134
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Steven Wilson - Refuge [6:43]



To the Bone | 2017 | Verenigd Koninkrijk

2018: 201
2017: 144
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: herre48

133
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Phil Collins - In The Air Tonight [5:32]



Face Value | 1981 | Verenigd Koninkrijk

2018: 127
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Bravejester

Dit is het nummer dat het begin van mijn liefde voor Genesis was. Een liefde die weer het begin was van mijn liefde voor prog in het algemeen. Alleen om die reden past dit nummer voor mij in deze progladder. In 1985 kreeg ik van mijn ouders voor mijn 13e verjaardag een platenspeler met ingebouwd cassettedeck. Niet dat ik nou zoveel van muziek hield, want ik groeide op in een redelijk muziekloos huishouden (BZN, Operette, niet echt mijn dingen). Maar op school ging het vaak over muziek, mijn zus draaide veel muziek en rond die tijd was op TV 'The Music Box' begonnen, waar je clips kon zien. Mijn eerste platen die ik draaide, waren de platen van mijn oudere zus. Zij was fan van 'Het Goede Doel' (lid van de doelgroep) en ook van 'Bucks Fizz' en 'The Human League'. Die platen mocht ik dus soms lenen om te draaien. Maar, behalve 'Het Goede Doel' was het geen muziek die bij mij bleef hangen. Op één singletje na, dat ze ook had liggen. En dat was 'In the air tonight' van Phil Collins. Dit nummer bleef ik maar draaien. Omdat het al een oude single was (immers al vier jaar oud) miste mijn zus hem niet echt, dus bleef hij op mijn kamer. En draaide ik hem grijs. Intussen kocht ik ook mijn eerste eigen singles (Billy Ocean, The Miami Sound Machine ), maar toen ik genoeg gespaard had voor de aankoop van een LP, was dat het net uitgekomen 'No Jacket Required'. Ik was verkocht en al snel waren ook de andere dan beschikbare solo-platen van Phil in mijn bezit. Dat waren er twee, dus daarna moest ik verder kijken. Ik doodde de tijd met nog wat vergeten singles en 12 inches met mooie B-kanten (The man with the horn!!) tot ik in 1986 ontdekte dat mijn bewonderde Phil Collins ook zanger van een band was. Op vakantie in Frankrijk kocht ik de cassette (en LP kon ik in mijn tentje niet draaien en ging niet twee weken wachten met een LP in mijn tent, tot ik deze muziek tot mij kon nemen) van 'Invisible Touch' en de rest is geschiedenis. Ik was verkocht in het kwadraat en binnen een paar jaar had ik de hele backcatalogus van Genesis onder Phil in bezit. En toen ik 'Seconds Out' hoorde, was mijn conclusie dat ook in de jaren voor 1976 ze geweldige muziek hadden gemaakt. De eerste keer dat ik 'Supper's Ready' hoorde!! Magie. Ook alles van Genesis onder Gabriel, Gabriel solo, Rutherford en Banks solo vond zijn weg naar mijn platenkast. En daarna ging mijn ontdekkingstocht via Mariliion en Rush verder. Een ontdekkingstocht die mede dankzij deze progladder, na 33 jaar nog steeds voortduurt. En wat vind ik anno 2019 van dit nummer? Ik draai het eigenlijk zelden meer. Maar als ik het hoor, vind ik het nog steeds een geweldig nummer. Een iconisch nummer dat staat voor de tijd die mijn muzieksmaak gevormd heeft en dat de tand des tijds prima heeft doorstaan. En voor mij dus ook een waardige toevoeging aan deze ladder. (meesterdch)

132
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
The Pineapple Thief - The Final Thing on My Mind [9:52]



Your Wilderness | 2016 | Verenigd Koninkrijk

2018: 194
2017: 268
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Finidi

Bruce Soord en kompanen staan mijn inziens, met de meest recentere albums in gedachten, toch wat meer aan de toegankelijke kant van de progressieve rock, maar is toch net te tegendraads om een groot publiek te bereiken.
Ik volg ze al een aantal jaren en nadat Steven Wilson zijn Porcupine Tree op een wel heel laag pitje had gezet, besloot hun zeer veelzijdige drummer Gavin Harrison zich omstreeks 2016 aan te sluiten bij Bruce Soord en kompanen. In maart 2019 maakte ik hem live mee tijdens een concert in De Boerderij en hij sloeg (met ogenschijnlijk gemak) onbedaarlijk hard en bedreven op de vellen, en tilde zo de band (zeker tijdens dit nummer) naar een nog hoger niveau. De opbouw naar het eind van het nummer is meer dan het wachten waard. Een zeer noemenswaardige uitschieter tussen het soms net iets teveel voortkabbelende materiaal, wat met name de laatste jaren is uitgebracht. (Outlaw104)

131
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Porcupine Tree - Blackest Eyes [4:23]



In Absentia | 2002 | Verenigd Koninkrijk

2018: 78
2017: 87
2016: 42
2015: 50

Genomineerd door: Svendra

Het is 2002. Steven Wilson heeft zijn eerste samenwerking achter de rug met de progressieve death metalband Opeth, en Gavin Harrison heeft de plaats ingenomen van Chris Maitland als drummer. Het album In Absentia is inmiddels uit, en hiermee wordt duidelijk dat Porcupine Tree zich van zijn ruigere kant zal laten zien (rarara, hoe zou dat toch komen?).

Blackest Eyes is een voor progbegrippen vrij kort nummer, maar dat is voor mij totaal geen probleem. Als je de begintonen hoort, denk je: ""Dit is nog vrij rustig."" Maar al gauw voel je dat het gaspedaal waarschijnlijk harder zal worden ingedrukt. En dat gebeurt ook. De gitaar en de drums vallen als een bom binnen. Na het vrij harde intro van ongeveer 40 seconden, wordt het een stuk melodieuzer en wordt het tempo wat verlaagd. Er ontvouwt zich een prachtig muzikaal tapijt, met vrij duistere kleuren. Nadat het tweede refrein heeft plaatsgevonden, wordt het gaspedaal weer ingedrukt. Bij het volgende en laatste rustpunt krijgt Richard Barbieri de kans om een kale, maar fantastische sfeer neer te planten. Nog één keer hoor je de stem van de heer Wilson, en dan naderen we de finishlijn. Een laatste keer gassen, en dan is het klaar, over, uit.

Heerlijk om te horen hoe een nummer hard, maar ook sfeervol kan zijn. PT laat met Blackest Eyes zien hoe dat moet. (Porcupine Head)

130
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Big Big Train - Victorian Brickwork [12:33]



The Underfall Yard | 2009 | Verenigd Koninkrijk

2018: 167
2017: 261
2016: 120
2015: 151

Genomineerd door: Bonk

Ja, die zanger lijkt qua stem toch echt best wel veel op Peter Gabriel. En dat is niet de enige wijze waarop de muziek van Big Big Train doet denken aan de muziek van Genesis. Dan hebben we bij deze vastgesteld dat ze dus niet beslist hele originele muziek maken.

Kunnen we het dan nu over de muziek hebben? Want man o man, wat is die toch lekker en goed uitgevoerd. Het begint nog redelijk rustig, maar in de daaropvolgende ruime tien minuten worden we getrakteerd op een heerlijke dynamiek, sterke tempowisselingen, prachtige melodieën, geweldige blazersarrangementen (wat ze toch een tipje originaliteit geeft) en bovenal op een fantastisch nummer!

Onlangs bewees de band, die helaas eigenlijk ook nooit live optreedt, hier dat ze het live ook nog eens waar kunnen maken om dit soort geweldige muziek ten gehore te brengen!
Een genot om naar te luisteren wat mij betreft, elke keer weer. (Bonk)

129
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Supertramp - A Soapbox Opera [4:54]



Crisis? What Crisis? | 1975 | Verenigd Koninkrijk

2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Gebruiker43757

Crisis? What Crisis? is het Supertramp album uit de glorietijd van de band dat ik het minst draai. De nummers spreken me gewoon niet zo aan. Uitzondering is het wonderschone 'A Soapbox Opera' wat een ongekende sfeer uitstraalt. Hodgson's emotionele voordracht, Davies' subtiele pianospel, en Dougie Thomson's op- en af lopende baslijnen, maar vooral het kinderkoorgedeelte na drie minuten zorgen voor kippenvel op de armen. Een topstuk uit de Supertramp catalogus. (uffing)

128
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Anathema - Judgement [4:20]



Judgement | 1999 | Verenigd Koninkrijk

2018: 179
2017: 163
2016: 175
2015: 139

Genomineerd door: Yann Samsa

Altijd tricky om een liedje uit een conceptalbum in isolatie te beschouwen. Het titelstuk van Anathema's vijfde album lijdt er Prog Top 300-technisch niet onder. De rudimentaire doomklanken zijn nu definitief uit de bandsound verdwenen, terwijl hier in 4 minuten nog wel meer dynamiek zit dan in sommige latere complete Anathema-albums. De vroegtijdige dood van moeder Cavanagh werpt zijn schaduw over het album, op het ene moment directer dan het andere. Zonder de last van het concept was het nummer wellicht wat minder abrupt geëindigd, maar dat zij de heren maar vergeven. (Casartelli)

127
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Steve Hackett - Spectral Mornings [6:33]



Spectral Mornings | 1979 | Verenigd Koninkrijk

2018: 97
2017: 139
2016: 168
2015: 94

Genomineerd door: Jester

Voor mij als Genesis verzamelaar was het in 1979 uitgebrachte album Spectral Mornings van Steve Hackett een min of meer 'verplichte' aanschaf. En daar heb ik zeker geen spijt van gehad. Naar mijn gevoel één van Hacketts beste en meest consistente albums.

Als afsluiter op dat album staat Spectral Mornings, geheel instrumentaal maar adembenemend mooi. Het betrekkelijk korte titelnummer heeft het helemaal, vind ik. Zelden heb ik met instrumentale nummers een klik, vind ze meestal net iets minder interessant, maar bij Spectral Mornings, of ik nu op het puntje van mijn stoel zit of languit in een (Prominent) relaxstoel hang, ik raak er nu na al die jaren nog steeds van in een soort trance! (Jacoto)

126
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Pain of Salvation - The Passing Light of Day [15:31]



In the Passing Light of Day | 2017 | Zweden

2018: 172
2017: 152
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Bonk

In de categorie; muziek die je raakt. Heel diep

Al vanaf de eerste stemmige klanken krijg je de indruk dat je hier met een bijzonder nummer te maken hebt. Tja, Daniel Gildenlöw had voor het uitbrengen net een tijd in het ziekenhuis gelegen, waar hij moest vechten tegen een levensbedreigende bacterie. Het is helaas zo dat de meest heftige en verdrietige ervaringen in het leven wel de inspiratie leveren voor de mooiste muziek. En dat is hier ook zo.

Natuurlijk gaat dit nummer over de dood, en daarmee ook juist over wat het waard maakt om te leven; de liefde. Dan krijgt zo'n nummer natuurlijk wel wat extra lading. Laat staan als je daar ook nog een geweldige opbouw, intensiteit, spanning, uitbarstingen en instrumenteel zowel ingetogen als heftig mooi spel aan weet te koppelen...

Dan wordt het zo'n uitzonderlijk nummer wat in staat is om troost te bieden, maar ook elke keer heel veel emotie oproept. Zo'n nummer wat je ook koppelt aan en draait in de moeilijkere momenten van het leven. Vrolijke muziek is het dus niet, maar dat hoeft ook niet. Gelukkig blijft het ook op de onbeladen momenten heerlijk om er naar te luisteren, ook al roept het altijd een triest gevoel op, maar dat is oké.

Wat je dan hebt? Een nummer in de buitencategorie die bijna elke keer nog kippenvel oproept en waarbij je geregeld tegen je tranen moet vechten bij beluistering. (Bonk)

Overzichtje van de nummers 150-126:

150 (174) The Moody Blues - Nights in White Satin
149 (165) IQ - Failsafe
148 (204) Steven Wilson - The Holy Drinker
147 (240) The Gathering - Waking Hour
146 (85) Archive - The Empty Bottle
145 (189) Opeth - Ghost of Perdition
144 (49) Porcupine Tree - Radioactive Toy
143 (216) Camel - Rajaz
142 (-----) The Pineapple Thief - White Mist
141 (59) Supertramp - Hide in Your Shell
140 (218) Talk Talk - The Rainbow / Eden / Desire
139 (246) Dream Theater - Octavarium
138 (120) Porcupine Tree - Don’t Hate Me
137 (99) Marillion - Grendel
136 (145) Porcupine Tree - The Start Of Something Beautiful
135 (242) Fish - Crucifix Corner
134 (201) Steven Wilson - Refuge
133 (127) Phil Collins - In The Air Tonight
132 (194) The Pineapple Thief - The Final Thing on My Mind
131 (78) Porcupine Tree - Blackest Eyes
130 (167) Big Big Train - Victorian Brickwork
129 (-----) Supertramp - A Soapbox Opera
128 (179) Anathema - Judgement
127 (97) Steve Hackett - Spectral Mornings
126 (172) Pain of Salvation - The Passing Light of Day

125
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Genesis - Calling All Stations [5:46]



Calling All Stations | 1997 | Verenigd Koninkrijk

2018: 254
2017: 177
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: divart

Een klein progmeesterwerkje kan je Calling All Stations toch wel noemen. Peter, Steve en Phil hadden hun biezen al (lang) gepakt en daarvoor in de plaats kwam Stiltskin zanger Ray Wilson. Een echte kans heeft hij nooit gekregen en dat is jammer. Na 1 plaat en 1 tour was het al weer voorbij besloten Genesis roergangers Tony en Mike. Een gemiste kans al zeg ik het zelf want Wilson is een fantastische zanger en het werk op het Calling All Stations album zijn van een zeer behoorlijk niveau. Dan heb ik het al helemaal over het titelnummer welke in deze mooie Proglijst terecht is gekomen. Een prachtig melodieus werkje met mooie ietwat donkere muziek en dat door de stem van Wilson ook nog het rafelige randje mee krijgt. (vigil)

124
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Ayreon - Isis and Osiris [11:11]



Into the Electric Castle | 1998 | Nederland

2018: 136
2017: 134
2016: 100
2015: 178

Genomineerd door: Bonk

Dit is natuurlijk rock-opera in optima forma! Wat mij betreft krijgt Arjen Lucassen in eigen land nog niet altijd de credits voor de muzikale genialiteit die hij bezit. Want al laat hij het muzikale werk door anderen opknappen, je moet het eerst nog wel maar even verzinnen om deze mensen bij elkaar te zetten.

Zo horen we hier onder andere Fish, die als Highlander zijn naderende vroegtijdige dood alvast aankondigt, Sharon den Andel, Edwin Balogh en Damien Wilson. Over vocaal vuurwerk hoeven we ons dus geen zorgen te maken. Daarnaast wordt er ook heerlijk gemusiceerd door geweldige instrumentalisten. Wat knalt het zo af toe heerlijk je speakers uit!
Maar zoals gezegd kunnen mensen alleen maar excelleren als de compositie en het verhaal klopt. En dat doet het van alle kanten, waardoor je ook nog in spanning meeleeft met de verschillende karakters.

Het zou toch geweldig zijn, hoewel het door de setting een stuk moeilijker zal zijn om het naar het podium te vertalen, als ze het aan zouden durven om in navolging op The Human Equation ook Into the Electric Castle naar het theater te transformeren.

Wat mij betreft één van de hoogtepunten in de vaderlandse geschiedenis wat betreft composities! (Bonk)

123
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Tool - Parabola [6:03]



Lateralus | 2001 | Verenigde Staten

2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Zagato

122
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Alcest - Kodama [9:07]



Kodama | 2016 | Frankrijk

2018: 273
2017: 245
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: El Stepperiño

Wat ongelofelijk terecht dat dit nummer genomineerd is en de lijst gehaald heeft.
De aanschaf van het album op cd is ook de moeite waard, alleen al door de prachtige vormgeving (kom daar nog maar eens om bij een cd) door het gebruik van een sleeve-hoes, maar dat terzijde.
Deze Franse band maakt geregeld mooie muziek, maar voor dit nummer schoten blijkbaar woorden tekort. Want mocht je je afvragen welke taal er hier nou gebezigd wordt, is het antwoord geen. Het schijnt gebaseerd te zijn op een Japanse animefilm. Aangezien ik deze niet gezien heb, kan ik moeilijk iets zeggen over de muziek hierbij aansluit. Dit wetende vind ik de muziek ook geregeld wat Japanse sferen oproepen, maar eerlijk gezegd weet ik niet of dit ook gebeurd was als ik dit niet geweten had.
Wat wel duidelijk is dat men ongelofelijk goed sfeer neer kan zetten, meeslepend kan spelen en ook een mooie afwisseling brengt in het nummer waardoor het spannend blijft. Het roept allerlei beelden bij me op. Muziek voor ’s avonds laat en weinig licht vind ik dit en je dan mee laten voeren door de heerlijke melodie. Genieten! (Bonk)

121
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
UK - Rendezvous 6:02. [5:00]



Danger Money | 1979 | Verenigd Koninkrijk

2018: 117
2017: 85
2016: 155
2015: 193

Genomineerd door: wibro

Symfonische nummers die de Top 40 halen… We mogen er trots op zijn. Vaak is het zo dat een symfo/progband een bepaalde commerciële concessie moet doen om zoiets te bereiken (lees het aantrekkelijk maken voor het grote luisterpubliek d.m.v. simpelere liedjes schrijven of een popproducer inhuren) met voorbeelden als Cover my Eyes, Take it Back, It’s Raining Again, Invisible Touch, Jesus he Knows Me, Weekend en nog wel een paar andere. Het mooist is natuurlijk dat een lied op eigen kracht de wondere wereld van de Top 40 hits binnen valt. Dat laatste is zeker het geval bij UK. Een zogenaamde supergroep met leden uit verschillende symfonische rockbands die hun sporen al lang en breed hadden verdiend komt hier met een klassiek getinte ballade met wonderschoon toetsenspel, mooie basloopjes, inspirerend percussiewerk en een bridge om van te watertanden. Met die ingrediënten is het dus blijkbaar mogelijk om naast een plekje in de Prog Top 300 ook een welverdiende positie te veroveren in de populaire hitlijsten. (vigil)

120
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Pure Reason Revolution - Eupnea [13:23]



Eupnea | 2020 | Verenigd Koninkrijk

2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Rogyros

Comebacks. Vele mislukken, maar deze mag er zijn. Na bijna 10 jaar besloten Chloe Alper en Jon Courtney dat het toch wel de moeite waard was om met elkaar muziek te maken. Het eerste optreden na de pauze was op Midsummer Prog en meneer haalt dit zeer terecht regelmatig aan, want dat kan toch echt wel als legendarisch bestempeld worden. Wat een energie en spelvreugde!

Dat comebackalbum kwam er dus ook. En daarop lieten ze horen dat het toch heel fijn is dat ze terug zijn.
Neem nou dit titelnummer. Meteen valt op hoe goed de stemmen bij elkaar passen. Je voelt al aan alles dat het niet zo rustig blijft als het begint. Verfrissend is niet vaak een term die bij me opkomt bij prog, maar bij deze band heb ik dat geregeld. Langzaamaan wordt het tempo opgevoerd. Ze laten horen wat elektronica kan toevoegen aan een nummer als je het op de goede manier inzet. Door de juiste afwisseling blijf je geboeid, zeker ook als er nog eens lekkere zware gitaarriffs gespeeld worden. Heerlijke afsluiting van een sterk album!
Deze wil ik ook nog zeer graag eens live meemaken. En ijs (lees Corona) en weder dienende gaat dat op 14 oktober gebeuren in Hedon! (Bonk)

119
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Queensrÿche - Silent Lucidity [5:48]



Empire | 1990 | Verenigde Staten

2018: 129
2017: 193
2016: 235
2015: 95

Genomineerd door: Jester

Een soort van mini epic door een (progressieve) hardrockband met allerlei tempowisselingen binnen 6 minuten en daar ook nog eens mee de Top 40 halen, kan dat? Dat bleek in 1990 toen Queensrÿche de single Silent Lucidity van het album Empire op de wereld los liet. Een prachtig staaltje van een zeer goed album van een prima band! (vigil)

118
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Anathema - Fragile Dreams [5:32]



Alternative 4 | 1998 | Verenigd Koninkrijk

2018: 94
2017: 47
2016: 40
2015: ---

Genomineerd door: herre48

Anathema leerde ik kennen met het album We're Here Because We're Here. Een album met een vrij positieve inslag. Die inslag hebben ze pas ingezet na dit album. Als je kijkt naar de albums voor WHBWH, dan merk je pas waar de echte roots van deze band uit Liverpool ligt. Donker, triester, maar vooral harder.
Fragile Dreams is daar een goed voorbeeld van. Het is het tweede nummer op Alternative 4, en erg kenmerkend voor de periode waarin ze verschuiven van keiharde metal naar progressief. Heel andere koek dus dan bijvoorbeeld een Dreaming Light. Naar mijn idee is het een van de meest toegankelijke nummers in deze lijst.

De eerste twintig seconden zijn nog vrij rustig. Dan valt de gitaar in, en dan kan het alleen nog maar omhoog gaan met het volume. Dit wordt opgevolgd door herhalend leidmotief, waar later nog mee wordt gevarieerd. Je merkt al gelijk dat er een donkere en trieste sfeer wordt neergezet. En als de stem van Vincent Cavanagh invalt, wordt je nog meer de donkere materie ingetrokken. De stem is in vergelijking met de latere periode van Anathema rauwer, en dat is hier absoluut geen minpunt. Sterker, ik vind het zelfs prettig. En dan de tekst:

Maybe I always knew
My fragile dreams would be broken for you

Dit klinkt alsof iemand al zijn plannen voor de toekomst in de prullenbak heeft gesmeten voor een persoon. Dit plan loopt vervolgens helemaal verkeerd af. De persoon kan pas jaren later de emoties die hierdoor ontstonden, verwerken. Dat is te merken als je naar de volgende tekst luistert:

Today I introduced myself
To my own feelings
A silent agony
After all these years, they spoke to me

Die persoon heeft dus jarenlang in de put gezeten. Triester kun je dit niet krijgen. Dit negatieve zet zich door in de rest van dit nummer. Geen korreltje positiviteit in terug te vinden. Maar dit alles wordt door Anathema omgezet in een fantastisch nummer. Het klopt van begin tot eind. Een krachtig nummer, met veel emotie en een goeie structuur. Dat Anathema zich met Fragile Dreams van zijn beste kant laat zien, lijkt mij niets meer dan evident. (Porcupine Head)

117
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Supertramp - Crime of the Century [5:32]



Crime of the Century | 1974 | Verenigd Koninkrijk

2018: 63
2017: 32
2016: 136
2015: 46

Genomineerd door: chevy93

Mijn vader was altijd enorm fan van School: elke keer dat dit nummer op Arrow werd gedraaid zong hij mee en langzaam begon ik het te waarderen. Toen ik merkte dat dit bijzondere nummer eveneens van Supertramp afkomstig was steeg mijn waardering langzaam en later besloot ik om eens ‘Crime of the Century’ bij Google in te tikken. Een van de eerste resultaten bleek Musicmeter.nl en dit was het begin van veel moois. Het nummer zelf beluister ik nog slechts weinig, maar elke keer vallen de prachtige pianopartijen weer op in het (relatief gezien wellicht veel te lange) outro. (freitzen)

116
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Gazpacho - Massive Illusion [13:37]



Night | 2007 | Noorwegen

2018: 95
2017: 50
2016: 46
2015: 63

Genomineerd door: chevy93

Night is zo’n prachtig album! Het zit heel dicht tegen mijn top 10 aan en het heeft er ook wel eens in gestaan. Dit prachtige sfeervolle album wordt afgesloten door Massive Illusion. Waar we vaker natuurlijk last van hebben in deze progladder, is dat albums eigenlijk een geheel zijn en nummers binnen de context van het album eigenlijk op hun mooist zijn. Dat is hier eigenlijk ook het geval, maar op zichzelf staand is het ook een pareltje.

Zoals al eerder beschreven is Gazpacho (en uiteraard het album Night helemaal!) muziek voor op zijn minst gedimde lichten. Na het heerlijke deinende begin, krijg je een soort kampvuurtafereel (dat is tenminste mijn associatie) met klappende handen en iets meer tempo en prachtig subtiel verandert vervolgens de sfeer weer. Toch is het nog steeds hetzelfde nummer, maar het voelt ook als een geheel aan. De muziek is o zo gelaagd en o zo goed uitgevoerd. Er spelen naar mijn menig stuk voor stuk geweldige muzikanten in deze band.

Na het aanzwellende ritme, komt het prachtige vioolspel, mooi subtiel begeleid door de piano voor het gevoelige, klassieke einde.

En langzaam dooft het laatste licht… Dat de weg naar duisternis zo mooi kan zijn (Bonk)

115
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
IQ - The Darkest Hour [10:52]



Ever | 1993 | Verenigd Koninkrijk

2018: 55
2017: ---
2016: ---
2015: 96

Genomineerd door: musicborst

Wederom een nummer van het comeback-album van Peter Nicholls. Maar ik vraag hier speciale aandacht voor John Jowitt, die ook voor het eerst in de line-up van IQ te horen is, en nadrukkelijk aanwezig is met zijn ronkende baslijnen. Voor het overige een band die als geheel overtuigt, met voldoende ruimte voor de individuele leden. Wat me bij herbeluistering opviel is hoe lang het nummer is, ruim 10 minuten, het voelt veel korter! Laten we dat maar als een goed teken opvatten. (Jester)

114
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Peter Gabriel - Signal to Noise [7:36]



Up | 2002 | Verenigd Koninkrijk

2018: 141
2017: 293
2016: 123
2015: 161

Genomineerd door: Bonk

Dit is het beste nummer van het beste solo-album van een zanger met één van de mooiste stemmen, die ook nog eens mede-grondlegger is van het geweldige genre Prog. Mocht het nog niet duidelijk zijn; ik acht dit nummer zeer hoog!

En waarom is het dan zo goed? Het is een nummer waardoor ik nog werkelijk verrast werd en wat ik daadwerkelijk als vernieuwend beschouw en dat gebeurt me maar heel zelden in deze eeuw. Maar als je zo door een nummer gegrepen wordt en het zo intens en bloedstollend mooi vindt, dan ben ik ook altijd wel extra voorzichtig met het onder woorden brengen van de kracht en de schoonheid van zo’n prachtig nummer, omdat de woorden en de beschrijving het nummer toch vaak tekort doen.

En dit is zo’n nummer. Soms moet je niet te veel woorden vuil maken aan muziek, maar moet je het gewoon ondergaan.

Turn up the Signal, Wipe out the Noise! (Bonk)

113
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Porcupine Tree - The Sky Moves Sideways Phase One [18:39]



The Sky Moves Sideways | 1995 | Verenigd Koninkrijk

2018: 77
2017: 262
2016: 105
2015: 36

Genomineerd door: Yann Samsa

Ik ben geen groot fan van Porcupine Tree, al ligt dat er misschien gewoon aan dat ik er gewoon te weinig energie in steek. Hoe dan ook, heel af en toe valt er een nummer op dat ik wél heel erg kan waarderen. Arriving... is er zo een, en dit nummer ook. De associatie met Pink Floyd is natuurlijk snel gelegd, zeker in de eerste fase van het nummer. Daarna ontwikkelt het nummer zich tot een dromerige mijmering, om op de helft over te gaan in een heftig ritme waarbij alle remmen los gaan. Aan het einde keert de rust weer terug, en daarmee de link met Pink Floyd ook weer. (Jester)

112
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Queensrÿche - Suite Sister Mary [10:41]



Operation: Mindcrime | 1988 | Verenigde Staten

2018: 180
2017: 125
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Grafmat

Fijn dat we, naast het Top 2000-fähige Silent Lucidity, nu ook het centrale stuk uit het centrale album van deze 'thinking man's Iron Maiden' in de Prog Top 300 mogen verwelkomen. Operation: Mindcrime is de standaard waar rockopera's, in het bijzonder prog-/metalopera's sindsdien tegen afgerekend worden. De moordopdracht is gegeven en de muzikale achtbaan gaat van start. Chris DeGarmo geeft een paar fijne uitbarstingen op de gitaar ten beste, maar drummer Scott Rockenfield is de ultieme showman hier. Met de bekende disclaimers over hoe moeilijk het is om een nummer van een conceptalbum los te beschouwen... topnummer. (Casartelli)

111
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Riverside - The Same River [12:02]



Out of Myself | 2003 | Polen

2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Rogyros

110
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Steven Wilson - Harmony Korine [5:07]



Insurgentes | 2008 | Verenigd Koninkrijk

2018: 44
2017: 88
2016: 36
2015: 77

Genomineerd door: dynamo d

Dat was even schrikken voor toch wel behoorlijk wat Porcupine Tree-liefhebbers, toen Steven Wilson met Insurgentes een nieuwe periode in zijn solocarrière aftrapte. Dat hij van Porcupine Tree een soort progmetalband gemaakt had, was natuurlijk alleen maar heel fijn, maar dat hij ineens met shoegaze en andere noise-elementen begon te stoeien, tja, daar was de modale progger toch een stuk minder van gediend. Harmony Korine is een fraai voorproefje van wat verder op het album wat verder opgerekt wordt. Wilson zou het hierna allemaal ook weer een stuk conventioneler aanpakken, maar Insurgentes pakken ze ons niet meer af. En als Harmony Korine een beetje een overgangsnummer is, is het in elk geval een verdomd goed overgangsnummer. (Casartelli)

109
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Genesis - The Lamia [6:57]



The Lamb Lies Down on Broadway | 1974 | Verenigd Koninkrijk

2018: 270
2017: 234
2016: 267
2015: ---

Genomineerd door: uffing

Rael welcome, we are the Lamia of the pool.
Een nummer als een droom of eigenlijk meer als een nachtmerrie.
Slangen met vrouwenkoppen die aan onze held knabbelen en zelfs zijn bloed drinken om daarna te sterven.
Dat Real ze daarna opeet nemen wij maar voor lief.
Peter Gabriel is bij uitstek de vocalist om dit op een dramatische wijze uit te beelden.
De echte ster hier is Tony Banks voor mij want hij legt hier ( in een typische Banks compositie ) een tapijt neer waar op de zanger kan wegzweven en heeft nog ruimte overgelaten voor een prima solo van Steve Hackett op het einde. (Rudi S)

108
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Soen - Lotus [5:23]



Lotus | 2019 | Zweden / Verenigde Staten

2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Intermezzo '21

Ik was al langer enthousiast over de muziek van Soen en in mijn optiek zijn al hun albums bovengemiddeld sterk, maar met Lotus wisten ze me echt weg te blazen. Ik was al blij toen ik de cd in mijn bezit kreeg, want eindelijk ook weer eens band die echt zorg droeg voor de visuele vormgeving van een cd met een uitklapbaar hoesje, wat er prachtig uitziet.

Dit is het titelnummer van dat album. Waar ze eerder nog wel eens, overigens niet geheel terecht, weggezet werden als simpele Tool-kloon, ontwikkelden ze op dit album echt hun eigen geluid. En dat laat zich onder andere horen in dit prachtige nummer. Zo'n nummer wat je met je eigenlijk met je ogen dicht moet ondergaan. Wat een lading, wat een emotie, zonder dat het daarvoor grote uitbarstingen nodig heeft. Intens mooi.

Turn to your friends,
Let them face the one you mirror.
And the demons that now rest on your side,
They will leave you on your own. (Bonk)

107
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Riverside - Lost (Why Should I Be Frightened By A Hat?) [5:51]



Love, Fear and the Time Machine | 2015 | Polen

2018: 186
2017: 131
2016: 63
2015: ---

Genomineerd door: El Stepperiño

Polen is nou niet meteen een land waarvan ik op het eerste gezicht zou zeggen: dat is een muziekland. Maar dan ken je Riverside nog niet. Zij laten al jarenlang met kwaliteitsnummers horen dat muziek grensoverschrijdend kan zijn. Dat blijkt als je op MuMe naar deze band zoekt.

Op het moment dat ik dit schrijf, heb ik nog maar een paar nummers van deze band gehoord. Een daarvan is Lost (Why Should I Be Frightened By a Hat?). Het begin klinkt in mijn oren vrij hoopvol, iets wat ik niet zou vermoeden als ik naar de titel kijk. Als de fantastische stem van Mariusz Duda invalt, dan waan ik mezelf op de plek die Mariusz beschrijft. En dat is een heel fijn gevoel. Je wilt als het ware echt in dat zand staan, en dezelfde vrijheid voelen.

Dit zijn de eerste twee minuten, en dan komen er meer instrumenten aanschuiven. En dat allemaal zonder het sfeertje van die eerste minuten te verliezen. Het wordt wat harder, maar vooral veel mooier, mede door geweldig gitaarspel van Piotr Grudzinski. Als de zang over is, is er nog ruim een minuut te gaan, en die wordt op een grandioze manier ingevuld. Supernummer van begin tot eind.

Het is echt zonde dat Piotr Grudzinski in 2016 overleed. Ik had heel graag meer willen horen van deze man, en dan voelt het gek om te weten dat dit een van de laatste nummers is waar hij aan meewerkte. Gelukkig heeft hij, met deze band, veel meer gemaakt dan dit nummer, en valt er dus veel meer te ontdekken (zeker in mijn geval). Maar Lost (Why Should I Be Frightened By a Hat?) is sowieso een nummer waar ik voorlopig geen genoeg van zal krijgen. Bloed. Stollend. Mooi! (Porcupine Head)

106
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Beardfish - Sleeping in Traffic [35:44]



Sleeping in Traffic: Part Two | 2008 | Zweden

2018: 133
2017: 112
2016: 50
2015: 108

Genomineerd door: Casartelli

De muziek van Beardfish is duidelijk geïnspireerd door de grote namen van weleer, maar in tegenstelling tot iets te veel vakgenoten (zelfs in tegenstelling tot iets te veel collega-Zweden) hebben ze niet alleen de ingrediënten uit de jaren '70 onder de knie, maar ook de geest. En dat is nogal wat... ELP, Genesis, Gentle Giant, King Crimson, 10cc, Yes en Frank Zappa zijn maar een greep uit de mogelijke referenties die in de niet zelden hyperactieve potpourri te vinden zijn. Soms bezwijkt een en ander wat onder het eigen gewicht, maar Sleeping in Traffic is een epic volgens het boekje, met kop en staart, een fraai terugkerend thema en nog een ferme dosis humor ook. En dat alles in een luizige 35 minuten… (Casartelli)