Een band, die zulke mooie pop/rock liedjes weet te schrijven, verdient eigenlijk veel meer aandacht. Nu, míjn aandacht hebben ze dan ook echt sinds kort.

De muziek op What We Have Sown varieert van dromerige popliedjes tot fijne, onconventionele rock met een snuifje symfo. Van hevig stampende percussie tot sfeervolle soundscapes, van mooi gezongen melodieën tot gierende synths, van prachtige scheurgitaren tot en met heerlijk romantisch pianospel. Het zit allemaal in het prachtige 27 minuten en 49 seconden durende What Have We Sown?
Wat een nummer is dat...pffffffff!
Maar ook de rest van dit album is zeer de moeite waard. De plaat begint sowieso al ijzersterk met het geweldige All You Need to Know!

Dit is dus mijn derde aangeschafte The Pineapple Thief album (en het is misschien wel de mooiste van deze drie) in twee dagen tijd en ik wil méér. Veel meer! Gelukkig kan ik even vooruit, want ze hebben al elf albums - heb ik ergens gelezen - gemaakt, plus twee verzamelaars en nog wat EP's.

Dat wordt smullen, hoor... de komende tijd!

Your Wilderness is nota bene het elfde studioalbum van deze The Pineapple Thief - heb ik gelezen - en echt waar... het is het eerste album dat ik beluister van deze formatie.
Al komen de symfohelden van weleer nog weleens uit de kast, ik verdiepte mij de laatste tijd nauwelijks meer in wat men nu progressieve rockmuziek noemt. Echter uit nieuwsgierigheid - want ik kende de band natuurlijk niet - heb ik toch maar weer even een gordijntje opengetrokken en ook dit keer viel het geluid in zeer goede aarde.
De liedjes zijn ingetogen, melodieus, er wordt prima gemusiceerd en wat klinkt deze schijf mooi helder uit mijn simpele boxjes. Zo mooi dat ik vandaag maar liefst een half dozijn Pineapple Thiefs heb omgespit waarvan er twee, waaronder deze, onmiddellijk zijn aangeschaft.

Hoe dan ook... Your Wilderniss zou zelfs zomaar tot een van mijn top 10 2016 kandidaten kunnen gaan uitgroeien.

We gaan het zien...

Deze plaat gaat in de herkansing!

Ik denk dat The Psychedelic Furs met dit album wel weer een 'beetje' op de 'goede' weg terug is.

Een beetje, want hier en daar lijkt Richard mét z'n mooie schuurpapieren stem er een kwart tot een halve noot naast te zitten. Of valt dit nu eigenlijk pas goed op omdat de liedjes overall niet zo sterk zijn als op de eerste drie, vier albums.

Dus helemaal overtuigen doet dit album nog altijd niet. Maar om het verschil met de matige voorganger te illustreren doe ik er een halve ster bij.

The Psychedelic Furs daalden neer in het jaar 1977. Jeuj! Dat is alweer tig jaar geleden, zeg.

Ik vond het ensemble rond Richard Butler juist positief opvallen tussen de vele nieuwe bandjes die in de jaren zeventig het daglicht zagen. Vooral de 'zware shag' stem van Butler vond ik erg sexy. En die saxofoon ook! En de melodietjes waren gewoon prima, soms zelfs heel erg goed.

Na het album Mirror Moves uit 1984 ben ik de band echter uit het oog - beter uit het oor - verloren, net als trouwens de vele andere topbands uit de jaren eind zeventig, begin jaren tachtig. Daarom ga ik nu hét gokje met The Psychedelic Furs wagen. Eindelijk, hoor! Een dergelijke gok is een paar jaar geleden met de punk/post-punk formatie Wire ook heel goed gelukt, dus waarom nu niet. Ook al zijn beide bands muzikaal amper vergelijkbaar.

De stem van Richard Butler klinkt in ieder geval weer sexy, wellicht wat minder rokerig dan in de tijd waarin kroegen en discotheken nog langzaamaan blauw mochten kleuren. Maar je haalt zijn schuurpapieren stem er nog altijd overal tussenuit. En ja, die scheurende sax hoor ik ook weer. Díe hoort er gewoon bij. Hoe de composities op dit nieuwe album de tand van de resterende tijd nog zullen doorstaan zal nog moeten blijken. Maar ik vind Made of Rain toch zeker nu al een heel prettig album.

*schade inhalen gaat*  

Dit is weliswaar niet The Psychedelic Furs die ik zo goed vond en ik kan dit album dan ook maar beter overslaan, maar 'fout'? Midnight to Midnight is wel - en zeker wat de composities betreft - stukken minder dan dat ik van ze gewend ben.

Dat dan weer wel.

Future Transmissions is een verrassend sterk debuut van het spiksplinternieuwe post-punk trio The Raudive uit Engeland. Zeven ijzersterke liedjes op slechts een EPeetje! Waar vind je dit vandaag de dag nog?

Als je er snel bij bent is de EP ook nog eens voor een appel en een ei te downloaden op Bandcamp.

Gratis of voor bijna niets!

Enkele nummers hadden zomaar door Adrian Borland gezongen kunnen zijn - ja, okay... natuurlijk wel met een beetje fantasie, maar toch. Ook songmatig doen een aantal nummers mij denken aan de solo periode van Adrian (en soms zelfs aan The Church).

Verder is dit een prima eerste reguliere album van post-punk formatie The Raudive en eigenlijk is het een beetje jammer dat ik enkele van de allerbeste nummers al ken van de EP uit 2016. Dit maakt het net wat minder spannend allemaal.

Ben je echter nog niet bekend met de band én liefhebber van echte post-punk... dan zou ik zeggen: gewoon áááánschaffuh!


Future Transmissions CD | UNKNOWN PLEASURES RECORDS

Zo, dat is ook toevallig! The Collection is vandaag op CD binnengekomen. Altijd weer netjes verzorgd door Swiss Dark Nights. De geluidskwaliteit is aanzienlijk, sowieso stukken beter dan de oude opnamen. Bovendien is het een waar feest om beide EP's nu achter elkaar of door elkaar, net wat je wilt, te beluisteren zonder de volumeknop aan te raken .



Collection | SwissDarkNights Label - swissdarknights.bandcamp.com

We hebben er even op moeten wachten, maar The Rope gooit nu eindelijk de trossen los.

Het eerste wat de luisteraar opvalt is het mooie, galmende gitaarspel van Michael Browning, ondersteund door de vinnige drumslagen van Ben Rickel én... 'last but not least' de schorre, soms zelfs schreeuwerige bariton van zanger Jesse Hagon. En dat laatste gaat eveneens met redelijk veel echo en galm gepaard. Overigens storen deze effecten op de zang niet. De echo's versterken zelfs het plaatje dat hij over wil brengen. Jesse heeft bovendien een krachtige, diepe en indringende stem. Hij 'verzuipt' er in ieder geval niet in. Een beetje in toom gehouden door bassist Sam Richardson misschien?

Als ik al taferelen bij de muziek zou kunnen schetsen, hoewel gekwalificeerd op Bandcamp als zijnde 'deathrock' of 'gothic rock', dan zie ik er dit keer geen spannende, aardedonkere of droeve beelden bij. Wat ik echter wel ervaar is woede. Jesse klinkt soms zelfs heel erg boos. Het voelt gelukkig wel aan als ongeveinsd boos, want hij lijkt zich duidelijk af te vragen: 'in wat voor een wereld leven wij eigenlijk'?

En toch zijn niet alle liedjes op dit debuut even onstuimig of bitter klinkend. Aan de andere kant staan er ook geen onmiddellijk pakkende songs op. Je weet wel, liedjes die je na drie keer horen niet meer uit je hoofd kunt slaan. Of die je makkelijk mee kunt fluiten. Waarschijnlijk zal je dit album dus wat vaker moeten beluisteren. Maar de intensiteit waarmee muziek op de plaat is gezet, de oprechtheid in Jesse en het prachtige gitaarspel maken dat het beluisteren van Lillian absoluut de moeite waard is.

Voor de ‘gothic’ rock/post-punk met rafelige randjes liefhebber!

Zwart is de dresscode. Van leer of satijn en dan zal Nightbird geschikt worden bevonden voor feesten en partijen. En het aanstaande griezelfeest ook. Als The Show maar goed verloopt.

De hoes past wonderwel bij het interieur. De vreemde handjes zijn weliswaar niet geweldig getekend, dat rood en zwart daar hou ik wel van. Maar niet getreurd, dat interieur zal desondanks de verpakking vanavond weer een metamorfose ondergaan. Nightbird slaat hoe dan ook toe. Als een bal kaatst het tegen muren en meubels. In het behang zullen de gaten vallen, de bloempotten van de vensterbank gesleurd en Jesse Hagon mag weer heerlijk boos klinken. Een plaat lang is er voor mij en het mooie toch nog iets te veel galm op de zang. De krachtige en energieke stem van Jesse heeft dit niet echt nodig. Maar verder is The Rope een heerlijke, eigentijdse band met een goed herkenbare stijl, prima liedjes plus erg mooi gitaar-, synthesizer- en drumwerk.

En de tent gaat hier intussen compleet uit zijn dak!

Alhoewel er aan de sound niet veel veranderd is, klinkt het geluid van The Rope op "Waters Rising" een stuk gladder dan op de selftitled. Dat lijkt een negatieve constatering, maar dat is het in dit geval dus niet. Het is alleen jammer dat als je dit overigens veel te korte album paart aan de EP op je mediaspeler, deze plaat vierkant uit je speaker knalt en de tracks van 2x The Rope er daarna wat fluisterend uitkomen.

Wat de composities betreft, zijn de liedjes op de EP veel meer van het type postpunk en toch vind ik de nummers op "Waters Rising" nog steeds erg lekker klinken. Het is het soort gothic/postpunk/wave waar ik àltijd naar kan luisteren: goede melodietjes, galmende gitaren, strakke drums plus een mooie donkere zangstem, die eens een keer niet uit een grafkelder lijkt te komen. Je hoeft er in elk geval niet in een droeftoeterstemming voor te zijn.

Als het zo door gaat en als we niet meer zo lang hoeven te wachten op een vervolg, dan komt het wel goed met The Rope.
The Rope lijkt mij trouwens ook een uitstekende live band!

Ik had bij dit nieuwe album van The Search graag iets anders willen schrijven. Maar dit is helaas niet gelukt, want wat ik nu hoor vind ik niet goed en ik vind het geluid al helemaal niet mooi. Maar waar is toch die fraaie post-punk popmuziek gebleven? Natuurlijk hoef je niet altijd dezelfde muziek te blijven maken. Immers, kunstenaars zijn graag in beweging en altijd op zoek naar verdieping, verbreding of ze slaan doodleuk nieuwe wegen in. Op zoek naar andere en meer inspirerende plekjes. Maar helaas, The Search blijkt toch ooit een afslag te hebben gemist, want ik vind niets van dit alles terug op Echo en dat is echt heel spijtig!

Eindelijk een paar keer beluisterd!

De liedjes die het meest bijblijven zijn opener Colours en enkele songs op de tweede helft van deze plaat. Overall klinkt Colours helaas wel weer alsof het album in een doucheputje is opgenomen. Een afvoer, waar het geluid van de diverse instrumenten al buitelend en borrelend doorheen wordt gezogen en waardoor de zang nauwelijks opvalt. Deze stijlopvatting zou daarom weleens de belangrijkste reden kunnen zijn dat de songs op deze Colours, voor mij althans, net iets te weinig variëren om volledig en blijvend te kunnen boeien.

Maar... de plaat gaat op een ander moment en op een andere plek wellicht nog wel een keer in de herkansing, want er staan - zoals ik al schreef - best wel enkele aardige liedjes op.

Het is vrij experimenteel, elektronisch, en het heeft een duistere, minimalistische sound die vaag doet denken aan Joy Division, Kraftwerk, Neu en Cabaret Voltaire. Het lijkt een collage van postpunk, krautrock en artrock, maar dan gestript van alles wat ook maar enigszins op een (mooie) melodie lijkt.

Het resultaat is een hypnotiserend, repetitief geluid van het type minimal wave met een koude, industriële ondertoon. Er zitten zelfs sporen van stonerrock in. Maar dan zonder de ‘rock’.

De zang wordt inderdaad vrij monotoon opgediend. Het is meer een rituele herhaling van klanken dan dat er daadwerkelijk wordt gezongen. En daar moet je van houden. Je moet je er dus - h e l e m a a l - aan overgeven. In trance raken. Anders werkt het niet. Denk ik.

Enfin… ik weet het nog niet. Ik ben dan ook geen echte liefhebber van de bands die ik hierboven heb genoemd.

Behalve Joy Division en Kraftwerk. Die mogen blijven.

Slow Show zanger Rob kon mij in het verleden nog weleens een enkele keer lichtelijk irriteren met zijn kraakstem, maar op een of andere manier heb ik er hier juist geen last van.

Wat een prachtig album!

Alsof het de dag van gisteren is.

Je zag The Teardrop Explodes altijd met hele leuke koppies en te vrolijke shirts voorbij komen in een of ander sjiek popprogramma. Je had destijds hele goede muziekprogramma's. Maar dat was niet op de Nederlandse tv. Of ik deze band in het rijtje The Sound, The Chameleons, Echo & The Bunnymen, The Comsat Angels, The Cure of zelfs XTC zou plaatsen? Niet wat mij betreft. Gisteren twee albums, waaronder deze, opnieuw 'gespot' op een niet nader te noemen streamingsdienst. Je blijft toch altijd nieuwsgierig hoe artiesten uit dat verre verleden 'ook al weer' klonken.
Maar nee... het was klaarblijkelijk toen geen favoriet, ik heb er namelijk ook geen enkele plaat van en ik weet nu wel weer waarom. Ondanks het leuke hitje Poppies in the Fields, vind ik het geluid van The Teardrops Explodes meestal, al dan niet zo bedoeld, te jolig of te poppy of hoe je het ook noemen wil.

Ik plaats daarom The Teardrops Explodes liever in het rijtje The Smiths, The Gun Club, The Jam, The Monochrome Set, Gang of Four o.a.: bands die mij toen niet veel deden om wat voor reden dan ook en nog altijd, op een enkel liedje na, niet veel doen.

Ik luister alles. Behalve hiphop, de meeste Nederlandstalige muziek en dance/techno gebruik ik alleen om de buurman te jennen als hij weer eens de klopboor uit de kast heeft getrokken, want dat doet ie bijna elk weekend.

Ik luister echter niet alles binnen een 'genre'. Originaliteit binnen de rock en pop bestaat niet meer. Bands die zich wel origineel wanen (en het toch vooral weer niet zijn), zijn voor mij nauwelijks nog te beluisteren. Belangrijk is wel dat een band een persoonlijke stempel op haar muziek kan drukken.

En ja... de liedjes moeten vooral prettig in het gehoor liggen. De zanger moet toonvast zijn en een fijn stemgeluid hebben.

Wat betreft The True Faith en dit album. Het album luistert lekker weg, al lijkt het soms 'verdacht' veel op een heel bekend bandje. Dat komt - denk ik - grotendeels door de zanger van The True Faith. Hij zingt dan wel een toontje lager, maar bijna op dezelfde manier. Maar het zijn over het algemeen prettige liedjes in een voor mij lekker tempo.

Ik moet het album nog wel een keer goed beluisteren en dat doe ik dan met de nodige plezier.

En daar gaat het om!

De banaan!

In de serie iconische platen met de daarbij behorende zeer iconische hoezen mag deze plaat uiteraard niet ontbreken. Ik heb 'm nooit gehad. Bovendien was ik nog veel te jong toen 'de banaan' populair werd. Toch slopen mijn vrienden en ik regelmatig en meestal op de zaterdagmiddag de deur uit om dat rokerige hol vol bierdrinkende en andere genotsmiddelen gebruikende, maar verder in onze ogen zeer interessante figuren te bezoeken. In dat clubhuis was er ook een diskjockey met heel lang zwart haar. Hij nam altijd een stapeltje elpees uit eigen collectie mee om de boel op te fleuren en dat was wel nodig ook. Helaas begon hij altijd met 'de banaan' en daar had deze jongeman een hele goede reden voor. Dan dronken die maffe figuren immers nog veel meer bier!

Mijn vrienden en ik moesten er altijd wel voor zorgen dat we voor het avondeten weer thuis waren, anders zwaaide er wat. Uren later draaide de dan inmiddels in hogere sferen verkerende jongeman met het lange zwarte haar de Stones en Jimi (Hendrix). Dat zei hij tenminste altijd als we er weer eens stiekem op een zaterdagmiddag waren. Stikjaloers waren wij dan! Want... verzoeknummers, dáár deed hij niet aan.

Lou Reed ben ik pas later gaan waarderen.

Daar waar de meeste zogenaamde 'gothic' metalbands op het randje tussen 'kunst en kitsch' bungelen en er vaak genoeg overheen vliegen met een soort van opzichtige 'opera', blijft The Vision Bleak hier nog net binnen de grenzen. Ook dit album zit weer boordevol goede melodieën. Het geluid is zeer dynamisch en redelijk vlot. Daarnaast is er gelukkig veel afwisseling in tempo en ook al lijkt de stem zo nu en dan uit een pas gedolven graf te komen: ook hier kun je weer genieten van weliswaar ietwat theatrale, maar 'goede' zang. Kortom: The Vision Bleak maakt gewoon mooie en sfeervolle 'vleermuizenmetal'.

Help! Weer een afgebroken deurknop! Ik kom toch echt nooit meer van die enge, stoffige zolder af!

Ik verveel mij geen moment met de piraten van The Sisters of Metal. Het lijkt net een musical, maar dan van stevige metal. Heel amusant.

Geweldige band!

Voorlopige favorieten: Mother Nothingness (The Triumph of Ubbo Sathla) en He Who Paints the Black of Night

Het is goed zoeken, maar hier heb ik toch weer wat leuks gevonden! Nee, ook dit is geen nieuw project van Andrew Eldritch, maar Adrian Hates is vast niet ver weg! Dit is gewoon erg fijne gothic, maar dan van metal. We gaan ons zeker vermaken met dit album en misschien nog wel met meer van The Vision Bleak.

Ze worden weleens The Sisters of Metal genoemd, dus eigenlijk is ook Eldritch is niet echt ver weg. De oosterburen zijn veelal meesters in de gothic rock, zie met name Diary of Dreams (electronic, dance, darkwave) en Garden of Delight (darkwave, rock) met oppergoth Adrian Hates in de hoofdrol, dus in die zin is de theatrale zang niet zo apart en de bombast, die hoort er nu eenmaal bij. Deze metal muziek ligt voor mij namelijk prima in het verlengde van dark wave en gothic rock, alleen is ze stukken 'faster and more ferocious'!

Het heeft even geduurd, maar dan heb je ook wat...

Wellicht niet ieders kopje thee en ook niet geschikt als achtergrondmuziek, opvallend mooi is de gothic musicalmetalrock van The Vision Bleak wel en sjeest dit duo met het grootste gemak van poëtisch klinkende, akoestische snaren inclusief toeters en bellen via intens synthesizer geweld naar traag grommende gitaren. En alles wat daar tussenin zit. Daarnaast wisselen de heren in amper een seconde van hemelse zangpartijen naar brute uithalen rechtstreeks vanuit de hel en vice versa. Men dient dus - al is het relatief kortstondig - luid en naargeestig gebrul en het Duitse accent voor lief te nemen om toch vooral de theatrale schoonheid van Weird Tales niet te hoeven missen.

De melodieuze en plechtig gothische zangpartijen overheersen echter en het muzikale plaatje dat daadwerkelijk op je afkomt is gelukkig echt niet zo ijzingwekkend of mistroostig als sommigen beweren. Maar blijf alert. Het album kan wel degelijk ontaarden in bizarre ontmoetingen. Soms zelfs met tragische afloop.

Op het drielandenpunt van duistere gruwelromantiek, compositorisch vakmanschap en gevoel voor drama weten de heren Markus Stock en Tobias Schönemann in elk geval van het overdonderende begin tot en met het hartverscheurende einde te imponeren in een enkele track van ruim 41 minuten opgeknipt in twaalf hoofdstukken. Ik ben oprecht blij dat The Vision Bleak de radiostilte van acht jaar eindelijk heeft weten te doorbreken en wel met een uitstekend conceptalbum.

The Vision Bleak maakt hele 'aardige' duistere metal. Sommigen labelen het zelfs als 'horror metal'. Nou, zo griezelig klinkt het allemaal niet, hoor. De songs zijn redelijk toegankelijk en zolang Alicia er naar kan luisteren is het nog altijd goed te doen. Zeker wat de zang betreft. De heren maken natuurlijk geen lieve popdeuntjes, maar het is over het algemeen lekkere herrie en de act is eerder komisch dan eng. De 'dark ambient' bonusnummers zijn ook heel leuk voor in het spookhuis, maar deze tracks zijn in wezen niet echt essentieel. De opvolger The Unknown vind ik beter, maar ook dit album is zeker niet verkeerd!

Ik dacht nog... nu gaan we het krijgen, hoor. Weer zo'n niet toonvaste zangert. Schering en inslag bij een hoop nieuwe bandjes de laatste tijd. Ik kan daar zo slecht tegen. Maar het viel best mee. Ik zeg nu zelfs... A Dream or a Vision is zeker geen onaardig debuut. Muzikaal is het voldoende kleurrijk, het album heeft verder een mooi geluid, geen overdreven galm en de zanger is best goed te doen. De zangpartijen zijn weliswaar nog wél voor enige verbetering vatbaar. Dat dan weer wel.

Hoewel niet direct mijn kopje thee, ben ik toch schoorvoetend aan A Deeper Understanding begonnen. Voor dat beetje meer grip of misschien wel... een beetje meer begrip. Dat is nu precies waar het om 'draait'.
Oké, de zanger zingt weliswaar een beetje door zijn neus en het klopt als je zegt dat het op het eerste gehoor allemaal 'hetzelfde' klinkt, maar tussen al die ruige rock die ik de laatste tijd aan mijn oren heb hangen, is dit gewoon een heel fijn 'rustpuntje'.

Geniepig spul, The War on Drugs. Het heeft jaren geduurd, maar ik ben uiteindelijk toch wel een beetje gewend/verslaafd geraakt aan de 'nauwelijks verstaanbare en door de neus gezongen treuzelrock' van dit gezelschap uit Philadelphia. Zucht...  ik word nu echt een dagje ouder. Of zijn het de blaadjes die rood, bruin en geel kleuren? Of misschien beginnen de dagen thans zo akelig op elkaar te lijken en past de vervreemdende sfeer van de huidige tijd beter bij de muziek van The War On Drugs? Of is het andersom? Ik heb geen idee.

Hoe dan ook, I Don't Live Here Anymore is een mooi album geworden. Met een geluid dat weliswaar supertraag, maar als je het toelaat op doortrapte wijze je hersenpan weet binnen te dringen. I Don't Live Here Anymore bevalt mij op dit moment zelfs iets beter dan de voorgangers Lost in the Dream en A Deeper Understanding.

Het kan verkeren.

Then Came The Rain maakt mooie, melodieuze post-punk om heerlijk bij weg te dromen. Geen opgetrokken muren van ondefinieerbare geluiden, galm, ruis of andere zaken die afleiden of de boel camoufleren: dit album heeft een mooi, helder geluid. Enne... dansen mag natuurlijk ook, hoor! Altijd!

Ik kan het verkeerd hebben, maar zo te zien op Bandcamp is dit een eenmansproject aangevuld met twee gastzangeressen.

Vannacht in z'n geheel beluisterd en wel bij het zwakke schijnsel van de vieze lantaarnpaal buiten. Wat zelden of nooit gebeurt... is gebeurd. Ik moet Blood vandaag of morgen nog maar eens een keer proberen, want een eerste 'ooh... wòòòw' waaruit blijkt dat ik dit geweldig vind, is uitgebleven. Dat was bij het vorige album wel anders!

Het Horsemen-project van de Zweedse post-punk band Then Comes Silence is gebaseerd op hoofdstuk zes van het boek 'Openbaring' uit het Nieuwe Testament "De vier ruiters van de Apocalyps" en bestaat uit zeventien covers verspreid over vier EP's met titels als Pestilence, Famine, War en Death. De vier EP's weerspiegelen de verwoestende impact van de huidige pandemie op de wereld en op de band in het bijzonder.

Zelf heb ik heel weinig met covers, tenzij de bewerking ontzettend knap gedaan is. En omdat dit een gewaagd en interessant concept is, kan ik sommige bewerkingen, dik overgoten met dat overbekende (geweldige) Then Comes Silence sausje meestal goed, maar soms toch ook wel wat minder waarderen. Het een en ander hangt uiteraard ook wel een beetje af van 'hoe goed' je de originele versies kent en waardeert. Kortom, het klinkt leuk, maar voor 'erbij' en ik vermoed dat dit ook de bedoeling zal zijn geweest.

De originele liedjes:

Shake the Disease - Depeche Mode
Moon Over Marin - Dead Kennedys
Be-Bop-A-Lula - Gine Vincent
Thrill Kill - The Damned
Where Do You Go - The Shamen