Ik was erg gecharmeerd van Machine, de voorganger van deze nieuwe Then Comes Silence.

Maar hier lijkt de koek een beetje op. Het is ontegenzeggelijk TCS. Niet slecht, maar zonder de sterke composities van vooral Machine, maar zelfs ook die van Blood en Nyctophilian.

Maar ik zal er nog even over nadenken. Misschien kan dit album nog groeien.

Hoe dan ook, het is toch wel een teken aan de wand als ik na drie luisterbeurten niet van mijn kruk ben gevallen en/of mijn rode dansschoentjes aan heb getrokken bij TCS.

Tijdens het beluisteren van alweer schijfje vijf van de zwaar met kohlpotlood opgemaakte postpunkers uit Stockholm, kreeg ik het idee dat de zang van Alex Svenson beter verstaanbaar en ook mooier is geworden. Dat mompelende, dat fluisterende, schurende en sissende stemgeluid lijkt nu wat meer naar de achtergrond te zijn verdwenen. De stevige gitaren echter, zijn nog altijd even bijtend en ja, dat ruwe, ongepolijste geluid heeft op enig moment ook wel wat weg van een oude Killing Joke plaat. Ook nieuw zijn een gastzanger en twee gast zangeressen. Voor het overige betekent Machine voor mij min of meer een voortzetting van het vertrouwde ‘Then Comes Silence’ geluid en dat ondanks enkele personeelswisselingen. Maar dan met een streepje meer dynamiek. En... ietsjes minder ‘goth’.

Aldus een van de bewoners van de onverklaarbaar bewoonde en zeer stoffige kruipkelder.

Dit is het debuut van de Zweedse shoegaze, post-punk, goth rock formatie Then Comes Silence. Nu gebeurt er van alles, maar het is hier natuurlijk allesbehalve stil. De sfeer wordt zelfs grimmig en duister. Dat is een goed teken. Ik denk dat ik maar even de benedenburen erbij ga roepen. Zij zijn wat dat betreft beter in het omschrijven van deze geluiden dan ik.

*het luik open trekt en in de kruipkelder kijkt*

Het album heet Trickery en het klinkt ook wel een beetje als trickery.

Er zijn aan Trickery - meer dan voorheen - enkele bombastische synthesizergeluiden toegevoegd. Tenslotte moet je het met een hele gitaarmeneer minder doen. En zelfs al heb je een leuke groep studiomuzikanten om je heen verzameld, met die ene man lijken ook de typerende Then Comes Silence gitaargeluiden te zijn vertrokken. Het is bijna alsof ik naar compleet een andere band zit te luisteren. Doch tesamen met de gitaarsound van inderdaad Killing Joke in combinatie met de basloopjes van New Order en een snuifje Depeche Mode, U2 en Simple Minds heb je met dit album absoluut een aardige 'trip down memory lane' te pakken, maar dan zonder krakers als Strangers of Dark End. Maar ik weet eerlijk gezegd niet of ik daar nu op zit te wachten.


"Wellicht moet je Trickery - juist om het bovenstaande - meerdere keren beluisteren om tot een oordeel te kunnen komen. En nog een keer draaien alstublieft. Muziek moet nu eenmaal kunnen 'rijpen'."

Zou je zeggen.

Echter, na de vijfde indruk wordt het niveau van met name Machine vooralsnog nergens gehaald. De schijf klinkt wel urgenter dan voorganger Hunger, de composities blijven helaas onder de maat voor Then Comes Silence begrippen en ook mag een goede productie bij post-punk en aanverwante artikelen eigenlijk niet ontbreken. Want het is ontegenzeggelijk een rommelige geluidsmuur dat nu uit mijn nieuwe oordopjes komt rollen. Een hemelsbreed verschil met mijn meest gedraaide album van 2024 tot nu toe. Het gaat dan weliswaar om andersoortige rockmuziek, maar toch. Ik mag daarom hopen dat een hi-res versie enige uitkomst gaat bieden.

Conclusie. Ik heb Trickery nu vier sterren gegeven, maar misschien gaat er wel een halve ster vanaf als blijkt dat ik het morgen niet meer zo nodig vind de nieuwe Then Comes Silence na de 'note to myself' nog een keer op te zetten om tot andere gedachten te willen komen.

Omdat de hoop op die ene kraker wel blijft meespelen bij een band als Then Comes Silence.

Dit is mijn favoriet van Thomas Dolby. Wat heb ik mee zitten blèren met nummers als Europa and the Pirate Twins, Windpower, Airwaves en Radio Silence! Dit album is meer (synth)pop georiënteerd dan de geweldige opvolgerThe Flat Earth, maar dit was en is nog altijd zo lekker voor op de dansvloer! Daarom iets hoger gewaardeerd!

Als een onheilspellende grunt je dreigt mee te sleuren naar de grote griezelige gaten in de zwarte heuvels van Lapland, licht plotseling het vossenvuur van gierende gitaren en sfeervol toetsenwerk de ijskoude avondlucht op en strooit dit helse spektakel prachtige paarsblauwe en geelgroene tinten dwars door het met miljoenen sterren bezaaide Elysese veld.
Zeker met een goede koptelefoon zijn de kleurrijke details uitstekend waar te nemen.

The Great Fleet of Echoes is de illustere voorganger van het wonderschone Our Voices Shall Remain. Echter, daar waar de laatste sporen van Thor onder een dikke laag verse sneeuw zijn verdwenen, weet de alom gevreesde dondergod op The Great Fleet of Echoes nog met enige regelmaat de orde en de rust te verstoren.

Op dit album zijn trouwens ook de zeldzame momenten te vinden waarin ik de grom- en bromgeluiden in combinatie met de zeer gevarieerde zang prima kan aanhoren. Of dit nu komt door de geweldige melodieën, de prachtige muzikale omlijsting of misschien toch door acceptatie - laat ik voorlopig maar even in het midden. Want hoe mooi Our Voices Shall Remain met z'n schitterende Floydiaanse gitaarsolo's ook moge zijn, na het beluisteren van dit voorlaatste album hoop ik stiekem dat het gebulder van Thor de vossenstaarten weer wat meer laat vonken op de volgende Throes of Dawn.

Soms hebben ze wel gelijk. De mensen achter de schermen, die de lijstjes samenstellen om je aan vergelijkbare artiesten te helpen. Soms kom je zelfs een album tegen die zowat helemaal voldoet aan al je wensen op muziekgebied. Duisternis, sfeer, melancholie, harmonieuze zangpartijen, rijk aan muzikale details, goede melodieën, afwisselend en met een fraai geluid, dat ergens tussen dark wave/gothic rock en metal zweeft. Ja, zweeft!

Heel mooi!

Alicia is zojuist aan de Tiamat experience begonnen. Weliswaar niet met deze plaat, maar dit album viel mij vrijwel onmiddellijk in zeer positieve zin op. Alleen de cover en nog wel van mijn favoriete Stones nummer had niet gehoeven.
Enfin, de weg is weer lang en het virtuele koffertje langspelers loodzwaar.
Lekker!

Na ruim twintig jaar als frontman van Editors en twee albums met Andy Burrows als Smith & Burrows, gaat Tom Smith nu solo. Geen postpunk of allerlei elektronische invloeden dit keer, maar een terugkeer naar de basis. Hij omschrijft het als een poging om zijn liedjes te laten klinken zoals hij ze thuis schrijft: aan de keukentafel met een kop thee en een open hart. En zonder al te veel poespas.
En dat is gelukt. There Is Nothing in the Dark That Isn't There in the Light is een mooie, ingetogen plaat geworden. Perfect voor de late uurtjes. Of voor zo’n grijze, sombere dag als vandaag.

Als Dan Brookes in een loodzwaar accent zijn humoristische doch vlijmscherpe teksten in je gezicht spuugt, kom je plots tot de ontdekking dat dit een type 'zang' is dat je nu eigenlijk nog maar zelden tegenkomt. De muzikale omlijsting daarentegen luistert wel weg als een moderne, broeierige mix van post-punk, noise- en art-rock. Maar het vierde album van dit vijftal uit Manchester klinkt toch vooral als zo'n heerlijke seventies punkplaat zoals alleen (Noord) Engelse rotjochies die kunnen maken.

*alvast veiligheidsspelden uit doos haalt*

Een ware parel onder de punky post-punkplaten, zeker in de 2019 versie!

En niemand die dit uitstekende plaatje kent?


The Pyramid of Privilege (2019 remaster) | Total Victory

Sean-Patrick Nolan en Shawn Tucker vormen sinds 2015 het duo TRAITRS en zij produceren post-punk die nog het meest doet denken aan The Sisters of Mercy en The Cure. Vooral de stem van zanger Swawn lijkt als twee druppels water op die van Robert Smith. Nu nog wat zangles en minder galm (het gaat al stukken beter, Shawn) en je zou (bijna) zweren dat je te maken had met een nieuw The Cure album en nog een hele aardige ook!

Maar ik vind dit (wéér) geen fijne titel.

Ik vind Nick Beggs een erg fijne - en een erg leuke - bassist - ja ja - en Adam mocht ik ook graag horen op het keyboard bij Steven Wilson.
Echter... de muziek (jazzfusion o.i.d.) vind ik allesbehalve prettig om een plaat lang te horen. Ook al zijn het - op buitenbeentje Pavlov's Dog Killed Schrodinger's Cat na - vrij korte, instrumentale nummertjes. Fragmenten dus. Het zal technisch allemaal best in orde zijn met zulke prima muzikanten, maar ik kan er geen touw aan vastknopen en dat doe ik dus ook maar niet.

En wat hebben we hier?

Bandcamp vertelt ons: alternative rock, darkwave, indie rock, post-punk, shoegaze, synthpop. Ze zijn met z'n vijven, komen uit Virginia, staan met het ene been in de post-punk en met de ander meer in de indie-rock.

Voor mij is dit album helaas geen hoogvlieger, maar alleszins redelijk beluisterbaar. Youth Hotel - bijvoorbeeld - is een mooi donker en meeslepend nummer waar ik dan weer even van opveer.

Het grootste euvel is echter de zang. De zanger heeft een prettige stem, maar zijn geluid is niet helemaal toonvast. Maar dat laatste schijn ik tegenwoordig wel vaker tegen te komen. En daar moet je echt van houden.

En dat doe ik eigenlijk niet.

Dit is weer zo'n erg plezierig melancholiek klinkend post-punk album. Met leuke liedjes. Om lekker vaak te draaien.
En... gewoon omdat het leuke muziek is en niet omdat het veel of een beetje lijkt op de platen die wij vroeger grijs gedraaid hebben.
En als het lijkt op ... dan is daar zeker niks mis mee!
Hoe dan ook, Ceremony is wat mij betreft een prima opvolger van Shadows uit 2018.

Het nieuwe is er natuurlijk al lang vanaf. Het zijn duootjes (dit is er een van), triootjes of kwartetten die heel dicht tegen bepaalde muziek uit de jaren tachtig aanschurken. Depeche Mode en The Cure lijken ook hier weer de voornaamste inspiratiebronnen. En toch is dit nog steeds erg leuk om te horen. Twin Tribes maakt in elk geval aardige albums met leuke liedjes. Soms erg goede liedjes zoals Cauldron of Thorns.

Pendulum, een prima album voor feesten en partijen!

Voor zoiets moois maak je toch graag tijd vrij. Ik weet het: 't is een beetje aan de late kant, maar zoals ik ooit eens eerder vermelde: de jaren '90 zijn, wat de muziek betreft, grotendeels aan mij voorbij gegaan. Ik ga dus ook heel veel niet inhalen en beluisteren, maar voor deze Type O Negative maak ik graag een uitzondering en het album gaat dan ook als de wiedeweerga op de wenslijst!

De tips vliegen je om de oren als je 'zoekende' bent en dat is natuurlijk erg leuk!

Op dit moment ken ik al redelijk wat melodische, melancholieke rock/metal platen en hoewel Type O Negative voor mij een bekende naam is, kende ik de albums nog niet zo goed.

Ik ga er maar even voor zitten, want loeiharde of heftige muziek lijkt mij dit niet te gaan worden als ik het mag vergelijken met wat ik allemaal deze week voor de kiezen heb gehad. Daar zaten echt oorverdovende, hoofdruis veroorzakende, hersenkrakende, en hevig 'angstaanjagende' aanbevelingen tussen, waarvan de meeste albums voorlopig niet of helemaal nooit in mijn muzikale straatje zullen gaan passen.

Nee, dan is dit album zelfs erg 'rustig' te noemen, maar het klinkt goed en de geluiden zijn mooi 'griezelig' op z'n tijd.

October Rust zal daarom nog wel een paar keer gedraaid gaan worden, vermoed ik!