105
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
King Crimson - The Court of the Crimson King [9:20]



In the Court of the Crimson King | 1969 | Verenigd Koninkrijk

2018: 72
2017: 71
2016: 41
2015: 59

Genomineerd door: divart

Bij een goede King Crimson vertegenwoordiging kan het titelstuk van het debuut bezwaarlijk ontbreken. Dat doet het dan ook niet. Wellicht het toegankelijkste nummer van het album en van de band tout court (de laatste minuten kunnen desgewenst uitgezet worden). En die Greg Lake, dat was toch ook wel een fijne zangert... (Casartelli)

104
https://i.imgur.com/65qzOrU.jpg
Rush - 2112: Overture /The Temples of Syrinx [6:48]



2112 | 1976 | Canada

2018: ---
2017: 213
2016: 247
2015: ---

Genomineerd door: 50tracks

Net toen we de ontknoping van deze editie van onze prog ladder ingingen kwam 2112 weer even in de spotlights te staan. Rush bracht 2112 40th, de 40 Anniversary Expansive Edition van hun conceptuele epos uit. Met het originele album, live tracks, een concert en Steven Wilson mixen van een aantal nummers.

Bij de release is te lezen dat 2112 een cruciale mijlpaal in het oeuvre van de band is. Na de tegenvallende commerciële cijfers van voorganger Caress of Steel wilde de platenmaatschappij dat de band zich zou gaan concentreren op meer radiovriendelijke songs. De band hield uiteraard vast aan de eigen lijn en kwam met een lange suite over een dystopische toekomst. Later zorgde de platenmaatschappij denk ik voor het eigen gelijk door op verzamelalbums met een korte versie van 2112 te komen bestaande uit de Overture en Temples of Syrinx. En in mijn ogen hebben ze hier gelijk want in de beperking toont zich de meester. Juist in deze eerste twee delen bereikt Rush voor mij een ongeëvenaard niveau in de top van de prog champions league. Wat overigens niet wil zeggen dat de rest van 2112 niet de moeite waard is maar mist voor mij de urgentie van de eerste twee delen. (50tracks)

103
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Anathema - Dreaming Light [5:45]



We're Here Because We're Here | 2010 | Verenigd Koninkrijk

2018: 92
2017: 38
2016: 32
2015: 24

Genomineerd door: progressive

Anathema is toch wel een beetje mijn progband (alhoewel Prog?) van dit moment. Natuurlijk bestaan ze al een hele tijd maar de weg welke de band de laatste vijftien jaar aan het afleggen is blijkt toch wel een hele mooie. Een hele reeks schitterende albums verscheen er in die tijd maar waarom koos ik uit al dat prachtige werk precies dit nummer als een van mijn favorieten? Dat is een hele goede vraag kan ik wel vaststellen. Het raakt me gewoon, de zang en het gitaarwerk zijn van ongekende schoonheid, de melodie ontroerend en het is een mooi geheel. Soms is het wel eens moeilijk om er precies de vinger op te leggen, nou ja gewoon luisteren dan maar. (vigil)

102
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Genesis - Duke's Travels [8:41]



Duke | 1980 | Verenigd Koninkrijk

2018: 79
2017: 61
2016: 217
2015: 149

Genomineerd door: ranboy

Het is lastig om te beschrijven waarom ik dit nummer zo ongelofelijk goed vind. Op de één of andere manier associeer ik me met de persoon die daar op de albumhoes van Duke alleen en eenzaam voor het raam staat. Zonder het verhaal achter het album goed te (willen) kennen stel ik me voor dat hij op reis gaat of wil gaan en dat het eerst helemaal nergens op lijkt: dat hij zeer enthousiast is maar dat zijn ontdekkingen goed beschouwd weinig voorstellen. Tegelijkertijd stel ik de eerste minuten van het nummer voor als een soundtrack voor een goedkope jaren 90-racegame. Kitsch to the max maar o zo lekker. Langzaam ontdekt de Duke echter zijn weg: Collins verzet zich tot wat ingewikkelder drumpartijen en Tony Banks speelt een paar fraaie loopjes op de synthesizer die ik in gedachten altijd na probeer te spelen zonder dat het me ooit lukt. Ome Phil besluit zowaar weer te gaan zingen en de teksten die op het album bij Guide’s Vocal op het album nog wat weifelend eruit kwamen krijgen nu hun volle kracht. Ongelofelijk dat de beste man zich niet veel later zich met hart en ziel zich zou toeleggen op de welbekende SkyRadio-meuk. De gedachte hieraan in combinatie met het feit dat veel mensen de oude Genesis-muziek niet kennen kan me soms tot tranen roeren. Wat was hij hier toch goed. Voor de complete luisterervaring moet Duke’s End er natuurlijk direct achteraan en dan krijg je het absolute Genesis-hoogtepunt van de jaren 80. (freitzen)

101
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Steven Wilson - Ancestral [13:30]



Hand. Cannot. Erase. | 2015 | Verenigd Koninkrijk

2018: 35
2017: 56
2016: 24
2015: 60

Genomineerd door: Dieter

Bij het beluisteren van het inmiddels alweer één na laatste Steven Wilson album Hand. Cannot. Erase. was de kwaliteit van de muziek weer vertrouwd hoog. Erg hoog. Maar naast de parels die je op dit album veelvuldig tegenkomt, is er eentje van de buitencategorie die wat mij betreft zo tussen het allerbeste past wat de man ooit heeft geproduceerd (en dat is me nogal wat). De tekst, zoals ik die interpreteer, gaat over een verdorven samenleving waarin mensen zich proberen af te sluiten van hun emoties, en hoe dit uiteindelijk resulteert in nog meer drama. Wat me het meest greep waren de regels:

When the world doesn’t want you
It will never tell you why.
You can shut the door, but you can’t ignore
The crawl of your decline.

Hoe heeft het zover kunnen komen na die jeugd met zijn vertrouwde elementen, waar je nooit meer naar terug kunt grijpen? Deze thematiek wordt schitterend neergezet met de voor Wilson zo typische geniale muzikaliteit: virtuoos maar toch ook absoluut in dienst van het nummer. Een absoluut meesterwerk! (El Stepperiño)

Morgen verder met de Top 100. Overzichtje van de laatste 25:

125 (254) Genesis - Calling All Stations
124 (136) Ayreon - Isis and Osiris
123 (-----) Tool - Parabola
122 (273) Alcest - Kodama
121 (117) UK - Rendezvous 6:02.
120 (-----) Pure Reason Revolution - Eupnea
119 (129) Queensrÿche - Silent Lucidity
118 (94) Anathema - Fragile Dreams
117 (63) Supertramp - Crime of the Century
116 (95) Gazpacho - Massive Illusion
115 (55) IQ - The Darkest Hour
114 (141) Peter Gabriel - Signal to Noise
113 (77) Porcupine Tree - The Sky Moves Sideways Phase One
112 (180) Queensrÿche - Suite Sister Mary
111 (-----) Riverside - The Same River
110 (44) Steven Wilson - Harmony Korine
109 (270) Genesis - The Lamia
108 (-----) Soen - Lotus
107 (186) Riverside - Lost (Why Should I Be Frightened By A Hat?)
106 (133) Beardfish - Sleeping in Traffic
105 (72) King Crimson - The Court of the Crimson King
104 (-----) Rush - 2112: Overture /The Temples of Syrinx
103 (92) Anathema - Dreaming Light
102 (79) Genesis - Duke's Travels
101 (35) Steven Wilson - Ancestral

100
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Genesis - The Carpet Crawlers [5:16]



The Lamb Lies Down on Broadway | 1974 | Verenigd Koninkrijk

2018: 115
2017: 169
2016: 132
2015: ---

Genomineerd door: 50tracks

The Lamb staat vol met experimentele muziek maar af en toe komt er ook een echt kop en staart liedje voorbij. Dit is er zo eentje. Sterker nog het is eigenlijk gewoon een lief liedje, niet verwondelijk dat dit ook op single verscheen. Een lied uit de koker van Tony Banks samen met Mike Rutherford welke de laatste single was met Gabriel achter de microfoon. Een lied wat ook veel tijdens live shows voorbij kwam als mooi rustpunt tussen de meer uitbundige symfonische klanken. Het blijft mooi... (vigil)

99
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Green Carnation - Light of Day, Day of Darkness [60:08]



Light of Day, Day of Darkness | 2001 | Noorwegen

2018: 154
2017: 122
2016: 95
2015: ---

Genomineerd door: HugovdBos

Met een speelduur van ruim een uur is Light of Day, Day of Darkness één van de langste nummers uit de lijst. Geen eenvoudig te ontleden nummer, maar een zeer complex en tot in de puntjes uitgewerkt muziekstuk. De Noorse progressieve metalband Green Carnation voert je in hun melodieuze begin door de trauma’s en euforie binnen een mensenleven heen, waar droom en werkelijkheid steevast door elkaar lopen. Naast de hevige gitaar- en drumpartijen vormen ook de strijkers en synths een belangrijke rol in de ontwikkeling van het nummer. (HugovdBos)

98
https://i.imgur.com/65qzOrU.jpg
Dream Theater - Metropolis - Part One: 'The Miracle and the Sleeper' [9:32]



Images and Words | 1992 | Verenigde Staten

2018: ---
2017: 142
2016: 244
2015: 109

Genomineerd door: marsupilami

Dit was het eerste nummer dat ik ooit hoorde van DT. Zo ergens rond de eeuwwisseling moet het geweest zijn dat ik in de lokale bib ‘Live at the Marquee’ vond. De hoes sprak me aan en zomaar op goed geluk de cd ontleend. Vanaf de eerste tonen was ik verkocht. Vooral de grote afwisseling sprak me aan. Waar ik in de meeste metalcd’s wel afwisseling kreeg gezien over een hele cd, kreeg ik het hier al binnen één nummer! Er is ook ruimte voor zo ongeveer elk instrument om eens voor het voetlicht te komen en je hoort zo wat voor een klasbakken de muzikanten wel niet zijn. Ze vechten onderling duels uit, maar die leiden altijd wel ergens tot een 'grote finale' zonder verliezers.
Dit nummer (eigenlijk die hele livecd) heeft me in de prog getrokken. Ik vond er nog voldoende metalaspecten in terug om mijn eerste aandacht te trekken, maar de andere aspecten hebben me aangezet om mijn blik te verruimen. (buso)

97
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Supertramp - School [5:35]



Crime of the Century | 1974 | Verenigd Koninkrijk

2018: 37
2017: 208
2016: 133
2015: 47

Genomineerd door: chevy93

Weer een klassieker, dit keer van Supertramp. Prachtig nummer met een hoofdrol voor (uiteraard) Roger Hodgson. Een andere hoofdrol is er voor de mondharmonica in het intro en het prachtige toetsenspel aan het einde van het liedje. Ik heb het nummer al vaak voorbij horen komen maar vervelen doet het nooit. (vigil)

96
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
King Crimson - Epitaph [8:52]



In the Court of the Crimson King | 1969 | Verenigd Koninkrijk

2018: 139
2017: 77
2016: 87
2015: 146

Genomineerd door: chevy93

Je zweeft op Ian McDonnald's mellotron, met af en toe een duwtje van Robert Fripp's tokkelende riffs. De indringende zang van Greg Lake maakt het geheel wisselend melancholiek en dramatisch. I feel tomorrow I'll be crying, nu nog niet dan? De krachtige symfonische finale laat je uitgeput achter, en dan ben je pas halverwege een album met grote tegenstellingen. Want natuurlijk luister je dit nummer niet los, maar hoor je het in de context van het snoeiharde openingsnummer 21st Century Schizoid Man en ingebed tussen de volstrekt tegenovergestelde romantische tracks I Talk to the Wind en Moonchild. (Orbilin)

95
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Porcupine Tree - Time Flies [11:40]



The Incident | 2009 | Verenigd Koninkrijk

2018: 83
2017: 65
2016: 57
2015: 57

Genomineerd door: dynamo d

Rond het verschijnen van The Incident begon het in bepaalde kringen behoorlijk salonfähig te worden om Porcupine Tree / Steven Wilson moe te zijn. Dat is ergens een beetje merkwaardig, want het was nog niet zo dat je er in het winkelcentrum mee doodgegooid werd en concertbezoek en cd-beluistering zijn over het algemeen nog gewoon vrijwillig. Toch herkende en herken ik wel wat in dat sentiment en The Incident is tot op de dag van vandaag een van mijn minder gewaardeerde Porcupine Tree albums. Time Flies is daar dan weer een gunstige uitzondering op. Hoe zuur ik soms ook op (vermeend) plagiaat mag reageren, dit Pink Floyd-eerbetoon (het is bijna een dubbelcover van Dogs en Sheep) gaat erin als koek. Waarom Wilson die gunfactor bij mij dan wel weer had, daarvoor moet ik nog eens een sessie bij de psycholoog houden. (Casartelli)

94
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Pink Floyd - High Hopes [8:32]



The Division Bell | 1994 | Verenigd Koninkrijk

2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Gebruiker43757

Ik heb het al eens eerder vermeld op MuMe maar hier dan wat uitgebreider: ergens ten westen van Brighton, Zuid Engeland. Op een ‘Summer vacation parc’ (‘Hi di Hi’!) waar alle Engelsen bij 15 graden plots hun bleke beentjes gaan vertonen in hun shorts and skirts. Iets dieper landinwaarts was het en ik liep regelmatig een rondje alleen daar in het landschap. Nu had ik al vaker een soort ‘landscape’ associaties gehad met de muziek van Floyd maar daar was het volledig treffend. En als je dan op een zondagmorgen door zo’n James Herriot dorpje loopt waar de cottages om de centrale kerk liggen, vlak bij de pub met zo’n karakteristieke uithangbord en de klok van de kerk gaat luiden waande ik mij plots volledig in High Hopes met eigenlijk vooral een verbinding met de stad Ieper en WO I. Pink Floyd (en vooral Waters) draagt ook het verleden en de littekens van beide wereldoorlogen mee in hun muziek. Een soort ‘Band of Brothers’ verbonden met een steeds meer achter ons liggende tijd.

Het is ook een soort gebed met weemoed van de periode voor een wereldoorlog:

The grass was greener
The light was brighter
The taste was sweeter
The nights of wonder
With friends surrounded
The dawn mist glowing
The water flowing
The endless river
Forever and ever

Maar, heel eerlijk, het zijn mijn associaties want de tekst verwijst, zoals vaker, naar de periode met Syd Barret voor ze beroemd werden. Overeenkomst tussen mijn beleving en de werkelijkheid is dat het gaat om mannelijke verbroedering, vriendschap, samen iets beleven en overleven.

Misschien was de periode met Barret ook een slagveld. (meneer)

93
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Yes - The Gates of Delirium [21:54]



Relayer | 1974 | Verenigd Koninkrijk

2018: 36
2017: 84
2016: 93
2015: ---

Genomineerd door: Casartelli

Een van de beste nummers van Yes. Alle dingen uit de prog in een nummer gedaan. Van ruig tot betoverend mooi.
Allemaal in dit nummer. Soon is zo ontzettend mooi. Prachtige melodie ook. Al met al een van de beste Yes songs.
Luister ook eens op You tube de versie met orkest, 2001 Amsterdam o.a.
De prachtige steel gitaar van Steve Howe. Smullen. (Papartis)

92
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Airbag - Homesick I-III [17:21]



All Rights Removed | 2011 | Noorwegen

2018: 65
2017: 67
2016: 44
2015: 43

Genomineerd door: Dieter

Dit is op zijn zachtst gezegd blijkbaar een nummer wat nogal verschillend gewaardeerd wordt door de progladder-deelnemers. Want al met al staat het behoorlijk hoog, terwijl er toch ook wel wat deelnemers zich laatdunkend over dit nummer uitgelaten hebben.
Ergens kan ik me voorstellen dat het wellicht iets te maken heeft met dat dit nummer eigenlijk alle progcliché’s aan elkaar rijgt. Het begint rustig met een akoestisch gitaartje, dan neemt de spanningsopbouw, maar ook het aantal instrumenten steeds verder toe. De drums vallen in, er zijn een aantal gitaarsolo’s, de toetsensolo ontbreekt ook niet. Het nummer is opgebouwd uit verschillende delen en het nummer duurt ook keurig dik 17 minuten. Tenslotte valt duidelijk te horen dat Airbag weet dat ze de mosterd bij Pink Floyd moeten halen.

Maar maken ze dan niet ongelofelijke voorspelbare en standaard (prog)muziek? Nou misschien wel een beetje, maar ik heb al eerder gezegd dat je niet altijd origineel hoeft te zijn. Maar standaard is het niet, omdat het niveau ver boven de standaard ligt.
Wat maakt het dan zo goed? Nou dit is gewoon heel erg goed en mooi uitgevoerd en een prachtige compositie. Deze mannen kunnen erg goed zingen en spelen. Vernieuwend is het nergens, maar er ligt zo veel klasse in dit nummer verborgen, dat als je het kan waarderen het ruim een kwartier genieten is van een prachtig nummer, dat nergens buiten de lijntjes kleurt, maar binnen die lijntjes toch een mooi kunststukje aflevert. (Bonk)

91
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Earth and Fire - Song of the Marching Children [18:24]



Song of the Marching Children | 1971 | Nederland

2018: 73
2017: 79
2016: 112
2015: 105

Genomineerd door: laxus11

Eind jaren 60, begin jaren 70 beleefde niet alleen de internationale muziekwereld het ene na het andere hoogtepunt, ook in Nederland werden fraaie muziekstukken afgeleverd. Earth & Fire wist vooral begin jaren 70 intensieve maar ook wonderschone nummers de wereld in te sturen. Neem het zevendelige Song of the Marching Children waar de mellotron het voortouw neemt in de progressieve ontwikkelingen en voortdurende tempowisselingen, dan nog te bedenken dat Jerney Kaagman de zang van de donkere teksten voor haar rekening neemt. (HugovdBos)

90
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Archive - Controlling Crowds [10:11]



Controlling Crowds | 2009 | Verenigd Koninkrijk

2018: 54
2017: 28
2016: 92
2015: 61

Genomineerd door: chevy93

Als Archive misschien wel de spannendste band van dit moment is, moet een mens dat wonder ook eens live aanschouwen. Nu vervulde het ene volledige liveconcert dat ik van de heren en dames gezien heb mij niet met onvervuld enthousiasme: het was een tamelijk afstandelijke aangelegenheid, vol uitvoeringen die weinig aan de cd-versie toevoegden en met net iets te veel reprises na schijnbaar afgelopen nummers. "Het enige volledige liveconcert, Casartelli?" Jawel, ik heb ook nog eens van een Archiveconcert in Paradiso enkel de toegift gezien, met complimenten van de KLM. In die toegift zat onder meer Controlling Crowds. De intensiteit van de uitvoering daarvan maakte Archive als live-act onmiddellijk legendarisch (en de relatieve teleurstelling van dat latere concert dus des te groter). (Casartelli)

89
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Genesis - Ripples [8:03]



A Trick of the Tail | 1976 | Verenigd Koninkrijk

2018: 185
2017: 228
2016: 159
2015: 157

Genomineerd door: wibro

Het is inmiddels bekend, na The Lamb stapte Gabriel op om aan een succesvolle solocarrière te beginnen.
Na wat wikken en wegen werd besloten om met Phil Collins (die eerder al de dromerige ballad More Fool Me voor Selling England by the Pound inzong) als leadzanger verder te gaan.
A Trick Of The Tail werd het eerste album voor dit viertal en Ripples een van de eerste parels van Genesis “nieuwe stijl”.
Ripples (Rutherford, Banks) is ook weer een dromerige ballad waar die “zwevende stem” van Collins goed in gedijt, hoewel het nummer aan de lange kant is wordt dat toch prima opgevangen door fraai getokkel van Hackett op zijn 12-snarige gitaar en vooral toch door die hemelse melodieën die Banks weer uit zijn toetsen weet te toveren.

Grappig weetje was dat Genesis voor het eerst (promo)videoclips had gemaakt voor liedjes van dit album, waaronder Ripples. (Rudi S)

88
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Antimatter - Black Eyed man [6:24]



The Judas Table | 2015 | Verenigd Koninkrijk

2018: 137
2017: 128
2016: 70
2015: ---

Genomineerd door: Papartis

De Britse muzikant Mick Moss heeft sinds het vertrek van Duncan Patterson de muziek van de band Antimatter naar een hoger niveau getild. The Judas Table is de kalmere broer van het drie jaar geleden verschenen Fear Of A Unique Identity en gaat verder in op de persoonlijke teleurstellingen van Moss. Zijn ervaring met mensen om hem heen bracht hem in diepe depressies en komt tot volle uiting op het album. Hij wordt op het in zijn eigen studio opgenomen muziekstuk ondersteund door verschillende sessiemuzikanten, maar speelt zelf nog altijd de hoofdrol.

In Black Eyed Man ontvouwt de leugen van de mens zich in een beangstigende setting om ons heen. De donkere kant van het bestaan wordt bij vlagen overgenomen door de schoonheid van het akoestische gitaarspel. Rachel Brewster is opnieuw verantwoordelijk voor de treurnis van het vioolspel. De klanken van de vocoders gaan over in de meeslepende gitaarsolo’s en laten de gewetenloze kwesties tot diep in het innerlijke van de mens treden. (HugovdBos)

87
https://i.imgur.com/KF9qEp8.jpg
Marillion - Splintering Heart [6:51]



Holidays in Eden | 1991 | Verenigd Koninkrijk

2018: 87
2017: 135
2016: 96
2015: 56

Genomineerd door: vigil

Je hebt geen intro, je hebt een slecht intro, je hebt een intro, je hebt een goed intro, je hebt een heel goed intro en je hebt Splintering heart de overtreffende trap van dit alles. Is er verder nog iets behoudens het intro? Jazeker, een gitaarsolo! Je hebt geen gitaarsolo, je hebt een slechte gitaarsolo…

Nou ja, je snapt het! Het album Holidays in Eden mag dan een van de best verkochte Marillion albums zijn de trouwe aanhang reageerde wisselend. Maar over één ding was vrijwel iedereen het wel eens, met Splintering Heart had de band weer een klassieker te pakken, tja dat intro heh.. (vigil)

86
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Gazpacho - Upside Down [9:41]



Night | 2007 | Noorwegen

2018: 153
2017: 91
2016: 52
2015: ---

Genomineerd door: Manfield

Voor mij is dé progrevelatie van de 21e eeuw niet Steven Wilson, Marillion of Riverside, maar Gazpacho. Een uniek Noors ensemble dat de ene na de andere meest topplaat uit hun brein laten ontspruiten. Met Night als magnum opus. Alleen al de teksten zijn pareltjes (hoezo Nobelprijs voor Dylan?!). Wellicht dat Upside Down een wat archetypische quasi-intellectuele progtekst heeft, maar het is vooral de manier waarop frontman Jan Henrik Ohme het nummer tot je brengt dat het zo episch maakt. Soms schieten woorden te kort om een album te beschrijven en soms heb je te over voor hetgeen je wilt beschrijven. Gazpacho is zo’n band waar ik intens van geniet, maar waarover ik niet uitgepraat raak, maar tegelijkertijd niet de juiste woorden kan vinden om hun pracht te vatten.

Oh, het nummer is inmiddels alweer doorgelopen in Valerie’s Friend. Hoorden jullie ook die magistrale overgang? (chevy93)

85
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Pink Floyd - Us And Them [7:49]



The Dark Side of the Moon | 1973 | Verenigd Koninkrijk

2018: 168
2017: 106
2016: 119
2015: 41

Genomineerd door: ArthurDZ

Pink Floyd wist hun muzikale stijl beetje bij beetje op te bouwen, waar de progressieve elementen van hun muziek in voorganger Meddle al duidelijk aanwezig waren. De complexiteit van opvolger The Dark Side of the Moon ligt zowel op productioneel, muzikaal als tekstueel gebied. Technicus Alan Parsons is verantwoordelijk voor de meest verfijnde opnametechnieken die er begin jaren zeventig voor handen waren. De thema’s van het album voeren zich door het menselijk leven vol conflicten, mentale problemen, de dood en het samenzijn.

Het meeslepende Us and Them weet de kracht van depressies en isolatie te benadrukken. De progressieve elementen en de jazz fuseren in de ontspoorde wereld waar het nummer doorheen voert. (HugovdBos)

84
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Anathema - The Storm Before the Calm [9:24]



Weather Systems | 2012 | Verenigd Koninkrijk

2018: 45
2017: 34
2016: 35
2015: 55

Genomineerd door: Dieter

Allereerst draagt dit nummer natuurlijk alleen al een prachtige titel. Maar dat is uiteraard wel te weinig om een plek in de Prog top 300 te verdienen. Dát verdient het nummer op meerdere gronden. Ik kan de muziek van Anathema over het algemeen goed waarderen, maar bij dit nummer wisten ze me al bij de eerste luisterbeurt weer eens te verrassen én te raken, en werd het toch al rijke arsenaal waar ze zich van bedienen qua muziekstijlen, vormen van opbouw en manieren van spanning aanbrengen in de muziek, nog weer wat verder uitgebouwd.

De titel vertelt in dit geval ook het verhaal van het nummer. Het nummer kent een bijzonder begin, met veel electronica. Het intrigeert behoorlijk en doet dan wel onrustig aan, maar klinkt op de één of andere manier toch heerlijk. Een hele prettige storm waait over je heen, maar je voelt het zelfs in je lijf.

Dan de stilte na de storm, eerst letterlijk en daarna toont de wereld zich weer in zijn volle pracht, je ziet net nog niet de laatste regendruppels van de bomen afdruipen en de zon doorbreken, maar zo voelt het wel. Geweldige opbouw, maar toch anders dan anders. Prachtnummer! (Bonk)

83
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
IQ - Without Walls [19:15]



The Road of Bones | 2014 | Verenigd Koninkrijk

2018: 68
2017: 42
2016: 85
2015: ---

Genomineerd door: uffing

Als een band al meer dan 30 jaar muziek maakt, verwacht je ergens dat het heilige vuur er een beetje uit zal zijn. En dat zal geen fan je verwijten. Dan is het extra knap als je in die fase van je carrière nog een nieuw hoogtepunt weet te bereiken. En wat mij betreft is 'The Road of Bones' en het daarvan afkomstige 'Without Walls' een enorm hoogtepunt. Vanaf het minimalistische begin, met alleen de stem van Peter Nicholls en een computerritme, via de heerlijke mellotron koren tegen het einde tot de gitaarsolo van Mike Holmes die het nummer naar het einde begeleidt..... Pure klasse. Ik ga ze dan ook in december weer eens live aanschouwen, want dat zijn ze nog steeds waard. (meesterdch)

82
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Marillion - White Russian [6:27]



Clutching at Straws | 1987 | Verenigd Koninkrijk

2018: 56
2017: 52
2016: 84
2015: 131

Genomineerd door: ArthurDZ

"Prog muziek zijn veeeels te lange nummers!" Een cliché waar de progscene niet van af komt en laten we eerlijk zijn, clichés ontstaan niet uit het niets. Toch hoeft dat niet altijd zo te zijn. Op het beste Marillion album klokt het langste nummer 'slechts' 6:27. Er gebeurt dan ook wel heel veel in een rap tempo. Het begint met een moedeloze Fish, opgejut door een stuwende bas, sprankelende bekkens en een huilende gitaar waarmee ik gelijk meteen enkele belangrijke kenmerken van het hele album genoemd heb. Ondersteund door het opzwepende toetsenwerk komt Fish los en na een aantal tempowisselingen halverwege komt daar een gitaarsolo overheen die door merg en been gaat. Niet lang maar zo intens en meteen daarna geen rustmoment, nee... Fish is nu echt pissed off en dat laat hij horen:



Geïnspireerd door een bezoek aan Auswitch. Er is voor mij geen couplet te bedenken waar ik Fish krachtiger, scherper heb horen zingen. Met mijn hele ziel aan flarden gescheurd heb ik altijd even nodig om weer op adem te komen en daar is gelukkig aan gedacht om het nummer even een rustpunt te geven. Vervolgens word op passende wijze toegewerkt naar een fraai afsluiting waar alles nog even samen komt.

White Russian heeft alles waaraan een progklassieker moet voldoen, en dat in 'slechts' 6:27 minuten.....

Ingrediënten: 5cl wodka, 2cl koffielikeur, room
Bereidingswijze: Schenk de wodka en koffielikeur in een tumbler met ijsblokjes. Voeg naar smaak room toe. Mix de ingrediënten geleidelijk door elkaar. (musicborst)

81
https://i.imgur.com/65qzOrU.jpg
Tool - Schism [6:47]



Lateralus | 2001 | Verenigde Staten

2018: ---
2017: 136
2016: 150
2015: 294

Genomineerd door: Finidi

Tool is natuurlijk niet ieders 'cup of tea'. Maar ik kan er geen genoeg van krijgen (hoewel er best wel weer eens wat nieuwe 'thee' op de markt mag komen, maar dat terzijde).

Eigenlijk is Tool een band die allemaal dingen deed die nieuw voor me waren. De cd's zagen er qua vormgeving echt prachtig uit, op een manier die ik nog niet eerder gezien had. De clips waren bevreemdend en origineel. En ik heb het geluk mogen hebben om ze live te zien, wat nog steeds niet te vergelijken valt met de vele andere concerten, die ik heb mogen aanschouwen. Een ongelooflijk originele band dus.

En dit is voor mij nog steeds het beste nummer van die geweldige band. Het is moeilijk beschrijven wat dit nummer zo goed maakt. Het ritme, de intense zang, de geweldige gitaren, het feit dat je nauwelijks op adem kan komen door de algehele intensiteit van het nummer? Ik weet het niet.

Soms moet je muziek gewoon ondergaan en gewoon accepteren dat iets je steeds weer bij de keel grijpt op een hele prettige manier. (Bonk)

80
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Dream Theater - Space-Dye Vest [7:29]



Awake | 1994 | Verenigde Staten

2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: meneer

Een eenling in het gehele oeuvre van Dream Theater. Het zwarte schaap. De anomalie. Een lied waar de kwetsbaarheid vanaf straalt, en ja, ik kan het hebben over de toetsenist Kevin Moore die dit nummer componeerde als afscheid en hoe de band op het nummer reageerde maar dat is bekend, al eerder beschreven.

Nee, laat ik eens ingaan op het nummer zelf. De structuur, de tekst, de kwetsbaarheid, de muziek.

De intro op de piano geeft al aan dat het geen structureel kenmerkend nummer is van de band die algemeen bekend staat om hun ingewikkelde (solo) composities. Het wordt opgebouwd als een soort op gang komende trein die rustig het station uitrijdt. LaBrie zingt over een vrouw waar hij naar verlangt maar die niet de zijne is en waar de allermooiste zin Love is an act of blood and I am bleeding (literair gezien werkelijk hoogstaand) is. Er zit jaloezie in de tekst want hij biedt de vrouw die hij liefheeft de waarheid ipv de bezitterigheid van de andere man. Maar er is afwijzing, boosheid omdat hij haar niet kan 'hebben'. En uiteindelijk valt hij stil, sluit zich af en zal niet meer open staan.

Zou het om een werkelijke vrouw zijn gegaan die Moore liefhad of ging het om zijn relatie (met de band) en genomen beslissing om de band te gaan verlaten. Afgewezen door zijn bandleden. Liefde voor zijn Dream Theater ? Hij kon 'haar' niet hebben, beïnvloeden ?

De band zelf speelt ondersteunend, de zang is gemeend en ergens voelt het ook wat spacey aan met een vleug Victoriaanse romantiek. En het nummer wordt steeds heftiger, afwijzender, een band als geheel zonder de ego solo's. Fragmenten van gesproken poëzie waarin de vertwijfeling van een verliefde man hopeloos wegsijpelt.

Op zich lijkt de muziek wat simpel maar is juist in haar eenvoud zo krachtig. Een spiegel nummer van wat de band gewoonlijk uit hun instrumenten tevoorschijn tovert. Als de band dan toch wat los gaat hoor je een andere Dream Theater dan wat ze werkelijk waren en zijn. Het outro van het nummer is weemoedig en duidelijk de laatste noten van een man die niet meer verder wilde in deze band. Een waardig afscheid van een fenomenaal album die de band een weinig meer zou evenaren.

Maar ergens zijn Petrucci, Labrie, Portnoy en Myung in de val van Kevin Moore getrapt door precies eens dat te spelen wat hij eigenlijk, misschien, met de band in de toekomst had willen spelen. Het is geen natrap van Moore maar een liefdevol doch uiteindelijk bitter afscheidscadeau. Moore valt stil, sluit zich af en zal niet meer open staan voor Dream Theater. (meneer)

79
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Rush - Natural Science [9:17]



Permanent Waves | 1980 | Canada

2018: 191
2017: 246
2016: 239
2015: 104

Genomineerd door: uffing

Rond 1980 had ik een vriendje op de middelbare school die een wat met mij vergelijkbare smaak had. Zo probeerden we elkaar te overtuigen van onze nieuwe vondsten, pubers als we waren hadden we af en toe moeite om toe te geven dat die band die de ander 'ontdekt had', toch ook wel erg goed was. We hadden in het bijzonder discussie over 2 Canadese band: Saga (door mij aangedragen) en Rush (door m'n vriendje). Maar achteraf moet ik toch toegeven dat Rush best memorabele nummers heeft gemaakt. Natural Science is er zeker één van, en ook één die in mijn Rush-ranglijst is gestegen over de jaren, waar een nummer als The Camera Eye juist is gedaald. Het begon met de opvallende break op 2 minuut 20 die de aandacht trok, maar langzamerhand ben ik het hele nummer gaan waarderen. (Jester)

78
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Marillion - Afraid of Sunlight [6:49]



Afraid of Sunlight | 1995 | Verenigd Koninkrijk

2018: 40
2017: 62
2016: 113
2015: 53

Genomineerd door: dynamo d

Marillion bracht vanaf hun oprichting in 1979 tal van muzikale pareltjes uit, eerst met Fish en later met Steve Hogarth. Afraid of Sunlight komt van het gelijknamige album uit 1995 en gaat in op de keerzijde van beroemdheid. De angst van het nummer wordt verpakt in de keyboards van toetsenist Mark Kelly en het overweldigende gitaarspel van Steve Rothery. (HugovdBos)

77
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
IQ - Sacred Sound [11:40]



Dark Matter | 2004 | Verenigd Koninkrijk

2018: 109
2017: 64
2016: 74
2015: 70

Genomineerd door: Status Seeker

Waar in eerste instantie Harvest of Souls naast Red Dust Shadow mijn favoriete nummer van Dark Matter was, is dat langzaam maar zeker Sacred Sound geworden. Volgens de inmiddels gekende opbouw naar een instrumentale climax waar IQ inmiddels patent op heeft, en die ik zo waardeer aan onze vrienden uit Southampton. De laatste drie minuten zijn adembenemend, met hoofdrollen voor Mike Holmes en Martin Orford. Dit is de IQ die ik het liefst hoor. (Jester)