Nee, maar collega's van mij wel .

De combinatie van drukte en impulsieve interesses, vertraagt het e.e.a. Ik probeer i.i.g elke week een vijftal te plaatsen.

impulsieve interesses zijn een enorm verzachtende omstandigheid

70. Fairport Convention - Unhalfbricking (1969)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5069.jpg
Fairport Convention maakt traditionele folkmuziek met eigentijdse arrangementen. Deze combinatie waardeer ik zeer. Dit aspect komt weliswaar sterker naar voren bij Liege & Lief, maar deze plaat heeft dan weer een fijne laidbacksfeer. Met name het gitaarspel van Richard Thompson verheft deze muziek. Zo vind ik de bewerking van traditional A Sailor’s Life ronduit geïnspireerd. Het gitaargedreven extro is i.i.g. memorabel. Mijn lievelingsnummer op dit album is echter Autopsy. Heerlijke jazzy drums creëren samen met die heerlijke klaagzang van Sandy Danny een beklemmende sfeer. Dit soort uitstekende nummers benadrukken eens te meer dat ik mij nodig eens moet verdiepen in de Britse folkscene.

69. Fennesz - Black Sea (2008)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/144000/144241.jpg
De prachtige hoesfoto geeft een goede impressie van de muziek. De klanken hebben een structuur, maar deze lijkt te zijn vervaagt. Alsof de tonen verdrukt worden door mos en ander onkruid. Het is een desolaat landschap waarin je prettig kan ronddolen. Het tien minuten lange titelnummer, zet de stijl gelijk goed neer. Het is een rustige trek door gruizige klanken, omgevingsgeluiden en wat gitaarflarden die door de monotonie klieven. Ambient waarin je kan verdwalen.

68. Blackfilm - Blackfilm (2008)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/131000/131177.jpg?cb=1539143897
De muziek bevindt zich ergens tussen triphop en ambient-techno. Het album bevat duistere en zwoele sfeerstukjes. Dikwijls sluimert er agressiviteit onder de oppervlakte. Een muzikale arthousethriller, die impliceert dat een uitbarsting zal volgen. Het heeft ergens ook wel een Silent-Hillsfeertje. Beklemmende surrealistische horror met een vagelijk seksuele spanning. Het zijn dit soort elementen die van Stalingrad zo’n verschroeiend nummer maken. Dit wordt opgevolgd door de mysterieuze hulpkreet van Sonar. De rest van het album is ook aangenaam, maar met name dit kwartiertje blijft mij bij. Dit soort filmische, dreigende muziek gaat er bij mij in als zoete koek.

67. Yes - Close to the Edge (1972)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2136.jpg?cb=1578501008
Mijn liefhebberij voor prog heeft iets weg van een lang huwelijk. Er is genoeg dat me ergert; met name omdat ik het genre goed ken; maar de begeerlijke elementen die mij ooit aantrokken, ontwaar ik evenzeer. Yes is een band die zowel de goede als de slechte eigenschappen van prog belichaamt. Je hoort enerzijds pretentieuze, ego-gedreven muziek, maar anderzijds is het totaalgeluid soms ronduit magisch. Close to the Edge is hierdoor een monument van een nummer. Je hoort veel buitenissige toets en gitaarpartijen, maar door het geniale bas en drumspel voelen deze uitspattingen niet redundant . De compositie lijkt zodoende van creativiteit uit zijn voegen te barsten, maar desondanks behoudt de band een inzichtelijke spanningsboog. De tweede plaatkant is minder intens, maar ook aangenaam. Het is een album waarvan ik soms denk dat ik het te veel heb beluisterd, om het vervolgens een paar keer achter elkaar te beluisteren. Prachtmuziek!

66. Jean-Michel Jarre - Zoolook (1984)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/7000/7450.jpg?cb=1541021686
Tijdens mijn studie raakte ik geïntrigeerd door wat ik maar analoge elektronica zal noemen; ik bedoel grofweg de electronische muziek voordat de computer een hulpmiddel werd. Er zit een soort warme imperfectie in deze muziek! Jean- Michel- Jarre is een van mijn lievelingsartiesten binnen deze ‘stijl’ Zoolook is een van zijn oncoventionelere platen. Verbasterde stemmen zijn vervlochten met de toetspartijen. Het heeft een esoterisch en zweverig karakter. Ethnocolour is een nummer waar ik steeds maar weer naar terugkeer. Van de wat kortere composities vind ik het lome, benevelde Wooloomooloo erg mooi. Intrigerende muziek van een muzikant die het experiment nooit heeft geschuwd.

Count me in!!

- trebremmit
- Barney Rubble
- zaaf
- Sandokan-veld
- Reijersen
- Cosmic Kid
- wendyvortex

- trebremmit
- Barney Rubble
- zaaf
- Sandokan-veld
- Reijersen
- Cosmic Kid
- wendyvortex
- -SprayIt-

- trebremmit
- Barney Rubble
- zaaf
- Sandokan-veld
- Reijersen
- Cosmic Kid
- wendyvortex
- -SprayIt-
- Snoeperd

65. Flying Horseman - Night Is Long (2015)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/506000/506275.jpg
De beperkte zichtbaarheid van de nacht drijft onze blik inwaarts. Dit soort nachtelijke contemplaties vormen de slokdarm van deze koortsige rock. De muziek is gedrenkt in alcohol en kopzorgen. De bassen vestigen een onvaste tred en de toetsen zoemen als een invallende kater. Het is echter de zweterige sfeer die immer wederkeert. Hoewel het paranoïde gitaargepluk op Money het tempo verhoogt, is dit lome, trage muziek. Met name het titelnummer lijkt oneindig te zijn gevangen in een katerdroom. Het dronken duister ontvouwt zich klaarblijkelijk in een louche tent in Antwerpen. Ach ja, het is (al met al) een tijdelijk verblijf; de zon herrijst reeds.

64. Kashiwa Daisuke - Program Music I (2007)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/123000/123320.jpg
Het mooie van kunst is dat genre-grenzen interessant worden doorbroken. Program Music schiet alle kanten op. Het is een wilde vermenging van jazz, electronic- en klassieke muziek. Ondanks het experimentele karakter, vind ik de plaat opvallend toegankelijk. Het album bevat twee lange composities die rustig opbouwen, waardoor ze de luisteraar aan de hand meenemen. De klassieke klanken hebben verder een warme nostalgische gloed. De muziek komt zo kinderlijk over. Het speelse karakter voorkomt echter wel dat de composities pretentieus aanvoelen. Daarnaast wil ik nog een lans breken voor het tweede en derde deel van Program Music. Het is net wat melancholieker en zwaarder van karakter, maar evenzeer erg mooi. Die twee platen verdienen meer aandacht.

63.The Ocean - Precambrian (2007)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/99000/99874.jpg
Een aantal malen nam ik deel aan de Super-Tip Topper; met name Precambrian blijft mij bij. We horen hier lange, logge metal met tektonisch trage spanningsbogen. Op Rhaycian slepen knisperende bassen zich langzaam voorwaarts. Zijwaartse pianotonen en tegendraadse percussie veroorzaken de eerste scheurtjes. Triestige strijkers houden de boel nog bij elkaar, maar uiteindelijk komt het metaal naar boven. Een metal-lawine! Het album heeft veel van dit soort sfeerstukjes. De tweede CD heeft hierdoor een mythologische zwaarte; de soundtrack van eeuwenlange processen. Ik meen me te herinneren dat ik de eerste CD ook aangenaam vind…Ooit eens…..Toen ik het lang geleden beluisterde.

62. Tom Waits - Alice (2002)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2939.jpg
De muziek van Tom Waits lijkt door olie, teer en tabak te zijn getekend; al was het maar door zijn gromstem. De imperfectie verhult dat de muziek stiekem sentimenteel is. Wellicht is juist het contrast kenmerkend. Zo is het titelnummer lief en zoet, maar het heeft ook een kroegweemoed. Verder waardeer ik het welhaast post-modernistische absurdisme van deze plaat. De arrangementen lijken doelbewust artificieel en theatraal; alsof het album niet alleen gaat over sterke verhalen, maar ook over het vertellen daarvan. Door deze intrigerende onderstroom verkies ik Alice boven de potten en pannen-blues van Bone Machines..

61. Björk - Homogenic (1997)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1504.jpg
Ik ben afgeknapt op het recente werk van Björk, maar haar albums in de jaren 90 blijven overtuigend. Homogenic is een koude, sensuele plaat. De combinatie van lome trip-hop en zweverige arrangementen creëert een sprookjesachtige sfeer; hoewel het gevaar nooit ver weg is. Zo opent de plaat met de intense paranoia van Hunter. Lijzige elektronica en verdoezelende zangpartijen brengen mij naar het puntje van mijn stoel. Mijn lievelingsnummer is echter Bachelorette: een gewichtige fabel met een strijker-barrage. Eigenlijk vind ik enkel Pluto een stoorzender. Niet zo zeer omdat het uitdagender is, maar omdat het de feeërieke flow verstoort. Dit smetje zie ik echter met alle liefde door de vingers.

Mooi om te zien dat Precambrian je top 100 albums heeft gehaald, dat doet mij deugd om te zien

60. Bob Dylan - Bringing It All Back Home (1965)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/25000/25957.jpg
Ik schrijf weinig over Bob Dylan; desalniettemin reken ik hem tot mijn lievelingsartiesten. Vier albums verdienden dan ook eigenlijk een plek. Bringing It All Back Home heeft de eer. Het is een overgangsplaat- deels akoestisch; deels elektrisch- waarop je een opstandige, jeugdige Dylan hoort. Een man die met een gitaar in verzet komt tegen een oneerlijke wereld. Zo vuurt hij op Subterranean Homesick Blues woorden als kogels af en hekelt hij op It's Alright, Ma (I'm Only Bleeding) grote idealen die zelfzuchtigheid verbloemen En die stem? Die went! Mooizangerij past ook niet bij vilein woordengekletter. Zijn versies zijn daardoor scherper dan die van zijn vertolkers.

Niettemin had hier bijna Time Out of Mind (1997) gestaan. Op die plaat horen we een oudere Dylan; gefrustreerd vechtend tegen zijn eigen sterfelijkheid. De oude profeet ziet duidelijk zijn Apocalyps. De folk is blues geworden; de opstandige stem toont een krassend verval. Ergens heeft het iets universeels: een ieder realiseert zich immers eens dat het wellicht nog niet donker is, maar dat de schemer aanvangt.

59. Pink Floyd - Meddle (1971)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4285.jpg
Jarenlang was Animals mijn favoriete album, maar tegenwoordig gaat mijn aandacht uit naar het oudere werk. Dit is nog een echt teamproduct. Zo vertolkt zelfs Nick Mason een glansrol. Zijn welhaast tribale drumwerk, samen met de donderende bassen, resulteert in de opgefokte sfeer van One of These Days . Een heerlijk agressief openingsnummer! Hoewel de A-kant geen steken laat vallen, herinner ik mij voornamelijk Echoes. Een plaatkant-vullende compositie die het dreigende van de ruimte vangt. De walvisgeluiden halverwege zijn een briljante vondst. Het vestigt een onleefbaar landschap. Wonderlijk doemt toch de melodielijn weer op, om aan het eind wederom in een zwart gat gevangen te geraken.

58. Miles Davis - Kind of Blue (1959)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/111.jpg
Hé; Kind of Blue. Laat me raden; je zet jazzplaten op omdat je gecultiveerd wil overkomen. Lekker gewichtig doen onder het genot van budget-whiskey, terwijl je doorratelt over de literaire kwaliteiten van Shakespeare en het cinematografische belang van Citizen Kane. Deze plaat is namelijk zo’n duidelijke jazzklassieker dat een vermelding gemakzuchtig voelt. Ik vind het echter daadwerkelijk een van de beste platen die ik ken. De muzikanten zijn hier perfect op elkaar ingespeeld. Zo hoor je op So What hoe vertrouwd John Coltrane het stokje van Miles Davis overneemt. Bovendien vallen de kleine improvisaties van drummer Jimmy Cobb mij meer op. Hij versnelt, vertraagt en vult vlekkeloos lacunes op. Zo komen de solo’s net even wat dynamischer over. Zulke details laten mij steeds terugkeren; zelfs nu ik meer jazz ken.

57. Anna von Hausswolff - Dead Magic (2018)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/704000/704367.jpg?cb=1512709042
Dit is gedistilleerde gothic horror. De orgelrock van Hausswolf klikt traag en gewichtig. Het is bombastisch, maar net als het hoogdravende taalgebruik in Turn of the Screw, is dat uiterst functioneel. Het is vervormde audioarchitectuur waartegen de mens wegvalt. Daar waar dit stijlelement op Ceremony bedachtzaam overkwam, is het hier eerder luguber. Anna krijst zelfs soms als een Yoko Ono’esque klopgeest, hetgeen verbazingwekkend goed werkt. De muziek vormt zo een dreigend spookverhaal dat de angst voor het donker herintroduceert.

56. Harold Budd - The White Arcades (1988)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/28000/28855.jpg
De fluwelen muziek van Harold Budd komt puntig over. Het zijn mysterieuze scénes die de verbeelding prikkelen. Zowel de bondigheid als de bescheiden arrangementen laten veel aan de verbeelding over. Budd werkt hierdoor haast als de schilder van een abstract schilderij. Ook hij onderneemt een zoektocht naar de essentie. Een mooi uitgangspunt dat goed naar voren komt op The White Arcades. De mysterieuze klankkleuren impliceren een terugkerende duisternis. Zo vormen de hoge pianotonen op Algebra of Darkness een sterk contrast met de subtiele basklanken op de achtergrond. Het is tekenend voor de ingehouden, ademloze, spanning die de rode draad van het album vormt.

ah deze Budd en Anna... heerlijk!

59. Pink Floyd - Meddle.

De walvisgeluiden halverwege zijn een briljante vondst.

Ik heb altijd gedacht dat de geluiden van een albatros waren, maakt verder niet uit.

De klanken zijn gemaakt middels een gitaar met een wah-wahpaddle, waarbij de imput en output-kabels zijn omgedraaid. (zie hier). Verder is het een kwestie van associatie lijkt me.

55.Frank Zappa - Hot Rats (1969)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4986.jpg?cb=1555822351
Het is fijn als een artiest zichzelf niet té serieus neemt, maar desondanks wordt muzikale komedie al gauw flauw. De sociaal satirische platen van Frank Zappa zet ik daarom slechts sporadisch op. het Jazzwerk is meer mijn ding. Zeker ook omdat de humor volgt uit de cartooneske opzet van de composities. Deze muzikant vergroot clichés tot een soort absurdisme. De blues op Willie The Pimp klinkt hierdoor ronduit smerig. Peaches en Regalia heeft bovendien de streetsmarts van een hiphop en The Gumbo Variations is een uitzinnige uitbarsting. Hot Rats is door zulk soort cartoonisme een tijdloos muzikaal feestje!

54. Ash Ra Tempel - Ash Ra Tempel (1971)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/6000/6847.jpg
Niet alles wat ik mooi vind, kan ik even goed beschrijven. Ik doe toch maar een poging. Deze plaat heeft een ongedwongen, mystieke sfeer. Met name de interactie valt op; wellicht omdat er in de studio weinig aan de opnames is veranderd, waardoor de spontaniteit is behouden . Dit heeft iets magisch. Neem bijvoorbeeld de langzame opbouw in Amboss, waar pas na drieënhalve minuut de drums binnenvallen. Kippenvel! Ook de gitaarexplosie is aangenaam. Desalniettemin waardeer ik het zweverige tweede nummer meer. Ik hou klaarblijkelijk meer van de zoektocht dan van het explosieve eindpunt. Op dit nummer zweef ik heerlijk weg.

53. Set Fire to Flames - Sings Reign Rebuilder (2001)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/7000/7222.jpg
Niks onderstreept vergankelijkheid beter dan muziek die is opgenomen in een sloopwoning. Dit opnameproces beïnvloedde de muziek op tweeërlei manieren. Enerzijds hoor je omgevingsgeluiden: zoals de politiesirenes op Love Song for 15 Ontario. Anderzijds heeft deze muziek een prettig onbestemd karakter. De noten lijken niet zo zeer gecomponeerd, als toevallig gevonden. Daar waar de latere muziek van zusterband Godspeed You! Black Emperor te concreet en voorspelbaar wordt, eist deze band hier volledig de aandacht op. Vienna Arcweld / Fucked Gamelan / Rigid Tracking begint bijvoorbeeld dissonant en vervreemdend. Pas na zeven minuten horen we langzaam iets dat lijkt op strijkers. Net als een chemische reactie, wier activatie-energie is bereikt, ontstaat onverwacht een krachtige, energieke uitbarsting. Prachtig!

52. The Antlers - Hospice (2009)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/156000/156297.jpg?cb=1560838711
De klinische hallen van een palliatieve afdeling vormen de achtergrond voor een indringende tragedie. Koude klanken onderstrepen een ingehouden spanning. De stervenden wennen hier reeds aan de dood. Gedempte fluisteringen laten de pijn even verstommen. Hospice is een plaat gevuld met wanhoop. Vanaf het eerste moment horen we dat een hoofdpersonage zal sterven en dat elk verzet tevergeefs is. Zelfs de woede van Sylvia lijkt verstomd; alsof ze niet in staat is om haar doodsvonnis te overschreeuwen. De muziek is verder beschrijvend van toon, de triestigheid volgt meer uit wat er niet gezegd wordt…. En dan breekt Epilogue aan; het moment waarop de ingehouden spanning eindelijk losbarst; een intens schreeuwen tegen de oneerlijkheid van het lot. Dit album is een mokerslag!

51. Nick Drake - Five Leaves Left (1969)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/709.jpg
De perfecte herfstplaat! Nick Drake creëert een idyllisch natuurlandschap, waar elk seizoen onderstreept dat de tijd eindigt. Een boom valt om, een beek droogt op. Er zit een gevoel van verlies in deze muziek; hetgeen het sterkst naar bovenkomt op Day is Done. Een perfect miniatuurtje, waarin we aan het eind van de dag realiseren hoe weinig we hebben bereikt. Een mooie combinatie van brits, bitter stoïcisme en pastorale landschappen.

50. Orchestral Manœuvres in the Dark - Architecture & Morality (1981)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3794.jpg?cb=1595799149
Mijn liefde voor synthpop is bekoeld, maar een pakkend popnummer met koude synthesizertonen blijft aangenaam. OMD is een van de betere bands in deze stijl. Dit blijkt bijvoorbeeld uit Sealand; dat een onuitgesproken, verlangen herbergt. De klanken doen denken aan de zee; terwijl we, ondanks lichtvervuiling en industriestank, kijken naar een eindeloze horizon. Verder heb ik goede herinneringen aan Joan Of Arc (Maid of Orleans). Ik leerde het nummer als jochie kennen via een verzamelalbum van mijn vader. De mellotron in het intro vond ik ronduit angstaanjagend. Nog steeds een indrukwekkend stukje sfeerzetting.

49. Robert Rich / B. Lustmord - Stalker (1995)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/6000/6639.jpg
Het is fijn om een verborgen parel te ontdekken; zeker als deze refereert aan een van mijn favoriete regisseurs. Dit album weet de drassige sfeerschetsen van Stalker goed in muziek te vatten. Met name Synergistic Perceptions vormt een modderige nevel. Dreigend en beklemmend! Het is een soort klaagzang, vanuit een diepe grot, die waarschuwt voor een monster. Ik vind het verder erg knap hoe deze muziek een indringende geluidwereld creëert die de spanning consequent vasthoudt

48. Archive - Controlling Crowds (2009)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/158000/158731.jpg
De combinatie van hiphop, triphop en symfo maakt de muziek van Archive opvallend divers. Bovendien vind ik de levensbeschouwelijke thematiek van Controlling Crowds aangenaam. Het vertwijfelde Collapse/Collide bevat bijvoorbeeld de pijnlijke realisatie dat sommige vriendschappen en relaties eindigen, waardoor het verleden een kerkhof van aanvankelijk onverbreekbare verbintenissen vormt. Eenmaal de dertig behaalt; wordt de snelheid van de tijd, zoals benoemd op Kings Of Speed, ook een prangender gegeven. Deze thematiek maakt het album net iets indrigender, hoewel de band consequent goede platen aflevert.

47. The Doors - Strange Days (1967)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/225.jpg?cb=1627290613
De psychedelica van The Doors is hier aangevuld met een clowneske luchtigheid. Het circus is aanwezig! Al lijken de clowns dreigender dan normaal. De meegetrokken muzikanten vangen verder het absurdisme van het leven in een popnummer. Wat een show! Dat doen ze uitstekend! Het bluesy Love Me Two Time bevat bovendien briljant toetspartijen. De kluchtigheid van People Are Strange is ook memorabel: al was het maar omwille van de overtuigende lyrics. When The Music is Over is tot slot een verschroeiende afsluiter. Een tocht die ons naar het einde van de tijd brengt. Na afloop moeten we enkel het licht uitdoen.

46. U.K. - U.K. (1978)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3807.jpg
Muzikantenmuziek; het is opgebouwd rondom de virtuositeit van de vier heren. Het helpt dat ik zonder uitzondering deze muzikanten waardeer. Met name de combinatie van Bruford’s drumuitsloverij en de doeltreffende gitaarklanken van Holdsworth is goud waard. Ook dit album bevindt zich in het grensvlak van jazz en prog. Een grensstreek die als thuiskomen aanvoelt. Nevermore is mijn lievelingsnummer op deze plaat. Een aanstekelijk welhaast funky ritme, wordt subtiel gedreven tot een memorabele gitaaruitbarsting.

Hospice

De volgende update komt morgenavond; maar ik heb wel alvast iets waar jullie naar kunnen kijken terwijl jullie wachten.

45. Rachel's - Systems / Layers (2003)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/15000/15640.jpg?cb=1682543928
Sommige artiesten stoppen op hun hoogtepunt; zo ook de band rondom pianist Rachel Grimes. Hier wordt rock samengesmolten met kamermuziek. Bij tijd en wijlen horen we metropoolgeluiden. Het creëert een aparte dynamiek. Verder bevat het album louter parels. Water From the Same Source is prachtig pastoraal. Even Odd heeft de onstuimigheid van een windvlaag. Esperanza klinkt als ochtenddauw en Anytime Soon klinkt alsof de avond invalt. De muziek voelt visueel en veelzeggend. Wie heeft lyrics nodig als je instrumentaal al zo veel uitdrukt!

Liefhebbers van deze plaat moeten overigens ook City Life van Steve Reich beluisteren. Wellicht bevalt de soundtrack van Arcanum ook goed.

44.John Talabot - ƒin (2012)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/236000/236432.jpg
De meeste zomerse platen richten zich op het zonnige weer. Deze muziek vertolkt de klamme, bedrukkende sfeer van een zomernacht. Bij tijd en wijlen is de muziek ietwat luguber. Op Oro y Sangre lijkt zich zelfs een Giallohorror te voltrekken. De klanken zijn dikwijls surreëel en beneveld; hoewel het tempo hoog en opzwepend blijft. Onder meer When The Past Was Present is hierdoor een pakkende banger voor deze tropische week.

43. Jethro Tull - Thick as a Brick (1972)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/14000/14683.jpg
Soms is een satire zo goed dat het een toonbeeld van die stijl wordt. Denk aan Scream voor horrorfilms, of Het Lijden van de Jonge Werther voor romantische fictie. Op vergelijkbare wijze wilde Jethro Tull progliefhebbers, die in Aqualung een conceptalbum zagen, satirisch van repliek voorzien. Het heeft echter geresulteerd in een geweldige epic, met heerlijk snedige lyrics en een arrangement dat symfo en folkrock explosief mengt. Het is een van de hoogtepunten binnen de progrock! Tull zou het zelfde trucje herhalen op A Passion Play. Hoewel ik de jazzrock daar tof vind, is die plaat wisselvalliger.

42. Aphex Twin - Selected Ambient Works Volume II (1994) https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5785.jpg?cb=1574948452
De muziek van Aphex Twin heeft een opstandige ondeugendheid: een duistere onderstroom die naar horror overhelt. Het is dan wellicht opmerkelijk dat ik voor zijn rustigste plaat kies. De chaos is hier nochtans subtiel en sluimerend aanwezig. Radiator en Hankie kunnen zo op de soundtrack van een horrorfilm staan. Het is overigens tekenend voor het talent van Richard D. James; dat hij met één release meer toffe muziek aflevert, dan sommige artiesten in hun gehele carrière maken . Ook tekenend is dat het beste nummer van het album eigenlijk een bonustrack is. Stone in Focus is ronduit rustgevend.

41. Peter Gabriel - Peter Gabriel (1982)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/954.jpg
De muziek van Peter Gabriel ken ik al vrij lang. Sledgehammer en Solisbury Hill zijn lievelingsnummer van mijn vader. Hoewel Gabriel veel mooie muziek heeft gemaakt, vind ik IV zijn beste plaat. Een intrigerende combinatie van wereldmuziek en new-wave. Wat voornamelijk opvalt, zijn de ijzersterke drum- en percussiepartijen. Het album voelt hierdoor tegendraads en eigenzinnig aan. Lay Your Hands on Me toont dit het duidelijkst: met name de sectie na het eerste refrein, waarin de drumsalvo’s ronduit dreigend klinken. Het prijsnummer blijft echter San Jacinto. Een hypnotiserende opbouw leidt hier naar een emotionele uitbarsting (“I Hold the Line”). Ik kan me niet voorstellen dat er ooit een moment komt dat deze artiest mij verveelt.

Lekkere klapper hé dat album van Talabot

Absoluut, mijn go to zomerplaat

40. David Sylvian - Secrets of the Beehive (1987)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/893.jpg?cb=1510084304
De ontwikkeling van David Sylvian is vergelijkbaar met die van Mark Hollis. Van elektronische toegankelijkheid, naar beschouwelijke, organische muziek. Hier wordt pop teruggebracht tot de essentie. Daar waar Hollis een ode aan de lente bracht, is dit een echte herfstplaat. De zon daalt en blijft kortstondiger. In afwachting van de duisternis, neemt de muziek de balans van een leven op. De arrangementen bevatten mooie breekbare momenten. Zo denk ik bijvoorbeeld aan de passage in
The Devil’s Own waarop blazers de lucht klaren, of de triestige stiltes op Waterfront. Dit is vertwijfelde muziek, waarbinnen klanken voorzichtige stappen voorwaarts zetten.

39. Mastodon - Crack the Skye (2009)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/152000/152078.jpg
De uitmuntende dynamiek voelt aan als een achtervolging. Donderende drumpartijen jagen op scheurende gitaarklanken. De toetsen vormen een zweverige achtergrond; een pijnlijk contrast met het geweld op de voorgrond. Die paranoïde dynamiek komt terug in de thematiek. Het plot tegen de tsaar is ontdekt, maar Raspoetin tracht zijn executie te ontlopen. Een dynastie stort bloederig in elkaar. Wat een lot om onder het genot van een groteske gitaarsolo te eindigen! The Czar is met recht een epic! Ook het titelnummer, dat verhaalt over de zelfmoord van de zus van drummer Brann Dailor, is indrukwekkend. Het einde van een tijdperk slaat hier op persoonlijke leed. De muziek weet de zwaarte van de teksten te benadrukken; hetgeen resulteert in een indrukwekkende luisterervaring.

38.Motorpsycho - Trust Us (1998)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3280.jpg
Ik waardeer het als een bandgeluid veel variatie bevat. Motorpsycho begon als stonerband; maar voegde al snel psychedelische, prog en post-rockelement aan hun geluid toe. Trust Us is hierdoor een eclectische plaat; hoewel de ruige, losse speelstijl een rode draad vormt. Ook het exploratie-aspect vind ik fijn. Ik kan erg genieten van de lange opbouw van Radiance Frequency (“Found your frequency!”), of de uitgestelde pijnschreeuw van Vortex Surfer. Mijn lievelingsnummer van deze plaat is echter Taifun. Dit nummer beluisterde ik voor het eerst via Youtube; waar de poster het nummer met beelden van A Perfect Stormcombineerde . Het past goed bij deze muziek; een tot falen gedoemd gevecht tegen de elementen.

37.Boards of Canada - Geogaddi (2002)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1444.jpg
Dit vind ik een aangrijpende plaat, al weet ik niet precies waarom. De muziek belichaamt de lugubere kant van nostalgie. Terwijl wij gelukzalig terugdenken aan het verleden, raast de tijd onverbiddelijk voort. Dit draagt de band uit door onder warme boventonen een schelle ondertoon te laten voortbewegen. (“When lava flows underwater it behaves differently”) Het zijn oude vervaagde natuurfilms op een krakkemikkelige diaspeler in een zweterig klaslokaal. Het is echter slechts een herinnering. Dit vond wellicht twintig jaar geleden plaats. Evenzeer klinkt de muziek vervlogen en vervallen. Het lugubere volgt tevens uit de fluisterende stemsamples en occulte referenties. Het zijn de harde schaduwen die gevormd worden door het helderste licht, of mischien is het slechts de realisatie dat we ons eigen geheugen niet geheel kunnen vertrouwen. ….maar wat rest er dan nog van ons verleden?
 
36 . Pole - 3 (2000)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/40000/40513.jpg
Diepe bassen en een fluisterend arrangement. Het is een fijn, indringend geluid. Ik vind met name het sluimerende karakter van de muziek prettig. Het zijn sluip- en dwaalklanken. De plopjes en kraakjes creëren bovendien een prettig reliëf. Het is haast alsof er zich iets tussen de klanken en de luisteraar afspeelt wat de muziek prettig vervormd. De schuifgeluiden op Karussel zijn bijvoorbeeld intrigerend. Daarenboven heeft deze compositie een aanstekelijke melodie. Het is opbeurende, grappige muziek die alle kanten op schiet en desondanks gefocust blijft.

Mooie omschrijving van Pole! Ik herken me daar volledig in, al is ‘1’ mijn favoriete plaat van hem. Goed om te zien dat er meer mensen zijn die veel uit zijn ogenschijnlijke minimalisme halen.

Lekker bezig, gap.

Crack the Skye

35. The Moody Blues - Days of Future Passed (1967)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4473.jpg?cb=1559196624
Een term als verouderd of oubollig wordt vaak gebezigd om verhuld te stellen dat muziek zodanig achterhaald is dat je het terzijde zou moeten schuiven. De tijdsgebondenheid van muziek kan echter juist charmant zijn. Zo situeert de naïeve wisselwerking tussen rock en klassiek Days of Future Passed duidelijk in de jaren 60. Een tijdperk waarin deze combinatie nog spannend en nieuw was. De muziek bevat bovendien een onschuldig optimisme dat ik aanstekelijk vind. Zo bevat Dawn Is A Feeling een heerlijk ongedwongen kneuterigheid. Ook de vertwijfelde verliefdheid van Nights in White Satin, is aangenaam. De compositie is gespeend van enig cynisme en heeft hierdoor een indrukwekkende oprechtheid.

34. Neil Young - Tonight's the Night (1975)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/8000/8513.jpg?cb=1576393123
Stomdronken, pijnlijk onaf, maar buitengewoon doorleefd. Lelijkheid is een effectief stijlmiddel in de handen van een kundig artiest. Tonight’s the Night klinkt als een strompelmars waarvan de rouw afspat. Op Mellow My Mind lijkt het Neil Young zelfs even te veel te worden, getuige een katvalse uithaal. Veel breekbaarder als Borrowed Tune wordt het verder niet. Roll Another Number veegt vervolgens krakkemikkig de laatste dronkaards het café uit; er is ook zo iets als te veel pathos. Weinig artiesten maken door hun imperfectie de muziek beter, maar door deze plaat ben ik wel meer op zoek gegaan naar zulke artiesten.

33. Black Country, New Road - Ants from Up There (2022)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/829000/829117.jpg?cb=1675076599
Het spiegelbeeld van muziek uit het verleden achterhaald noemen, is de ogen sluiten voor recenter werk. Er wordt immers nog steeds mooie, innovatieve muziek uitgebracht. Zo bevat deze plaat een indrukwekkende neurotische combinatie van post-punk en balkanfolk. Thematisch benadrukt de band een lastige zoektocht naar menselijke connectie. Bepaald niet overdienstelijk, overigens! Zo krijg ik kippenvel van de chaotische drums in Snow Globes. Alsof de muziek een aanhaakpunt zoekt, terwijl de wereld in elkaar stort. Of wat dacht je van de indringende zielepijn van The Place Where He Inserted the Blade' (“You’re scared of a world where you’re needed”). Deze muziek lijkt iets wezenlijks in de tijdsgeest te benadrukken.

32. Brian Eno - Ambient 4 (1982)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/29000/29028.jpg
Mijn liefde voor Ambient startte bij de nestor van het genre. Brian Eno heeft veel moois afgeleverd in zijn carrière. Ik had de prachtplaten voor het uitkiezen. Aangezien ik een voorkeur heb voor dreigende soundscapes kies ik voor On land/Ambient 4. Een zweverige voorgrond verbergt hier slechts mondjesmaat een bedrukkende ondergrond. Het is net alsof op elk moment een aardbeving kan losbreken. De muziek kent hierdoor een zweterige spanning die reeds vooruit verwijst naar het werk van o.a Robert Rich. Met name The Lost Day is een heerlijke gespannen trip. De druppelgeluiden voelen organisch aan. Alsof de muziek ondergronds is opgenomen. Een indrukwekkend doch benauwend landschap.

31. Slowdive - Just for a Day (1991)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3409.jpg
Shoegaze is evenzeer een genre dat ik steeds gaver vind. In deze stijl bevat popnummers omkleedt met dreinende, gruizige gitaarwaaiers. Op hun debuut laat Slowdive deze stijl bovendien ronduit episch klinken. De samenzang mag dan dromerig zijn; de melodieën klinken ronduit tragisch. Het heeft zelfs een mythologische bijklank; de soundtrack voor veldslagen en natuurrampen: de mens in strijd met krachten groter dan hemzelf. Ergens had ik ook voor Pygmalion kunnen kiezen; de stijl is daar uitgerekter en zweveriger. Dat is muziek voor het grensvlak tussen droom en realiteit. Evenzeer aangenaam, hoewel ik het niet vaak beluister. Just for a Day blijf ik echter maar opzetten. Dit is verslavende muziek!

30. Talk Talk - The Colour of Spring (1986)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5296.jpg
Er zijn weinig artiesten die op elk album hun geluid verder ontwikkelen. Talk Talk is een zo’n artiest. Ik leerde ze als synthpop-band kennen toen ik in 2008 als vakantiekracht in een archief werkte. Ik hoorde Such A Shame op de radio, waarna mijn interesse was gewekt. Al was het niet de eerste keer dat ik van de band hoorde. Life's What You Make It kende ik namelijk al via GTA Vice City . Door de muziek van Talk Talk verdiepte ik mij meer in new-wave in het algemeen en synthpop in het bijzonder. Spirit of Eden was verder zo’n hemelse, originele plaat dat ik nog steeds actief zoek naar vergelijkbare muziek. Desalniettemin kies hier toch voor The Colour of Spring. Dit album bevat namelijk nog steeds goed uitgewerkte popnummers, maar ook abstractere composities als Chameleon Day. Het is hierdoor een soort scharnierpunt in het oeuvre van de band. Verder waardeer ik het zonnige, gelukzalige sfeertje. Veel van mijn luisterdieet is somberof dreigend. Zo’n opgewekte plaat voegt daardoor variatie toe.

29. Soft Machine - Third (1970)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2109.jpg?cb=1686925183
Het jaar is nog steeds 2008: ik beluisterde aan een stuk door muziek. In deze ontdekkingstochten kwam ik ook dingen tegen die ik niet direct snapte. Facelift sloeg veel van mijn preconcepties, over wat muziek moest zijn, aan gorten. Deze compositie was dissonant en lawaaiig. De klanken waren ongemakkelijk. Je kreeg er haast geen vat op! Ook de losse associaties van Moon In June vergden even gewenning. Soms moet je je mee laten voeren, zonder dat je maalt over een structuur. Het sluimerende intro van Out Bloody Ragous vond ik echter gelijk al een briljante vondst. Zonder deze plaat had ik waarschijnlijk een stuk minder jazz beluisterde. Zelfs free-jazz wordt toegankelijk als deze muziek eenmaal onder de huid zit.

28. Tangerine Dream - Zeit (1972)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/6000/6632.jpg
Zeit is een van de zwaarste albums van Tangerine Dream. Tektonisch langzame geluidstromen beelden iets groters dan de mensheid uit. Het zijn natuurkrachten waarbinnen eeuwen evenwel seconden hadden kunnen zijn. Het kent een lovecraftiaanse dreiging. Ik vind het verder opvallend hoe modern deze muziek klinkt. Dit is een dark ambient-plaat voordat de term in zwang raakte. De rauwheid en onbepaaldheid spreekt mij ook erg aan. In de begindagen zocht Tangerine Dream de grenzen van de synthesizer op. Later (post-Pheadra) werk is ook goed, maar gestructureerder, waardoor een deel van de spanning verloren gaat.

27. Leonard Cohen - Songs of Love and Hate (1971)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3035.jpg?cb=1665765846
Dit is waarschijnlijk de bitterste Cohen-plaat. Dreigende strijkers en verbeten gitaargetokkel bewegen een Avalanche voort. De teksten zijn mistroostig; nee ronduit misantropisch. We hebben het dan niet eens over de zelfmoordmars die Dress Rehearsal Rag heet. De woorden zijn messcherp, zeker als ze bezongen worden door de sardonisch, oneven stem van Cohen. De bescheiden arrangementen laten de muziek verder eenzaam en getormenteerd overkomen. Het is een indringende naargeestige plaat, maar ook erg indrukwekkend.

26. Opeth - Ghost Reveries (2005)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/28000/28173.jpg
Net als jazz, was metal een genre dat gewenning kostte. Opeth was de eerste echte metalband ( met grunts) die ik waardeerde. Metalen agressiviteit verzwaart hier fantasierijke symfo. Het zijn kampvuurverhalen waarbinnen een buitennatuurlijke geweldsuitbarsting immer op de loer ligt. De subtiele herfstige (instrumentale) landschappen blijven mij echter het best bij. Reverie/Harlequin-Forest past bijvoorbeeld goed in de laatste maanden van het jaar. Zeker het stukje rond zes minuten vind ik ijzersterk; alsof we verdwaald zijn in een eindeloos woud. Het klinkt alsof duizend jaar geleden een tragedie plaats en we vrezen voor herhaling door iemand…..of iets.

Zeit eens beluisterd naar aanleiding van je intrigerend bericht, mooi album!

25. Steve Reich - Music for 18 Musicians (1978)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/32000/32020.jpg?cb=1565959772

Heraclitus stelde al dat verandering de enige constante is. Het is dan ook logisch dat de voortdurend muterende muziek van Steve Reich zo vertrouwd aanvoelt. De muziek is hierdoor gek genoeg zowel statisch als dynamisch. Het klinkt ietwat surrealistisch. Verder voelt het frivole arrangement aam als een warme deken. Het is bij uitstek meevoermuziek. Al zeg ik dat deels omdat ik geen kaas van muziektheorie heb gegeten. Different Trains had ik ook kunnen noemen. Daar wordt oorlogstrauma gekoppeld aan klassieke muziek.

24. Rush - Permanent Waves (1980)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2068.jpg?cb=1590984642

Permanent Waves is een korte plaat met (relatief) korte nummers; maar ze zitten wel boordevol interessante ideeën. Elke plaatkant bouwt bovendien op naar een epische compositie. Er zijn maar weinig albums die zo erg sterk als een eenheid aanvoelen. Nu de jaren 80 aanvangt, treden we dreigendere tijden tegemoet. Wellicht is dit zelfs het laatste decennium van de mensheid? Op Jacob’s Ladder lijkt in ieder geval de oorlog al te zijn aangebroken. Volgens Natural Science kan de atoombom zelfs resulteren in het einde van de mensheid. De new-wave invloeden passen perfect bij deze bedrukkende thematiek. De mythologische verhalen van de vorige platen zijn ook sterk, maar dit is indringender.

23. Built to Spill - Perfect from Now On (1997)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/8000/8777.jpg?cb=1684396254

Gruizige gitaarpartijen, iele zang en ironische teksten. Het is een combinatie die duidelijk gesitueerd is in de jaren 90. Generatie X is hier aan het roer. Schrijvers als David Foster Wallace en Jonathan Franzen lijken nooit ver weg. Op onderkoelde wijze wordt laveloos consumptisme en onnadenkend conformisme belachelijk gemaakt. De beeldspraak waarmee op Randy Describe Eternity eeuwigheid wordt beschreven, is onder meer erg grappig. Deze beschrijving bouwt vervolgens op naar een absurdistische kritiek op religieuze verlossing. Al blijkt het- als ik pascal mag geloven- toch handig om mij vanaf nu ronduit perfect te gedragen………

22. Mike Oldfield - Ommadawn (1975)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2072.jpg

De muziek van Oldfield wekt jeugdige avontuurzucht op. Het zijn audioreizen waarin een mens verdwaalt. Het grootste hekelpunt bij deze muzikant is dat hij schetsmatig componeert. Daar heb ik op Ommadawn geen last van. Beide plaatkanten kennen een ijzersterke opbouw en climax. De vermenging van folk, symfo, new age en wereldmuziek is hier naadloos. Ik ken weinig platen met een vergelijkbare stijl. Ooit beluisterde ik een plaatkant, via de mobiel, toen ik schuilde voor een regenstorm. De muziek past goed hierbij; het doet ook denken aan een pastoraal landschap inclusief druilerig weer. Tot slot heeft dit album met het nostalgische Argiers een van ’s wereld beste bonustracks.

21. Morphine - Good (1992)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/18000/18159.jpg?cb=1573790709

Het contrast tussen hypnotische baspartijen en fluwelen saxofoonpartijen resulteert in een eenzame, rokerige sfeer. Er zit een drankromantiek in deze muziek. Dat past goed bij de bluesy composities. De tragische teksten zijn ook steeds spitsvondig en tekenend. Met name het tragikomische Have A Lucky Day vind ik indrukwekkend. Hier is het niet Nicolas Cage die las Vegas verlaat, maar een random smuck met onoverkomelijke gokschulden… immer wachtend op die ene geluksdag.

Oldfield

geen Rush ?

BtS