Als je denkt dat dit nieuwelingen zijn, kom je er plotseling achter dat een aantal bandleden al jaren bezig is en dat hoor je. Het gezelschap The Eden House is gebouwd rondom slagwerker Simon Rippin, gitarist Stephen Carey (Adoration) en bassist Tony Pettitt, bekend van de formatie Fields of the Nephilim. Licht verwarrend allemaal, omdat de laatst genoemde formatie ook veel personeelswisselingen heeft gekend. Hoe dan ook, het geluid lijkt me een mengeling van gothic, darkwave, progressieve rock en postrock. De muziek is erg sfeervol, dromerig, donker en toch zo nu en dan stevig genoeg om niet al te ver in het luchtledige te geraken. De zang wordt verzorgd door (gast)zangeressen Meghan-Noël Pettitt en Monica Richards van Faith & The Muse en ook al loop ik liever met een boog om bands/gelegenheidsformaties met zangeressen heen, hier stoort mij dit in het geheel niet. Integendeel! Songs for the Broken Ones is namelijk een heel sterk album met mooie composities en het verwondert mij eigenlijk dat hier niet meer liefhebbers op af zijn gekomen.

Laat u in ieder geval niet weerhouden door het labeltje 'gothrock'!

De topper van dit album is afsluiter The Ardent Tide, een werkelijk schitterend nummer van bijna 9 minuten lang en met een hele mooie gitaarsolo om bij weg te dromen!

Ach, nu zweef ik toch nog ergens tussen hemel en aarde...

Timeflows is een schitterende EP van gelegenheidsformatie The Eden House en met name Timeflows (Part 1) is erg fraai! Huiveringwekkend zelfs! ?

Helaas las ik zonet dat de zanger is overleden... 60 jaar jong nog maar...

The Fall is volkomen langs mij heen gegaan in de jaren '80. De band zal ongetwijfeld wel eens voorbij zijn gekomen in Generation '80 of Gotterdammerung 2000, mijn favoriete muziekprogramma's uit die tijd en als dat zo was, was het waarschijnlijk geen liefde op het eerste gezicht geweest zoals bij tijdsgenoten The Sound, Wire, XTC, The Cure, CSA, etc. etc. wel het geval was.

Als ik dit album nu zo voor het eerst hoor begrijp ik 't aan de ene kant wel en aan de andere kant... vind ik dat ook wel weer jammer.

‘Cassettebandjes zijn weer helemaal hip en dat moet je gewoon voelen’ moeten de heren tijdens het opnemen van deze spiksplinternieuwe The Foreign Resort gedacht hebben. Dit trio uit het hoge noorden lijkt daar inmiddels het patent op te hebben, want op Outnumbered wordt het ‘haperende cassettedeck effect’ of dat ‘antieke draaitafel slijtage geluid’ opvallender dan ooit uit de kast getrokken. Je wordt er warempel een beetje draaierig van.

Voor het overige staan er weer een aantal puike liedjes op de vierde langspeler van deze post-punk topper en verder, ach ja... doet de zang, inclusief de overbekende 'snik’, van Mikkel Borbjerg Jakobsen nog altijd sterk denken aan die van Robert Smith. Maar is dat laatste voldoende om de plaat fysiek of als 'hi-res' aan te schaffen?

Ik twijfel nog heel even.

Zo te horen is elke plaat van The Foreshadowing raak. Zo ook dit fraaie debuut. Heerlijk melancholische, doch af en toe ook lekkere stevige muziek en een zanger, die mij ook hier weer zeer kan bekoren!
Ik maak alvast een plekje vrij.
Naast Katatonia, Antimatter en Riverside!

Naast o.a. Mick Moss, Jonas Renkse, Thomas Feiner, Christian Kjellvander en Mariusz Duda is ook Marco Benevento een zeer gewaardeerd zanger. Ik ben dan ook heel blij dat dit doomorkest uit Italië 'nieuw' werk met de titel Forsaken Songs heeft uitgebracht. Nieuw tussen aanhalingstekens weliswaar, want... echt helemáál nieuw is dit materiaal grotendeels niet en betreft het een opwarmertje voor het reguliere album dat hopelijk dit jaar nog zal verschijnen.

The Rains of Castamere (uit de beroemde serie Game of Thrones) en Memento (outtake Second World en opnieuw opgenomen, evenals The Forsaken Son) klinken alvast weer erg fijn.

De track We the Others daarentegen is spiksplinternieuw en dit nummer was oorspronkelijk bedoeld voor het nieuwe album. Paranoid Boyd is in 2018 (digitaal) uitgebracht, maar nooit op de plaat gezet. De prachtige illustratie op de hoes is trouwens geschilderd door ene Alfredo “Mojo” Raimondi.

Waar ik echter wat minder blij van word, is op Forsaken Songs een wereldberoemd Talk Talk lied aan te treffen. Het is zeker niet slecht gemaakt en deze 'doommetal' versie zal goed bedoeld zijn geweest als eerbetoon, maar de o zo kenmerkende stem van Mark Hollis - hoe je het ook wendt of keert - blijft tijdens het beluisteren gewoon in het hoofd meezingen. Zó sterk is de stem van Mark Hollis verbonden met dit prachtige lied en zó sterk staat Such A Shame bij mij in het geheugen gegrift.

Maar ik zal dit wissewasje mijn geliefde melancholische gothicmetaldoomorkestje spoedig gaan vergeven. Want - wat een feest - de band blijkt in 2023 nog helemaal springlevend te zijn. Ondanks het verlies van een belangrijk bandlid met als gevolg enkele personeelswisselingen. Daarom alleen al.

Ik ben dan ook reuze benieuwd naar de opvolger van Seven Heads Ten Horns uit alweer 2016.

Voor wie spectaculair vuurwerk verwacht, kan beter vaart maken en aan deze deur voorbijgaan.The Foreshadowing is kwaadaardig noch opwindend. Ze is immers een loodzwaar, melancholiek doomorkest zonder al te veel reuring en tot aan de nok toe gevuld met mooie gothic vocalen.

Plechtig en statig traag sleept het album zich voort. Als een vermoeide kluizenaar, gehuld in mottige lompen die zich een weg baant door verlaten natte velden. De muziek is als kille mist die de hele dag blijft hangen en je doet verlangen naar een plek waar je, verwelkomd door een knapperend haardvuur en de geur van zelfgemaakte erwtensoep, weer even kunt bijkomen.

Het is metalmuziek voor zwaarmoedigen zonder hoop. Of gloort er toch iets aan de horizon? Even afwachten dan maar. Want New Wave Order geeft haar duistere geheimen slechts alleen prijs aan het einde van een donkere dag.

Niet eerder.

Ik heb dit album zojuist in Hi-Res 24-bits aangeschaft en zo klinkt Oionos nog mooier dan op 'Radio On Demand' Spotify met z'n magere mp3 kwaliteit!

De ultra zware gitaren duiken nu zelfs nog verder de ijzingwekkende diepte in. De plechtige, melancholieke en heerlijk donkere stem van Marco Benevento doet het tempo nog meer vertragen en hij gaat soms al even diep. Zelfs het bescheiden interieur trilt 'vrolijk' een deuntje mee. Het ingetogen geluid van deze gothicdoommetalianen draait nog het meest om nevelige sferen in een ver ver Schemerland vol tochtige middeleeuwse kloosters en de prachtige melodieën komen pas tevoorschijn als je dezelfde duistere energie voelt. Bij deze band zul je in elk geval tevergeefs zoeken naar technische hoogstandjes, lange gitaarsolo's, snelle tempowisselingen, grommende wildemannen, shockerende outfits of gillende keukenmeiden. Van welk geslacht dan ook.

Wat een sfeervolle en heerlijk donkere plaat is dit! De schitterende melodieën, de angstaanjagende zware gitaren en bovenal de fraaie en bezwerende zangpartijen doen zelfs de zon op een mooie lentedag als deze bijna verbleken.

Ik hoor de kerkklokken beieren in het dorp, niet ver hier vandaan...

Als grote Katatoniasteling kan ik nu al zeggen dat dit creatieve doom metal bandje uit Italië dé ontdekking van de week is geworden.

Er is niet echt heel veel metaal dat mij een album lang kan bekoren. Meestal is de muziek van een lacherige treurigheid als zogenaamde stoere mannen lelijk gaan brullen of het is van het type 'potdicht geplamuurde en afgelebberde eenheidsworst' en dan flikker ik zo'n album vrijwel altijd weer heel snel weg. Hier wordt wél normaal en soms heel mooi harmonieus gezongen en ook al druipt de melancholie er in grote hoeveelheden van af - dit hoort natuurlijk ook wel een beetje bij deze muziek - ik kan van deze Italianen wel drie, vier héle albums op een rij beluisteren. Jammer genoeg is de koek dan op, maar wat een mistroostige doch warm ingetogen sfeer zetten deze gasten ook hier weer neer.

Zeker een dikke aanrader in dit genre!

The Gun Club heb ik begin '80-er jaren gemeden als de pest óf... ik heb de band grotendeels genegeerd en ben dit gezelschap daarna gewoon vergeten! Er kwam ook zoveel moois uit in die tijd.

Heb je zodoende dus wéér een echte topper gemist destijds? Nee, dat nou ook weer niet, maar zo af en toe klinkt dit wel leuk/aardig/lekker onwelluidend*.
Verdient zo'n bijna vergeten band dan toch een tweede kans?
Altijd! Ik zet 'm in elk geval vanaf nú af en toe in voor feesten en partijen!

*doorhalen wat niet gewenst is

De zoektocht naar melancholieke doom zonder rochelende of vuurspuwende boze geesten levert zo nu en dan wat moois op. De muziek wordt nergens woest of sinister, maar dit is gewoon heerlijk zweven boven azuurblauwe oceanen en smaragdgroene heuvels.

Met zo'n enorm oeuvre als dat van The Legendary Pink Dots moet je de albums welhaast gedoseerd tot je nemen, vooral als je de band nog maar nauwelijks kent. Maar het is echt de moeite waard!

Ik luister nu naar Any Day Now, de uitgebreide en geremasterde versie en dit is wederom een zeer boeiende luistertrip.

Zeker op een zeer rustige zondagmorgen.

Als je met je koptelefoon op door de lege straten loopt geeft het al een behoorlijk spookachtig effect. Laat staan als je, met of zonder trouwe viervoeter, nog even voordat de nacht definitief invalt, het donkere bos achter het huis in loopt. Uiteraard ook dan weer met je goede koptelefoon op. Door de hele fijne dynamiek en de geweldige combinatie van allerlei muziekinstrumenten, elektronica en zang - er stijgt zelfs af en toe een kakofonie op van alles wat maar kan bonken, bulderen, klepperen, kloppen, krassen, sissen, ruisen of rinkelen - valt het niet eens op dat er maar weinig 'normale' liedjes te ontdekken zijn, maar eerder prachtige, melodieuze en sprookjesachtige voordrachten op muziek. Het is af en toe gewoon even schrikken - en dan volop genieten. Hier gebeurt tenminste wat!

Zojuist (her)ontdekt naar aanleiding van het mooie album van Amanda Palmer & Edward Ka-Spel - I Can Spin a Rainbow (2017).

Waarom The Legendary Pink Dots, vaak horen roepen in de jaren '80, niet echt zijn doorgebroken zowel bij mij als op deze site of ergens anders is mij een raadsel. Jawel, de muziek is zeer eigenzinnig en wellicht niet zo direct makkelijk in het gehoor liggend, maar ze is ongelooflijk interessant. Bovendien ben ik helemaal weg van zangeres Amanda en dat mag wel in krant, want ik hou over het algemeen niet van zangeressen. De veelal hoge stemmen doen vaak pijn aan de oren. Gek genoeg, ken ik wel meer vrouwen die dit zo ervaren, maar daar heb ik bij Amanda dus geen last van. Edit: op bovengenoemd album dan.

De band heeft inmiddels wel een backcatalogus om u tegen te zeggen en dat doe ik dan ook. Wellicht ga ik niet alle albums beluisteren, maar zal ik er zo nu en dan eentje uitpikken. Dat is deze vreemde eend in de post-punk/new wave bijt absoluut waard.

Wat? Neo-klassieke muziek? Interessant! Of nee... toch geen klassieke muziek! Maar die viool is ook zo prachtig en niet vergeten die heerlijke piano! Nummers als The Lovers pt.1 en vooral pt.2 zijn daarom alleen al top!

Een enkele keer moest ik dus een snelle blik op dat schermpje werpen om te kijken of de muziek die ik hoorde nog wel klopte met de afspeellijst van mijn keuze. Op zo'n moment vroeg ik mij dan ook werkelijk af waar ik naar zat te luisteren.

Waar ze dan ook mee bezig zijn, de geluiden van dit muzikaal uiterst creatieve psychedelische rock/pop gezelschap klinken soms wel heel erg fraai. En soms is het ook wel even slikken. Dan denk je: daar gaat iets 'mis'! Maar dat is nu juist het leuke aan The Legendary Pink Dots! Ze durven tenminste af en toe op een leuke manier 'buiten de lijntjes' te kleuren om even later toch weer op hun enorm muzikale pootjes terecht te komen!

Mooie (her)ontdekking!

Het is geen hitparade muziek. Het zijn ook geen mooie, lieve liedjes met een enorm goede zanger. Het is in geen geval een verzameling hapklare brokken voor de oppervlakkige luisteraar. Je kunt er ook niet echt op dansen, ook al barst het van de voornamelijk electronische ritmes. Ach... met de nodige genotmiddelen zou dat dansen nog wel enigszins kunnen gaan lukken. Zonder rode dansschoentjes. Dat dan weer wel.

The Legendary Pink Dots is tegendraads, verhalend, soms lekker agressief, vaker introspectief en enkele keer zelfs behoorlijk 'creepy'. En... overall weer heerlijk psychedelisch.
En... als er één creatief is en vooral op een melodieuze wijze met allerlei - al dan niet electronische - klanken 'tekeer' kan gaan is het wel Edward Ka-Spel. Daar zijn er niet veel meer van. Van die artiesten. Uit die roemruchte jaren tachtig.
Die nú nog zo goed - lees: niet zo vreselijk conformerend - bezig zijn.

Hoor ik hier niet het eerste matige liedje? Het is wel een album - zelfs nog meer dan In Search of the Lost Chord - dat ik zowat in ieder zichzelf respecterend huishouden tegenkwam en ik weet hoe dit kon gebeuren. Ik zat plotseling tussen de al wat oudere jongeren die natuurlijk geen singles - ze hadden immers hun eerste baantje plus een eigen appartement - maar langspelers voor die ene 'beroemde' single kochten!

Gelukkig staat er nog genoeg fraais op!

Ik doe mee. Ik ben dol op huiswerk!

In de reeks 'Iconische platen van weleer' met de al even iconische hoezen doet dit album absoluut niet onder voor haar voorgangers. Ik kan mij nog goed herinneren dat In Search of the Lost Chord bij menigeen wel wat vaker in de platenkast stond. Voor sommigen was het nieuwtje na dat majestueuze album er blijkbaar vanaf. Het was natuurlijk in een tijd dat er heel wat schitterende langspelers uitkwamen en dan moeten de fraaie albums, die op dat moment op stapel stonden, allemaal nog komen. De mooie muziek hield gewoon niet op! Maar wat een prachtige nummers - zoals Candle of Life - staan hier op met afsluiter Watching and Waiting - wat mij betreft - op de eerste plaats!

Wat muziek betreft heeft Goths niets met goth of new wave te maken. Het is olijke, vrolijke 'tongue-in-cheek' muziek. Hooguit muziek om je perkjes mee op te fleuren. Madness, maar dan zonder ska.

Nick Beggs is een opvallend persoon en fantastisch performer, die zijn basgitaar en Chapman Stick goed beheerst en in menig groots gezelschap - Steven Wilson, Steve Hackett en nog wat andere beroemdheden - zijn mannetje staat. Ik zou bijna willen zeggen: Nick Beggs is de minst saaie om te zien van dat hele orkest! Als leadzanger en liedjesschrijver echter, vind ik hem vooralsnog niet bijzonder boeiend.

Do Nothing Till You Hear from Me, want daar gaat het hier over, is een weliswaar een aardig rockalbum met hooguit wat prog elementen en een aantal leuke liedjes, maar het is geen echte topper.

Ik ben en blijf wel benieuwd naar de opvolger. De nieuwe single klinkt alweer wat spannender.

De muziek van The Opposition is ongeveer vanaf Blue Alice Blue geen new wave of post-punk meer. Op een paar specifieke Opposition gitaarfragmentjes na, lijkt het Opposition geluid in geen velden of wegen meer op dat gepassioneerde en oorspronkelijke bandje ten tijde van Breaking the Silence, Intimacy of Empire Days. Dat zou ik wel erg leuk hebben gevonden, maar dat verwachtte ik eigenlijk ook niet. Maar oude liefde roest klaarblijkelijk nooit en net als bij The Search, dat leuke post-punk bandje anno 2004 uit Zweden, blijf je 't toch nog altijd eventjes proberen.

Somewhere in Between is weliswaar geen slechte plaat, maar ergens positief in opvallen doet het nu ook weer niet. Dan doen tijdgenoten zoals bijvoorbeeld And Also The Trees en The Church het wat mij betreft, toch 'n stuk beter. Bovendien hebben we voor een dergelijk jaren '80 geluid op dit moment zelfs volop de keuze uit een hele nieuwe lichting steengoede post-punk/wave bands.

*nog even opveert bij Let it Burn*

Ha... leuk, zo'n klasje uit 1966! Zo'n plaatje doet het altijd wel goed...

Maar... waar komt nu dit album (en niet alleen deze) zo plotseling vandaan? Want ik heb deze plaat van The Opposition nog niet eerder ergens gezien. Laat staan gehoord!
Hoe dan ook, ik denk dat ik het maar bij de eerste vier/vijf albums, een verzamelaar en een live album met de oudere nummers hou. Dit luistert voornamelijk weg als een bijna totaal andere band in een stijl dat mij niet zo heel erg aanspreekt.

De enige liedjes waar ik nog wél wat mee kan is het mooie What Is Wrong with You Today en - hoewel ook weer zo matig gezongen - Love Is Not Enough én het betere werk: Big Sky Burning!

Behalve dat Gavin Harrison enkele gaten in mijn bescheiden luidsprekers heeft geslagen en ik als keukenprinses op de potten en pannen in de verste verte niet kan tippen aan deze achtarmige geweldenaar (de octopus van Mindscapes), valt er natuurlijk nog wel meer te genieten op de laatste langspeler van The Pineapple Thief.

Bruce Soord zingt beter dan ooit tevoren: de oh's en ah's van het overigens uitstekende Your Wilderness zijn zo goed als verdwenen en dat vind ik toch wel fijn en ook al luister ik doorgaans nauwelijks naar songteksten: van schooljongensromantiek kun je hier toch nauwelijks meer spreken.

Het allermooiste van Dissolution ligt echter verscholen in de prachtige textuur en de gelaagdheid. Ieder instrument krijgt de nodige aandacht en ruimte, hetgeen het geluid van Bruce en de zijnen aangenaam warm en transparant uit de speakers doet komen. Het zijn negen erg mooie liedjes geworden, waarvan er acht redelijk compact zijn gebleven. En dat vind ik ook wel fijn. Het ruim 11 minuten durende White Mist is desalniettemin een van de fraaiste nummers dat ik tot op heden (2018) heb gehoord.

In de altijd herkenbare TPT stijl met weliswaar - ach ja, hoe kan het ook anders - een vleugje of twee Porcupine Tree - is Dissolution wat mij betreft een van de beste albums van The Pineapple Thief geworden.
Ik overweeg zelfs na de toch al fantastisch klinkende hi-res de blu-ray 5.1 aan te schaffen.

En nu hup, naar de winkel voor een nieuw setje speakers!

Ik zou bijna willen zeggen: koop nu maar gewoon de originele TPT albums (dus niet deze) als je de muziek van Bruce Soord en co. goed vindt.

Of - net als Alicia - dit album voor 'erbij' - als een soort van veredelde verzamelaar - maar slechts alléén als je The Pineapple Thief helemaal super vindt.

(Nou ja, zo kan die wel weer, Alicia!)

Gisteren de blu-ray 'Nothing but the Truth' weer eens opgezet en beluisterd met de nieuwe oortjes in. Wow!
Maar dat album is feitelijk van hetzelfde laken een (ander) pak.

Stilistisch en Melodieus

Vandaag heb ik besloten te gaan voor een korte opsomming van de positieve en de minder positieve kanten van de nieuwe The Pineapple Thief.

Het geluid. Het lijdt geen twijfel. De kwaliteit van het geluid is subliem. Dat hoor je zelfs met goedkope oordopjes.

De vocalen. Bruce Soord is nog beter gaan zingen. Gevoeliger. Vooral de meerstemmige zangpartijen zijn een grote stap voorwaarts.

De hoge noten. De hoge noten voelen slechts een enkele keer venijnig aan. Het gitaarspel is lichtvoetig, speels en eerder gracieus te noemen dan dat er voortdurend een muur van geluid wordt opgetrokken. Er worden ook geen solo’s ten gehore gebracht om de boel te rekken. Hoe fijn is dat.

De lage noten. De ronkende basgitaar van Jon Sykes is voor mij de kers. Now It’s Yours is de taart. Rubicon trouwens ook. En hij zingt ook nog eens niet geheel onverdienstelijk mee.

De slagwerker. Hoor je die tingeltangeltjes? Die tikjes links en rechts? Daar zorgt meesterdrummer Gavin Harrison voor. Maar pas op. Hij slaat de gaten in je dure luidsprekers als je even niet oplet.

Het klavier. Meestal staan dit soort muzikanten achter een of meerdere kastjes onopvallend te zijn, maar ze zijn o zo onmisbaar voor het creëren van dromerige sferen, mysterieuze klanktapijten of juist de meest uitbundige noten. Steve Kitch is hier de toetsenman en hij is de hekkensluiter van dit vriendelijk ogende gezelschap uit Somerset, Engeland. ‘Last… but not least’, voeg ik er dan onmiddellijk aan toe.

De liedjes. De composities lijken in eerste instantie niet erg opvallend, maar naarmate de tijd verstrijkt, bloeien de liedjes – zoals altijd – weer heel fraai open. Het eerste woord dat in mij opkomt is ‘stilistisch’. ‘Melodieus’ is het tweede. Er gaat een enorme rust van uit en dat komt ontegenzeggelijk door beheersing en vakmanschap. Tot in de puntjes.

Progressie. Op It Leads to This staan geen instrumentale nummers of soundscapes. Blij mee. Nul komma nul opvullers te bespeuren. Geen skip momenten te betreuren. De toonzetting is weer iets progressiever dan op de voorgangers Dissolution en Versions of the Truth. De pop is dit keer min of meer naar de achtergrond verschoven. De dansschoentjes blijven onaangeroerd staan. Hooguit worden er hier enkele potten en pannen uit de keukenkastjes getrokken. Plus de twee houten pollepels uit een lade.

Niet buiten de lijntjes. De muziek van The Pineapple Thief blijft evenwel verschoond van fratsen. Oftewel, de band kiest niet voor nieuwe wegen. Er vindt ‘slechts’ een gestage opmars in kwaliteit plaats. De experimenten zijn er wel, maar het blijft subtiel en gedoseerd. Je kunt het ook ingetogen noemen. Met af en toe een uitschieter van jewelste. Maar dat houdt de boel levendig.

De foto’s. We zien troosteloze taferelen uit een andere wereld. Ouderdom, armoede, uitzichtloosheid en verval, het zijn confronterende beelden. De kleuren sober. Ook op het grote scherm tijdens het afspelen van de blu-ray. Met elk volgend liedje zie je, levensgroot in beeld, een manlijk persoon veranderen van een norse blonde jongen in een morsige, stokoude en grijs bebaarde man, die je langdurig aan zit te 'staren' met zijn treurige, diepliggende ogen. Ik heb de tv naderhand maar in de eco-stand gezet.

Het bonusmateriaal. De alternatieve versies zijn leuk om eens een keer te horen. Deze hebben trouwens een mooie dame in de hoofdrol. Zij wordt eveneens steeds ouder. Het leeuwendeel van het bonus album met de fraaie titel Y Aqui Estamos is (semi)akoestisch. De klassieke of de ‘Spaanse’ gitaar is een van de belangrijkste instrumenten op deze tweede schijf. Daar moet je van houden.

Conclusie. Had ik nou al verteld dat het geluid van dit album fantastisch is? Ook dit is nog beter geregeld dan op de vorige platen. En de oudere albums klinken al zo goed. Het lijdt geen twijfel. The Pineapple Thief is zo langzamerhand tot een van mijn favorieten gaan behoren. Juist vanwege de vrijwel constant aanwezige kwaliteit. Ik denk zelfs dat ik It Leads to This tot een van de beste albums van The Pineapple Thief ga bombarderen.

Nabrander. Het album duurt vrij kort. Dit kan natuurlijk ook een voordeel zijn. Je kunt ‘m dan wat vaker draaien.

Wordt ie nóg mooier van!

En het is een leuk extraatje. Deze songs zijn tijdens de sessies voor
It Leads To This vastgelegd, maar ze werden destijds nog niet goed genoeg bevonden. Nu zijn ze dan eindelijk opgepoetst en gebundeld op een aparte schijf uitgebracht.

De EP zal It Leads to This zeker niet gaan in evenaren, laat staan voorbij streven. Echter, de ervaring leert dat de liedjes van The Pineapple Thief vaak enige tijd nodig hebben. Maar de heren kunnen gewoonweg geen slechte platen maken. Hebben ze dus ook nooit gedaan. Dat heeft de band inmiddels wel bewezen.

Had ik al verteld dat het geluid ook hier weer een waar feest is voor de oren?

Little Man is het volgende en vierde album dat weggestreept kan worden van de bucketlist.

Man, vrouw... wat een indringende plaat is dit. Wat mij zo opvalt dat ze hier nog lekker experimenteel en speels met hun muziek omgaan. Luister maar eens naar de detaillering in het geluid met een goede koptelefoon op. Rustig gezongen passages die ontaarden in heftig gebeuk op de potten en pannen. Heerlijk! Van lieflijk akoestische snaren tot driftig scheurende elektrische gitaren tot soms wel heel venijnige elektronica: het zijn allemaal rake geluiden die op geniepige wijze je hersenpan weten binnen te dringen. Maar er is meer: sommige melodieën zijn ook weer heel fraai en dat vind ik zelf zo belangrijk.
Mijn grootste favorieten bungelen zelfs helemaal onderaan deze schitterende plaat: Snowdrops en We Love You!

Maar... ik heb nog een paar Pineapple Thiefjes te gaan, want ze hebben er... elf! Plus nog wat EP's enzo.

Maar dit album gaat zeker - ook - tot een van mooiste platen van The Pineapple Thief behoren.
Dat durf ik nu al wel te zeggen!

Het geluk is aan mijn zijde. Ik hou zowel van pop/postpunk/wave als progressieve rock/metal. Wellicht zijn de songs op dit album stukken minder episch en eenvoudiger van structuur dan het oudere werk. Wat blijft - en dat is een kunst - zijn goedgeschreven, melancholieke, mooie popliedjes en bovenal altijd herkenbaar als... juist ja!

Als dit 'schooljongensdagboekromantiek' zou zijn, doe mij dan toch maar mooi de hele reeks!

Trouwens... ik ben al hard op weg.

En daar is ie dan eindelijk: de blu-ray. Zoals verwacht een keurig verzorgd (en uitstekend) optreden van The Pineapple Thief in een of andere studio zonder de nodige poespas of publiek. Inclusief een glashelder en loepzuiver geluid in DTS - HD 5.1 en Dolby Atmos.

Alsof maestro Gavin Harrison gewoon heel gezellig naast je in de huiskamer zit te drummen.

*de potten- en pannencollectie erbij pakt*