Works: 1965-1995 is de ultieme Reich-verzamelaar. Schitterende verpakking/artwork en natuurlijk 10 schijfjes met vrijwel al het belangrijkste werk van deze revolutionaire musicus. Mijn enige aanmerkingen zijn het feit dat er in The cave geknipt is om het op 1 schijfje te laten passen, de versies van Drumming en Music for 18 musicians die ik toch wat klinischer en meer staccato vind dan de originele, en het ontbreken van Music for a large ensemble. Maar wat zeur ik: dit is gewoon een superanthology. Hij kost een euro of €83, maar dan heb je ook wel een waar kroonjuweel in huis. Als ik rijk was, wist ik het wel.

Goed, nu de storm rond dit werkje eindelijk een beetje is gaan liggen, neem ik even de tijd om dit m'n tweede (en derde ) luisterbeurt te geven. En mijn bevindingen met jullie te delen.

Dhr. Stevens heeft het ambitieuze plan opgevat om een serie van 50 albums uit te brengen, elk gewijd aan één van de staten van zijn thuisland. In 2003 trapte hij al af met zijn geboortestaat 'Michigan' en dit jaar kwam hij met het vervolg 'Illinois'. Als hij in dit tempo doorgaat, zal hij nog 96 jaar moeten leven om de serie te completeren. Een beetje meer vaart erachter dus, Sufjan!

Dan over het album: dit is gewoon een popmeesterwerkje. Stevens betoont zich een meester op melodisch en arrangementeel (???) vlak. Tel daar de productie bij op en je begrijpt waarom dit album iedere keer weer met zoveel verve uit je stereo komt gesprongen.

De lange nummers komen het best uit de verf: eigenlijk zijn dat vrijwel allemaal winnaars. Maar ook de kortere (veelal rustigere) nummers zijn vaak erg welkom. (Concerning the UFO sightings, John Wayne Gacy Jr.).
Dat Stevens het opus besluit met een werkelijk ongegeneerde Steve Reich-ripoff, kan de feeststemming nauwelijks nog drukken. 4/5

De niet bepaald lovende recensie van Morinfen kwam me aanvankelijk nogal zuur over, maar na beluistering kan ik niet anders concluderen dan dat ik het roerend met hem eens ben. Stevens is een begaafd producer, maar overdaad schaadt. Ik werd na verloop van tijd echt doodmoe van al die duizenden stomme bliepjes die hij blijkbaar van toegevoegde waarde vond. Het songmateriaal is ook vele malen slechter dan Illinois of de (prima) EP die onlangs uitkwam. Het zijn vrijwel allemaal theatrale, zielloze electropop-misbaksels, en Stevens lijkt wel een parodie op zichzelf. The age of Adz is een popdrol die totaal verzuipt in zijn eigen pretenties.

Harlem is hier duidelijk de uitschieter, maar verder is de intensiteit van het eerste album hier ver te zoeken. Het lijkt wel een soort lounge-variant van die plaat. Nog altijd een paar aardige nummertjes, maar ook een paar niemendalletjes. Zo is Be bop kid een vrij lineaire rip-off van Johnny. Op de reïssue (Door Mute uitgebracht als The second album i.p.v. de oorspronkelijke titel Alan Vega/Martin Rev) uit 2000 staan ook de Dream baby dream-single en de eerste demo-opnamen van het duo.

Echt één van mijn favorieten. 'Ghost rider' is echt een geniaal nummer (ik snap echt niet waarom dat geen wereldberoemd nummer is), net als het lange 'Frankie Teardrop' (merg en been, titan, merg en been). Omdat ook de rest van zeer hoog niveau is ('Rocket USA', 'Cheree', 'Johnny', 'Girl' en vooral 'Che', de perfecte afsluiter), verdient dit album volgens mij gewoon de 5/5

Het ultieme manifest van hun kakofonische jazzrock (3 uur lang!). Wild, chaotisch, hoogst verwarrend, maar bijzonder spannend. Je moet echter wel in een avontuurlijke bui zijn om hem helemaal uit te zitten. 4/5

Zeker een vooruitgang ten opzichte van 9. De korte vignettes met piano tussen de langere tracks door werken best goed. Verder is het een lekker onheilspellend werkje, cryptisch en intrigerend. Dit zou zomaar eens een groeiertje kunnen blijken te zijn.

Claustrofobische, duistere, hallucinogene, verwarrende plaat met bizar gitaargepriegel waar zelfs de geschoolde musicus weinig wijs uit kan. De sfeer op dit fascinerend album is met recht uniek te noemen. 4/5

Inderdaad een fraai werkje, al vraag ik me soms af waarom dit eigenlijk onder een andere noemer dan Yume Bitsu is gemaakt. Een aantal nummers lijkt namelijk zó van een Yume Bitsu-album te zijn gehaald. Maar goed, anderzijds is natuurlijk alleen Adam Forkner van die band vertegenwoordigd in SoE, dus zo onlogisch is het ook weer niet om een andere naam te kiezen.

Over het album: ook ik moet concluderen dat er eigenlijk geen slecht nummer te vinden is op het album. En bovendien: de nummers wisselen elkaar heerlijk af (1,3 en 5 bevatten de 'stevige' gitaarstukken en 2,4 en 6 zijn meer ambient). The open sea is 'vintage' Yume Bitsu, The grasshopper king is een up-tempo nummer dat SoE misschien het meest een eigen sound geeft. Council of the locusts mag er ook wezen, een wilde draaikolk van gitaardrones (Forkner's 'weapon of choice' ).
Van de ambient nummers steekt de 17-minuten durende afsluiter Ascension to the Second Tier of the Outer Plane of Dryystn (Ecyeon) (ik heb het ook niet verzonnen ) erbovenuit, een nummer dat zichzelf alsmaar herhaalt en herhaalt, waarbij somtijds allerlei kleine ingrediëntjes aan de smakelijke stamppot worden toegevoegd. pH-waarde 4/5

Het tweede album van de New Yorkse gothic-noise-band Swans biedt meer verschrikkelijke, depressieve, tergend trage klereherrie vergezeld van de demonische stem van Gira, zoals we die al kenden van Filth. Deze eerste fase van de groep was werkelijk angstaanjagend. 3,5/5

Deze monsterlijke dubbelaar van bijna 2,5 uur zou het laatste album zijn van de Swans. Meer dan we ooit hebben gehoord in hun oeuvre is dit album gevuld met abstracte 'soundpainting'. De lange tracks komen hierdoor over het algemeen het beste uit de verf (Helpless child, The beautiful days, Animus, The sound, The final sacrifice), maar ook kortere tracks als Red velvet corridor en Live through me werken wonderen. Al met al is dit dus een zeer indrukwekkend album, al weet de band de boel niet altijd gefocust of überhaupt boeiend te houden. Het schreeuwlelijke, matig opgenomen livenummer Yum-yab killers en de Jarboe-techno van Volcano bijvoorbeeld, klinken compleet misplaatst in deze verder zeer sfeervolle collectie van plechtige, statige soundscapes.