiaanse bende-organisaties actief in de drugstrafiek, een broedplaats voor trailer parks en criminele motorbendes, de geboorteplaats van southern rock heersers Lynyrd Skynyrd, de inspiratiebron voor GTA Vice City en Scarface...ook vooral bekend als fertiele grond voor death metal. Death, Morbid Angel, Obituary, Atheist, Brutality, Massacre...en niet te vergeten dit Deicide herrezen stuk voor stuk vanuit de Floridiaanse moerassen. Deicide maakte er een punt van geen doetjes te zijn en profileerden zichzelf indertijd als een combinatie tussen doorwinterde satanisten en motor-gangsters. Wat echter belangrijker is, is dat de band indertijd een absolute riffmachine was die daarbij ook nog eens gedragen werd door de compleet rabiate gelaagde vocaalpatronen van opperhoofd en (in die dagen) zelfverklaarde "Son of Satan" Glen Benton. "Sacrificial Suicide" is een track die me standaard zin geeft om een eenmansmoshpit te starten.

Deicide - Deicide (1990)

61. Incantation - Unto Infinite Twilight / Majesty of Infernal Damnation

Nog zo'n vruchtbare death metal grond bleek zich te bevinden in New York en New Jersey: Immolation, Suffocation, Incantation, Mortician, Cannibal Corpse, Morpheus Descends, Malevolent Creation, Ripping Corpse, Skinless, Malignancy, Winter...leverden stuk voor stuk genre-klassiekers af. Incantation mag zich gerust een van de grotere noemen en met hun "cavernous" stijl ook een van de vaakst gekopieerde. Ik had evengoed voor een track van de eerste twee albums met de monsterlijk diepe gromvocalen van Craig Pillard kunnen gaan, maar uiteindelijk viel mijn keuze op het sluitstuk van het album "Diabolical Conquest". Hier neemt Daniel Corchado voor een keer de vocale werkzaamheden op zich en ook hij doet dat uitstekend. Ongemeen duister en boosaardig, dit is een death metal kunststukje waar ik niet omheen kan.

Incantation - Diabolical Conquest (1998)

Tering, ik ben er ff uit geweest en heb een bult gemist. Binnenkort eens even aan beginnen.

60. Danzig - Tired of Being Alive

Na uitstekend werk geleverd te hebben met horrorpunk overlords Misfits, besloot frontman Danzig om het pad van de bluesy heavy metal/hard rock in te slaan. Dit deed hij eveneens uitstekend. De vier eerste Danzig albums staan bol van de klassieke tracks, maar dit "Tired of Being Alive" is er toch eentje die me met zijn onweerstaanbare swagger van de sokken doet blazen.

Danzig - II Lucifuge (1990)

59. Nile - Annihilation of the Wicked

Technische death metal gaat er bij mij uiteindelijk het best in wanneer de uitvoerende band de nodige brutaliteit en sfeer niet verloochent. Nile is zo'n band die de juiste ingrediënten in de juiste hoeveelheden tot een smakelijk gerecht met een Midden-Oosters getinte saus wist om te toveren. De epische titeltrack van hét klassieke Nile album bij uitstek is wat mij betreft een carrière-hoogtepunt.

Nile - Annihilation of the Wicked (2005)

58. Pestilence - Out of the Body

Dat Nederland best trots mag zijn op de historische death metal scene staat buiten kijf. Pestilence was een van de bands die met klassiek werk kwam aanzetten. Mijn inclusie kan wat dat betreft misschien wel een cliché genoemd worden, maar wees nu zelf eens eerlijk: wie kan weerstaan aan deze avalanche aan riffs overgoten met de baanbrekende Van Drunen rochels?

Pestilence - Consuming Impulse (1989)

57. Cryptopsy - Phobophile

Ik heb nog altijd geen idee hoe Mounier deze track ooit gedrumd heeft gekregen of hoe Lord Worm deze monsterlijke geluiden uit zijn strot wist te persen, maar wat ik wel weet is dat Cryptopsy in hun hoogtijdagen een absoluut krankzinnige brok death metal op de aardbol loslieten. Luister en huiver.

Cryptopsy - None So Vile (1996)

56. Faith No More - Midlife Crisis

Kan ik het echt "metal" noemen? Geen idee, maar als het goed genoeg is voor de Metal Archives, is het goed genoeg voor mij. Met Faith No More - en deze track voorop - maakte ik kennis tijdens de vele uren spelplezier die ik beleefde aan GTA San Andreas. Eigenzinnig en niet te versmaden catchy, "Midlife Crisis" - en bij uitbreiding het repertoire van de Mike Patton Faith No More incarnatie in het algemeen - komen na al die jaren nog steeds in mijn afspeellijsten voor.

Faith No More - Angel Dust (1992)

55. Gorguts - Nostalgia

Met het album "Obscura" veranderde Gorguts in een klap van old school death metal beukers in avant-gardistische trendsetters. Zelfs na talloze luisterbeurten is het nog steeds een onmogelijke zaak om precies de vinger te leggen op wat er in godsnaam aan het gebeuren is in dit album, maar het maakt wel indruk. "Nostalgia" was de track die voor mij het ongrijpbare ergens wel grijpbaar bleek te maken. Een klassieker van jewelste.

Gorguts - Obscura (1998)

54. Coroner - Semtex Revolution

Tech-thrash heeft vaak de neiging om te verzanden in oeverloos gepriegel. De klasbakken van Coroner wisten gelukkig dat een stevige dosis groove en sfeer wonderen kan verrichten. Waar daarbij veel tech-thrash collega's de neiging hebben om een of andere agapornide kwaker achter de microfoon te zetten, houdt Coroner het op vocaal vlak simpelweg bij een klassieke snerpende sneer. Het resultaat is een pot abstracte maar evenzeer memorabele thrash. In een zo goed als foutloos oeuvre is het moeilijk een favoriet te kiezen, daarom kom ik met "Semtex Revolution" - als belichaming van de Coroner sound in een notendop - op de proppen.

Coroner - Mental Vortex (1991)

53. Atheist - Unquestionable Presence

Uit Florida kwam nog zo'n stel technische innovators met de naam Atheist opdraven. Gelukkig ook een band die techniek voorzag van een fikse dosis sfeervolle smaakvolheid. Het album Unquestionable Presence ontketende een heuse tech-death hype, maar zoals Atheist tijdens hun hoogdagen klonken, klonk toch geen enkele andere band binnen deze stiel. Luister maar eens naar dit titelnummer.

Atheist - Unquestionable Presence (1991)

52. Suffocation - Infecting The Crypts

Uiteraard mag de band waar het hele Unique Leader rooster schatplichtig aan is ook niet ontbreken. Suffocation klonk, voor zijn tijd, buitengewoon "brutal" maar doorheen alle botversplinterende escapes liet de band ook een overweldigende dosis instrumentaal vakmanschap horen. Wanneer Frank Mullen die eerste brul tijdens "Infecting The Crypts" uit zijn strot perst, haal ik gegarandeerd het maximale uit het benchpressen.

Suffocation - Effigy of the Forgotten (1991)

51. Autopsy - Ridden With Disease

Het muzikale equivalent van een tijdens de jaren '80 verboden video nasty slasherfilm opgenomen op een krakkemikkige VHS-band. Autopsy baseerde zich op de old school Celtic Frost template, maar gooide hier een nog extra ziekelijke saus overheen. Op papier zou de sound van de band en dit album een slordig amateuristisch zooitje moeten zijn, maar in plaats daarvan werd een death metal magie vastgelegd die de band in een klap naar het archief der klassiekers katapulteerde. Ik denk dat bovenstaande portie smerigheid wel voor zichzelf spreekt.

Autopsy - Severed Survival (1989)

50. Deathspell Omega - Abscission

Met hun even technische als esoterische kijk op het genre speelde Deathspell Omega een belangrijke rol in het in de kijker plaatsen van Frankrijk als een land dat naast alle kazen en wijnen ook een uiterst vruchtbare bodem voor black metal bleek te zijn. Ten tijde van "Paracletus" was de band op het absolute hoogtepunt. Dit "Abscission" is een ware kwaadaardige wervelwind die je oren en gedachtespinsels onophoudelijk teistert met zijn malefique geselingen.

Deathspell Omega - Paracletus (2010)

49. Emperor - Into the Infinity of Thoughts

Uitgesponnen symfonische black metal werkstukken waren het handelsmerk van het legendarische Emperor. En dat konden ze als geen ander. "Into the Infinity of Thoughts" is een klassieker die je opzichtig poogt te overweldigen met al zijn ijskoude bombast en daar ook nog eens met verve in slaagt.

Emperor - In the Nightside Eclipse (1994)

48. Darkthrone - Transilvanian Hunger

Ondanks het feit dat de heren uit Noorwegen komen, past Darkthrone het Italiaanse recept-principe toe: met slechts enkele simpele kwaliteitsvolle ingrediënten maak je de beste pasta. Een bijna melancholisch aandoende repetitieve riff, boosaardige kreten en een krakkemikkige productie...maar wat een sfeer. Het titelnummer van "Transilvanian Hunger" is de track waarmee voor mij de absolute klik met het klassieke werk van de band kwam.

Darkthrone - Transilvanian Hunger (1994)

47. Ahab - Below the Sun

Ik ken geen enkel album dat "de gevaren van de oceaan" zo weet vorm te geven als het debuut van Ahab. Ondanks het feit dat de band steeds weer sterke albums weet af te leveren, blijft de sfeer van hun eerste worp een van ongeëvenaarde angstaanjagende klasse. Ik ben nog steeds zeeziek telkens ik halverwege "Below the Sun" zit.

Ahab - The Call of the Wretched Sea (2006)

46. Moonsorrow - Pimeä

Zonder twijfel ontstond in Finland een van de beste pagan metal bands aller tijden die de naam Moonsorrow draagt. De band weet episch te zijn zonder de nodige agressie uit het oog te verliezen en ieder folk-achtig deuntje dat de revue passeert heeft de functie je te transporteren naar vervlogen tijden. Absolute meesters in hun vak; ik denk dat alleen al dit "Pimeä" genoeg is om dat punt te staven.

Moonsorrow - Verisäkeet (2005)

De laatste 13 nummers die je noemt, dus van Pestilence tot en met Moonsorrow, zijn allemaal heel goed. Top man!! Ik lees nog steeds met veel plezier mee. Dank om dit topic in leven te houden.

Superlijst inderdaad!

Ik moet dit topic toch echt eens in de gaten gaan houden. Zoveel interessante (nieuwe) muziek die hier voorbij komt... Daarnaast is het zonde om een topic als dit dood te zien bloeden. Ik zal me eens wat vaker laten horen.

Even met wat andere dingen bezig, maar binnenkort toch eens aan een inhaalslag beginnen, ik zie dat ASman reeds over halfweg is!

Begin gerust al aan jouw lijstje, ABDrums!

Ik zit ook te slapen. Merk dat ik zoveel nieuwe muziek wil luisteren, dat ik een beetje verdwaal in mijn eigen lijstjes ook. Dan vergeet ik dit dus al helemaal, echt klote.