Vraag me naar mijn perfecte Bob Dylan-plaat en ik antwoord zonder al te veel nadenken met Blood on the Tracks. Voor mij het summum van wat his holy Bobness allemaal heeft uitgebracht en Planet Waves heeft het probleem dat het het album is dat juist ervoor uitkwam. Als ik zin heb in jaren 70 Dylan, dan grijp ik ook vaak terug naar Blood (net zoals ik voor de jaren 60 naar Highway 61 Revisited ga en naar Oh Mercy, Time Out of Mind, Love and Theft, Tempest en Rough and Rowdy Ways voor hun respectievelijke decennia) en dat is zonde. Waarom? Omdat Planet Waves een compleet andere plaat is qua stijl dan Blood en waar toch ook de kwaliteit duidelijk te horen is. Van het Forever Young duo (een trage en een snelle variant, geweldige keuze om ze allebei op het album te plaatsen) tot Dirge - wat een geweldige zin is I hate myself for lovin' you and I'm glad the curtain fell trouwens, die snijdt tot op het bot bij mij - om dan uiteindelijk af te sluiten met het fenomenale Wedding Song. Gevoelsmatig heb ik dat altijd een wat onderbelicht nummer gevonden in het oeuvre van Dylan (in de zin dat je het niet vaak als "beste nummer" ziet genoemd worden), maar ik vind het één van zijn mooiste. Zoals gekend wordt Dylan hier bijgestaan door The Band, een groep die hun strepen al ruimschoots verdiend hadden, en het is een combinatie die knettert. Neem nu een nummer als Tough Mama, die climax is toch gewoon zo heerlijk stuwend. Dylan zal altijd één van mijn favoriete artiesten blijven en met Planet Waves krijg ik weer eens even een stimulans om niet altijd dezelfde albums uit de kast te halen.

Real Live is één van de weinige officiële Bob Dylan albums die ik nog steeds niet in bezit heb. Ik heb de versie die ik indertijd van de bibliotheek (veelvuldig) heb geleend weliswaar grijs gedraaid, maar het album zelf aanschaffen? Dat was er nog niet van gekomen. De voornaamste reden is dat ik me vooral wil focussen op releases die een volledig concert omvatten, maar Real Live bestaat uit opnames van 5 tot en met 8 in juli 1984. Ik begin echter van dat idee terug te komen en daardoor leek het me wel eens leuk om bijna 40 jaar nadat dit album is uitgebracht het nog eens te herbeluisteren. Wat direct opvalt: wat een fenomenale versie van Tangled Up in Blue is dit toch. Ik kon me herinneren dat ik die goed vond, maar was duidelijk vergeten wat Dylan hier met één van mijn favoriete nummers aller tijden doet. Hij steekt het als gewoonlijk in een nieuw jasje en dat heeft onder andere een aantal tekstuele veranderingen als gevolg en zo'n nieuwe strofe als She turned around to look at him / As he was walking away / Saying "I wish I could tell you all the things / That I never learned to say" / He said "That's all right, baby, I love you too / But we were tangled up in blue"... Het is een lap tekst die in het origineel niet had misstaan en die om de een of andere reden gewoon erg hard binnen komt bij mij. Ik had kunnen weten dat Mick Taylor ook één van de grote stuwende krachten is in deze meer up-tempo versies van de Dylan catalogus. Die weet ook wel vaker de juiste snaar te raken, al moet ik er vooral mee oppassen dat ik hem niet verwar voor die andere geweldige Mick, namelijk Mick Ronson. In ieder geval ook een setlist om U tegen te zeggen met persoonlijke favorietjes zoals Girl from the North Country, maar ook recenter werk zoals een uitstekende uitvoering van I and I. Van het Budokan live album verschijnt ondertussen een boxset die beide shows bevat, hopelijk krijgt Real Live ooit diezelfde behandeling.

Het kwam toch een beetje onverwachts dat Bob Dylan in 2020 opeens met een nieuw album vol nieuw materiaal kwam. Niet dat de man al jaren niets meer had uitgebracht, hij bracht verschillende Sinatra coverplaten uit, maar het was al sinds 2012 met Tempest geleden dat hij zelf nog eens iets had geschreven. Als een geluk bij een ongeluk kwam dit album dan ook op mijn pad in een periode dat de wereld op slot ging en er niet veel meer te doen was dan wandelingen maken. Een aantal van die wandelingen maakte ik met Rough and Rowdy Ways in de oren en telkens viel me wel iets op: sommige nummers kon ik nadien nog erg lastig voor de geest halen. Ondertussen zijn we zo'n 3 jaar later en hoewel de wereld opnieuw veranderd is (ik laat in het midden of het ten goede of ten slechte is) en na een aantal recente draaibeurten van dit album merk ik dezelfde gedachtegang op als toen.

Namelijk dat I Contain Multitudes wel één van zijn meest fantastische openers uit gans zijn carrière is en de nummers die daarop volgen zijn misschien wel even geniaal. Die stuwende drive in False Prophet voel ik elke keer tot diep in mijn buik en tekstueel zijn nummers als My Own Version of You en I've Made Up My Mind to Give Myself to You van zijn beste werk te noemen. Het is geweldig om de vele referenties te ontdekken die Dylan in de nummers "verstopt" en elke keer lijk ik iets nieuws te ontdekken. Het zijn redelijk lange nummers, maar blijven over de gehele lijn boeien. Vreemd genoeg zijn het dan ook de kortste nummers die ik iets te inwisselbaar vind. Black Rider, Goodbye Jimmy Reed en Mother of Muses zijn dan ook de nummers waar ik vaak met mijn gedachten afdwaal. Er valt an sich weinig op die nummers aan te merken, maar er is iets waardoor ze geruisloos/geluidloos passeren. Ook Crossing the Rubicon loopt misschien net iets te lang door, maar dat is eerder omdat ik smachtend zit te wachten op wat ik momenteel gewoon de beste tracks van Rough and Rowdy Ways vind.

Ik heb het natuurlijk over Key West (Philosopher Pirate) en Murder Most Foul. Die laatste krijgt in de fysieke CD-release zelfs zijn eigen schijfje toegewezen en eerlijk gezegd: I hate it. Hoe goed Murder Most Foul ook is (en geloof me, ik vind het een fenomenaal nummer), het is gewoon ronduit vervelend om CD's te moeten switchen voor "slechts" één nummer. Weliswaar een nummer dat een dik kwartier duurt en als iemand die de afsluiters van Dylan's platen vaak tot zijn favoriete nummers aller tijden reken (Desolation Row! Wedding Song! Sara!) doet het gewoon enorm veel deugd dat his holy Bobness opeens nog met zoiets als dit op de proppen kan komen. Ik beken dan ook dat er keren zijn dat ik gewoon dat ene schijfje met Murder Most Foul op repeat heb staan. In ieder geval, waar Key West een nummer is waar je de nostalgie en een verlangen naar een vergane tijd voelt en bijna zelfs kan ruiken met die hypnotiserende manier waarop Dylan dit brengt, dan is Murder Most Foul een genot om referenties naar die tijd te spotten. Van The Beatles naar The Grateful Dead naar The Who naar Stevie Nicks en nog zoveel artiesten ertussen. Om van de vele andere soort verwijzingen naar onder andere geschiedenis en boeken dan nog maar te zwijgen

Voor velen voelde dit in 2020 dan ook aan als een soort van zwanenzang van Bob Dylan. Een beetje zoals Leonard Cohen en David Bowie ook deden. Ondertussen zijn we 2023 en lijkt er nog geen sleet te zitten op Dylan. Hij blijft nog steeds touren en het is maar de vraag of hij ooit nog een album zal uitbrengen. Ik weet eerlijk gezegd niet goed wat ik wil. Ik ben nooit volledig door Triplicate geraakt (serieus Bob, een driedubbel coveralbum vol met eenzelfde soort nummers als je vorige 2 coverplaten?) en had het erg jammer gevonden als dat het slotstuk van een imposant oeuvre had geweest. Rough and Rowdy Ways zou echter menig ander artiest in zijn/haar oeuvre willen hebben en hoewel ik het fantastisch zou vinden mocht er nog zo'n pareltje in zijn brein verstopt zitten, vrees ik er langs de andere kant een beetje voor. Het zou echter niet de eerste keer zijn dat Dylan me (en menig andere) compleet weet te verrassen met wat hij uit zijn mouw schudt. Benieuwd dus wat dat nog gaat geven!

Het blijft toch altijd afwachten wat Bob Dylan nu weer uit zijn mouw gaat schudden. De man doet al decennialang zijn eigen zin en als fan heb je het gewoon te accepteren. Ik zou het niet anders willen hebben trouwens, maar dat heeft wel als resultaat dat je soms door periodes (zoals die Sinatra covers) moet worstelen. Met Rough and Rowdy Ways maakte hij echter een geweldige plaat en op een moment dat heel de wereld livestreamconcerten was aan het doen, besloot Dylan mee op de kar te springen. De aankondiging was vaag, het was allemaal op een platform te doen dat ik niet kende (Veeps) en de prijs lag naar mijn gevoel dan ook iets te hoog om de gok te wagen. Zeker omdat er altijd wel andere manieren zijn om aan een show van Dylan te geraken, maar eerlijk gezegd: na een halve luisterbeurt vond ik die eenmalige show in 2021 niet veel soeps. Het was een liveshow zonder publiek (uiteraard), maar het was ook allemaal vooraf opgenomen/ingespeeld en dat was niet wat ik ervan verwacht had.

Fast forward naar 2023 wanneer blijkt dat Columbia de show toch officieel gaat uitbrengen. Die is sinds begin juni te beluisteren en ik weet niet goed wat er aan de hand is, maar nu klikt het wel. When I Paint My Masterpiece (tekstueel nog eens een andere versie, want geen Botticelli's niece en ook geen Girl from Greece) zet meteen de toon, maar het is vooral ook erg fijn om te horen hoe vlot dit allemaal in elkaar overloopt. Shadow Kingdom is theoretisch gezien een liveplaat, maar gevoelsmatig is dit eerder een herwerking van een aantal oudere nummers. En wat voor nummers eigenlijk! Naar aloude gewoonte steekt Dylan ze weer allemaal in een nieuw jasje en vaak lijkt het alsof het nooit anders is geweest. Die trage versie van Tombstone Blues en de heldere manier van zingen zorgt ervoor dat ik dit tekstueel nog een betere versie vind. En ik vind het origineel al zo goed. Toch zit er hier en daar eens een mindere uitvoering tussen. Forever Young bijvoorbeeld vind ik minder geslaagd, maar ook dat is Dylan natuurlijk. Hij maakt zo'n compleet verschillende versies van nummers dat ik er eigenlijk niet kwaad om kan zijn als er eentje tussen zit dat bij mij niet goed pakt. Er zijn namelijk talloze andere waar het wel heeft geklikt.

Ik ben blij dat dit alsnog een volledige release heeft gekregen. Er is weinig materiaal te vinden van Dylan in deze periode (ik denk dat het recentste dat ik live van hem heb een bootleg van Woodstock 1994 is, ook een gigantische aanrader trouwens) en dit is een leuke toevoeging aan een toch al redelijk indrukwekkend oeuvre. PS: toch ook wel een erg toffe cover trouwens. Het artwork bij releases van Dylan is vaak zozo, maar deze zou ik wel op vinyl willen hebben.

Ik heb altijd een dubbel gevoel wanneer het om coveralbums gaat. Een aantal van mijn persoonlijke muzikale helden (onder andere Johnny Cash en de Grateful Dead) hebben zich geregeld aan covers gewaagd, maar een volledige plaat gewijd aan nummers die Frank Sinatra zelf ooit coverde? Ik moet bekennen dat ik anno 2015 er niet bepaald om stond te springen, maar vandaag de dag is mijn smaak op dat vlak wel lichtjes gewijzigd. Ik ben me dan ook eens meer aan het verdiepen in het werk van Bob Dylan dat ik zelf niet regelmatig draai en daar hoort Shadows in the Night (samen met Fallen Angels en Triplicate) bij. Het resultaat is een beter album dan ik in eerste instantie had verwacht. Het begint erg sterk met I'm a Fool to Want You en The Night We Called It a Day, maar zowat halverwege begint het allemaal wel net iets teveel van hetzelfde te worden. Geen idee trouwens hoe de Sinatra versies zijn, maar ik vermoed/hoop dat Old Blue Eyes er toch wat meer schwung aan heeft gegeven. Ik dacht dan ook dat het album al voortkabbelend ten einde zou komen en dan komt opeens nog That Lucky Old Sun op de proppen. Een nummer dat ik in de Johnny Cash versie al uitmuntend vond en waar ik echt het gevoel heb dat Dylan het zich eigen maakt. Samengevat: fijne achtergrondmuziek om 's avonds op te zetten wanneer je je in de zetel hebt neergevlijd met een goed boek, maar verre van één van Dylan's beste albums. En toch... toch zitten hier twee à drie nummers in die het de aanschaf waard maken.

Afhankelijk van welke releasedate je er op nahoudt, maar in 1978/1979 kwam Bob Dylan met een nieuwe liveplaat op de proppen die de allesomvattende titel "At Budokan" meekreeg. Japan kreeg de release reeds in 1978 en wat later dat jaar volgden Australië en Nieuw-Zeeland waarna in 1979 de rest van de wereld kon genieten van de plaat. Hoewel het geen volledig concert was, het is namelijk een mengelmoes van twee shows die Dylan in 1978 in de Nippon Budokan Hall in Tokyo, Japan gaf. Die songs kwamen uit de vierde en vijfde show in een reeks van acht en nu 45 jaar nadat Dylan die optredens gaf, komt Columbia eindelijk met de twee volledige concerten op de proppen. Het is een tour die indertijd wel wat kritiek te slikken kreeg omdat Dylan met zijn Street Legal band een aantal van zijn klassiekers van een nieuw jasje voorzag (wat me eerlijk gezegd gewoon classic Dylan lijkt) en ik geef grif toe dat dat niet altijd even geslaagd is. Zo'n Shelter from the Storm wordt wel erg sloom, maar bijvoorbeeld het instrumentale A Hard Rain's A-Gonna Fall? Ik vind het een erg leuke uitvoering. Qua tijdsduur een stevige zit met twee shows die allebei meer dan 2 uur duren en dan valt wel op dat er an sich weinig afwisseling zit in de setlist. Ik ben allang blij dat Columbia niet dezelfde weg is opgegaan zoals met The Rolling Thunder Revue: The 1975 Live Recordings van een paar jaar geleden waar de concerten nagenoeg praktisch identiek zijn. Dat gezegd zijnde, de prijzen die voor deze Complete Budokan boxset gangbaar zijn... Die zijn echt met de haren getrokken en het eerlijk gezegd niet waard. Gevoelsmatig kun je dan ook best gaan voor de reguliere At Budokan release en indien nodig aanvullen met de Another Budokan release. Daar staan namelijk 16 unreleased tracks (dus geen overlap met de reguliere release) op en met die combinatie heb je echt wel de essentie. Denk dan aan de wat meer zeldzame tracks zoals Repossession Blues, To Ramona, Love Her With a Feeling, Tomorrow Is a Long Time en Girl from the North Country. Ik heb dan ook niet het idee dat er alternatieve versies zijn ten opzichte van At Budokan die deze complete set het aanschaffen waard maakt.

Ik vermoed dat er, net zoals ik, nogal wel wat mensen hun ogen opentrokken toen er anno 2016 een nieuw live-album van Bob Dylan werd gereleased onder de titel 'The Real Royal Albert Hall'. Dat Royal Albert Hall concert was toch al bijna 20 jaar eerder in de bootleg series (volume 4 om specifiek te zijn) uitgebracht? Blijkbaar niet, want daar ging het om The "Royal Albert Hall" Concert en het feit dat Royal Albert Hall tussen aanhalingstekens staat, is om aan te geven dat dat niet de juiste zaal was. Dat concert is namelijk jarenlang verkeerd gelabeld geweest en is eigenlijk opgenomen in de Manchester Free Trade Hall. Het was informatie die ik niet kende en die ervoor zorgde dat ik best wel zin had om deze echte Royal Albert Hall aan te schaffen. Ik heb even getwijfeld tussen deze single versie of die monumentale The 1966 Live Recordings die gelijktijdig uitkwam. Kort gezegd: ik ben blij dat ik voor de single versie ben gegaan, want laat ons eerlijk zijn: 1966 was een interessant jaar voor Dylan, maar de concerten zijn qua setlist en uitvoering bijna identiek. Er zijn hier en daar wel wat (soms minieme) verschillen uiteraard, ik vind de hapering in één van de strofes van Desolation Row wel iets hebben, maar voor mij is het niet voldoende om al die 1966 shows te gaan beluisteren. Bootleg Volume 4 zal de geschiedenisboeken ingaan met de legendarische "Judas!" kreet, maar hier in de echte Royal Albert Hall kan his holy Bobness er ook wel wat van. De setlist en de uitvoering van de nummers is dan wel grotendeels hetzelfde, het is wel Dylan (en een groep die later zou evolueren naar het geweldige The Band) die heerlijk speelt en zijn commentaar tussendoor kan ik altijd wel smaken.

Mijn enthousiasme was erg groot toen ik in de Mediamarkt (een winkelketen die zich minder en minder op muziek lijkt toe te leggen) opeens deze The Rolling Thunder Revue: The 1975 Live Recordings tegen kwam. Een monumentale boxset die werd gereleased naar aanleiding van Rolling Thunder Revue: A Bob Dylan Story by Martin Scorsese en verbazingwekkend genoeg niet zo duur was. Liefst 5 volledige concerten (telkens verspreid over 2 schijfjes) en dan nog 3 discs gevuld met rehearsals en een disc met wat “rare performances” wordt genoemd. Hoe begin je daar echter aan? Wel bij het begin!

S.I.R. Rehearsals, New York, NY – October 19, 1975 & October 21, 1975
De eerste drie schijfjes waren op voorhand hetgeen waar ik het minste interesse in had. Het leek me een allegaartje van onvolledige nummers te zijn en hoewel dat in grote lijnen wel klopt, is het wel een verzameling die niet onderschat mag worden. Ik heb het altijd enorm fascinerend gevonden hoe Dylan maar aan zijn teksten en arrangementen blijft schaven (weliswaar niet altijd met een even goed resultaat) en hier zitten toch ook weer een aantal pareltjes bij. Het tweede schijfje van de S.I.R. Rehearsals (S.I.R. was een studio trouwens en die songs staan op de eerste twee discs) bevat de meest volledige nummers uit deze locatie en bevat bovendien een fenomenale medley van This Wheel's on Fire / Hurricane / All Along the Watchtower. Zowat drie van mijn favoriete nummers en het is zonde dat All Along the Watchtower wel erg kort is. De live concerten zijn de professioneel opgenomen concerten uit de 1e leg van deze tour, maar ik vraag me toch af waarom ze de rehearsals ook hebben opgenomen. Andere locaties en al, maar toch: ik ben er blij mee.

Seacrest Motel Rehearsals, Falmouth, MA – October 29, 1975
Opnieuw Rehearsals dus en deze keer in het Seacrest Motel. Je zou verwachten dat dit meer van hetzelfde is als schijfjes 1 & 2, maar dat is het niet. In de eerste plaats omdat dit allemaal volledige nummers zijn, maar ook omdat dit gewoon een optreden is! Ik ga er alleszins toch van uit dat ze achteraf geen applaus tussen de nummers hebben gemonteerd en het lijkt best alsof er veel mensen aanwezig zijn. Een kort concert weliswaar van slechts 8 nummers, maar wel uitstekend materiaal. In deze periode is het altijd interessant om te zien hoe Dylan de songs brengt. Tears of Rage voelt heel wat anders dan de versie die ik ken van The Basement Tapes, maar je krijgt bijvoorbeeld ook zijn versie van Easy and Slow. Een traditional (al zijn daar de meningen over verdeeld) die vooral bekend is in de versie van The Dubliners, maar Dylan speelt het alsof hij het al jaren in zijn setlist heeft zitten. Deze opname is naar het schijnt echter de enige die momenteel boven water is gekomen… Fun stuff dus, altijd fijn om op een Dylan-nummer te stuiten dat je nog niet kent. Wel erg kort dus, maar als de kwaliteit hoog is? Who cares!

Memorial Auditorium, Worcester, MA – November 19, 1975
Disc 4 en 5 bevatten dan het eerste “echte” concert in deze boxset. Iets dat meteen opvalt: de versie van When I Paint My Masterpiece is de versie waarin Dylan een date heeft met Botticelli's niece en niet met a pretty little girl from Greece. Een nummer dat oorspronkelijk door Dylan is geschreven (maar aan The Band werd gegeven voor hun Cahoots album) en het is volgens mij één van de weinige versies die ik in huis heb waarin Dylan de oerversie (dus met de nicht van Botticelli) brengt. Verder is dit wel Dylan op één van zijn hoogtepunten. Hij spuwt de woorden van The Lonesome Death of Hattie Carroll met zoveel overgave dat het een versie wordt die tot op het bod snijdt en het is verder gewoon een erg fijne setlist met veel materiaal uit één van mijn favoriete periodes van de man. Geweldige band trouwens ook die Dylan hier achter hem/naast hem heeft staan. Die energie die bijvoorbeeld van Isis afspat… Je voelt gewoon elke keer die golf van geluid deinen wanneer Dylan aan het woord is en eenmaal hij zwijgt, dan barst de band los met een handvol heerlijke solo’s. Heerlijk! Het zoveelste bewijs weer voor mezelf dat Mick Ronson één van de beste gitaristen aller tijden is, maar ook bijvoorbeeld zo’n Scarlet Rivera op viool is indrukwekkend. PS: wat is Knockin on Heaven’s Door toch ook in deze versie weer wondermooi. Al is de allermooiste versie te vinden op Wake Up to Find Out van de Grateful Dead, hetzij zonder Dylan dan.

Harvard Square Theater, Cambridge, MA – November 20, 1975
Van het Memorial Auditorium gaan we een dagje later naar het Harvard Square Theater om met disc 6 en 7 nagenoeg hetzelfde concert te horen. Ik wist dat Dylan in de jaren 60 weinig tot geen variatie in zijn setlist bracht (leg The Real Royal Albert Hall 1966 Concert maar eens naast The Bootleg Series Vol. 4), maar ik dacht dat het bijna 10 jaar later wel anders ging zijn. De man had rond die periode toch een oeuvre om U tegen te zeggen, maar misschien ben ik gewoon te hard verwend geweest door groepen zoals de Grateful Dead bij wie geen enkel concert hetzelfde is qua setlist. Het grote verschil tussen 19 en 20 november is dan ook de aanwezigheid van Simple Twist of Fate, deze vervangt Tangled Up in Blue in de setlist en doet dat goed. Voor de rest is deze setlist exact hetzelfde als de vorige dag en dat is een mes dat langs twee kanten snijdt. Kwalitatief nog altijd even overdonderend, maar toch een lichte tegenvaller. Voor degenen die The Bootleg Series Vol. 5 in bezit hebben: vijf nummers van deze show zijn op dat album terecht gekomen. Het merendeel van die release bestaat echter uit opnames van 21 november en die show(s) komen er nu aan!

Boston Music Hall, Boston, MA – November 21, 1975 (afternoon)
Zei ik bij het concert in het Memorial Auditorium nog dat ik blij was met deze versie van When I Paint My Masterpiece omdat dat een versie is die ik zelf nog niet vaak gehoord, dan trek ik bij deze die woorden terug in. Deze afternoon show van 21 november start uiteraard ook opnieuw met een uitvoering van dat nummer en de wijzigingen doorheen de setlist zijn miniem te noemen. I Dreamed I Saw St. Augustine is de nieuwkomer in het geheel en neemt de plaats in van Wild Mountain Thyme en hetzelfde kan gezegd worden van Dark as a Dungeon die vervangen wordt door Never Let Me Go. Het zijn maar kleine wijzigingen in de setlist, maar ze zorgen er op zijn minst wel voor dat je niet telkens naar exact hetzelfde concert luistert. Al moet ik wel toegeven dat zelfs een grote Dylan-fan zoals ikzelf de drive een beetje verliest om nog verder te luisteren. Je voelt en hoort een band die op een hoogtepunt is en het is tof om Dylan hier en daar wat andere bindteksten te horen gebruiken, maar ik merk dat ik vooral opveer bij de momenten dat er effectief eens een ander nummer wordt gespeeld. Kwalitatief nog altijd even sterk, maar ik begin het eerlijk gezegd een wat inspiratieloze boxset te vinden.

Boston Music Hall, Boston, MA – November 21, 1975 (evening)
Het merendeel van de nummers uit The Bootleg Series Vol. 5 komen dus uit deze evening show van 21 november. Al zou je dat op het eerste zicht niet zeggen wanneer je de setlist bekijkt. Hoewel deze show voor een groot stuk hetzelfde is als die andere shows in deze boxset, is er bij The Bootleg Series Vol. 5 flink gewisseld met de volgorde van de nummers. Wel knap gedaan, het is me alleszins nooit opgevallen, maar ik ben toch blij om het volledige concert in de juiste volgorde te hebben. Bovendien krijg je in dit concert de enige keer dat I Don’t Believe You (She Acts Like We Never Have Met) in heel deze boxset wordt gespeeld. Het is altijd één van mijn favoriete nummers van Dylan geweest en het ontbreekt ook op de Bootleg Series Vol. 5 CD. Vreemd trouwens dat er net van deze show zoveel nummers zijn gekozen om dat volume in de Bootleg reeks te vullen, want het voelt allemaal een beetje tammer aan dan ik gewend ben met de andere concerten. Precies alsof Dylan en co er deze keer wat minder zin in hebben, maar langs de andere kant kan ik dat wel ergens begrijpen. Ze hebben namelijk in de namiddag net een concert gespeeld en dan doen ze het ‘s avonds nagenoeg volledig nog eens een keer. Dan kan het enthousiasme wel eens wat minder zijn. Ben benieuwd of ze op 4 december terug hun drive hebben gevonden.

Forum de Montreal, Quebec, Canada – December 4, 1975
Ja! Geen twijfel mogelijk, Dylan en de zijnen knallen er terug op los. Vanaf 27 november is de Rolling Thunder Revue in Canada neergestreken en dit concert op 4 december was het laatste in een reeks van 4. Het is dus niet dat er een break tussen 21 november en 4 december heeft gezeten, maar je voelt wel dat er terug veel meer adrenaline in de shows zit. Dit concert is ook memorabel dankzij een aantal Franse toetsen. In opener (uiteraard) When I Paint My Masterpiece wordt de zin Had to be held down by big police vervangen door Had to be held down by French police (tot groot jolijt van de Canadezen), maar het wordt pas helemaal leuk wanneer Blowin’ in the Wind een Franse tekst krijgt. Het refrein wordt dan "écoute dans le vent". Het is vooral Joan Baez die de honneurs waarneemt, maar Dylan doet wel lekker mee en het publiek geniet er overduidelijk van. Verder heeft dit concert een setlist waar wederom een aantal nummers op The Bootleg Series Vol. 5 zijn terecht gekomen, maar krijg je met onder andere Never Let Me Go en Love Minus Zero/No Limit nummers die in deze boxset niet zo frequent te horen zijn. Als ik zou moeten kiezen tussen welke show ik echt in huis wil hebben, dan zou het deze van 4 december zijn. Al hoor ik die van 19 november ook wel erg graag.

Rare Performances
Bij een verzameling die de naam Rare Performances meekrijgt, dan verwacht je toch een aantal zeldzame dingen. Wat staat er echter tussen? Isis! Een nummer dat maar liefst in elk concert en zelfs in alle rehearsals te horen is, dus in dat opzicht is dit wat een vreemde keuze. Gelukkig vind ik Isis nog altijd een ijzersterk nummer en zijn er genoeg zeldzame andere pareltjes te ontdekken. Simple Twist of Fate is niet zo’n zeldzaam nummer, maar is wordt hier wel op een intrigerende manier gespeeld. De drums staan veel meer centraal staan en dat geeft het nummer een cadans/tempo dat ik nog niet vaak heb gehoord bij dit (fenomenale) nummer. Het tweeluik The Tracks of My Tears en Jesse James (weliswaar niet van dezelfde datum) daarentegen is wel zo’n zeldzaam nummer dat je Dylan zelden hebt horen brengen en hoewel ik hem niet de geschikte stem vind hebben om Hank Williams te coveren (of ik ben gewoon te veel Johnny Cash gewend wanneer het om covers van Williams gaat), is Your Cheatin’ Heart ook nog wel leuk. Beetje jammer wel dat ze voor de Rare Performances hebben besloten om enkel maar een single disc eraan te wijden. Met uitzondering van Seacrest Motel Rehearsals zijn het allemaal double discs en ik had nog wel meer van dit soort uitzonderingen/zeldzame dingen willen horen. Er wordt in het boekje gewaarschuwd voor de kwaliteit van de opnames, maar die klinken toch nog erg goed. Enkel die Radio advertisement for Niagara Falls shows is nogal krakerig, maar dat is ook niet meer dan een leuk intermezzo.

Eindoordeel
Tjah, zo’n lap tekst moet natuurlijk eindigen met een (nu ik ze zo nalees toch ook wel een erg uitgebreide) samenvatting. The Rolling Thunder Revue: The 1975 Live Recordings is en blijft een monumentale boxset waarvan ik op zich blij ben dat ik hem in huis heb. Echter niet om de redenen die ik initieel had gedacht/verwacht. Ik had achteraf gezien perfect kunnen leven met slechts één van deze concerten in plaats van 5 nagenoeg identiek dezelfde concerten, maar gelukkig zorgen de rehearsals en de rare performances voor genoeg redenen om dit geen miskoop te noemen. Dat, en ik moet toegeven dat ik wel gecharmeerd ben door “speciallekes” zoals die Franse versie van Blowin’ in the Wind in Canada. Er is iets aan dat nummer dat ik in deze versie erg leuk vind. Het grote probleem is echter dat er naar mijn gevoel meer gedaan had kunnen worden in de keuze van de concerten.

The Rolling Thunder Revue nam 2 jaar in beslag en er zouden uiteindelijk zo’n kleine 60 concerten gespeeld worden. Waarom dan een reeks concerten kiezen die zo dicht bij elkaar liggen en waar de setlist zo weinig verschil biedt? Dan had ik veel liever bijvoorbeeld het concert van 22 april 1976 gehoord met onder andere Girl From the North Country en Gates of Eden (en een cover van Mercedes Benz van Janis Joplin!) dat tijdens geen enkele andere show werd gespeeld. Dan had ik eerder voor één concert gegaan dat een blauwdruk is en een aantal concerten waar gewoon wat meer variatie in de setlist zit. Temeer omdat een groot deel van de songs hier al te vinden zijn op The Bootleg Series Vol. 5 en de Dylan liefhebber die deze box gaat kopen, heeft hoogstwaarschijnlijk die bootleg ook al. Moet wel toegeven dat de completist in mij het wel leuker vind dat ik nu de volledige concerten van die release in bezit heb.

Als bootleg zijn er trouwens ook nog wel erg fijne concerten te ontdekken uit deze tour. Shelter From A Hard Rain The Classic 1976 Broadcast (23 mei 1976) is daar één van mijn favorieten uit. Een deel van die nummers zijn te vinden op de officiële Hard Rain release (die bestaat uit nummers van 16 mei en 23 mei), maar sowieso vind ik mei 1976 één van de beste Dylan-runs aller tijden. Jammer dat daar nog niets officieel van is uitgebracht, maar er zijn er dan ook die vinden dat Dylan tegen dan te vermoeid was en dat de energie uit de concerten was gegaan. Die mensen hebben echter duidelijk niet die heerlijke versies van Gotta Travel On gehoord waarmee afgesloten werd! Voor zij die meer van die bootlegs willen horen: expectingrain is the place to be!

Er wordt wel eens vaker gezegd dat met Time Out of Mind Bob Dylan zijn creatieviteit terugvond. Een statement waar iets voor te zeggen valt, hoewel er in zijn jaren 80 werk ook wel wat tofs te vinden is, maar een tijdje geleden las ik ergens dat Time Out of Mind samen met de twee opvolgers (Love and Theft en Modern Times) een soort van trilogie vormen. Vandaar dus besloten om die eens wat meer te draaien en meteen ben ik weer zo uitermate gecharmeerd door hetgeen Dylan hier laat horen. Die dreiging die Love Sick uitstraalt, die geweldige tekstregels in Standing in the Doorway (Don't know if I saw you / if I would kiss you or kill you / It probably wouldn't matter to you anyhow komt zo hard binnen bij mij), het wondermooie Make You Feel My Love dat later door Adele verkracht is, … Het is het ene na het andere geweldige nummer en het is dan ook jammer dat Highlands te lang blijft doorgaan. Na al die jaren vind ik nog altijd dat het begint te slepen en dat is zo zonde, want voor de rest is hier bitter weinig op aan te merken. Zeker omdat ik weet dat Dylan met zijn lange afsluiters soms voor een aantal van mijn favoriete nummers tout court zorgt. Time Out of Mind was zijn 30e studioplaat alweer en het was het eerste album sinds Under the Red Sky waar hij nog eens met eigen materiaal afkwam. Ondertussen zijn we er alweer een flink aantal verder, maar dit is echter toch van een niveau dat hij hierna zelden heeft weten benaderen. Ik ben nog altijd benieuwd hoe dit met Love and Theft en Modern Times te linken valt, maar misschien valt het kwartje wanneer ik die nog eens draai.

Ik ben een trouwe aankoper van de Bootleg Series die zowat jaarlijks uit de archieven van Bob Dylan worden gereleased, maar eigenlijk is het altijd wel een hele hoop muziek die op je wordt afgevuurd. Meerdere takes met minieme verschillen, unreleased tracks en ga zo nog maar even door waardoor ik me erop betrap dat ik een beetje angstig tegen de hoeveelheid nummers en hun betekenis aankijk. Ga ik me voldoende kunnen focussen om die details te horen, ga ik de unreleased tracks op waarde kunnen schatten in het kader van het album waarvoor ze initieel gemaakt zijn, ... Bij Travelin Thru had ik dat probleem niet aangezien ik ervan overtuigd was dat ik hier wel mijn gading in ging vinden: het was namelijk grotendeels een verzameling van twee van mijn muzikale helden. Een combinatie die sowieso al tot één van mijn favoriete duetten heeft geleid, maar bij de release anno 2019 klikten de overige nummers uit de Dylan/Cash Sessions niet. Dit weekend het album nog eens vanonder het stof gehaald en ik blijf bij die mening. Het is erg fijn om beide heren tegen elkaar te horen praten en je krijgt een zekere intimiteit voorgeschoteld, het lijkt wel alsof je een vlieg op de muur bent, maar het matcht niet als een mooi geheel.

Sowieso voelt Travelin' Thru een beetje als een samenraapsel doordat er wel van veel verschillende periodes wordt geplukt. Het zijn alternatieve takes voor studioalbums John Wesley Harding en Nashville Skyline, je hebt dan die Dylan-Cash Sessions, dan nog wat livemateriaal uit de Live on The Johnny Cash Show (wat dan wel weer netjes aansluit bij die Dylan-Cash Sessions), 2 Cash covers die blijkbaar bedoeld waren voor het Self Portrait studioalbum en dan uiteindelijk nog een korte samenwerking tussen Dylan en Earl Scruggs. De kwaliteit is er absoluut, maar het voelt toch vooral aan als een soort van opvulwerk om toch aan drie discs te gaan. Waarom staat Ring of Fire en Folsom Prison Blues bijvoorbeeld niet op Vol. 10: Another Self Portrait? Puur omdat ze reeds met het idee zaten om ooit eens een Johnny Cash bootleg volume te maken of zou er nog een andere reden zijn. Ik heb er in ieder geval geen idee van, maar het stoort me wat dat dit geen vloeiend geheel is. Dan hebben andere delen in de bootleg saga dat toch wel beter aangepakt. Ik had het bij aanschaf niet verwacht, maar disc 1 met de John Wesley Harding en Nashville Skyline sessions hebben mijn voorkeur.

Theoretisch gezien zou dit eigenlijk mijn favoriete CD moeten zijn. Waarom? Omdat Bob Dylan en The Grateful Dead twee van mijn favoriete artiesten zijn en dan kan zo'n samenwerking toch niet tegenvallen? Zeker wanneer je bekijkt dat de Dead sowieso al goed bekend zijn met het oeuvre van Dylan (ze hadden flink wat Dylan-covers in hun oeuvre) maar helaas: het is toch niet een plaat geworden die ik veel draai en dat is te wijten aan een aantal redenen. De belangrijkste is sowieso dat dit eigenlijk een belabberde release is. Qua audio is dit echt wel beter dan een aantal bootlegs die de ronde doen, maar onbegrijpelijk dat ze uit 6 shows met een liveplaat van nog geen 3 kwartier afkomen.. Zo'n show bestond namelijk uit 2 sets van de Dead met hun eigen materiaal en een derde set waarin ze de backing band van Dylan speelden. Het is uit zo'n derde set dat ze de songs voor Bob Dylan & The Dead hebben gekozen en zelfs dan is het nog een mengelmoes van shows. Dat gezegd zijnde: ik heb zelf al 2 van de concerten besproken voor Metalfist goes truckin’: een ode aan de Grateful Dead (10 juli waarvan niets op deze release is te vinden en 04 juli waar Slow Train en Joey vandaan komen) en dan wordt duidelijk dat beiden gewoon beter livemateriaal ter beschikking hebben. Het is een andere tijdsperiode natuurlijk, maar dan vond ik de concerten van Dylan met The Band toch net iets interessanter. Jammer dan ook dat ze bij Columbia er niet voor gekozen hebben om een Before the Flood-achtige release te maken waarin je een goed beeld hebt hoe zo'n show was. Waarschijnlijk niet mogelijk vanwege rechten? Hopelijk komt hier ooit nog eens een volwaardige geremasterde boxset van uit.

Ik heb er eigenlijk nooit bij stilgestaan dat een aantal van mijn favoriete Grateful Dead nummers op geen enkel studioalbum staan. Dan denk ik aan nummers zoals Playing in the Band & Looks Like Rain en eigenlijk is dat logisch, want die nummers zijn van de soloplaat van Bob Weir! Hoewel, in hoeverre kun je nog van een soloplaat spreken wanneer de "backing band" bestaat uit niemand minder dan Jerry Garcia, Keith Godchaux, Donna Godchaux, Bill Kreutzmann en Phil Lesh. Enkel Mickey Hart ontbreekt, maar die speelde in 1972 dan ook niet bij de Grateful Dead. Een album dus vol nummers dat ik bijna van voor tot achter ken dankzij de vele liveconcerten van de Grateful Dead, enkel Walk in the Sunshine deed geen belletje rinkelen en dat blijkt ook gewoon een niemendalletje te zijn. In ieder geval wel fijn om deze nummers eens in een studioversie te horen en het geeft zo af en toe toch nog net een extra dynamiek die je live niet altijd even goed hoort, zeker zo'n Looks Like Rain is fabelachtig mooi. In 2022 kwam dit ook nog uit met het volledige album in concertvorm. Niet met de Grateful Dead, maar met de Wolf Bros featuring The Wolfpack. Een leuk extraatje, vooral dankzij de inbreng van Brittney Spencer die vocaal de show steelt en een geweldig uitgesponnen versie van Cassidy, maar het verschil tussen het studiowerk en de liveshow voelt wel erg groot aan. Ze hadden natuurlijk niet veel keuze, want Bob Weir heeft met de Wolf Bros het nummer Walk in the Sunshine slechts 2x live gespeeld, waarvan 1x op 2 april 2022 en 1x op 3 april 2022. Met RatDog zou hij het ergens in 2010 ook gespeeld hebben, al is het een beetje vreemd dan dat hij bij de Wolf Bros zegt dat ze het nummer in geen 50 jaar hebben gespeeld. In ieder geval: erg fijne soloplaat, maar ik catalogiseer dit gewoon als een Grateful Dead album.

Bruce Springsteen was de favoriete artiest van mijn vader en zodoende ben ik eigenlijk voor een stuk mee opgegroeid met The Boss. Mijn vader had in de loop der jaren zijn collectie wel vervangen van LPs naar CDs maar Born in the U.S.A. had hij om de een of andere reden nog altijd op LP. Geen idee waarom maar ik heb vandaag de dag alleszins de collectie aangeslagen en waar dan beter starten bij dit album? Het heeft gewoon iets heerlijks om een plaat op te leggen en na wat gekraak dan meteen die heerlijke drum van het titelnummer te horen. Ik heb me nooit echt met specifieke albums van The Boss bezig gehouden en daardoor verbaast het me ook wel hoeveel van zijn bekendste nummers hier op zijn terug te vinden. Natuurlijk Born in the USA zelf maar ook Cover Me, I’m On Fire, Glory Days en Dancing in the Dark (met die geweldige videoclip met Courteney Cox natuurlijk!) zijn in de loop der jaren uitgegroeid als heuse klassiekers in zijn oeuvre. Dan zou je kunnen denken dat de rest van het album wat opvullers zijn maar niets is minder waar. Darlington County met zijn aanstekelijke sha la la is toch ook ongetwijfeld één van mijn favorieten. Afsluiten wordt er gedaan met het ingetogen My Hometown en hoewel dat een nummer is dat qua stijl wat anders is dan de voorgaande 11 nummers, is het toch het ontbrekende puzzelstuk dat alles mooi in elkaar laat passen.

Mijn ticket voor het optreden van Bruce Springsteen in de komende zomer is besteld en het leek me dan ook een leuk voornemen voor 2024 om zijn oeuvre tegen dan eens wat meer onder de loep te hebben genomen. Waarom echter wachten tot januari dacht ik bij mezelf en vandaar eens bij het prille begin begonnen: Greetings from Asbury Park, N.J. Het jaar 1973 was in ieder geval een vruchtbaar jaar voor The Boss, want hij bracht maar liefst twee platen uit. Ik heb nog geen idee hoe The Wild, the Innocent & the E Street Shuffle gaat klinken, maar ik heb zo het donkerbruine vermoeden dat het beter had geweest mochten echt enkel en alleen de beste songs van beide platen overgebleven zijn. Een beetje zoals de Use Your Illusion platen van Guns N' Roses eigenlijk. Opener Blinded by the Light is een Springsteen klassieker (of toch in ieder geval eentje die ik mijn vader vroeger veel heb weten draaien) pur sang, Growin' Up is ook een heerlijke song en vanaf dan begint het opeens wel serieus mis te gaan. Mary Queen of Arkansas is één van de slechtste nummers die ik al van hem heb gehoord en waar ik nu - na slechts een paar luisterbeurten - al de neiging bij heb om op skip te drukken en Does This Bus Stop at 82nd Street is een te inwisselbaar niemendalletje. Met Lost in the Flood schiet ik terug overeind, maar dat is meteen dan ook wel het laatste nummer dat me echt weet te raken in dit debuut. De overige vier songs zijn niet slecht, For You heeft nog een aantal leuke flarden en dat achtergrondkoor + saxofoon in Spirit in the Night heeft zijn charme, maar algemeen gezien weinig dat me echt weet te bekoren. Volgende stap is The Wild, the Innocent & the E Street Shuffle, laat ik ze dan maar ineens in volgorde doen. Ik heb op de site toch enkel en alleen nog maar Born in the U.S.A. gereviewed.

Ik kan me nog perfect herinneren hoe ik kennis maakte met Brutus. Het was in de Canvas Popnacht waarin drumster Stefanie Mannaerts samen met haar grootvader te gast was. Leo Caerts was me al bekend (het was hij die de muziek schreef van de oorwurm genaamd Eviva España), maar het was het korte concertstukje van Brutus dat Canvas liet zien dat me wist te overdonderen. Wat een stem, wat een présence en vooral: wat een bangelijk geluid! Ik volgde in de loop der jaren Brutus hier en daar wel (check vooral ook haar passage in She's Lost in Music) en Live in Ghent kreeg al wel wat draaibeurten, maar pas deze maand na een geweldig concert in Trix (hoewel het geluid niet altijd even sterk was, zat een nogal vreemde galm/echo op) eindelijk ook eens de twee studioalbums op vinyl aangeschaft. Beginnen doen we bij het begin en dat is uiteraard Burst. Een album waar Brutus (naast Stefanie Mannaerts bestaande uit Stijn Vanhoegaerden en Peter Mulders) meteen zijn eigen sound vast legt en jongens toch, wat een geluid. Een aantal nummers waar je onmogelijk bij kunt stilzitten (All Along! Justice de Julia!) en het is vooral toch genieten van de stem van Mannaerts. Misschien niet altijd even zuiver, maar who cares als het zo fantastisch klinkt. Ik las ooit de vergelijking met een mythische sirene die zeevaarders naar hun ondergang lokte en als die effectief zoals Mannaerts hadden geklonken... Ik had ook overstag gegaan. Zelden ook nummers geweten waar de drum zo duidelijk de focus is, laat staan een volledig album, maar dit smaakt naar meer. Ruw, rauw en ze beuken/spelen erop los. Op naar Nest!

Brutus is goed op weg om internationale potten te breken - vanaf 21 maart 2024 beginnen ze zelfs met hun Unison Live Tour aan een hele reeks concerten in de Verenigde Staten - en in 2023 mocht het trio op bezoek komen bij Audiotree. Een Amerikaans platenlabel gevestigd in Chicago dat artiesten van over de hele wereld uitnodigt om gratis een live-EP op te nemen en deze kosteloos uit te brengen. Logischerwijs kozen Stefanie Mannaerts, Stijn Vanhoegaerden en Peter Mulders voor nummers van Unison Life. Hun nieuwe studioalbum dat een jaartje eerder uitkwam. De Audiotree releases lenen zich voor slechts een handvol nummers, maar dan toch vind ik het jammer dat ze niet voor een Liar hebben gekozen. Misschien omdat die als single indertijd naar voren is geschoven? Hoewel, dat kan van What Have We Done en Victoria eigenlijk ook gezegd worden. In ieder geval: From Nothing is een fijne release, maar wel eentje die an sich weinig toegevoegde waarde heeft. Technisch gezien is dit een live-release, maar je hebt nooit echt dat live gevoel dat bijvoorbeeld Live in Ghent wel had. Wat logisch is, want deze From Nothing is tenslotte ook gewoon in de studio opgenomen. In ieder geval een leuk tussendoortje en het is fijn dat dit gewoon gratis gereleased wordt (digital only, dus een fysiek exemplaar is niet mogelijk) maar geef mij dan toch maar gewoon Unison Life in zijn geheel.

De tickets voor het komende concert van Brutus in Trix zijn alweer binnen en ik hoop gewoon op een even hard feestje als vorige keer dat ik ze (op dezelfde locatie trouwens) zag. De manier waarop Stefanie Mannaerts toen als afsluiter Sugar Dragon zong... Ik denk dat heel de zaal het gevoel had van "Waar zit de klootzak die je dit heeft aangedaan en we maken hem nu kapot". Nu ik daaraan terugdenk, bekruipt me ergens dan ook het gevoel dat Brutus een band is die je vooral live moet zien. Qua setlist is deze Live in Ghent een geweldig concert dat lustig put uit de eerste twee albums, maar die punch die ik toen zelf kreeg, ontbreekt wat. Dat neemt niet weg dat dit vooral een erg fijn album is om te draaien wanneer je the best of both worlds (lees: de eerste twee studioalbums) wil horen. Klein detail is dan wel weer dat ik songs als Bird mis, maar dat terzijde. Fijn ook wel om te horen dat Mannaerts (en Stijn Vanhoegaerden & Peter Mulders mogen absoluut ook niet vergeten worden) zich niet laten verleiden tot een exacte kopie van de songs zoals ze op het studioalbum te vinden zijn. Er mag al eens afgeweken worden en dat zorgt voor een paar leuke momenten. Fun fact: het kleine jongetje dat op de albumcover is te zien, is niemand minder dan Peter Mulders stiefzoon die de setlist voor die avond aan het opschrijven is. Het duurt nog tot eind november vooraleer ik de dame en de heren weer aan het werk kan zien, dus in de tussentijd is dit een erg lekker tussendoortje, maar ik kijk toch uit naar de real stuff.

Het lag eigenlijk aan het feit dat ik tickets had voor het concert van Brutus in Trix afgelopen maand, dat ik Unison Life nog niet had gekocht. Ik probeer in de mate van het mogelijke – zeker bij Belgische bands – mijn vinyl toch te kopen bij henzelf. Het is dan ook een gelukje dat er van Unison Life ondertussen een anniversary edition op de proppen is gekomen. Gelimiteerd tot 1000 exemplaren (de mijne is nummer 176) en gewoon een erg fijne release met onder andere een 7” single met daarop de non-album track Love Won't Hide The Ugliness. Een nummer dat niet had misstaan op Unison Life trouwens. Gevoelsmatig is dit een klein stapje achteruit ten opzichte van Burst en Nest, maar live klinkt het in ieder geval allemaal overdonderend. Nummers als Victoria, What Have We Done, Liar en Storm hebben al een plaatsje in mijn persoonlijke playlist veroverend, maar ik moet toegeven dat ik nummers met net dat beetje extra mis. Je kan echter natuurlijk niet elke plaat een geweldige kraker zoals Sugar Dragon, War of All Along brengen. Onvoorstelbaar dat ze die laatste trouwens niet speelden. Ik was enorm blij met Victoria als laatste nummer, maar er was algemene onvrede rondom mij dat All Along niet gespeeld werd. In ieder geval dus een album dat grotendeels in het verlengde ligt van de twee vorige albums. Brutus weet waar ze goed in zijn en wijken daar niet noodzakelijk veel van af. Toch voel je dat er langzaamaan toch wat een andere weg wordt ingeslagen en ze misschien net iets rustiger zijn geworden. Sowieso ook heel veel hartjes en liefde tijdens het concert en in de achterkant van de LP is ook een hartje uitgesneden. De band is ondertussen vertrokken voor een Europese tour en ik vermoed dat er daarna weer in de studio gedoken zal worden, ik blijf ze in ieder geval op de voet volgen. Het is en blijft één van de meest geweldige Belgische bands van de laatste jaren.

Ik zat nu al werkelijk maandenlang met "Well, my mind is goin' through them changes" in mijn hoofd (ongeveer sinds ik Band of Gypsys had herontdekt) en Buddy Miles was zo iemand die ik de laatste tijd regelmatig tegenkwam in mijn zoektocht naar nieuwe muziek. Miles was natuurlijk drummer bij Band of Gypsys, maar hij passeerde ook op mijn speakers via The Electric Flag en wat bleek? De man had gewoon een studioalbum uitgebracht met de titel "Them Changes" waarvan het titelnummer natuurlijk die oorwurm was waar ik al zo lang mee rondliep. Wat doe je dan? Tjah, dan zet je dat album een aantal keren op en ooh, wat is dit genieten! Over Them Changes zelf heb ik al genoeg gezegd (of misschien nog even dit: beste nummer van de plaat), maar wat een heerlijk swingende plaat is dit?! De wat meer rustige nummers zoals I Still Love You, Anyway passen perfect tussen al dit muzikale geweld, maar bij zo'n Heart's Delight en Memphis Train bijvoorbeeld kun je gewoon onmogelijk stilzitten. In het begin was ik niet zo gecharmeerd door de cover van Down by the River, maar ook daar valt op den duur wel het kwartje. Het is anders dan die oerversie van Neil Young waar ik zo aan verslingerd ben, maar daarom niet per se slechter. Het enige nummer dat ik niet (altijd) kan trekken is het instrumentale Paul B. Allen, Omaha, Nebraska. Ik denk misschien voor een stuk omdat het stemgeluid van Miles ook gewoon erg goed in mijn straatje past, zeker in combinatie met onder andere al die saxofoons, maar het sleept net een beetje te hard. Het overige studiowerk van Miles is duidelijk onbekend en onbemind hier op MusicMeter (vreemd hoe dit album bijna 50 stemmen heeft terwijl de andere albums nog niet aan 5 stemmen komen), maar ik ga er alleszins eens achteraan gaan.

Ik heb Buffy, the Vampire Slayer al in geen jaren meer gezien maar ik merk wel dat ik nog regelmatig teruggrijp naar dit album. Het is een collectie van de musicalnummers uit de gelijknamige aflevering uit seizoen 6 van de reeks (aangevuld met nog een aantal extra nummers uit andere afleveringen) en voor mij is dit het perfecte ding om me terug te katapulteren naar die gelukzalige tijd. Buffy blijft na al die jaren nog altijd één van mijn favoriete series (in die mate dat ik ook nog een hoop van de comics en boeken heb, al is er niets boven de serie) en nummers als I've Got a Theory / Bunnies / If We're Together zijn het schoolvoorbeeld van wat me aantrekt in de serie. Veel humor (Anna die ineens het nummer onderbreekt om het over haar angst van konijnen te hebben) maar vooral die samenhorigheid van ons tegen de wereld spreekt me aan. Niet iedereen kan even goed zingen (die "I think this line is mostly filler" van Willow in Walk Through the Fire lost dat met die kenmerkende Whedon humor op) maar Rest in Peace blijft voor mij wel het hoogtepunt.