De Amerikaanse rockband Sparks, gevormd door de broers Ron en Russell Mael, staat bekend om hun unieke en innovatieve benadering van muziek. Met een carrière die al meer dan vijf decennia beslaat, hebben ze een onmiskenbare invloed uitgeoefend op het rockgenre. Hun excentrieke en artistieke stijl, gekenmerkt door speelse en intelligente teksten, evenals complexe muzikale structuren, heeft hen een cultstatus bezorgd. Ondanks dat ze nooit echt mainstream zijn geworden, hebben ze een trouwe schare fans en veel lof ontvangen van critici.

Ik heb onlangs het nieuwste album van Sparks, The Girl Is Crying in Her Latte uit 2023, beluisterd en ik kan niet anders dan in superlatieven spreken over deze meesterlijke creatie. Dit album is een ware triomf van artistieke verbeeldingskracht en muzikale bravoure. Wat dit album echt bijzonder maakt, is de variatie in muzikale stijlen en thema's. Elk nummer voelt als een op zichzelf staand kunstwerk, terwijl ze samen toch een coherent geheel vormen.

The Girl Is Crying in Her Latte opent het album met een opzwepend ritme en aanstekelijke melodie. Het nummer onderzoekt de alledaagse problemen van mensen en werpt de vraag op hoe belangrijk die eigenlijk zijn. De speelse toon en het schertsende karakter maken dit een perfecte start van het album.

Veronica Lake is een eerbetoon aan de iconische actrice en een symbool voor vrouwen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het aanjagende tempo en de beweeglijke klanken maken dit nummer tot een opwindende luisterervaring. De aanstekelijkheid ervan nodigt uit om mee te bewegen op de ritmes.

Nothing Is as Good as They Say It Is biedt een diepgaande kijk op desillusie en de realiteit die vaak niet aan onze verwachtingen voldoet. Dit vermakelijke en enerverende nummer zet aan tot nadenken, terwijl het tegelijkertijd muzikaal onderhoudend blijft.

Met Escalator levert Sparks een simpele, maar speelse metafoor voor het leven, met al zijn hoogte- en dieptepunten. De bijzondere muzikale arrangementen maken dit nummer uniek en memorabel.

The Mona Lisa's Packing, Leaving Late Tonight is een vrolijke meezinger die de behoefte aan verandering en avontuur benadrukt. De metafoor van de Mona Lisa die op stap gaat, wordt op een euforische manier gebracht, wat dit nummer bijzonder maakt.

You Were Meant for Me is een eenvoudig, maar opgetogen lied dat spreekt over voorbestemd zijn. De oprechte toon en de aanstekelijke melodie maken het een hartverwarmende toevoeging aan het album.

Not That Well-Defined verkent de complexiteit en ambiguïteit van het leven met een mooie melodie en overtuigende teksten. Het is een aanstekelijk nummer dat de luisteraar blijft boeien.

We Go Dancing is een vurige, uitbundige oproep tot dansen en vreugde. De opzwepende klanken en energieke ritmes zorgen ervoor dat je niet stil kunt blijven zitten.

When You Leave is een poëtisch en boeiend nummer dat de emoties van afscheid verkent. De kwetsbaarheid in de tekst en muziek raakt je recht in het hart. Take Me for a Ride is het hoogtepunt van het album voor mij. Het overtuigende en majestueuze karakter van dit nummer, samen met het energieke tempo, brengt het idee van avontuur en de spanning van nieuwe ervaringen perfect over.

It's Sunny Today biedt een ingetogen en serene melodie met mooie strijkers die hoop en positiviteit uitstralen. Dit nummer is een balsem voor de ziel. A Love Story vertelt over romantiek met een opjagend tempo en overrompelende klanken. Het is een sprankelend nummer dat de luisteraar meesleept in zijn verhaal.

It Doesn’t Have to Be That Way is belerend en hoopgevend, een oproep om je eigen pad te volgen, zelfs tegen de stroom in. De boodschap van bevrijding is krachtig en inspirerend. Gee, That Was Fun sluit het album ingetogen en gevoelig af. Het is een belerend nummer dat je uitnodigt om mee te lachen met de belevenissen die gedeeld worden.

De productie van het album is niets minder dan subliem. Elke noot, elke zanglijn, elk instrument is zorgvuldig gepolijst en in balans gebracht, wat resulteert in een geluid dat zowel rijk als gedetailleerd is. De broers Mael hebben een ongeëvenaarde chemie die in elke track doorklinkt, hun samenwerking is een bewijs van hun jarenlange ervaring en wederzijds begrip.

Wat ik bijzonder waardeer aan The Girl Is Crying in Her Latte is de durf en creativiteit die Sparks blijft tonen. Ondanks hun lange carrière rusten ze niet op hun lauweren; in plaats daarvan blijven ze zichzelf uitdagen en vernieuwen. Dit album is een bewijs van hun onophoudelijke streven naar artistieke excellentie. De teksten zijn zoals altijd briljant geschreven, vol met slimme woordspelingen en diepzinnige observaties. Ze weten een balans te vinden tussen humor en ernst, waardoor je als luisteraar zowel vermaakt als geraakt wordt.

Concluderend is The Girl Is Crying in Her Latte een fenomenaal album dat Sparks' status als visionaire muzikanten verder bevestigt. Het is een luisterervaring die zowel intellectueel stimulerend als emotioneel bevredigend is. Voor zowel oude fans als nieuwkomers is dit album een absolute aanrader, een muzikaal avontuur dat je niet mag missen.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Duik in de wereld van brullende gitaren en echoënde zang met mijn recensie van "Status Quo - Official Archives Series Vol. 2 (Live in London 2012)". Dit muzikale document biedt een uniek inzicht in de levendige live-uitvoeringen waar Status Quo bekend om staat, vastgelegd in de historische ambiance van de klinkende zalen van Londen anno 2012.

De cd zelf is een ode aan de onvervalste rock-'n-roll, een genre dat de band met onverminderde passie belichaamt. Elk nummer op dit album is een bewijs van hun niet-aflatende toewijding aan de muziek en hun fans. Het timbre is rauw, puur en ongefilterd, alsof je vooraan in een concert staat, omringd door de vibrerende energie van duizenden enthousiastelingen.

Het bijzondere aan deze collectie is hoe het de essentie van een live optreden vastlegt zonder dat de luisteraar zich verloren voelt in de menigte. De interacties tussen band en publiek, zo levendig vastgelegd op deze opnames, versterken alleen maar het gevoel van eenheid en gedeeld enthousiasme dat zo kenmerkend is voor een Status Quo-concert.
Wat dit tweede deel van de Official Archives Series nog indrukwekkender maakt, is de manier waarop het de tijdloosheid van de band illustreert. Hun muziek, een amalgaam van klassieke rockelementen, blijft zelfs na decennia relevant en opwindend. Het is een bewijs van hun vaardigheid, maar ook van hun vermogen om mee te evolueren met hun publiek.

Tot slot, "Status Quo - Official Archives Series Vol. 2 (Live in London 2012)" is niet zomaar een album; Het is een belevenis. Voor trouwe supporters biedt het een nostalgische terugkeer naar een onvergetelijk tijdperk, terwijl het nieuwe luisteraars uitnodigt op een onvervalste rock-'n-roll-reis. Het is, kortom, een essentiële aanvulling op de collectie van elke muziekliefhebber

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Steely Dan - Aja (1977): Een Tijdloos Meesterwerk van Jazzrock en Soul

Steely Dan, de iconische Amerikaanse band gevormd door Walter Becker en Donald Fagen, bracht in 1977 hun zesde studioalbum Aja uit. Dit album wordt vaak gezien als het hoogtepunt van hun carrière, een meesterwerk dat hun unieke mix van jazzrock, pop, en soul perfect tot uiting brengt. Aja is een album dat zowel critici als fans heeft betoverd, en het blijft een referentiepunt in de muziekgeschiedenis vanwege de verfijnde productie, complexe arrangementen, en briljante muzikale prestaties.

Muzikale Stijl en Genres
Het album Aja is een schitterende samensmelting van verschillende stijlen, met een nadruk op jazzrock, maar ook met duidelijke invloeden van soul, pop, en zelfs funk. Steely Dan staat bekend om hun verfijnde en soms complexe composities, en Aja is daar geen uitzondering op. Het album is rijk aan harmonieën, gedetailleerde ritmes, en een bijna obsessieve aandacht voor muzikale perfectie. De combinatie van speelse melodieën met introspectieve teksten creëert een uniek geluid dat zowel toegankelijk als diepgaand is.

Productie en Geluidskwaliteit
De productie van Aja is van uitzonderlijk hoge kwaliteit, wat te verwachten is van een band die bekend staat om hun perfectionisme in de studio. Het album werd opgenomen met enkele van de beste sessiemuzikanten van die tijd, en dat is duidelijk hoorbaar. De geluidskwaliteit is kristalhelder, met een uitgebalanceerde mix waarin elk instrument tot zijn recht komt zonder het geheel te overheersen. De blazers, gitaren, toetsen en percussie smelten samen in een sonisch landschap dat zowel warm als gedetailleerd is.

Track-by-Track Recensie
Black Cow (5:11)
Black Cow opent het album op een heerlijk relaxte manier, met een soepel ritme dat de toon zet voor wat volgt. De blazers zijn subtiel en voegen een rijke textuur toe zonder te overheersen. De melodie is onweerstaanbaar, en de zang van Donald Fagen is perfect gedoseerd. Het nummer heeft een laid-back vibe die toch complex genoeg is om de aandacht vast te houden.

Aja (7:58)
Het titelnummer Aja is een epische track die bijna acht minuten duurt en een prachtig voorbeeld is van Steely Dan's vermogen om sfeer en emotie te combineren. De introverte en comfortabele melodie wordt versterkt door gedoseerde zang en prachtige muzikale arrangementen. Het nummer neemt de luisteraar mee op een sonische reis, met wisselende tempo's en een indrukwekkende saxofoonsolo die het geheel naar een hoger niveau tilt.

Deacon Blues (7:36)
Deacon Blues is een opgewekt nummer met een introspectieve tekst die de complexiteit van het leven verkent. De fraaie, gedoseerde blazers voegen een subtiele, maar krachtige laag toe aan het nummer. De combinatie van melancholie en hoop maakt dit een van de meest memorabele tracks op het album, en de melodie blijft lang in je hoofd hangen.

Peg (3:57)
Peg brengt een meer up-tempo en funky sfeer naar het album. Het nummer is aanstekelijk, met een ritmische drive die je direct in beweging brengt. De harmonieën zijn strak, en de productie is vlekkeloos, met een gitaarriff die even funky als meeslepend is. Peg is een van de meest populaire nummers van Steely Dan en blijft een favoriet bij fans.

Home at Last (5:35)
Home at Last is een swingend en opgewekt nummer dat een zekere rust uitstraalt. De tekst verwijst naar Odysseus en zijn zoektocht naar huis, wat een interessante diepgang toevoegt aan de anders luchtige melodie. De ritmische onderstroom en de ontspannen sfeer maken dit tot een van de meest aangename nummers op het album.

I Got the News (5:06)
I Got the News is een sprankelend en sfeervol nummer dat de luisteraar verrast met zijn dynamische ritmes en speelse melodie. De piano en blazers voegen een extra laag aan energie toe, en de zang is zowel expressief als zelfverzekerd. Het is een nummer dat steeds nieuwe details onthult bij elke luisterbeurt.

Josie (4:30)
Het album sluit af met Josie, een temperamentvol en swingend nummer dat de energie van het album naar een hoogtepunt brengt. De gitaarlijnen zijn strak en de ritmesectie houdt het nummer in een constante beweging. De zang is krachtig en vol overtuiging, wat Josie een perfecte afsluiter maakt voor dit indrukwekkende album.

Conclusie en Aanbeveling
Aja van Steely Dan is een album dat zowel muzikaal als emotioneel rijk is. Het album combineert complexe muzikale structuren met toegankelijke melodieën, wat het tot een tijdloze klassieker maakt. De perfecte productie en de briljante prestaties van de sessiemuzikanten zorgen ervoor dat dit album blijft resoneren, zelfs tientallen jaren na de oorspronkelijke release. Aja is een must-have voor liefhebbers van jazzrock, maar ook voor iedereen die geniet van verfijnde, goed geproduceerde muziek. Het is een album dat niet alleen indruk maakt bij de eerste luisterbeurt, maar ook blijft groeien met elke herhaling

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

In een ontdekking van klanklandschappen en emotionele diepten, neemt het album "At the Edge of Light" van Steve Hackett de luisteraar mee op een epische trip. Dit muzikale avontuur ontvouwt zich in een collage van tonen, texturen en verhalen.

De reis vangt aan met "Fallen Walls and Pedestals". De introductie is robuust, een auditieve wake-up call die onmiddellijk de aandacht grijpt. De energie is onmiskenbaar, de muziek een weergave van muren die omvallen en een nieuw tijdperk inluiden.

"Beasts in Our Time" brengt een moment van bezinning. Een sereen, haast bedachtzaam stuk, waar de schalmei het voortouw neemt, al had mijn voorkeur naar de gitaar uitgegaan. Toch, het verdient een welverdiende lof voor zijn bedaarde schoonheid.

De track "Under the Eye of the Sun" werpt een korte nostalgische blik terug naar de dagen van Genesis, alvorens zich te ontplooien in een unieke 'Hackettian' klank. Het middenstuk van deze compositie, een verstilde oase, biedt een fraai contrast met zijn meer dynamische segmenten.

"Underground Railroad" brengt een gospelachtige vibratie, rijk aan variatie en gevoel, die resonanties oproept van een strijd voor vrijheid en verlichting.

"Those Golden Wings" is een symfonische triomf, waarbij een hemels koor bijdraagt aan de majesteit van de compositie. Dit stuk staat fier als mijn favoriete moment binnen het geheel.

De track "Shadow and Flame" leidt de luisteraar langs oosterse melodieën en verweeft deze naadloos met Hackett's meesterlijke gitaarspel, een audioschilderij van exotische landschappen en culturele fusies.

"Hungry Years" daarentegen, biedt een minder opwindende tussenstop in deze muzikale reis, maar dient als een noodzakelijke adempauze voor wat nog komen gaat.

Met "Descent" belanden we in een klinkende introspectie van "Conflict" en neergang, begeleid door dreunend slagwerk dat de luisteraar leidt naar een imaginair strijdperk.

Het album sluit af met "Peace", een sereen en hoopvol einde dat de luisteraar achterlaat met een gevoel van verzoening en toekomstdromen, een perfecte afsluiting van een muzikale odyssee die balanceert tussen licht en schaduw, tussen tumult en harmonie.

Zo vervlecht "At the Edge of Light" door Steve Hackett diverse muzikale thema's tot een rijk en gevarieerd tapijt, een auditief spektakel dat de ziel raakt en de geest vervoert.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het nieuwste album van Steve Hackett presenteert een verrassende wending in de lange en veelgeprezen carrière van de voormalige Genesis-gitarist. Hoewel Hackett bekend staat om zijn innovatieve benadering van progressieve rock en zijn meesterlijke gitaarspel, lijkt dit recente werk een gemiste kans, met name de eerste drie nummers die niet voldoen aan de verwachtingen die men normaal gesproken van een muzikant van zijn kaliber zou hebben.

De openingstrack begint met een vreemd intro en ontwikkelt zich al snel tot een ongeïnspireerd arrangement dat weinig nieuw of opwindend biedt. In plaats van de rijke, gelaagde texturen en de dynamische variaties die we gewend zijn van Hackett, wordt de luisteraar getrakteerd op een ongeïnspireerde melodie die niet de emotionele of technische diepte bereiken die men zou verwachten. Dit gebrek aan innovatie en frisheid maakt de start van het album teleurstellend.

Daarna een niemendalletje dat enige hoop geeft. Maar te kort om een stempel op het album te drukken

Het derde nummer blijft achter in termen van compositie en uitvoering. Het wordt geteisterd door een zenuwachtige saxofoon. Dit nummer, dat een hoogtepunt zou kunnen zijn als de sax een gitaar zou zijn geweest. Daarna herpakt het album zich enigszins en bevallen de nummers me iets beter maar een topper kom ik er helaas niet op tegen. Op Rate Your Music scoort het album een magere zes en dat verbaast me niet.

Hoewel het teleurstellend is, is het belangrijk te erkennen dat zelfs de meest getalenteerde muzikanten momenten kunnen hebben die niet helemaal aan de verwachtingen voldoen. Dit album, en in het bijzonder de eerste drie nummers, zou kunnen lijden onder een verscheidenheid aan factoren, van productiekeuzes tot misschien een te haastige compositiefase. Of is het de leeftijd van Hackett die een rol gaat spelen?

Voor trouwe fans van Steve Hackett kan dit album nog steeds momenten van plezier bieden, en er is altijd ruimte voor groei en heroverweging in toekomstige projecten als die nog komen. Het is een herinnering dat kunst een voortdurende reis is, met zijn ups en downs. Ondanks de teleurstellingen van dit album, blijft Hackett's bijdrage aan de muziekwereld onbetwistbaar, en fans zullen ongetwijfeld uitkijken naar zijn volgende stappen.

En dat na het geweldige live album van vorig jaar Foxtrot at Fifty + Hackett Highlights. Daat steekt dit album schril bij af. De tevens wat mislukte hoesafbeelding doet mee in de kleine malaise

Het is moeilijk om aan dit album een waardeoordeel te kleven. Omdat ik de man geen onvoldoende gun ga ik met de RYM waardering mee.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Over Steven Wilson
Steven Wilson is een Britse muzikant en producer. Hij is vooral bekend als zanger en gitarist van de band Porcupine Tree, maar maakt ook soloalbums. Zijn muziek is vaak vernieuwend en mengt stijlen zoals rock, pop en elektronische muziek. Hij wordt geprezen om zijn unieke geluid en diepe teksten. Naast zijn eigen werk heeft hij ook veel andere artiesten geholpen als producer. Steven Wilson heeft wereldwijd fans en wordt gezien als een van de belangrijkste muzikanten in de progressieve rockmuziek.

Over The Harmony Codex
The Harmony Codex is een album van Steven Wilson uit 2023. Het is een avontuurlijke mix van stijlen, zoals progressieve rock, elektronica en sfeervolle muziek. Het album vertelt een verhaal door de nummers en heeft een filmisch gevoel. Veel fans en critici beschouwen dit album als een van zijn meest creatieve werken. Voor mij persoonlijk geldt dat in mindere mate. De perfectiedrift van Wilson maakt dat de muziek soms geen echte bite, geen rafelrandjes meer heeft, Dat geldt vooral voor de eerste paar meer experimentele nummers van het album. De echte kwaliteit van Wilson sneeuw daarin naar mijn gevoel wat onder.

Over de nummers op het album
Opener Inclination gaat over onzekerheid en de angst voor verandering. Het vertelt hoe mensen moeite kunnen hebben met nieuwe ideeën of een andere richting in het leven. De muziek van het nummer is mysterieus, maar daar blijft het ook bij. De donkere klanken worden geen moment spannend en het geheel komt wat rommelig op mij over. Ik word er in elk geval nauwelijks positief door geraakt. (6)

Het nummer What Life Brings gaat over de onverwachte wendingen in het leven. Het nummer beschrijft dat het leven onvoorspelbaar is en zowel mooie als moeilijke momenten brengt. De sfeer is licht melancholisch, maar ook dit nummer gaat wat ten onder aan een gebrek aan dynamiek (6,5)

Economies of Scalevertelt over keuzes maken in een wereld die draait om winst en efficiëntie. Het nummer onderzoekt hoe persoonlijke waarden vaak botsen met zakelijke of maatschappelijke verwachtingen. De sfeer is introspectief en door het lage tempo enigszins somber. Ook bij dit nummer blijft het puntje van mijn stoel echter leeg. Het lukt Steven Wilson niet mijn aandacht vast te houden. (6)

Impossible Tightrope beschrijft de uitdaging van het balanceren tussen tegenstrijdige keuzes of situaties in het leven. Een nummer met wat meer dynamiek. Het voelt als een reis, vol spanning en onzekerheid. De sfeer is experimenteel door de wisselende klanken die een gevoel van balans en tegelijk chaos oproepen. Het nummer is intens en meeslepend. (7,5)

Rock Bottom met Ninet Tayeb gaat over het bereiken van het dieptepunt in het leven, maar ook over hoop en de kracht om opnieuw te beginnen. Het nummer is emotioneel en kwetsbaar, met een intieme sfeer. De muziek is troostend, en roept gevoelens van verdriet, maar ook van herstel op. Het is de zang van Ninet Tayeb die het nummer een positieve boost geeft (7)

Het verlangen naar acceptatie en het zoeken naar je plek in de wereld staat centraal in Beautiful Scarecrow. Het nummer beschrijft hoe iemand zich anders kan voelen, maar toch kracht vindt in die uniekheid. De muziek is mysterieus en dromerig, maar verzandt opnieuw in wat te veel fletsheid. (6,5)

Het nummer The Harmony Codex gaat over het idee van een verborgen wereld vol schoonheid en harmonie. Het beschrijft een zoektocht naar betekenis en verbinding in het leven. De sfeer is mystiek en meeslepend, met gelaagde klanken die een gevoel van avontuur en ontdekking oproepen. Het is betoverend en diepgaand. Een nummer met een bite en een ziel (9)

Time Is Running Out gaat over het gevoel dat de tijd snel voorbijgaat en de angst om kansen te missen. Het nummer benadrukt de noodzaak om het moment te grijpen. De sfeer is gespannen en energiek, met een urgente toon die het besef van tijdsdruk en actie oproept. Ook dit nummer biedt mij veel luisterplezier doordat het dynamisch is. (8)

Actual Brutal Facts vertelt over het confronteren van harde waarheden en hoe lastig het kan zijn om deze te accepteren. Het nummer onderzoekt de spanning tussen waarheid en ontkenning. De sfeer is donker en intens, met krachtige klanken die een gevoel van druk en ongemak oproepen. Een mooie experimentele track met overtuiging, (8)

Afsluiter Staircasegaat over een reis naar zelfontdekking en het overwinnen van obstakels, alsof je een trap beklimt naar iets groters. Het nummer symboliseert groei en innerlijke kracht. De sfeer is mysterieus en hypnotiserend, met gelaagde melodieën die een gevoel van beweging, spanning en uiteindelijk verlichting oproepen. (7,5)

Conclusie en aanbeveling
Steven Wilson blijft een fascinerende muzikant met een unieke stijl en visie. The Harmony Codex is een ambitieus album dat experimentele nummers combineert met intieme momenten. Toch ontbreekt soms de spanning en dynamiek die zijn muziek zo bijzonder maakt. Hoogtepunten zoals The Harmony Codex zelf en Time Is Running Out laten zien dat Wilson nog steeds weet te verrassen. Dit album is vooral geschikt voor fans die van zijn experimentele kant houden, maar voor nieuwe luisteraars is het minder toegankelijk. Ik raad het aan als je openstaat voor een artistieke reis met enkele echte pareltjes.

Waardering: 7,2
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Still Corners is een Britse formatie die zich onderscheidt door hun dromerige klanken en etherische melodieën. Deze band, gevormd door Greg Hughes en Tessa Murray, brengt luisteraars naar een sfeer gevuld met melancholische nostalgie en fluisterzachte harmonieën. Hun muziek, een fusie van synthpop en shoegaze, is als een zachte bries die je meeneemt op een reis door onbekende, doch vertrouwde landschappen. Hun teksten, doordrenkt met poëtische diepgang, bieden een reflectie op verloren tijden en ongrijpbare dromen, waarmee ze de harten van velen hebben veroverd. Althans dat is mijn interpretatie van de veelbelovende info die ik over de band heb gevonden. Maar mijn ervaring met het zesde album van deze band getiteld "Dream Talk" is er een van twijfel en weemoed. Lees mijn relaas hier na.

Op een dageraad, zoals vervat in opener "Today Is the Day", ontvouwt zich een bescheiden ouverture, geweven met aangename melodielijnen, die zachtjes aan mijn zintuigen trekt. Voortbewegend naar "The Dream", bemerk ik een welkome versnelling in ritme, echter zonder het hart sneller te doen slaan; het blijft een tamelijk ingetogen ervaring.

Als een zachte echo die in de verte weerklinkt, vertoont "Faded Love" een al te voorzichtige houding. Elk akkoord, elke noot blijft netjes binnen de gebaande paden, waardoor het avontuur onaangeroerd blijft. "What Is Real" onthult zich als een bescheiden psalm, nauwelijks de lengte van een diepe zucht overschrijdend, en laat mij achter met meer vragen dan antwoorden.

In "Lose More Slowly" vind ik een spoor van intrige, al is het maar een flauwe echo van de beloofde opwinding. Het is als een rivier die traag door een eeuwenoud landschap meandert, terwijl "Secret World" terugvalt in een beheerst tempo, fluisterend over verborgen rijken die slechts in dromen bestaan.

"Lets Make Up" brengt een verfrissende bries; de vocalen stijgen prominent op, als een feniks die zijn vleugels spreidt. Maar al snel daalt de energie weer met "Crystal Blue", dat zich zo tam toont als een gekooide vogel, schuw van de wijde hemel.

"The Ship" bereikt ternauwernood een voldoende, gered door zijn melodie en muzikale ondersteuning, als een oude zeeman die verhalen vertelt van vergane glorie. En uiteindelijk, als een laatste poging tot verlossing, danst "Turquoise Moon" lichtvoetig binnen, sprenkelend met kleuren van bevrijding, doch komt dit te laat om mijn sceptische hart volledig te winnen.

Het is een verzameling van tonen en verhalen die, hoewel met momenten van schoonheid, voornamelijk verstild blijven in een cocon van terughoudendheid. "Dream Talk" zal waarschijnlijk niet de annalen van mijn muzikale favorieten betreden, en lijkt bestemd om te verzanden in de vergetelheid, een stoffige hoek van mijn huis gevend aan dit album. Zo blijft de echo van hun melodieën zweven, een fluistering in de wind, haast ongehoord, te midden van de kakofonie van het leven.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

...Nothing Like the Sun van Sting, uitgebracht in 1987, staat als een van de meest opmerkelijke werken in zijn solo-carrière en is een album dat zelfs degenen die beweren geen fans te zijn, kan bekoren. Het is een rijk, gelaagd album dat zich moeiteloos beweegt tussen genres als pop, jazz, reggae, en zelfs invloeden van wereldmuziek, waardoor het een divers en intrigerend luisterervaring biedt.

Wat dit album zo aantrekkelijk maakt, is Stings vermogen om zijn muzikale virtuositeit te combineren met diepgaande, introspectieve teksten die reflecteren op liefde, verlies, politiek en persoonlijke transformatie. Zijn songwriting is zowel poëtisch als toegankelijk, wat hem onderscheidt als een meesterlijke verteller.

Englishman in New York is ongetwijfeld een hoogtepunt van het album, een nummer dat niet alleen uitblinkt door zijn catchy melodie en memorabele saxofoonriff, maar ook door de boeiende vertelling over het gevoel een buitenstaander te zijn in een nieuwe omgeving. Dit nummer, met zijn kenmerkende mix van jazz en pop, is een perfecte illustratie van het album's eclectische aanpak en Stings scherpzinnige observaties over identiteit en diversiteit.

Het album is ook noemenswaardig vanwege zijn muzikale arrangementen en productie. De samenwerking met gerenommeerde musici, waaronder Branford Marsalis op de saxofoon en de Braziliaanse percussionist Paulinho da Costa, draagt bij aan de rijke textuur en diepte van het geluid. De productie is zorgvuldig uitgevoerd, waarbij elk nummer zijn eigen sfeer en dynamiek heeft, wat bijdraagt aan een samenhangend maar gevarieerd album.

...Nothing Like the Sun is een album dat zich het best leent voor de avonduren, wanneer de dag tot rust komt en er ruimte is voor reflectie en ontspanning. Het is een album dat uitnodigt tot actief luisteren, waarbij elke track de luisteraar meeneemt op een unieke reis. Van de ingetogen melancholie van Fragile tot de opgewekte ritmes van We'll Be Together, biedt het album een emotionele en muzikale reikwijdte die zeldzaam is.

Zelfs voor diegenen die geen uitgesproken fans zijn van Sting, waaronder ik mijzelf schaar, biedt...Nothing Like the Suneen onmisbare luisterervaring. Het is een testament van zijn kunstenaarschap, een album dat zowel tijdloos als opmerkelijk fris aanvoelt, zelfs decennia na de release. Het is niet alleen een must-have vanwege zijn muzikale kwaliteit, maar ook als een stuk muziekgeschiedenis dat blijft resoneren en inspireren.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Strange Ranger is de voorzetting van de vroegere band Sioux Falls die haar oorsprong heeft in Montana waar de highschool vrienden Isaac Eiger en Fred Nixon in 2009 gestart zijn. met samen muziek maken.

Verhuisd naar Portland werd de band uitgebreid tot 5 personen. Pure Music is inmiddels het 3e reguliere album van de band. Er is ook al een verzamelaar naar ik vermoed met oud werk van Sioux Falls.

Strange Ranger, een Amerikaanse band ontstaan in de indie-rockscene, heeft zich door de jaren heen ontwikkeld tot een opmerkelijke naam binnen het genre. Met hun unieke geluid en experimentele benadering weten ze een breed scala aan emoties op te roepen bij hun luisteraars. Hun muziek wordt gekenmerkt door melancholische melodieën, sfeervolle klanken en introspectieve teksten die resoneren bij een divers publiek.

Een van de meest opvallende aspecten van dit nieuwe album is de variatie in de composities. Elk nummer heeft zijn eigen unieke sfeer, van dromerige soundscapes tot energieke ritmes. Deze afwisseling kan mij helaas wat minder bekoren.

Het album Pure Music opent met het nummer Rain So Hard. Dit nummer valt op door zijn bijzondere melodie en dromerige zang. Het is ingetogen en heeft een heerlijke, melancholische sfeer. De muziek is stemmig en roept een gevoel van nostalgie op, alsof je wordt meegevoerd naar een regenachtige dag vol herinneringen.

She's on Fire biedt een steviger geluid met een prima melodie die blijft hangen. Dit nummer heeft meer energie en ritme, wat het een fijne afwisseling maakt na het ingetogen openingsnummer. De zang is krachtig en past perfect bij de dynamische instrumentatie.

Met Dream slaat de band een ritmische en dansbare weg in. Het nummer heeft een vleugje disco en funk, wat het erg catchy maakt. De beat is aanstekelijk en nodigt uit tot bewegen, terwijl de zang een zekere speelsheid toevoegt aan het geheel. Het is echter niet helemaal mijn kopje thee.

Way Out heeft een duister ritme en donkere zang die een mysterieuze sfeer creëert. Het is een intens nummer dat de luisteraar in een bijna trance-achtige staat brengt. De diepere tonen en de intrigerende melodie maken het een van de meer complexe nummers op het album.

Blue Shade is traag en melancholisch, een prachtig contrast met de voorgaande tracks. De langzame melodie en weemoedige zang brengen een gevoel van introspectie teweeg. Het is het soort nummer dat je doet reflecteren op het leven en je diepste gedachten.

Blush heeft een ingetogen sfeer met een jazzy sausje. Hoewel het nummer perfect is voor een rustige avond thuis weet het bij mij geen positieve indruk achter te laten. Het nummer stemt duidelijk niet overeen met mijn smaak.

Wide Awake voegt wat meer body toe aan het album met een funky sfeer. Ook dit sluit minder goed aan bij mijn verwachtingen en is een nummer dat bij mij weinig emoties losmaakt. Datzelfde geldt ook voor Ask Me About My Love Life. Het heeft een aanstekelijk, swingend ritme. Het nummer is vrolijk en licht, met een speelse melodie maar sluit niet aan bij een Indieband.

Fantasy begint met een mooi dromerig intro maar heeft wederom een funky ritme en valt dus buiten mijn comfortzone. Dan ken ik wel betere funkbands.

Dazed in the Shallows sluit het album af met een soort popliedje dat uitnodigt tot dansen. Het is vrolijk en luchtig, een speelse afsluiter maar van een album dat mij niet raakt zoals ik van tevoren had verwacht.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Introductie Stranger and Lovers
Stranger and Lovers is een Mexicaanse band die donkere en meeslepende muziek maakt. Ze combineren stijlen als post-punk, synthwave en gothic rock met een mysterieuze en melancholische sfeer. De band staat bekend om hun hypnotiserende melodieën, diepe baslijnen en emotionele zang. Hun muziek raakt thema’s als liefde, verlies en verlangen. Door hun unieke geluid en intensiteit hebben ze een trouwe fanbase opgebouwd, zowel in Mexico als internationaal.

Introductie album P3RV3RT (2024)
P3RV3RT is het nieuwste album van Stranger and Lovers, uitgebracht in 2024. Het album klinkt vooral behoorlijk duister Met atmosferische synths, scherpe gitaren en intense zang blijft de band overwegend trouw aan hun kenmerkende stijl. Maar de opmerking hierboven van jeanmaurice snijdt zeker hout. In sommige nummers zoden de dansschoentjes niet misstaan. De teksten zijn online helaas (nog) niet beschikbaar

1. Face to Face
Een bijzondere opener. Wat mij betreft het slechtste nummer van dit album met de disco achtige sound die het nummer uitstraalt. Alsof het is opgenomen in een echoput. Ik kan er niets mee, (5)
2. P3rv3rt
In dit nummer komt de donkere zang veel beter tot zijn recht. De muziek is heerlijk strak en de melodie is aanstekelijk. Let ook op de mooie synths. (7)

3. Fetiche
Is nog een slag donkerder. De zang is ingetogen en gitzwart. De melodie is avontuurlijk. Een favoriet op dit album. (8)
4. Destiny
Dit nummer is weer erg disco meets postpunk, De ritmesectie is erg zenuwachtig, vooral tijdens de instrumentale passages. (6)

5. Dominik
Een erg prettige track met bitse donkere zang en een angstaanjagende melodie. (8)
6. Redemption
Heeft een hoog tempo en klinkt eigenlijk wat te vrolijk voor het genre. Het heeft een beetje een Oosterse sfeer. (7)

7. Wasted
Met hetzelfde tempo en een erg fijne melodie plus een sterke rol voor de synths is dit een hoogtepunt op het album. Donker en gemeen. (8,5)
8. Atado Junto a Ti
Een nummer met een fraaie start op synths. De zang is mooi ingetogen en aardedonker. (7,5)

9. The Lost
Dit is het derde hoogtepunt op het album. De muziek combineert de donkere stijl uiterst subtiel met een korte Mexicaanse noot. (8)
10. Justine
Het album sluit in echte postpunk stijl af met Justine. Dat klinkt misschien saai maar dat is het geenszins. Het is een erg fraai slotakkoord (8)

Conclusie en aanbeveling:
P3RV3RT van Stranger and Lovers is een intens en donker album met een mix van post-punk, synthwave en gothic rock. Hoogtepunten zoals Wasted, Fetiche, en The Lost tonen de kracht van hun hypnotiserende stijl. Hoewel niet elk nummer even sterk is, biedt het album een meeslepende luisterervaring voor fans van duistere, melancholische muziek. Aanrader voor liefhebbers van donkere synthklanken en een gelaagde sfeer.

Waardering: 7,3

Styrofoam, pseudoniem van de Belgische muzikant Arne Van Petegem, is een opmerkelijke indierock artiest die een kenmerkende plek heeft veroverd in de alternatieve muziekscene. Zijn geluid is een fascinerende mix van melancholie en vrolijkheid, waarin hij elektronische invloeden combineert met traditionele rockelementen.

Het album A Thousand Words uit 2008 is een album dat zowel vernieuwing als herkenbaarheid uitstraalt. Als je door de nummers van dit album navigeert, word je onmiddellijk getroffen door de diepe emotionele lading en de sonische gelaagdheid die Styrofoam in zijn muziek weet te verweven.

Het openingsnummer After Sunset start het album met een overtuigende melodie die zowel aanstekelijk als ontspannend is. De ritmische beats en harmonieuze zanglijnen maken het een perfecte introductie tot Styrofoam's kenmerkende geluid.

Vervolgens A Thousand Words. De titelsong heeft een meer dromerige toon. Het opgewekte en rustgevende karakter van het nummer neemt de luisteraar mee op een serene reis door muzikaal landschap. My Next Mistake is allesbehalve een fout. Met een leuke, vrolijke melodie en een climax die uitnodigt tot meezingen, is het een van de hoogtepunten van het album.

Hoewel de titel anders doet vermoeden, is No Happy Endings een blijmoedige track. Het mist misschien wat spanning en bite, maar weet toch te boeien met zijn speelse instrumentatie. Het aantrekkelijke duet Microscope straalt een warme en uitnodigende sfeer uit. De samensmelting van stemmen en melodieën is prachtig en verleidelijk.

Thirty to One is nog een catchy track die de luisteraar meteen weet te grijpen. De opzwepende ritmes en pakkende melodieën maken het een onweerstaanbare toevoeging aan het album. Other Side of Town lijkt meer elektronische invloeden te hebben. Hoewel het soms wat te veel kan zijn, blijft het prettige refrein hangen in je hoofd.

Lil White Boy is zeker niet mijn favoriet. De zang komt niet sterk over, en de algehele uitvoering mist de vonk die andere nummers wel hebben. Een ander aangenaam duet met een boeiende compositie is No Deliveries List. De interactie tussen de stemmen creëert een interessante dynamiek die het nummer naar een hoger niveau tilt.

In Bright Red Helmet is naar mijn smaak helaas te veel elektronica aanwezig, wat afbreuk doet aan de intrinsieke schoonheid van de melodie. Een gemiste kans in mijn ogen. Het slotnummer Final Offer heeft ook een overvloed aan elektronica. Hoewel het probeert krachtig te eindigen, blijft het achter in vergelijking met de eerdere pareltjes op het album.

A Thousand Words is een toonbeeld van dynamische productie. Nummers zoals Bright Red Helmet en Lil' White Boy tonen een indrukwekkende balans tussen elektronische beats en organische geluiden, waardoor elk nummer een eigen karakter krijgt. Deze variatie zorgt ervoor dat het album als geheel nooit eentonig wordt en je constant geboeid blijft.

Daarnaast is de vocale presentatie op dit album indrukwekkend. Styrofoam's stem is expressief en meeslepend, wat bijdraagt aan de algehele sfeer van het album. Daarnaast zijn ook de duetten een prachtige toevoeging.

Al met al is A Thousand Words een album dat zeker indruk maakt. Het is een sonische reis die zowel uitdagend als bevredigend is, en het bewijst Styrofoam's meesterschap in het creëren van muziek die zowel intellectueel als emotioneel resoneert. Voor iedereen die op zoek is naar een album dat verder gaat dan oppervlakkige luisterervaringen, is dit werk zeker een aanrader.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Over de artiest:
Sufjan Stevens is een Amerikaanse muzikant en songwriter, geboren in 1975. Hij staat bekend om zijn bijzondere stijl die een mix is van folk, pop en soms ook elektronische muziek. Sufjan gebruikt vaak diepe, poëtische teksten in zijn nummers. Zijn werk gaat over persoonlijke onderwerpen en soms over religieuze thema's. Naast zijn persoonlijke liedjes heeft hij ook albums gemaakt over Amerikaanse staten, zoals Michigan en Illinois. Sufjan speelt veel verschillende instrumenten zelf, en zijn warme stem en rustige muziek maken hem geliefd bij zijn fans. Door zijn vernieuwende en eerlijke manier van muziek maken heeft hij een trouwe groep luisteraars opgebouwd.

Over het album Javelin:
Javelin, uitgebracht in 2023, is een van de meest persoonlijke albums van Sufjan Stevens. Op dit album keert hij terug naar zijn folkroots, wat betekent dat hij weer vooral akoestische en eenvoudige muziek maakt. De liedjes op dit album gaan over diepe gevoelens, zoals liefde, verlies en verlangen. De muziek klinkt zacht en simpel, met de nadruk op zijn stem en mooie, poëtische teksten. Het album heeft een rustige, soms zelfs droevige sfeer en laat goed zien hoe Sufjan denkt en voelt. Voor fans van zijn eerdere werk voelt dit album als een warme, eerlijke terugkeer naar de kern van wie Sufjan is als artiest. Het is een album dat dichtbij komt en echt laat zien wie hij is.

Over de nummers op het album:
1. Goodbye Evergreen – Dit nummer opent het album en gaat over herinneringen en het afscheid nemen van een belangrijk iemand of een bijzondere plek. De tekst beschrijft hoe moeilijk het is om iets los te laten waar je van houdt. De sfeer is rustig en melancholisch, wat goed past bij de gevoelens van verlies. De achtergrondzang in het nummer is mooi en versterkt het emotionele gevoel. (8,5)

2. A Running Start – Dit nummer gaat over opnieuw beginnen en moed vinden om verder te gaan, zelfs wanneer het moeilijk is. De tekst laat zien hoe belangrijk het is om hoop te hebben en nieuwe kansen te zoeken. De sfeer is zacht en opbeurend. Het nummer geeft een gevoel van kwetsbaarheid, maar ook kracht. (8)

3. Will Anybody Ever Love Me? – In dit nummer beschrijft Sufjan zijn onzekerheid en het verlangen om echt geliefd te worden. Het nummer voelt heel kwetsbaar en emotioneel, en de sfeer is erg gevoelig en zacht. De melodie en de zang zijn mooi en raken een gevoelige snaar. (9)

4. Everything That Rises – Dit nummer gaat over de hoop dat alles uiteindelijk goed zal komen, ook als er moeilijke tijden zijn. De tekst spreekt over vertrouwen en de rust die daarmee komt. De sfeer is kalm en troostend. Het nummer geeft een gevoel van serene rust, en het kan je echt raken. (8,5)

5. Genuflecting Ghost – Dit nummer gaat over herinneringen aan een verloren liefde en de pijn die daarmee gepaard gaat. Het laat zien hoe sterk je soms verlangt naar begrip en vergeving. De muziek klinkt mysterieus en heeft een bijna spookachtige sfeer, wat past bij de emoties in het nummer. (8,5)

6. My Red Little Fox – Dit nummer gaat over tederheid en diepe liefde voor iemand die speciaal is. De tekst gebruikt het beeld van een "rode vos" om de kwetsbaarheid en liefde uit te drukken. De sfeer is intiem en voelt sprookjesachtig aan, wat goed past bij de liefdevolle boodschap van het nummer. ( 9)

7. So You Are Tired – Dit nummer beschrijft de uitputting in een relatie en het verlangen om misschien los te laten. Het laat zien hoe het voelt om emotioneel moe te zijn. De sfeer is rustig en melancholisch, en er klinkt zowel verdriet als acceptatie door in de muziek. (9)

8. Javelin (To Have and to Hold) – Dit nummer gaat over toewijding en de wens om iemand altijd bij je te houden. De tekst spreekt over diepe liefde en trouw. De sfeer is warm en oprecht, met muziek die heel sereen klinkt en een gevoel van trouw uitdrukt. (8)

9. Shit Talk – Dit nummer opent subtiel en gaat over de pijn die ontstaat door negatieve woorden en roddels van anderen. Het beschrijft hoe gekwetst je je kunt voelen door kritiek en onbegrip. De muziek klinkt somber en rustig, wat de emoties van het nummer goed weergeeft. (9)

10. There’s a World – Dit nummer sluit het album af en gaat over het ontdekken van nieuwe mogelijkheden en de schoonheid van de wereld. De tekst drukt nieuwsgierigheid en hoop uit, en de sfeer is warm en optimistisch. De muziek heeft een vleugje country, wat zorgt voor een open en vrolijke klank. (8)

Conclusie en Aanbeveling:
Javelin is een speciaal album van Sufjan Stevens, vol met gevoelens en kwetsbare, persoonlijke teksten. Sufjan keert terug naar zijn folkroots, wat het album een warme en melancholische sfeer geeft. Elk nummer heeft zijn eigen verhaal en emoties, van verdriet en onzekerheid tot hoop en liefde. De muziek is ingetogen en puur, en de zang van Sufjan brengt elk nummer tot leven. Fans van zijn eerdere werk zullen dit album zeker waarderen, en nieuwe luisteraars krijgen een bijzonder inkijkje in de gevoelens en gedachten van Sufjan. Dit album is een aanrader voor iedereen die houdt van muziek die je echt raakt.

Waardering: 8,6
Eerder verschenenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Mijn vorig jaar verschenen recensie op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het album 'A Beginner's Mind' van Sufjan Stevens en Angelo De Augustine, uitgebracht in 2021, manifesteert zich als een rijke tapestry van melodische overpeinzingen en introspectieve teksten. Elk nummer op deze plaat nodigt uit tot een diepe luisterervaring, waarbij de luisteraar wordt meegenomen op een ontdekkingsreis door de geestelijke landschappen van de artiesten.

Het openingsnummer, "Reach Out", zet meteen de toon voor het album met zijn rustige gitaarlijnen en harmonieuze zang. Het lied spreekt over verbinding en de genezing die kan komen van het simpelweg bereiken naar elkaar in tijden van nood. Deze thema's weven zich door het gehele album, waarbij elk nummer fungeert als een hoofdstuk in een groter verhaal over menselijke ervaringen en emoties.

"Olympus" is een etherische ode aan de fantasieën die we creëren om aan de realiteit te ontsnappen. De muziek voelt haast als een droom, zwevend tussen de wolken van het bewustzijn. Stevens en De Augustine gebruiken metaforen van oude mythen om de luisteraar te vervoeren naar een wereld die zowel oud als nieuw is.

In "Murder and Crime" worden donkerdere tonen aangeslagen, reflecterend op de schaduwen die in ons allen sluimeren. De muzikale compositie versterkt dit thema met een diepere, bijna plechtige klank, die een contrast vormt met de eerdere lichtere nummers.

"Far from Perfect", vermoedelijk het meest introspectieve nummer van het album, daagt de luisteraar uit om eigen imperfecties onder ogen te zien en toch vooruit te streven. De melodie is zowel zoet als somber, een muzikale echo van het leven zelf.

De reis gaat verder met "The Pillar of Souls", een nummer dat reflecteert op het idee van nalatenschap en de voetsporen die we achterlaten. Het is een sterk staaltje van poëtische teksten en melodische schoonheid, een kenmerk van Stevens' en De Augustines samenwerkingsverband.

"A Beginner's Mind" eindigt met "Lacrimae", een nummer dat zowel de vergankelijkheid als de schoonheid van het leven belicht. De muziek is zacht en contemplatief, een passende afsluiting voor een album dat zoveel heeft verkend en aangeboden.

Elk nummer op 'A Beginner's Mind' is een meesterwerk op zich, samengesteld met nauwkeurige aandacht voor detail en een diepe liefde voor muziek. Stevens en De Augustine hebben een album gecreëerd dat niet alleen vermaakt, maar ook inspireert en provoceert. Het is een uitnodiging om dieper in onszelf te kijken en de wereld met een frissere, misschien zelfs een beginner’s mind te bezien.

Swan Wash is een Amerikaanse band uit Bloomington, Indiana, opgericht in 2017. De groep ontstond uit een Siouxsie and the Banshees tribute band en bestaat uit drie leden: Scott Ferguson (zang, bas, synthesizers), Jack Andrews (gitaar) en Wyatt Worcel (drums, percussie, synthesizers). Ze brachten twee cassette-EP's uit voordat ze in mei 2024 hun debuutalbum "Shadow Shadow" presenteerden.

Het album opent met "Tunnel", een nummer dat direct de toon zet met zijn donkere en meeslepende geluid. De invloeden van gothic rock en post-punk zijn duidelijk hoorbaar, wat niet verrassend is gezien de achtergrond van de band. De zang van Scott Ferguson is expressief en past perfect bij de melancholische sfeer van het nummer.

"23 Years" volgt en biedt een iets sneller tempo met een aanstekelijke baslijn. Het nummer weet de luisteraar te boeien met zijn dynamische opbouw en pakkende refrein. "Almost Gone" keert terug naar een iets meer ingetogen sfeer ondanks het hypnotiserende ritme, met halverwege dromerige gitaarpartijen en een opzwepend ritme.

Een hoogtepunt op het album is "The Upstairs Museum", ondanks zijn korte duur van 2:18 minuten. Het nummer weet in deze beperkte tijd een stevige indruk achter te laten door zijn melodieën en atmosferische arrangementen. "Up the Stairs" bouwt hierop voort met een meeslepende groove en subtiele synthesizergeluiden die diepte toevoegen aan het geluid.

"Lights Are Outside" blijft ingetogen met krachtige zang en een mooie gitaarlijn. Het langste nummer op het album, "Tavel's Gavel", klokt in op 6:38 minuten en neemt de luisteraar mee op een muzikale reis vol wendingen en fijne hoogtepunten.
Naar het einde toe biedt "Before Today" een meer dynamische toon, met scherpe teksten en een licht opzwepende melodie. Het afsluitende nummer, "Ownership", sluit het album af met een krachtige boodschap en een meeslepende compositie.

"Shadow Shadow" is een prima debuut dat de veelzijdigheid en het talent van Swan Wash benadrukt. Het album slaagt erin om een brug te slaan tussen nostalgische gothic rock en moderne invloeden, wat resulteert in een frisse en toch vertrouwde luisterervaring. Voor liefhebbers van het genre is dit album zeker een aanrader.

1. Tunnel – 3,5
2. 23 Years – 3
3. Almost Gone – 3,5
4. The Upstairs Museum – 3,5
5. Up the Stairs – 3,5
6. Lights Are Outside – 4
7. Tavel's Gavel – 4
8. Before Today – 3,5
9. Ownership – 3,5

Waardering: 3,6

The Beggar van Swans uit 2023 is een album dat je meeneemt op een sonische reis die zowel uitdagend als hypnotiserend is. Als ik luister naar dit meesterwerk, voel ik een diepe resonantie met de donkere en intense muzikale landschappen die Swans creëert. Het album is een testament aan de onophoudelijke creatieve energie van de band, geleid door de visionaire Michael Gira. De teksten op het album zijn even krachtig als de muziek zelf. Ze zijn poëtisch en vaak cryptisch, wat bijdraagt aan de mystieke sfeer van het album. Michael Gira's stem, rauw en expressief, brengt de emoties in de teksten tot leven op een manier die diep resoneert. De titels en teksten suggereren het afscheid van Michael Gira.

Vanaf het eerste nummer word ik ondergedompeld in een sfeer van introspectie en mysterie. De muziek is rijk aan textuur en complexiteit, met lagen van geluid die zich ontvouwen als een ingewikkeld tapijt. Elk nummer heeft zijn eigen unieke karakter, maar ze vormen samen een coherent geheel dat zowel overweldigend als boeiend is.

Het album opent met The Parasite, een track die start met een minimalistische aanpak. Hoewel het eerste deel wat kaal aandoet, ontvouwt het tweede gedeelte zich in een sublieme climax. De spanning en verwachting die worden opgebouwd, worden meesterlijk opgelost, waardoor de luisteraar nieuwsgierig blijft naar wat volgt.

Paradise Is Mine verhoogt het volume en introduceert een licht dreigende toon, wat enigszins ironisch is gezien de titel. De gelaagde instrumentatie en de intenser wordende dynamiek geven het nummer een krachtige aanwezigheid, en het creëert een atmosferische spanning die zowel intrigeert als verontrust.

Los Angeles: City of Death heeft meer tempo en rijkere instrumentatie. Het brengt een rauwe energie naar voren, met een gruizige gitaar en een dwingend ritme. De lyrics schilderen een somber beeld van de stad, vol verval en verloren dromen. Het is een krachtige aanklacht tegen de illusies van de moderne beschaving ". De combinatie van de ritmische drijfkracht en melodieuze lijnen maakt het tot een hoogtepunt van het album.

Met Michael Is Done keert Swans terug naar een geluid dat doet denken aan hun eerdere werk. Dit nummer belichaamt een zekere rauwheid en intensiteit, waardoor het voelt als het einde van een tijdperk. De krachtige vocalen en robuuste instrumentatie maken dit tot een memorabel stuk.

Door Unforming keren we terug naar de meer experimentele kant van Swans. Het nummer speelt met onconventionele structuren en geluiden, waardoor een desoriënterende maar fascinerende luisterervaring ontstaat. Het is alsof je in een droomwereld bent beland waar de regels van de werkelijkheid niet langer van toepassing zijn.

The Beggar vormt het emotionele hart van het album. De intense instrumentatie en de hartverscheurende vocalen van Gira maken het tot een van de meest aangrijpende nummers. Het nummer is mooi en dreigend tegelijk, waarbij het spreekt over verlies, verlangen en de eeuwige zoektocht naar betekenis in een chaotische wereld.

No More of This presenteert een geweldige melodie, die mogelijk fungeert als een afscheidsnummer voor Michael Gira. De emotionele diepgang en de prachtige compositie maken dit tot een fantastische apotheose van de carrière van Michael Gira..

Ebbing keert terug naar een zwaardere, meer drijvende sound. De pulserende ritmes en de dreigende melodieën zorgen voor een gevoel van onrust, een constante spanning die door het hele nummer loopt. Het nummer biedt zang begeleid door een koor dat voor kippenvel zorgt. De buitenaards mooie apotheose van deze track tilt het album naar een hoger niveau, en laat een onuitwisbare indruk achter.

Why Can't I Have What I Want Any Time That I Want? is een wrang zelfonderzoek. De teksten zijn scherp en introspectief, terwijl de muziek oscilleert tussen fragiele melodieën en explosieve uitbarstingen.

The Beggar Lover (Three) is een fascinerende trip van drie kwartier door het muzikale brein van Michael Gira. De soms complexe structuur en de experimentele benadering maken dit tot een van de meest intrigerende nummers op het album.

Het album sluit af met The Memorious, een nummer dat gekenmerkt wordt door een heerlijke drive en energie. De krachtige afsluiting laat de luisteraar achter met een gevoel van vervulling en verlangen naar meer.

"The Beggar" is niet zomaar een album; het is een artistieke uitdrukking die de luisteraar uitdaagt en inspireert. Het is een werk dat diep graaft in de menselijke ervaring en een breed scala aan emoties oproept. Voor degenen die openstaan voor zijn complexe structuren en intense sfeer, biedt dit album een verrijkende en onvergetelijke luisterervaring. Het is een meesterwerk en wellicht wel het slot van het muzikale avontuur van Michael Gira.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

In de verweven schaduwen van de muzikale annalen, markeert het jaar 1994 een bijzondere mijlpaal met de introductie van '41', een album dat een bijzondere echo heeft achtergelaten in het hart van de alternatieve rock, dankzij de Amerikaanse formatie Swell. Hun artistieke traject, ingekleurd door de release van dit opmerkelijke werk op de tweeëntwintigste dag van maart, presenteert een sonische odyssee die zich kenmerkt door zowel harmonieuze dissonantie als melodieus meesterschap.

Het opus initieert zijn reis met 'In the Door, Up the Stairs', een compositie die, hoewel aanvankelijk gekenmerkt door een zekere mate van auditieve verwarring, vloeiend overgaat in 'Is that Important'. Dit laatstgenoemde stuk ontvouwt zich als een aangename verrassing, waar een ingetogen sfeer harmonieus samenvloeit met melodieën die de ziel strelen. Voortbordurend op deze muzikale expeditie, treft 'Song Seven' het oor met een ietwat onhandige melodie, die een licht dissonante noot in het geheel introduceert.

Voortstuwend in dit auditieve landschap, biedt 'Kinda Stoned' een fascinerende dualiteit; een compositie die tegelijkertijd ruw en verfijnd is, een blijk van muzikaal inzich34 'Don’t Give' volgt met een intrigerende introductie, een meesterwerk van melodie en ritme, waarbij vooral de gitaarriff opvalt.

De reis vervolgt met 'Smile My Friend', een titel die suggereert een hymne van vreugde te zijn, echter, het nummer slaagt er niet in om onmiddellijk een glimlach op te roepen, daar het een zekere emotionele diepgang mist. Desondanks weet 'Forget About Jesus' de luisteraar te vangen met zijn aangename aanvang en melodieuze consistentie.

Bij 'Here it Is', wordt een initiële afwezigheid van emotie opgemerkt, die echter in het verdere verloop van het nummer ruimschoots gecompenseerd wordt. 'You’re So Right' ontpopt zich als het buitenbeentje van het album, met scherpe instrumentatie maar vocale dissonantie.

'Fine Day Coming' herstelt de harmonie met een compositie die vooral in de tweede helft zijn kracht vindt. '(It’s Time to) Move on' markeert wederom een moment van muzikale bekwaamheid, een track die zich kenmerkt door zijn energie en vastberadenheid.

De finale, 'Down the Stairs, Out the Door', onthult zich als het ware enigma van het album, een complexe samenstelling van klanken die de luisteraar uitdaagt om er iets zinvols uit te maken.

Zodoende staat '41' van Swell als een monoliet in het muzikale landschap; een album dat door zijn compositorische complexiteit en diversiteit aan klanktexturen, een blijvende indruk achterlaat op degenen die zich wagen aan zijn auditieve ontdekkingstocht.

Tussen 1990 en 2007 heeft de band Swell negen albums uitgebracht. Behoorlijk productief dus. Daarna bleef het stil. De voorman van de band (gitaar en zang), David Freel is in 2022 overleden. 64 jaar jong

Eerder verschenen op mijn eigen site www.jorros-muziekkeuze.nl

De EP 'Duality' van de Britse band swim school, uitgebracht in 2023, is een muzikale ontdekking die intrigeert en betovert. Deze plaat biedt een unieke combinatie van indierock en subtiele rauwheid, wat resulteert in een luisterervaring die zowel diepgaand als meeslepend is. De nummers balanceren op de grens tussen ingetogen melodieën en krachtige uitbarstingen, waardoor de EP een dynamisch geheel vormt dat je aandacht vasthoudt van begin tot eind.

Kill You opent de EP met een prachtig ingetogen geluid. Dit indierocknummer onderscheidt zich door de fragiele, maar krachtige zangstem die een rauw randje heeft. De emotie in de stem draagt bij aan de diepte van het nummer, wat het een memorabele start maakt.

Delirious trekt de luisteraar vervolgens met meer intensiteit in de wereld van swimschool. Dit nummer versnelt het tempo aanzienlijk en toont een steviger geluid. De energie spat ervan af en het ritme sleept je mee in een opwindende muzikale reis.

Don't Leave Me Behind brengt de luisteraar weer terug naar een meer ingetogen sfeer. Toch blijft het nummer spannend door de gruizige passages die onverwachts opduiken. De contrasterende elementen binnen het nummer zorgen voor een boeiende luisterervaring.

Over Now sluit de EP af met opnieuw een lekker rafelig geluid en een prima melodie. De harmonie tussen de zang en de instrumentatie maakt dit nummer een perfecte afsluiter van de EP. Het nummer blijft nog lang na de laatste noot in je hoofd rondzingen.

In conclusie, 'Duality' is een indrukwekkende EP die de veelzijdigheid van swim school laat zien. De band weet een perfecte balans te vinden tussen ingetogen en krachtige momenten, wat resulteert in een meeslepende luisterervaring. Het is duidelijk dat deze EP slechts een voorproefje is van wat komen gaat. Het wordt tijd dat swimschool een volledig album uitbrengt, want hun muzikale potentieel is onmiskenbaar en verdient het om volledig tot uiting te komen.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

In een odyssee door het sonische landschap dat Sylvaine heeft gecreëerd met hun album "Atoms Aligned, Coming Undone" uit 2018, ben ik, een fervente ontdekker van muzikale parels, op een buitengewone reis gestuurd. Deze reis begint met het titelstuk, een compositie doordrenkt met atmosferische klanken die een prachtige openingsact vormen. De vocalen zweven etherisch boven de instrumentatie, een fenomeen dat reminiscent is aan een verteller die over de muziek zweeft, een beklijvende ervaring.

"Mørklagt" breekt met de serene introductie en introduceert een contrastrijker klankpalet. De vocale levering transformeert opmerkelijk, omarmend een meer veelzijdige en krachtige uitvoering. De gelaagdheid en complexiteit van deze track duiden op een abrupte afwijking van de vorige sereniteit.

"Abeyance" lijkt te beginnen als een hymne gezongen door engelen, een lichte en etherische melodie die je meeneemt naar hogere sferen. Echter, naarmate de muziek in krachtige stromen terechtkomt, verschijnen er grunts die een onmiskenbaar metaalachtige invloed onthullen, waardoor een fascinerende synergie tussen zachtheid en kracht ontstaat.

Bij "Worlds Collide" zou men tumult verwachten, maar de realiteit is verrassend gematigd. De climax van het nummer is weliswaar intenser, maar het geheel blijft verfijnd en gecontroleerd, een getuigenis van Sylvaine's meesterschap in het balanceren van dynamiek.

"Severance", het vijfde nummer, stort zich onmiddellijk in de storm, met een energie die allesbehalve terughoudend is. Deze track is een meesterwerk, een krachtige uitdrukking van muzikale expertise die de luisteraar meesleurt in zijn onstuimige stroom.

Het epische slotstuk, "L’Appel du Vide", nodigt uit tot serene reflectie, vooral in het middenstuk waar een rustgevende kalmte heerst. Deze rust wordt echter onderbroken wanneer de intensiteit toeneemt, een spannende afsluiting van een reis die zowel rustgevend als opwindend is.

Het album "Atoms Aligned, Coming Undone" van Sylvaine is een verbluffende fusie van postrock en postmetal elementen, een muzikale reis die zowel uitdagend als bevredigend is. Elke track biedt een unieke verkenning van het spectrum tussen sereniteit en kracht, waardoor dit album een onmisbaar artefact is voor elke liefhebber van het genre. Sylvaine heeft met dit werk een indrukwekkende prestatie neergezet.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl