Muziek / Toplijsten en favorieten / De Album Top 100 van (Dim)
6
geplaatst: 8 oktober 2023, 13:47 uur
20. Jan Johansson - Jazz på Ryska (1967)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/88000/88396.jpg?cb=1617319688
Mooie muziek hoeft niet ingewikkeld te zijn. Dit zijn verjazzte Russische folknummers. Je hoort drums, bas en pianospel met hier en daar wat blazers. Juist het elementaire karakter geeft de muziek slagkracht. De klanken zijn knus, ofschoon ze met weemoed kijken over de grenzen van het ijzeren gordijn. Verder vind ik het pianospel buitengewoon prachtig. Zo zet Step Min Stepp ná een minuut een indrukwekkende versnelling in. Het moment waarop de klarinet invalt op På ängen stod en björk vormt eveneens een kippenvelmoment. Jan Johansson is geen naam waarmee je de blitz maakt bij de jazzsnobs, maar hij is desalniettemin een van mijn lievelingsartiesten.
19. Bark Psychosis - Codename: Dustsucker (2004)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/23000/23262.jpg
De ultieme: hoe-gaan-we-dit-nu-weer-eens-beschrijven-erlebnis. Het is rockmuziek, maar de sfeerzetting is onbestemd en mysterieus. Het is een van de weinige platen die voortborduurt op de laatste twee albums van Talk Talk. Dit zijn benevelde exploraties, veelal met een ingehouden spanningsboog. Zo wachten we op Burning City op een ontploffing. De (anti)climax komt echter pas als het nummer eigenlijk al over is. Ook de opbouw van Miss Abuse is intrigerend. Zeker vanaf het moment dat de synthesizers langzamerhand bewegen richting een conclusie. De band lijkt consequent te spelen met de luisteraar. Ik word gelukkig graag op het verkeerde been gezet.
18. Klaus Schulze - Mirage (1977)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/27000/27715.jpg
Klaus Schulze moet wel mijn meest beluisterde artiest zijn; in ieder geval gemeten naar het aantal luisterminuten. Hoewel ik wars ben van sentimentaliteit, greep zijn dood mij aan. Er blijft een gemis achter. Al blijft hij in zijn werk, als een soort muzikale Van Gogh, springlevend. Schulze componeert dan ook als een landschapschilder. Hij maakt gelaagde vergezichten waarin je kan rondwalen. Zo ook op Mirage! Terecht heeft deze plaat als onderschrift: een elektronisch winterlandschap. Velvet Voyage klinkt dan ook als een sneeuwstorm die pas op Crystal Lake weer is opgeklaard. Zittend aan een bevroren meer, worden we vervolgens verblind door de weerkaatsing van het licht op het spierwitte sneeuw. We zien weliswaar niks, maar horen nog wel de ijskoude synthesizervlagen. De muziek is beklemmend en desolaat, maar vooral indrukwekkend.
17. Depeche Mode - Violator (1990)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2755.jpg?cb=1672306223
Op dit album klinkt hedonistische zelfdestructie nadrukkelijker door in het bandgeluid. We treffen een junkie aan die, na zichzelf geïntroduceerd te hebben als een persoonlijke messias, gepassioneerd betoogt clean te zijn. Geloofwaardig is het allerminst. Onder het gelukzalige sfeertje borrelt voorts een neurotische spanning. Het is de high die opbouwt naar een verzwelgende low. Waiting For The Night klinkt al als een verontrustende koortsdroom; een nachtmerrie die fluistert dat de zonnige dagen eindigen. Dit verschil tussen de boven- en onderlaag van de muziek vind ik erg spannend. Ik keer daarom steeds terug naar deze plaat. Violator is daarenboven een echte eenheid; zonder één valse noot. Een van ’s werelds beste popalbums!
16. Bruce Springsteen - Nebraska (1982)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3495.jpg?cb=1507890030
Dit is wellicht de meest depressieve plaat van Springsteen. Het bevat kleine sfeerschetsen van kleinburgerlijk leed. We horen geen bandgeluid; maar een lo-fi transcript van een vereenzaamde man met een gitaar en een mondharmonica. Qua thematiek sluit deze muziek aan op de boeken van Flannery O’Connor; al mist de cynische humor. Het zijn nochtans evenzeer beklemmende, gelaagde kortverhalen. Dat Highway Patrolman genoeg voer bood voor een filmvind ik dan ook veelzeggend. Hoewel het lastig te onderbouwen is, heeft deze muziek een indrukwekkende authenticiteit. De personages kun je zo maar in het echt tegenkomen!
https://www.musicmeter.nl/images/cover/88000/88396.jpg?cb=1617319688
Mooie muziek hoeft niet ingewikkeld te zijn. Dit zijn verjazzte Russische folknummers. Je hoort drums, bas en pianospel met hier en daar wat blazers. Juist het elementaire karakter geeft de muziek slagkracht. De klanken zijn knus, ofschoon ze met weemoed kijken over de grenzen van het ijzeren gordijn. Verder vind ik het pianospel buitengewoon prachtig. Zo zet Step Min Stepp ná een minuut een indrukwekkende versnelling in. Het moment waarop de klarinet invalt op På ängen stod en björk vormt eveneens een kippenvelmoment. Jan Johansson is geen naam waarmee je de blitz maakt bij de jazzsnobs, maar hij is desalniettemin een van mijn lievelingsartiesten.
19. Bark Psychosis - Codename: Dustsucker (2004)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/23000/23262.jpg
De ultieme: hoe-gaan-we-dit-nu-weer-eens-beschrijven-erlebnis. Het is rockmuziek, maar de sfeerzetting is onbestemd en mysterieus. Het is een van de weinige platen die voortborduurt op de laatste twee albums van Talk Talk. Dit zijn benevelde exploraties, veelal met een ingehouden spanningsboog. Zo wachten we op Burning City op een ontploffing. De (anti)climax komt echter pas als het nummer eigenlijk al over is. Ook de opbouw van Miss Abuse is intrigerend. Zeker vanaf het moment dat de synthesizers langzamerhand bewegen richting een conclusie. De band lijkt consequent te spelen met de luisteraar. Ik word gelukkig graag op het verkeerde been gezet.
18. Klaus Schulze - Mirage (1977)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/27000/27715.jpg
Klaus Schulze moet wel mijn meest beluisterde artiest zijn; in ieder geval gemeten naar het aantal luisterminuten. Hoewel ik wars ben van sentimentaliteit, greep zijn dood mij aan. Er blijft een gemis achter. Al blijft hij in zijn werk, als een soort muzikale Van Gogh, springlevend. Schulze componeert dan ook als een landschapschilder. Hij maakt gelaagde vergezichten waarin je kan rondwalen. Zo ook op Mirage! Terecht heeft deze plaat als onderschrift: een elektronisch winterlandschap. Velvet Voyage klinkt dan ook als een sneeuwstorm die pas op Crystal Lake weer is opgeklaard. Zittend aan een bevroren meer, worden we vervolgens verblind door de weerkaatsing van het licht op het spierwitte sneeuw. We zien weliswaar niks, maar horen nog wel de ijskoude synthesizervlagen. De muziek is beklemmend en desolaat, maar vooral indrukwekkend.
17. Depeche Mode - Violator (1990)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2755.jpg?cb=1672306223
Op dit album klinkt hedonistische zelfdestructie nadrukkelijker door in het bandgeluid. We treffen een junkie aan die, na zichzelf geïntroduceerd te hebben als een persoonlijke messias, gepassioneerd betoogt clean te zijn. Geloofwaardig is het allerminst. Onder het gelukzalige sfeertje borrelt voorts een neurotische spanning. Het is de high die opbouwt naar een verzwelgende low. Waiting For The Night klinkt al als een verontrustende koortsdroom; een nachtmerrie die fluistert dat de zonnige dagen eindigen. Dit verschil tussen de boven- en onderlaag van de muziek vind ik erg spannend. Ik keer daarom steeds terug naar deze plaat. Violator is daarenboven een echte eenheid; zonder één valse noot. Een van ’s werelds beste popalbums!
16. Bruce Springsteen - Nebraska (1982)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3495.jpg?cb=1507890030
Dit is wellicht de meest depressieve plaat van Springsteen. Het bevat kleine sfeerschetsen van kleinburgerlijk leed. We horen geen bandgeluid; maar een lo-fi transcript van een vereenzaamde man met een gitaar en een mondharmonica. Qua thematiek sluit deze muziek aan op de boeken van Flannery O’Connor; al mist de cynische humor. Het zijn nochtans evenzeer beklemmende, gelaagde kortverhalen. Dat Highway Patrolman genoeg voer bood voor een filmvind ik dan ook veelzeggend. Hoewel het lastig te onderbouwen is, heeft deze muziek een indrukwekkende authenticiteit. De personages kun je zo maar in het echt tegenkomen!
1
geplaatst: 9 oktober 2023, 12:40 uur
Bruce zoals ik hem het liefst hoor, zijn stem, akoestische gitaar en een mondharmonica. Zodra de E Street Band er aan te pas komt haak ik meestal al snel af, althans, bij al zijn albums van de laatste twintig jaar.
4
geplaatst: 14 oktober 2023, 19:32 uur
Vanaf volgende week dinsdag ben ik op vakantie in Schotland. Ik post komende maandag weer een update. De top 10 post ik in de laatste week van oktober. 
3
geplaatst: 16 oktober 2023, 12:09 uur
15. Änglagård - Hybris (1992)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3930.jpg
Niet elke artiest hoeft vernieuwend te zijn; sommigen excelleren binnen een traditionele speelstijl. Er zijn weliswaar meer progbands die refereren aan het begin van de jaren 70, maar weinigen klinken zó indringend als Anglagard. Hybris herbergt namelijk hetzelfde mythologische gevaar als het debuut van King Crimson. De muziek klinkt sprookjesachtig, maar het heeft ook een lugubere onderlaag. Ik denk dan ook eerder aan de originele verhalen van de gebroeders Grimm dan aan de gesaneerde Disney-versies. Zo wordt op Kung Bore de winter verjaagt door de lente. De mellontronvlagen impliceren een moorddadige coup. Instrumentaal geweld is hier dus meer dan een metafoor! Verder bracht Anglagard, al weer een goede tien jaar geleden, het onvolprezen Viljans Oga uit. Evenzeer een intense progplaat die hier net zo goed had kunnen staan.
14. Philip Glass - Solo Piano (1989)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/26000/26602.jpg
Rustgevende herhaling zorgt voor opluchting. Door de herkenbare melodieën vangt Philip Glass een alledaagsheid in zijn muziek. Het ‘banale’ komt niettemin opbeurend op mij over. Verder vind ik het knap hoe je met één instrument bijna een uur lang de aandacht kan vasthouden. Prachtige eenvoud! Het is daarom muziek die ik dikwijls opzet na een drukke dag. Even onthaasten!
13. Godspeed You! Black Emperor - Lift Your Skinny Fists Like Antennas to Heaven (2000)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/690.jpg
Deze eeuw begon met een van haar mooiste platen. Dit album bevat vier indringende exploraties; vaak met een soort religieuze, apocalyptische sfeer. Zo worden we na het gelukzalige begin van Storm hardhandig uit het paradijs gegooid. Geen wonder dat de rest van het album neerslachtig en melancholiek klinkt. Ook een uitzinnige woede-uitbarsting wordt ons niet bespaard; zoals op de rigoureuze stroomversnelling van Static. De gitaren lijken het op een gegeven moment zelfs uit te krijsen. Het prijsnummer is nochtans Sleep; de pijnlijke jeugdherinneringen van een grijsaard en de achterliggende dreiging van de dood slaan om tot berusting. Lift Your Skinny Fists… is derhalve een plaat die grootste thematiek verwerkt in emotionele, instrumentale muziek. Er zijn veel post-rockbands die hetzelfde proberen, maar die niet even indrukwekkend overkomen.
12. Radiohead - Kid A (2000)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/409.jpg?cb=1642023833
Soms verwonder ik mij dat materie, die ik vroeger lastig vond, nu zonneklaar oogt. Evenzeer weet ik niet meer, waarom Kid A zo experimenteel overkwam. Niettemin blijft de slimme en effectieve wijze waarop Radiohead componeert overeind. Zo wordt de chaos op The National Anthem, mooi ingekaderd door een dwingende baslijn. Ideoteque is wellicht zelfs het beste technopopnummer allertijden. Ook het vervreemdende, vereenzaamde sfeertje van deze plaat vind ik erg intrigerend. Een verlaten metropool die onheil impliceert. Deze plaat was verder essentieel voor mijn muzikale ontwikkeling. De eerste keer dat ik in aanraking kwam met elektronische muziek.
11.Grandaddy - The Sophtware Slump (2000)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/725.jpg
Klaarblijkelijk ga ik steeds een decennia vooruit binnen mijn luisterdieet. In mijn jeugd beluisterde ik veel uit de jaren 70, toen ontdekte ik de jaren 80 en tegenwoordig geniet ik van de jaren 90 en de vroege 00’s. The Sophtware Slump is net als Kid A een vervreemdende plaat die een soort atomisering beschrijft. We maken kennis met een ruimtereiziger die na terugkeer zijn weg niet meer vindt en een robot die op de pay-per-view zijn thuisplaneet onherkenbaar ziet veranderen. Tevens verlangen we naar een kristallen meer dat wellicht niets meer is dan een utopische jeugdherinnering. Ondanks de relaxte sfeer is dit een plaat die pijnlijk triestig klinkt. Het is een ikea-landschap dat op papier ons huis is, maar dat nooit echt thuis is geworden.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3930.jpg
Niet elke artiest hoeft vernieuwend te zijn; sommigen excelleren binnen een traditionele speelstijl. Er zijn weliswaar meer progbands die refereren aan het begin van de jaren 70, maar weinigen klinken zó indringend als Anglagard. Hybris herbergt namelijk hetzelfde mythologische gevaar als het debuut van King Crimson. De muziek klinkt sprookjesachtig, maar het heeft ook een lugubere onderlaag. Ik denk dan ook eerder aan de originele verhalen van de gebroeders Grimm dan aan de gesaneerde Disney-versies. Zo wordt op Kung Bore de winter verjaagt door de lente. De mellontronvlagen impliceren een moorddadige coup. Instrumentaal geweld is hier dus meer dan een metafoor! Verder bracht Anglagard, al weer een goede tien jaar geleden, het onvolprezen Viljans Oga uit. Evenzeer een intense progplaat die hier net zo goed had kunnen staan.
14. Philip Glass - Solo Piano (1989)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/26000/26602.jpg
Rustgevende herhaling zorgt voor opluchting. Door de herkenbare melodieën vangt Philip Glass een alledaagsheid in zijn muziek. Het ‘banale’ komt niettemin opbeurend op mij over. Verder vind ik het knap hoe je met één instrument bijna een uur lang de aandacht kan vasthouden. Prachtige eenvoud! Het is daarom muziek die ik dikwijls opzet na een drukke dag. Even onthaasten!
13. Godspeed You! Black Emperor - Lift Your Skinny Fists Like Antennas to Heaven (2000)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/690.jpg
Deze eeuw begon met een van haar mooiste platen. Dit album bevat vier indringende exploraties; vaak met een soort religieuze, apocalyptische sfeer. Zo worden we na het gelukzalige begin van Storm hardhandig uit het paradijs gegooid. Geen wonder dat de rest van het album neerslachtig en melancholiek klinkt. Ook een uitzinnige woede-uitbarsting wordt ons niet bespaard; zoals op de rigoureuze stroomversnelling van Static. De gitaren lijken het op een gegeven moment zelfs uit te krijsen. Het prijsnummer is nochtans Sleep; de pijnlijke jeugdherinneringen van een grijsaard en de achterliggende dreiging van de dood slaan om tot berusting. Lift Your Skinny Fists… is derhalve een plaat die grootste thematiek verwerkt in emotionele, instrumentale muziek. Er zijn veel post-rockbands die hetzelfde proberen, maar die niet even indrukwekkend overkomen.
12. Radiohead - Kid A (2000)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/409.jpg?cb=1642023833
Soms verwonder ik mij dat materie, die ik vroeger lastig vond, nu zonneklaar oogt. Evenzeer weet ik niet meer, waarom Kid A zo experimenteel overkwam. Niettemin blijft de slimme en effectieve wijze waarop Radiohead componeert overeind. Zo wordt de chaos op The National Anthem, mooi ingekaderd door een dwingende baslijn. Ideoteque is wellicht zelfs het beste technopopnummer allertijden. Ook het vervreemdende, vereenzaamde sfeertje van deze plaat vind ik erg intrigerend. Een verlaten metropool die onheil impliceert. Deze plaat was verder essentieel voor mijn muzikale ontwikkeling. De eerste keer dat ik in aanraking kwam met elektronische muziek.
11.Grandaddy - The Sophtware Slump (2000)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/725.jpg
Klaarblijkelijk ga ik steeds een decennia vooruit binnen mijn luisterdieet. In mijn jeugd beluisterde ik veel uit de jaren 70, toen ontdekte ik de jaren 80 en tegenwoordig geniet ik van de jaren 90 en de vroege 00’s. The Sophtware Slump is net als Kid A een vervreemdende plaat die een soort atomisering beschrijft. We maken kennis met een ruimtereiziger die na terugkeer zijn weg niet meer vindt en een robot die op de pay-per-view zijn thuisplaneet onherkenbaar ziet veranderen. Tevens verlangen we naar een kristallen meer dat wellicht niets meer is dan een utopische jeugdherinnering. Ondanks de relaxte sfeer is dit een plaat die pijnlijk triestig klinkt. Het is een ikea-landschap dat op papier ons huis is, maar dat nooit echt thuis is geworden.
0
geplaatst: 27 oktober 2023, 11:07 uur
Nope, want leek me eerder een onnodige toevoeging. Zoveel muziek, zo weinig tijd (en dan zet ik liever het origineel nog eens op).
0
geplaatst: 27 oktober 2023, 11:15 uur
ArthurDZ schreef:
Nope, want leek me eerder een onnodige toevoeging. Zoveel muziek, zo weinig tijd (en dan zet ik liever het origineel nog eens op).
Nope, want leek me eerder een onnodige toevoeging. Zoveel muziek, zo weinig tijd (en dan zet ik liever het origineel nog eens op).
Het is geen onnodige toevoeging.
3
geplaatst: 27 oktober 2023, 14:15 uur
Een top 100 maken is vooral een kwestie van verwijderen. Er is te veel muziek die ik mooi vind. Deze platen hadden er ook maar zo in kunnen staan en ik wil ze niet geheel onbenoemd laten:
101. Boris - Flood (2000)
Ambient en noise worden vervlochten in een indrukwekkende geluidstsunami.
102. Macha - See It Another Way (1999)
Post-rock meets gamalan. Verrassende combinatie die uitstekend werkt. Geweldige youtube-ontdekking.
103. Bruce Haack - The Electric Lucifer (1970)
Canadese elektronica-pionier. Klinkt verrassend fris; haast flaming lips’achtig.
104. Sandy Bull - Fantasias for Guitar & Banjo (1963)
Instrumentale folkrock met wat raga-invloeden. Erg rustgevend!
105. Coil - Horse Rotorvator (1986)
Mystieke, verontrustende, erotische getinte industrial.
106. SubRosa - More Constant Than the Gods (2013)
Logge Stonermetal. Het contrast tussen de gitaren en de vioolpartijen laat de muziek episch aanvoelen.
107. Yagya - Sleepygirls (2014):
Geweldige gelaagde electronic uit ijsland.
108. Comus - First Utterance (1971)
verontrustende freakfolk; Hoor waar Opeth de mosterd vandaan haalt.
109. Japan - Tin Drum (1981):
Individuele vervreemding wegens verdrukking door blind collectivisme.
110. Paul & Linda McCartney - Ram (1971):
Los van de Beatles heeft Paul McCartney een stuk of vier (mijns inziens) perfecte poplaten gemaakt. Ram is zijn beste.
101. Boris - Flood (2000)
Ambient en noise worden vervlochten in een indrukwekkende geluidstsunami.
102. Macha - See It Another Way (1999)
Post-rock meets gamalan. Verrassende combinatie die uitstekend werkt. Geweldige youtube-ontdekking.
103. Bruce Haack - The Electric Lucifer (1970)
Canadese elektronica-pionier. Klinkt verrassend fris; haast flaming lips’achtig.
104. Sandy Bull - Fantasias for Guitar & Banjo (1963)
Instrumentale folkrock met wat raga-invloeden. Erg rustgevend!
105. Coil - Horse Rotorvator (1986)
Mystieke, verontrustende, erotische getinte industrial.
106. SubRosa - More Constant Than the Gods (2013)
Logge Stonermetal. Het contrast tussen de gitaren en de vioolpartijen laat de muziek episch aanvoelen.
107. Yagya - Sleepygirls (2014):
Geweldige gelaagde electronic uit ijsland.
108. Comus - First Utterance (1971)
verontrustende freakfolk; Hoor waar Opeth de mosterd vandaan haalt.
109. Japan - Tin Drum (1981):
Individuele vervreemding wegens verdrukking door blind collectivisme.
110. Paul & Linda McCartney - Ram (1971):
Los van de Beatles heeft Paul McCartney een stuk of vier (mijns inziens) perfecte poplaten gemaakt. Ram is zijn beste.
9
geplaatst: 27 oktober 2023, 14:20 uur
10. Oranssi Pazuzu - Mestarin Kynsi (2020)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/776000/776902.jpg?cb=1581091940
De lijst heb ik klaarblijkelijk goed getimed. Halloween staat voor de deur en ik open met griezelmuziek. Oranssi Pazuzu weet het impressionisme van gotische horror in muziek te vangen. Zo klinken de opzwepende fluitpartijen van Uusi Teknokratia als verwrongen bouwwerken die dreigende schaduwen werpen. Met de agressiviteit van Taivaan Portti zou je haast de wereld kunnen vernietigen.
9. John Coltrane - Ascension (1966)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4997.jpg?cb=1647343436
Deze artiest greep me zo genadeloos dat ik het hele oeuvre binnen een maand beluisterde. Giant Steps was dan ook mijn eerste echte kennismaking met Jazz. (en wat voor een!) Coltrane’s zoektocht naar nieuwe klanken bracht hem van bebop, naar modal jazz, naar freejazz. Er zijn weinig artiesten die zich zo kunnen vernieuwen. Hoewel hij veel meesterwerken heeft afgerond, blijft Ascension zijn beste album. Freejazz als deze klinkt vrij dissonant en overweldigend, maar echt moeilijk vind ik het niet. Een spirituele drang naar een stukje hemel op aarde. Het is een plaat die ik weliswaar niet rationeel begrijp, maar die mij wel raakt; ik laat me gewoon meevoeren.
8. Swans - To Be Kind (2014)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/427000/427481.jpg
De muziek van Swans is grof, groots, duister, dreigend, vervreemdend en verontrustend. Zo is het beklemmende gelach op Just A Little Boy ronduit ongemakkelijk, alsook het fanatieke geschreeuw van Gira op She Loves Us. Verder hou ik enorm van de eindeloze opbouwen in deze periode. De spanningsboog wordt welhaast ondragelijk lang uitgerekt. Gekmakend mooi!
7. Autechre - Tri Repetae (1995)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1148.jpg
Autechre lijkt muzikale abstractie het verst te hebben doorgevoerd. Tri Repetea is in dat opzicht nog slechts een overgangsalbum. We zijn verdwaald in een metropool, waarin we een mechanische intelligentie ontwaren. Wellicht is het AI? Ruimte voor individualiteit is hier niet. De massa is zelfs slechts een nummer. Een computer weet wel raad met nummers! Het is dan ook niet gek dat de muziek wat melancholiek en onderkoeld aanvoelt. Best intrigerend! Zo hou ik van de laagje-voor-laagje opbouw van Leterel. Slepende golfjes bewegen de luisteraar over een loopband. De mens als een product.
6. Biosphere - Substrata (1997)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/14000/14608.jpg
Hier begon mijn ambientliefde. Substrata bevat veel stijlkenmerken waarnaar ik zoek: koude en desolate klanken, met veel natuurgeluiden. Biosphere is ook een artiest die zich vernieuwd. Aanvankelijk componeerde hij ritmischer, maar gaandeweg werd de muziek abstracter. Dit werkt uitstekend. Sphere of No-Form is immers een van de gaafste ambientracks die ik ken. Uit de gure wind en regen doemen hier duistere klanken op. Er is iets aanwezig in het bos dat de vogels doet opschrikken. Het is iets….. dat het voorstellingsvermogen te boven gaat (Lovecraft doemt ook werkelijk waar overal op
)
5. Van der Graaf Generator - Pawn Hearts (1971)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5234.jpg?cb=1678920842
De oudste en sterkste emotie van de mens is angst voor het onbekende. De muziek op Pawn Hearts herbergt zo’n vrees. Zo spreken we over bezeten volgelingen die zich in een roes ter dood storten, een man die zich demonisch gedwongen voelt om te doden en een iemand die in zijn eenzaamheid spoken hallucineert. Met name A Plague of Lighthouse-keepers weet de isolatie en ongrijpbaarheid van de zee te vangen. Het doet me hierdoor wat denken aan de oude marinier van Coleridge. De muziek lijkt dan ook welhaast te zijn gecomponeerd vanuit een soort Engelse horrortraditie. Verder kom de combinatie van bezeten saxofoonpartijen bij weinig andere muziek tegen.
4 Dead Can Dance - Within the Realm of a Dying Sun (1987)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1305.jpg
Dead Can Dance behoort langzamerhand tot mijn lievelingsbands. Dit duo vermengt new-wave, folk en klassieke muziek. Het mysterieuze muziek die buiten alle tijdgewrichten staat. Ook hier hoor ik weer een mythologische onderlaag. De mystieke klanken van Persephone zijn hierdoor ook erg indrukwekkend; al moet ik ook wijzen naar de intimiderende zang van Lisa Gerrard. Haar zang doet mij denken aan een Griekse wraakgodin die met genoegen de levenslijnen van de soldaten op aarde doorknipt. De lijken op aarde vormen een vreemdsoortig gebed voor de destructieve kracht van oorlog. (Ares/Mars kijkt tevreden toe!)
3. Kate Bush - Hounds of Love (1985)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2791.jpg
Dit is voor mij het perfecte popalbum. Pakkende muziek met een detaillering die mij steeds terug laat komen. Zelfs een eenvoudige pianoballade als And Dream of Sleep weet, door de radiogeluiden, vergankelijkheid intens voelbaar te maken. Dat lijkt sowieso het thema te zijn. Op de A-kant verwijst Bush naar de eenvoud en nostalgie van de jeugd en op de B-kant horen we een serieuze exploratie van eindigheid. Twee uiteinden! Steeds met een aangename gloed, een ongrijpbare dreiging, maar ook veel acceptatie. Hello Earth is zelfs zo kwetsbaar dat ik er stil van word.
2. Talking Heads - Remain in Light (1980)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1004.jpg
De neurotische funkwave van Talking Head was zijn tijd vooruit. Het is de soundtrack van een opgejaagde maatschappij (en het tempo is sindsdien opgeschroefd). De teksten hebben eenzelfde soort cynische observationele komedie als je ook tegenkomt in de sitcoms van de jaren 90. Hier leerde ik dat een uitdagende, gelaagde manier van componeren ook buiten prog te vinden was. Zeker de eerste plaatkant is ronduit intens. Tegenwoordig waardeer ik de tweede plaatkant echter meer. Met name het bezwerende, ietwat tribale Listening Wind is indrukwekkend. Sluimerende muziek met interessante percussieklanken.
1. King Crimson - Red (1974)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4811.jpg
Ergens voelt het onwennig om 15 jaar lang dezelfde favoriete plaat te hebben. Desalniettemin ben ik nog steeds niet moe van deze muziek. De combinatie van jazz en prog is naadloos. Bovendien spelen de heren zo donker en dreigend dat metal ook geen gek label is. One More Red Nightmare is immers een regelrechte vuistslag. Daarnaast blijf ik onder de indruk van de ijzersterke opbouw van Starless. Van treurnis naar een indringende ontlading waarin leed een plek krijgt. Ook het abstractere Providence werkt uitstekend als lugubere opbouw naar dit hoogtepunt. Ik ben zo vervlochten met dit album dat de troonpositie nimmer hoeft te worden verwisseld.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/776000/776902.jpg?cb=1581091940
De lijst heb ik klaarblijkelijk goed getimed. Halloween staat voor de deur en ik open met griezelmuziek. Oranssi Pazuzu weet het impressionisme van gotische horror in muziek te vangen. Zo klinken de opzwepende fluitpartijen van Uusi Teknokratia als verwrongen bouwwerken die dreigende schaduwen werpen. Met de agressiviteit van Taivaan Portti zou je haast de wereld kunnen vernietigen.
9. John Coltrane - Ascension (1966)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4997.jpg?cb=1647343436
Deze artiest greep me zo genadeloos dat ik het hele oeuvre binnen een maand beluisterde. Giant Steps was dan ook mijn eerste echte kennismaking met Jazz. (en wat voor een!) Coltrane’s zoektocht naar nieuwe klanken bracht hem van bebop, naar modal jazz, naar freejazz. Er zijn weinig artiesten die zich zo kunnen vernieuwen. Hoewel hij veel meesterwerken heeft afgerond, blijft Ascension zijn beste album. Freejazz als deze klinkt vrij dissonant en overweldigend, maar echt moeilijk vind ik het niet. Een spirituele drang naar een stukje hemel op aarde. Het is een plaat die ik weliswaar niet rationeel begrijp, maar die mij wel raakt; ik laat me gewoon meevoeren.
8. Swans - To Be Kind (2014)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/427000/427481.jpg
De muziek van Swans is grof, groots, duister, dreigend, vervreemdend en verontrustend. Zo is het beklemmende gelach op Just A Little Boy ronduit ongemakkelijk, alsook het fanatieke geschreeuw van Gira op She Loves Us. Verder hou ik enorm van de eindeloze opbouwen in deze periode. De spanningsboog wordt welhaast ondragelijk lang uitgerekt. Gekmakend mooi!
7. Autechre - Tri Repetae (1995)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1148.jpg
Autechre lijkt muzikale abstractie het verst te hebben doorgevoerd. Tri Repetea is in dat opzicht nog slechts een overgangsalbum. We zijn verdwaald in een metropool, waarin we een mechanische intelligentie ontwaren. Wellicht is het AI? Ruimte voor individualiteit is hier niet. De massa is zelfs slechts een nummer. Een computer weet wel raad met nummers! Het is dan ook niet gek dat de muziek wat melancholiek en onderkoeld aanvoelt. Best intrigerend! Zo hou ik van de laagje-voor-laagje opbouw van Leterel. Slepende golfjes bewegen de luisteraar over een loopband. De mens als een product.
6. Biosphere - Substrata (1997)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/14000/14608.jpg
Hier begon mijn ambientliefde. Substrata bevat veel stijlkenmerken waarnaar ik zoek: koude en desolate klanken, met veel natuurgeluiden. Biosphere is ook een artiest die zich vernieuwd. Aanvankelijk componeerde hij ritmischer, maar gaandeweg werd de muziek abstracter. Dit werkt uitstekend. Sphere of No-Form is immers een van de gaafste ambientracks die ik ken. Uit de gure wind en regen doemen hier duistere klanken op. Er is iets aanwezig in het bos dat de vogels doet opschrikken. Het is iets….. dat het voorstellingsvermogen te boven gaat (Lovecraft doemt ook werkelijk waar overal op
) 5. Van der Graaf Generator - Pawn Hearts (1971)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5234.jpg?cb=1678920842
De oudste en sterkste emotie van de mens is angst voor het onbekende. De muziek op Pawn Hearts herbergt zo’n vrees. Zo spreken we over bezeten volgelingen die zich in een roes ter dood storten, een man die zich demonisch gedwongen voelt om te doden en een iemand die in zijn eenzaamheid spoken hallucineert. Met name A Plague of Lighthouse-keepers weet de isolatie en ongrijpbaarheid van de zee te vangen. Het doet me hierdoor wat denken aan de oude marinier van Coleridge. De muziek lijkt dan ook welhaast te zijn gecomponeerd vanuit een soort Engelse horrortraditie. Verder kom de combinatie van bezeten saxofoonpartijen bij weinig andere muziek tegen.
4 Dead Can Dance - Within the Realm of a Dying Sun (1987)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1305.jpg
Dead Can Dance behoort langzamerhand tot mijn lievelingsbands. Dit duo vermengt new-wave, folk en klassieke muziek. Het mysterieuze muziek die buiten alle tijdgewrichten staat. Ook hier hoor ik weer een mythologische onderlaag. De mystieke klanken van Persephone zijn hierdoor ook erg indrukwekkend; al moet ik ook wijzen naar de intimiderende zang van Lisa Gerrard. Haar zang doet mij denken aan een Griekse wraakgodin die met genoegen de levenslijnen van de soldaten op aarde doorknipt. De lijken op aarde vormen een vreemdsoortig gebed voor de destructieve kracht van oorlog. (Ares/Mars kijkt tevreden toe!)
3. Kate Bush - Hounds of Love (1985)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2791.jpg
Dit is voor mij het perfecte popalbum. Pakkende muziek met een detaillering die mij steeds terug laat komen. Zelfs een eenvoudige pianoballade als And Dream of Sleep weet, door de radiogeluiden, vergankelijkheid intens voelbaar te maken. Dat lijkt sowieso het thema te zijn. Op de A-kant verwijst Bush naar de eenvoud en nostalgie van de jeugd en op de B-kant horen we een serieuze exploratie van eindigheid. Twee uiteinden! Steeds met een aangename gloed, een ongrijpbare dreiging, maar ook veel acceptatie. Hello Earth is zelfs zo kwetsbaar dat ik er stil van word.
2. Talking Heads - Remain in Light (1980)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1004.jpg
De neurotische funkwave van Talking Head was zijn tijd vooruit. Het is de soundtrack van een opgejaagde maatschappij (en het tempo is sindsdien opgeschroefd). De teksten hebben eenzelfde soort cynische observationele komedie als je ook tegenkomt in de sitcoms van de jaren 90. Hier leerde ik dat een uitdagende, gelaagde manier van componeren ook buiten prog te vinden was. Zeker de eerste plaatkant is ronduit intens. Tegenwoordig waardeer ik de tweede plaatkant echter meer. Met name het bezwerende, ietwat tribale Listening Wind is indrukwekkend. Sluimerende muziek met interessante percussieklanken.
1. King Crimson - Red (1974)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4811.jpg
Ergens voelt het onwennig om 15 jaar lang dezelfde favoriete plaat te hebben. Desalniettemin ben ik nog steeds niet moe van deze muziek. De combinatie van jazz en prog is naadloos. Bovendien spelen de heren zo donker en dreigend dat metal ook geen gek label is. One More Red Nightmare is immers een regelrechte vuistslag. Daarnaast blijf ik onder de indruk van de ijzersterke opbouw van Starless. Van treurnis naar een indringende ontlading waarin leed een plek krijgt. Ook het abstractere Providence werkt uitstekend als lugubere opbouw naar dit hoogtepunt. Ik ben zo vervlochten met dit album dat de troonpositie nimmer hoeft te worden verwisseld.
1
geplaatst: 27 oktober 2023, 14:22 uur
Johnny Marr schreef:
Ken je de akoestische versie van The Sophtware Slump al? Ook een aanrader
Ken je de akoestische versie van The Sophtware Slump al? Ook een aanrader
Zoals bij zo veel albums het geval is: ik ben er nog niet aan toegekomen. Te veel muziek, te weinig tijd.
Verder draag ik bij deze het stokje over aan zaaf.
13
zaaf
geplaatst: 27 oktober 2023, 22:13 uur
Top 100 van https://www.musicmeter.nl/user/29941
Laat ik beginnen met een 'onverwachte disclaimer': muziek is niet objectiveerbaar. En over houdbaarheid kan je ook een stevige boom opzetten.
Voor de meeste muziek geldt, in mijn perceptie, dat ook al is bepaalde muziek best lang houdbaar, er vaak toch iets van smaakverlies optreedt mettertijd. Aan de andere kant kan muziek gevoelsmatig verbonden zijn aan levensfases, of gebeurtenissen, waardoor er een al helemaal niet meer te objectiveren meerwaarde (of minderwaarde) ontstaat. Ook kan identificatie een rol spelen: de pionier, de vakman, de wildebras...
Hier wilde ik het, qua verstandige woorden, wel even bij laten. Hopelijk heb ik me genoeg ingedekt.
Ik probeerde deze lijst samen te stellen, uiteraard met mijn liefde voor de platen hoog in het vaandel, maar met nog wat opdrachten in het hoofd: artiesten eenmalig vermelden (een oplettende waarnemer zal zien dat dat 'best goed' gelukt is), en trachten veel genres en stromingen die ik mooi vind te laten vertegenwoordigen.
Het was soms lastig kiezen uit de verschillende artiesten binnen een genre, maar vaak was het lastigste deel nog: welk album van de desbetreffende artiest zet ik erin... Ik maakte de lijst bijna een jaar geleden en er is inmiddels wel weer wat gepasseerd in mijn muziekbrein. Aangezien het toch nooit goed is heb ik m zo lekker gelaten. Anyway, let's go!
Bij de weg - klik op de link en u belandt bij de MuMe-albumpagina, klik op de cover en u krijgt de YT-pleelijst. De genrevermelding komt van RYM.
En over het tempo: elke dag 3 albums. Onee, dan komen we niet uit. Laatste dag dus alleen de nr 1.
Laat ik beginnen met een 'onverwachte disclaimer': muziek is niet objectiveerbaar. En over houdbaarheid kan je ook een stevige boom opzetten.
Voor de meeste muziek geldt, in mijn perceptie, dat ook al is bepaalde muziek best lang houdbaar, er vaak toch iets van smaakverlies optreedt mettertijd. Aan de andere kant kan muziek gevoelsmatig verbonden zijn aan levensfases, of gebeurtenissen, waardoor er een al helemaal niet meer te objectiveren meerwaarde (of minderwaarde) ontstaat. Ook kan identificatie een rol spelen: de pionier, de vakman, de wildebras...
Hier wilde ik het, qua verstandige woorden, wel even bij laten. Hopelijk heb ik me genoeg ingedekt.
Ik probeerde deze lijst samen te stellen, uiteraard met mijn liefde voor de platen hoog in het vaandel, maar met nog wat opdrachten in het hoofd: artiesten eenmalig vermelden (een oplettende waarnemer zal zien dat dat 'best goed' gelukt is), en trachten veel genres en stromingen die ik mooi vind te laten vertegenwoordigen.
Het was soms lastig kiezen uit de verschillende artiesten binnen een genre, maar vaak was het lastigste deel nog: welk album van de desbetreffende artiest zet ik erin... Ik maakte de lijst bijna een jaar geleden en er is inmiddels wel weer wat gepasseerd in mijn muziekbrein. Aangezien het toch nooit goed is
heb ik m zo lekker gelaten. Anyway, let's go! Bij de weg - klik op de link en u belandt bij de MuMe-albumpagina, klik op de cover en u krijgt de YT-pleelijst. De genrevermelding komt van RYM.
En over het tempo: elke dag 3 albums. Onee, dan komen we niet uit. Laatste dag dus alleen de nr 1.
1
zaaf
geplaatst: 27 oktober 2023, 22:18 uur
cosmic kid mag ik je vragen om de topictitel naar De Album Top 100 van (zaaf) te veranderen?
5
zaaf
geplaatst: 27 oktober 2023, 22:24 uur
100. www.musicmeter.nl/album/229118]Lightnin' Hopkins - Lightnin' (1961) - VS
Acoustic Texas Blues
Ben niet heel kapot van pure bluesplaten, daarvoor is het me vaak iets te eenvormig. Daar hebben mijn albumtopalbums vaak wat minder last van.
Dit is wel zo’n plaatje waar ik door aangetrokken word: Sam John heeft een rustig en prettige, doorleefde stem, speelt uitstekend akoestische gitaar op dit album en de ritmesectie heeft zowaar iets jazzies (ook weer niet zo gek met hun achtergrond en Rudy van Gelder achter de knoppen). Klinkt als 1 take, no overdubs en knus in je huiskamer.
___________________________________________________________________________________________________________________
99. www.musicmeter.nl/album/30531]Black Dog - Silenced (2005) - VK
IDM, Ambient Techno
Eerste plaat van oprichter Ken Downie met de gebroeders Dust, niet te verwarren met The Chemical Brothers of https://www.musicmeter.nl/artist/13682]The Dust Brothers - MusicMeter.nl. Album dat erg goed in elkaar zit. Diepe, dromerige ambient techno. Soort afterpartymuziek. Je kunt hem op de achtergrond hebben, maar met koptelefoon op space je lekker weg!
___________________________________________________________________________________________________________________
98. [url=www.musicmeter.nl/album/518927]Księżyc - Księżyc (1996) - POL
Avant-Folk
In mijn ijver en nieuwsgierigheid stortte ik me naar aanleiding van een (nu niet meer zo) recent geopend topic [url=https://www.musicmeter.nl/forum/4/11462/0#7379623]Reis rond de wereld - Album top 20 enthousiast op de landen die mij muzikaal minder bekend zijn. Kwam daarbij erg fraaie muziek tegen waarbij dit album meteen erg veel indruk maakte. Intrigerende mix van (Poolse) volksmuziek met ambient, door mooie damesstemmen gezongen, soms straight, soms meerstemmig, soms in canon. Erg fraai, maar de begeleidende muziek, de instrumentale keuzes, maken het helemaal top. Mysterieus, af en toe spooky, had ik het woord intrigerend al gebruikt? De opvolger kwam pas in 2015 uit en is bijna net zo mooi.
Acoustic Texas Blues
Ben niet heel kapot van pure bluesplaten, daarvoor is het me vaak iets te eenvormig. Daar hebben mijn albumtopalbums vaak wat minder last van.
Dit is wel zo’n plaatje waar ik door aangetrokken word: Sam John heeft een rustig en prettige, doorleefde stem, speelt uitstekend akoestische gitaar op dit album en de ritmesectie heeft zowaar iets jazzies (ook weer niet zo gek met hun achtergrond en Rudy van Gelder achter de knoppen). Klinkt als 1 take, no overdubs en knus in je huiskamer.
___________________________________________________________________________________________________________________
99. www.musicmeter.nl/album/30531]Black Dog - Silenced (2005) - VK
IDM, Ambient Techno
Eerste plaat van oprichter Ken Downie met de gebroeders Dust, niet te verwarren met The Chemical Brothers of https://www.musicmeter.nl/artist/13682]The Dust Brothers - MusicMeter.nl. Album dat erg goed in elkaar zit. Diepe, dromerige ambient techno. Soort afterpartymuziek. Je kunt hem op de achtergrond hebben, maar met koptelefoon op space je lekker weg!
___________________________________________________________________________________________________________________
98. [url=www.musicmeter.nl/album/518927]Księżyc - Księżyc (1996) - POL
Avant-Folk
In mijn ijver en nieuwsgierigheid stortte ik me naar aanleiding van een (nu niet meer zo) recent geopend topic [url=https://www.musicmeter.nl/forum/4/11462/0#7379623]Reis rond de wereld - Album top 20 enthousiast op de landen die mij muzikaal minder bekend zijn. Kwam daarbij erg fraaie muziek tegen waarbij dit album meteen erg veel indruk maakte. Intrigerende mix van (Poolse) volksmuziek met ambient, door mooie damesstemmen gezongen, soms straight, soms meerstemmig, soms in canon. Erg fraai, maar de begeleidende muziek, de instrumentale keuzes, maken het helemaal top. Mysterieus, af en toe spooky, had ik het woord intrigerend al gebruikt? De opvolger kwam pas in 2015 uit en is bijna net zo mooi.
1
geplaatst: 27 oktober 2023, 22:34 uur
Met The Black Dog en twee interessante- voor mij onbekende platen- begint deze top 100 al goed.
0
zaaf
geplaatst: 28 oktober 2023, 12:49 uur
panjoe mag ik je vragen om de topictitel naar De Album Top 100 van (zaaf) te veranderen?
0
zaaf
geplaatst: 28 oktober 2023, 15:28 uur
97. www.musicmeter.nl/album/26271]Chic - Take It Off (1981) - VS
Funk
Chic… in mijn jonge jaren een twijfelgeval: kan het nou wel, of is het toch te kazig. In de discotheek was het geen probleem, al was ik destijds (en nu nog steeds, om andere redenen, hahaha) kritisch op waar ik op danste. Chic was voor dat doeleinde prima. Maar thuis... ook al omdat ik de albums vaak niet in zijn geheel trok, daarvoor vond ik de composities dikwijls te pover. Nu zie ik dat iets anders, maar heb ik nog altijd moeite met de suikerzoete slowsongs. Take It Off is het album dat me wel altijd in zijn geheel bekoorde. En waarop de altijd fan-tas-tische baslijnen van Edwards floreren. Voor mij toch hét element dat eruit springt.
___________________________________________________________________________________________________________________
96. www.musicmeter.nl/album/20118]The Sonics - Here Are The Sonics (1965) - VS
Garage Rock, Proto-Punk
Ruige plaat, toonaangevend voor de aankomende proto-punk stroming. De toevoeging van zanger Gerry Roslie in 1964 gaf de groep een impuls in die richting, ook omdat Roslie een goede hand van schrijven had. De songs van zijn hand vind ik nog lekkerder dan de toch niet misselijke covers die op de plaat staan. De opvolger was ook van knappe kwaliteit, daarna ging de faam als een nachtkaars uit.
___________________________________________________________________________________________________________________
95. www.musicmeter.nl/album/7606]Enon - High Society (2002) - VS
Indie Rock[url=https://youtu.be/ALPz-Fpf3PI?list=PL10F4C4CA6C8282ED[/url]
Plaat die direct bij verschijnen bij me binnenkwam. Gevarieerde composities, afwisselende zang van bandleider en gitarist John Schmersal en bassiste Toko Yasuda, waarover Cate Le Bon zei: "She has the voice of a beautiful, icy ghost; it might be the spookiest thing I've ever heard." Mag wat overdreven zijn, maar haar zang is een zeer sterk element in het indie-geluid van Enon, waardoor ik soms aan Blonde Redhead moet denken. Dit album steekt er wat mij betreft met kop en schouders bovenuit (in hun discografie).
Funk
Chic… in mijn jonge jaren een twijfelgeval: kan het nou wel, of is het toch te kazig. In de discotheek was het geen probleem, al was ik destijds (en nu nog steeds, om andere redenen, hahaha) kritisch op waar ik op danste. Chic was voor dat doeleinde prima. Maar thuis... ook al omdat ik de albums vaak niet in zijn geheel trok, daarvoor vond ik de composities dikwijls te pover. Nu zie ik dat iets anders, maar heb ik nog altijd moeite met de suikerzoete slowsongs. Take It Off is het album dat me wel altijd in zijn geheel bekoorde. En waarop de altijd fan-tas-tische baslijnen van Edwards floreren. Voor mij toch hét element dat eruit springt.
___________________________________________________________________________________________________________________
96. www.musicmeter.nl/album/20118]The Sonics - Here Are The Sonics (1965) - VS
Garage Rock, Proto-Punk
Ruige plaat, toonaangevend voor de aankomende proto-punk stroming. De toevoeging van zanger Gerry Roslie in 1964 gaf de groep een impuls in die richting, ook omdat Roslie een goede hand van schrijven had. De songs van zijn hand vind ik nog lekkerder dan de toch niet misselijke covers die op de plaat staan. De opvolger was ook van knappe kwaliteit, daarna ging de faam als een nachtkaars uit.
___________________________________________________________________________________________________________________
95. www.musicmeter.nl/album/7606]Enon - High Society (2002) - VS
Indie Rock[url=https://youtu.be/ALPz-Fpf3PI?list=PL10F4C4CA6C8282ED[/url]
Plaat die direct bij verschijnen bij me binnenkwam. Gevarieerde composities, afwisselende zang van bandleider en gitarist John Schmersal en bassiste Toko Yasuda, waarover Cate Le Bon zei: "She has the voice of a beautiful, icy ghost; it might be the spookiest thing I've ever heard." Mag wat overdreven zijn, maar haar zang is een zeer sterk element in het indie-geluid van Enon, waardoor ik soms aan Blonde Redhead moet denken. Dit album steekt er wat mij betreft met kop en schouders bovenuit (in hun discografie).
1
geplaatst: 29 oktober 2023, 09:45 uur
Lekker begin zaaf gap! Vree chique!
Edit: Take It Off eens opgezet, heel plezierig album, toffe tip!
Edit: Take It Off eens opgezet, heel plezierig album, toffe tip!
1
zaaf
geplaatst: 29 oktober 2023, 17:12 uur
94. www.musicmeter.nl/album/756629]Slauson Malone - A Quiet Farwell, 2016-2018 (2019) - VS
Sound Collage, Experimental Hip Hop
Jasper Marsalis is de zoon van trompettist Wynton. Hij maakte deel uit van het collectief Standing on the Corner en ging in 2018 zijn eigen weg. En als ik zeg eigen weg dan bedoel ik ook eigen weg. Dit is een album waar, als je de albumtitel mag geloven, enige jaren aan is gewerkt. Wat de prestatie nog knapper maakt imho, want het resultaat klinkt divers maar ook erg als één geheel. Als geheel klopt het, ik beluister nooit de losse nummers. Donkere, zeer experimentele hiphop, met collages en vervormingen en duistere bevlogen teksten. Jasper klinkt niet als een vrolijke jongen, maar de muzikaliteit is hem duidelijk met de paplepel ingegoten.
___________________________________________________________________________________________________________________
93. www.musicmeter.nl/album/194911]Dadawah - Peace & Love (1974) - JAM
Nyahbinghi
Nyahbinghi is één van de oudste stromingen binnen het Rastafari-geloof. Michael George Henry, alias Ras Michael, alias Dadawah is een ingewijde in deze stroming en uit dat op aanstekelijke wijze op deze plaat. Het is een bijzondere vorm van reggae, met een dominante zang en dito basgeluid, minimale verdere begeleiding en congas als percussie. Ik kan er helemaal in kopje onder gaan, zeker onder speciale omstandigheden.
Album kon ik als playlist niet vinden...
___________________________________________________________________________________________________________________
92. www.musicmeter.nl/album/158267]Barry Adamson - Soul Murder (1992) - VK
Film Score, Acid Jazz, Dark Jazz[url=https://youtu.be/pLhsml9BQO0?list=OLAK5uy_npfurVzSWYqADYxnTsDiZQai7a48_gJ2c[/url]
Slechts 1 filmscore in deze lijst, maar misschien moet ik anderhalf zeggen. Oké, anderhalf. Ik ga hier niet over de uitgebreide CV van Barry uitweiden, maar de man heeft zijn sporen verdiend. En de manier waarop hij zijn ervaring en voorliefdes laat samensmelten in zijn solocarriere, maakt dat ik de man hoog heb zitten. Voor hem geldt, zoals bij tamelijk veel nominaties alhier, dat ik voor iets meer geld ook een ander album had genoemd hier. Maar zonder die sponsoring houd ik het bij deze, elektronisch, jazzy en met hier en daar een sfeervol spoken word. En vooral mooi, erg mooi.
Sound Collage, Experimental Hip Hop
Jasper Marsalis is de zoon van trompettist Wynton. Hij maakte deel uit van het collectief Standing on the Corner en ging in 2018 zijn eigen weg. En als ik zeg eigen weg dan bedoel ik ook eigen weg. Dit is een album waar, als je de albumtitel mag geloven, enige jaren aan is gewerkt. Wat de prestatie nog knapper maakt imho, want het resultaat klinkt divers maar ook erg als één geheel. Als geheel klopt het, ik beluister nooit de losse nummers. Donkere, zeer experimentele hiphop, met collages en vervormingen en duistere bevlogen teksten. Jasper klinkt niet als een vrolijke jongen, maar de muzikaliteit is hem duidelijk met de paplepel ingegoten.
___________________________________________________________________________________________________________________
93. www.musicmeter.nl/album/194911]Dadawah - Peace & Love (1974) - JAM
Nyahbinghi
Nyahbinghi is één van de oudste stromingen binnen het Rastafari-geloof. Michael George Henry, alias Ras Michael, alias Dadawah is een ingewijde in deze stroming en uit dat op aanstekelijke wijze op deze plaat. Het is een bijzondere vorm van reggae, met een dominante zang en dito basgeluid, minimale verdere begeleiding en congas als percussie. Ik kan er helemaal in kopje onder gaan, zeker onder speciale omstandigheden.
Album kon ik als playlist niet vinden...
___________________________________________________________________________________________________________________
92. www.musicmeter.nl/album/158267]Barry Adamson - Soul Murder (1992) - VK
Film Score, Acid Jazz, Dark Jazz[url=https://youtu.be/pLhsml9BQO0?list=OLAK5uy_npfurVzSWYqADYxnTsDiZQai7a48_gJ2c[/url]
Slechts 1 filmscore in deze lijst, maar misschien moet ik anderhalf zeggen. Oké, anderhalf. Ik ga hier niet over de uitgebreide CV van Barry uitweiden, maar de man heeft zijn sporen verdiend. En de manier waarop hij zijn ervaring en voorliefdes laat samensmelten in zijn solocarriere, maakt dat ik de man hoog heb zitten. Voor hem geldt, zoals bij tamelijk veel nominaties alhier, dat ik voor iets meer geld ook een ander album had genoemd hier. Maar zonder die sponsoring houd ik het bij deze, elektronisch, jazzy en met hier en daar een sfeervol spoken word. En vooral mooi, erg mooi.
1
zaaf
geplaatst: 30 oktober 2023, 16:00 uur
91. www.musicmeter.nl/album/180111]Four Tet - There Is Love in You (2010) - VK
Microhouse, Organic House
Mijn favoriet van Kieran, hij maakte ervoor ook sterke platen, maar deze is gevoelvoller en 'breder' dan zijn eerdere werk. Heeft m ook niet meer overtroffen, helaas. Favoriete songs wisselden over de jaren, ook afhankelijk van stemming, maar als geheel heb ik de plaat erg hoog zitten.
___________________________________________________________________________________________________________________
90. www.musicmeter.nl/album/15407]France Gall - Baby Pop (1966) - FRA
Yé-yé, French Pop
France Gall, aan faam geholpen door Serge Gainsbourg en haar ESF succes. Ze stond voor een langdurige carriere die na een lichtvoetige startperiode serieuzer werd, maar eigenlijk altijd met goede kwaliteit. Ik kies wel voor een album uit haar begintijd, de sfeer van dit album bevalt me erg goed en de songs zijn erg sterk.
___________________________________________________________________________________________________________________
89. www.musicmeter.nl/album/401536]Childish Gambino - Because The Internet (2013) - VS
Abstract Hip Hop, West Coast Hip Hop[url=https://youtu.be/yHFAbsecOnk?list=OLAK5uy_lcmuLgyK0Jp6lV2BTO2mUoAs7qYWGgYLg[/url]
Creatieve - jaaa ik kan het woord weer eens gebruiken! - Duizendpoot Glover komt hier met een groeier van jewelste. Een klein aantal songs deed het meteen voor me, veel kwartjes moesten met de jaren vallen. Het albumconcept vloeit voort uit een gesprek dat Glover had met Beck, over de invloed van social media en veel van zijn zinnen begonnen met 'because the internet', waarop Beck repliceerde dat hij zijn nieuwe album zo moest noemen. Zo geschiedde. En dat concept vult hij zeer muzikaal in, met sterke hooks en met ironie.
Microhouse, Organic House
Mijn favoriet van Kieran, hij maakte ervoor ook sterke platen, maar deze is gevoelvoller en 'breder' dan zijn eerdere werk. Heeft m ook niet meer overtroffen, helaas. Favoriete songs wisselden over de jaren, ook afhankelijk van stemming, maar als geheel heb ik de plaat erg hoog zitten.
___________________________________________________________________________________________________________________
90. www.musicmeter.nl/album/15407]France Gall - Baby Pop (1966) - FRA
Yé-yé, French Pop
France Gall, aan faam geholpen door Serge Gainsbourg en haar ESF succes. Ze stond voor een langdurige carriere die na een lichtvoetige startperiode serieuzer werd, maar eigenlijk altijd met goede kwaliteit. Ik kies wel voor een album uit haar begintijd, de sfeer van dit album bevalt me erg goed en de songs zijn erg sterk.
___________________________________________________________________________________________________________________
89. www.musicmeter.nl/album/401536]Childish Gambino - Because The Internet (2013) - VS
Abstract Hip Hop, West Coast Hip Hop[url=https://youtu.be/yHFAbsecOnk?list=OLAK5uy_lcmuLgyK0Jp6lV2BTO2mUoAs7qYWGgYLg[/url]
Creatieve - jaaa ik kan het woord weer eens gebruiken! - Duizendpoot Glover komt hier met een groeier van jewelste. Een klein aantal songs deed het meteen voor me, veel kwartjes moesten met de jaren vallen. Het albumconcept vloeit voort uit een gesprek dat Glover had met Beck, over de invloed van social media en veel van zijn zinnen begonnen met 'because the internet', waarop Beck repliceerde dat hij zijn nieuwe album zo moest noemen. Zo geschiedde. En dat concept vult hij zeer muzikaal in, met sterke hooks en met ironie.
1
geplaatst: 30 oktober 2023, 17:59 uur
Intrigerend tot nu toe: 2 albums die ik wil checken en 1 artiest (Adamson) die al op mijn lijst stond, maar dit album nog niet - ga gerust zo voort 
1
geplaatst: 30 oktober 2023, 18:01 uur
Bij een zaaflijstje hou ik m'n oren altijd gespitst, tot nu toe zeker de moeite waard!
1
geplaatst: 30 oktober 2023, 18:12 uur
Barry Adamson 
Ik ken van zijn 1ste vier solo-albums enkel de 2de niet en laat die nu toevallig hier voorbij komen. Gezien de kwaliteit van die andere zal ik Soul Murder zeer zeker gaan checken!
Ik ken van zijn 1ste vier solo-albums enkel de 2de niet en laat die nu toevallig hier voorbij komen. Gezien de kwaliteit van die andere zal ik Soul Murder zeer zeker gaan checken!
* denotes required fields.