Ik heb het gevoel dat Emeli Sande al heel lang meegaat. Dit is eigenlijk pas album nummer drie van haar. Een stem zit er wel op bij deze dame, jammer dat dit niet altijd goed uitpakt. Vooral productioneel wordt die kracht te slap ondersteund. Nummers zijn vaak wat te saaiig. Aan de andere kant etaleert Emeli die stem ook graag, soms iets te graag. Eigenlijk zou je kunnen zeggen dat dit album nuance mist.

Ten tijde van de release van de voorgaande plaat The Switch (2015) was ik bijna verslaafd te noemen. Wat een heerlijke plaat was dat toen zeg. We hebben even op nieuw werk van Emily King moeten wachten, maar hier is het dan en door de eerder uitgebrachte singles is de verwachting niet veel lager dan het was voor de voorganger. Worden deze verwachtingen dan wel ingelost? Met opener Remind Me in ieder geval wel. Een nummer met een goede opbouw. Aanstekelijk en subtiel gezongen. In verhouding daarmee is Teach You wat meer timide, al ook wel even subtiel. Een ontspannen nummer. Can’t Hold Me is dan wel echt fantastisch. Dat zit ‘m in de opbouw, de spanning die er in opgebouwd wordt. Sowieso een blijvertje, Look At Me Now is een meer bombastische song. Gitaren en opsmuk a la Queen, een wat vreemde eend in de bijt. Of in ieder geval in wat we van Emily King kennen. Caliche heeft een bepaalde gedrevenheid in de stem, die goed ondersteund wordt door de productie. Blue Light heeft een spannend sfeertje die ook speels blijft door de productie. Forgiveness is het soort van net geen ballad songs, maar met mooie volle backings. Running is dan wel een echte ballad. Gezongen met die mooie heldere stem die Emily heeft.
Na een interlude horen Marigolds, dat klein en subtiel gehouden wordt. Daar waar 2nd Guess een vrij makkelijk en niet direct een heel opvallend nummer is. Over afsluiter Go Back kunnen we dan nog in ieder geval zeggen dat er genoeg synthesizers gebruikt worden.
Dit album redt het eigenlijk niet bij het fantastische The Switch. Daarvoor gaat het tegen het einde wat bergafwaarts, dat na een wel nog een ijzersterk begin.

Niet per se sinds haar debuut, maar meer sinds het album The Switch ben ik een liefhebber van Emily King te noemen. Het is soms wat lastig uit te leggen waar dat aan ligt, maar laat ik het houden om de sympathiekheid van haar muziek. Ook dit Special Ocassion is weer een zeer genietbaar album. De heldere stem en de sound is herkenbaar Emily King. Je komt in een soort warm bad als je haar vorige plaat ook als zeer prettig hebt ervaren. Het is album niet al te ingewikkelde muziek, maar het zit wel gewoon erg goed in elkaar. Poppy, R&B-ish en soms ook met lekker wat groove. Als Emily King iets zoets doet, doet ze het precies zoet genoeg. Ze weet gewoon duidelijk wat ze doet, waar haar talenten liggen maar ook wat ze minder goed kan. Binnen deze kaders blijft ze zeer fijne muziek maken.

Het lastigste aan het schrijven van een recensie is een recensie schrijven over een album waarvan je helemaal blij wordt, maar lastig onder woorden kan brengen waarom je er zo blij van wordt. Eigenlijk vind je dan dat het album gewoon door iedereen geluisterd moet worden. Juist die recensie moet die mensen zover helpen om het te gaan luisteren.
Dat heb ik nu ook zo’n beetje bij dit nieuwe album van Emily King. In 2014 hoorden we al het nummer Distance als voorbode. Die single, die mij altijd een beetje aan Minnie Riperton’s Loving You doet denken, werd voor mij één van de allerbeste singles van het hele jaar 2014. Die fijne muziek die je hoort op die single zet King moeiteloos door in de rest van het album. Een album vol frisse muziek. Er is over nagedacht en Emily King staat er zelf volledig achter. Sterker, ze gaat er volledig voor.
Wat je hoort als je naar Emily King luistert is een goede stem, een warme stem en een veelzijdige stem. Maar daar achter zit ook een hele sympathieke vrouw, een artieste die graag haar weg kiest en zingt wat ze wil zeggen. Tekstueel vaak vindingrijk en muzikaal immer rijk. Die combinatie van mooie stem, goede teksten, mooie muziek en een sympathieke uitstraling brengen dit album in een lift. In een onophoudelijke lift naar grote hoogtes.
De nummers zijn spannend en het album vormt daarmee één geheel. Naast de spanning die in de nummers zit kan de muziek van Emily King je ook heel goed ontspannen, zonder je aandacht te verliezen. De boog is als het ware altijd gespannen.

Veel verder dan deze lovende woorden kom ik eigenlijk niet. Wellicht is het leuk om te vermelden dat de persoonlijke favorieten op dit album The Animals en Believer zijn. Voor de rest kan ik alleen maar zeggen: LUISTER DIT!!! Spijt zal je niet krijgen.

(bron: Opus de Soul)

Als Eminem op een wat agressieve manier rapt bevalt hij me het best, bijvoorbeeld zoals in 'Mosh'. Maar het grootste probleem van dit album is dat er weinig inspiratie van uitstraalt. Eminem lijkt zijn beste tijd gehad te hebben.

2,5 ster.

Bij twee sowieso de features, maar deze tracks komen sowieso niet echt binnen bij mij. Kim is mij ook wat over-the-top.

Het was vooral wennen aan Eminem. Er staan een paar goede numemrs op (nrs. 3, 7, 9, 14 en 15 bijv.) maar ook wat missers (voor mij zijn dat: 11, 16 en 19). Wel een aardig album van Eminem dus.

3,5 ster.

Wauw! Wat heeft Emma Donovan een mooie, warme, donkere stem zeg! Je valt bij de opener op dat vlak meteen met je neus in de boter. Buiten het feit of het muzikaal wel of niet fijn is, is vooral haar stem echt prachtig. Gelukkig is de song ook fijn, net als het iets rauwere en energiekere Don't Give Up on Me. En dat zet wel redelijk zo door deze plaat. Emma's stem is de basis waar dit album op gebouwd is en dat is een zeer stevige, kwalitatieve basis. Veelal rustig en gedragen door haar stem gaan de songs aan je voorbij. Leuk is de speelse piano op Pink Skirt, of de groove op Yarian Mitji. Leuk ook dat ze in verschillende talen zingt. Maar bovenal: wat een pracht-stem.

Nog niet eerder van deze dame gehoord. Het album is in ieder geval ingestoken met jazz als voornaamste genre. Vocalen zijn niet altijd te vinden op de nummers, dus dan weet je wat je op dat vlak ook kan verwachten. Over de gehele linie is het album gevuld met prima muziek. Prima inderdaad, niet minder niet meer dan prima. Het luistert allemaal goed weg, maar het valt mij ook weer niet al teveel op. Natuurlijk zijn er altijd wel nummers te noemen die net iets meer opvallen dan anderen. Zo staan er op dit album het cool groovende Sun en het funky Yellow en Our People. Maar verder dus een prettige plaat met prima muziek.

Na menig samenstellingswisseling zijn de krachtige dames dit jaar met een nieuwe plaat gekomen. Jeugdsentiment ten top met hun 90’s R&B van vroeger, benieuwd of ze die kwaliteit nog steeds vast weten te houden. Iets wat maar mondjesmaat is gelukt op Electric Cafe met Have A Seat en de titeltrack als pluspunten.

Soms verwacht je bepaalde artiesten bij een label, maar zitten ze dan toch niet. Dat had ik ook met het eerste album van de Ephemerals. Alles in hun sound deed denken aan de sound waarmee het New Yorkse label Daptone furore maakt, maar deze Britse band zit dus niet bij dat label. Nu zie ik Daptone als één van de hoogmeesters in de soulmuziek van dit moment, dus wat ik nu eigenlijk van die debuutplaat vond moge duidelijk zijn. En nu is er dus een tweede worp. Twee albums binnen twee jaar, de mannen zitten niet stil. Kan ik dat wel als naar de muziek luister?

Sowieso wordt ik blij van de vintage soulsound die we horen op opener Is This About You and Me. Dit is wat ik vaak gewoon een fijn soulnummer noem. En dan loopt Everyday Killers daar ook nog eens naadloos in over. Het biedt wel wat meer funkyness, maar die vintage sound blijft behouden en dat zal zonder twijfel over het gehele album wel zijn uitgegoten.
Dat het één geheel moet zijn bewijzen ze door daaropvolgende de single You’ll Never See Me Cry ook naadloos door te laten lopen. Één van de beste nummers van dit album, vooral doordat het zo melodieus en zo lekker grooved.
Keep On staat er dan wel wat losser van. Als nummer ook wat vuiger, meer funky. Aanstekelijke handclaps en invloeden uit de blues karakteriseren dit nummer. Om dan volledig het gas terug te nemen op het prachtige Get Out. Een erg sterk nummer waarin een hele mooie sfeer neergezet wordt. Prijzenswaardig gedaan.
Beauty in the Everyday is zo’n nummer waar ze alles in stoppen. Gitaren, blazers en van alles meer. Groovend nummer met veel energie en mooie tempowisselingen. Ook de sterke uithalen van de zanger vallen op. Well Done is daarna vrolijk, ongedwongen en funky cool. Waar juist de beleving de hoofdrol speelt op God’s Gonna Make You Laugh. Dit is bezieling in een nummer leggen, luister maar.
I’m Gonan Die Someday is dan juist weer wat kaler en intiemer. Een erg intens nummer waarvan ik erg kan genieten. Of wat te denken van het mooie, met veel blazers gevulde Another Day Gone. Dit prachtig album wordt dan uiteindelijk afgesloten met het spoken word nummer Howl. Wederom een prachtig en sterk album van de Ephemerals. Als ze elk jaar dit soort platen uitbrengen mogen ze van mij gerust zo actief blijven met releases.

(bron: Opus de Soul)

Het zijn best bezige bijtjes, die Ephemerals. In vier jaar tijd releasen ze drie albums. Nu bevielen die uit 2014 en 2015 mij ook al erg goed, dus wat het een no-brainer dat ik dit album ook weer zou gaan beluisteren. Met daar aan kleine bespreking aan.

De Ephemerals bewegen zich kundig op de lijnen van de vintage soul. Prettige muziek met een goed uitgedachte sound. Het verbaasde mij dan ook wel dat de eerste song wat meer weg heeft van de pop/rock muziek. Dat ben ik niet van ze gewend, ook al is de kwaliteit zeker goed. Ik ken ze veel beter met die organische blazers zoals ze dat op In and Out doen. Maar die rockvibe is toch wel nieuw hier. Zo hoor je dat ook op vocaal vlak terug in Back to Love. Een nummer met een fijne groove, dat nog wel.
Mooi en klein kunnen ze het ook. The Omnilogue kent niks meer dan wat kale begeleiding en een stem. Erg sterk gedaan. Net als het zeer fijne Coming Home. Dit is misschien wel een persoonlijk favorietje op dit album. Dit nummer weet de juiste snaar te raken.
De wat meer experimentele kant van de Ephemerals horen we op And If We Could, We'd Say. Wat hierin vooral opvalt is die goede sax. Om dan over te slaan naar zelfs een beetje licht punky op Get Reborn. Aan de andere kant is dan juist weer meer de jazz de basis in Cloud Hidden. Ook één van de favorieten op deze plaat. Een prachtig nummer.
Herkenbaar loom is een nummer als If Love Is Holding Me Back, daar waar de grootste tegenvaller misschien wel Astreae is. De Ephemerals scoren in ieder geval weer een dikke voldoende.

De retro soulsound is hot en dat weten de Londonse mannen van the Ephemerals ook. Zes man sterk kwamen ze in 2014 met hun album. Een album dat mij vooral ook opviel door het mooie, sfeervolle artwork. Gelukkig heeft de muziek net zo veel sfeer.
Opener Things begint al erg fijn. Sterk nummer, mede door het fijne pianospel. Dit zetten ze moeiteloos door in You Made Us Change. Simpelweg een erg mooi nummer. Nog overtuigender wordt het met Call It What You Want. Dit nummer swingt de pan uit! Een dikke wow! is op zijn plaats voor dit nummer.
De titeltrack heeft niet de kwaliteit van de voorgangers maar is evengoed erg fijn. Loving Guarenteed gaat dan weer een tempo lager. In dit nummer gooien ze er een dikke lik gospel bij en wordt het qua basis in elkaar gezet als een concept soulsong.
Op Oligarch ontbreken dan weer de vocalen. Een volledige muzikale groove bereikt je oren. Om het energielevel omhoog te pompen in Six Days a Week. De lol en energie spat er van af. IJzersterk nummer ook weer.
I’m Your Man lijkt qua stijl wat op de muziek van Charles Bradley en zonder zang blazen ze verder op Brixton Girls. Uiteindelijk komen we bij afsluiter Life is Good. Dit nummer had zo op het Daptone label gekund.

Kort maar krachtig, net als dit verhaal. Had ik deze plaat nu maar eerder ontdekt, dan had het moeiteloos eindejaarslijstjes van 2014 behaald.

(bron: Opus de Soull)

Actief gezelschap deze Ephemerals. En dat vooralsnog met een niet aflatende hoge kwaliteit. Ook dit fijne album is daar weer een feit van. De Ephemerals maken echt heerlijke muziek. Over de gehele linie is dit album wat rustiger dan voorgaande, ook al begint het na een spoken word intro wel met een freaky, funky, blaxploitation achtig nummer. De groove en energie nemen ze dan mee naar het muzikaal rijke Coral. Om dan de intensiteit te verhogen op Electricity. Wel wat rustiger, maar wel on point. Vanaf hier blijft het rustig. Dan sfeervol (Float) of meer liefjes (Avatar). Stemmig (Rising) of juist wat aparter (Thiefing). Maar bovenal weer een erg fijne plaat.

Er heeft zich dus al een eerste termijn voorgedaan met deze Bellinger. En als deze van dezelfde kwaliteit is geweest als deze tweede is dan is het er niet best mee gesteld. Die verschrikkelijke autotune wordt in alle nummers wel gebruikt en daarnaast stelt het vocaal en tekstueel ook maar weinig voor. Een zeer saaie plaat vol makkelijke keuzes. Die paden die we hier bereden horen zijn zeer zeker al volledig plat gereden.

(bron: Opus de Soul)

Zwijmel de zwijmel de zwijmel. Wat een verschrikkelijk zwijmelgehalte op deze cd. Slijm hier, slijm daar, echt waar.

Gezwijmel wordt over het algemeen veel gezegd over R&B en meestal ga ik daar dan tegenin, maar bij dit album is het allene maar zoetsappig gekreun en gezwijmel. Verschrikkelijk. 1,5 ster.

Erg leuke jazzplaat van Eric Dolphy. Is me beter bevallen als ik van tevoren gedacht had. Al denk ik dat 42 minuten lang genoeg voor me is.

3,5 ster.

Erg sterke plaat van Roberson. De plaat staat boordevol sterke soulvolle R&B songs. De stem van Roberson kan ook het gehele album blijven boeien. Een hele vooruitgang vergeleken met de voorganger.

Een EP van één van de hardst werkende artiesten uit de R&B-wereld. Zes nummers schotelt hij ons voor waarin hij soms de aarde wil redden, de andere keer meet bezig is met liefde. De laatste twee songs kan je eigenlijk laten zitten, de eerste vier zijn met hun eigen kwaliteiten best aardig te noemen.

Erg matig album van Eric Roberson. Veel te standaard R&B bezongen met een stem die me nog niet echt kan overtuigen. Echt een heard it all before gevoel na het beluisteren van deze plaat.

Eric Roberson is een zeer actieve artiest. Hetzij met wisselend succes, maar het is altijd wel interessant om nieuwe project van Roberson onder de loep te nemen. Het is op dit album van hem wel wat zoeken naar wat groove. Die is pas te vinden op het nummer Seen, zeer tegen het einde van het album aan. Verder is het vooral allemaal erg smooth en gewoonweg mierzoet. De muziek van Eric Roberson is altijd wel zo smooth, maar in dit geval mist het wel het nodige extra's. Daarmee verzand dit Lessons in een wat saaie brij aan nummers. Eentje in het rijtje 'tegenvallend' binnen het oeuvre van Roberson.

Na het eerdere Earth is Eric Roberson nu alweer terug met een tweede EP en de titel Wind. Misschien dat er nog een paar komen en deze gaat bundelen als LP World, maar we doen het vooralsnog met deze zes nieuwe songs, waar het duet Lyrics of Pleasure met Will Downing het meest beklijft. Er staan bijvoorbeeld ook twee interludes op die de vaart er duidelijk uit halen, wat nog extra opvalt omdat de andere songs regelrecht middelmaat zijn.

Dat er goede Scandinavische soul en r&b bestaat hebben bijvoorbeeld Nicole Willis en Daniël Lemma al eens bewezen. Erika de Casier bewijst ze daarin geen dienst eigenlijk. Dit is allemaal veel te licht en wat te (s)loom om te kunnen overtuigen en te kunnen beklijven. Geen echte uitschieters, maar over de gehele linie dezelfde redelijk inwisselbare sound.

De zus van Aretha die ook met succes een plaat uitbracht. Hierna kwam het grote succes.
1. Hello Again – herkenbaar tempo en ritmiek. Mooie, heldere stem.
2. Ev’rtyime We Say Goodbye – de hoofdrol is hier absoluut voor de stem. Muzikaal valt het minder op
3. What Kind of Girl (Do You Think I Am) – een stuk oubollig en braver dan de vorige songs.
4. Don’t Blame Me – romantisch nummer waar Erma je aardig meepakt.
5. Detour Ahead – wat prompter gezongen nummer. Klein en mooi.
6. Time After Time – mooie rustige ballad
7. It’s Over – swingt de pan uit, eindelijk wat tempo op deze plaat. Hier lijkt ze toch wel wat op haar zus
8. Never Let Me Go – rust in de muziek en kracht in de stem
9. Each Night I Cry – ook weer de typische sound van soulballads, tegen het midtempo aan. En dan er vocaal vol over heen blazen.
10. Saving My Love for You – lovesong in optima forma
11. Pledging My Love – schieten hier bijna de totale ontspanning in
12. The Man I Love – romantischer krijg je ze bijna niet.

(bron: Opus de Soul)

Badu is een wat experimentele dame in het nu-soul genre. Met een totaal eigen sound en stem weet ze op haar debuut erg te boeien. Live-knaller en bekendste hit 'Tyrone' staat hier niet eens op. Badu doet vooral waar ze zelf zin in heeft, en dat hoor je. Top cd in het genre.

Miss Badu kwam dit jaar verrassend met een soort van lost tapes verzamelaar. Op echt nieuw werk moeten we nog even wachten, maar dit schijfje houd ons ook wel warm voor even. Echt heel bijzondere nummers staan er niet op, al is het allemaal wel goed behapbaar. Redelijk wat experimentjes lijk ik terug te horen. Funky genoeg, soulvol genoeg en erg Badu.

Klassieke live-opname in alles. Of het nou de totaal andere uitvoeringen van de songs, de zich staande houdende stem van Badu of het experimenteel geneuzel is. Alles zit steengoed in elkaar.

Na het erg sterke Baduizm overtreft Badu zichzelf met dit topalbum. Eigenzinnig, origineel en heel erg Badu. Funky, rocky, laidback, en vooral erg veel soul.
Top-cd en haar beste.

Toch best een onderhoudend album weer van mevrouw Badu. Ze heeft grote moeite slechte songs te maken
Het is aardig een geheel en weet veelal te boeien. Vooral 'Telephone', 'Honey' en 'Me' vind ik erg sterke songs. Ook weet Badu weer te verrassen (met The Healer/Hiphop als voorbeeld).
Deze dame heeft wederom een eigenzinnige plaat gemaakt die het wachten zeker wel waard was.

Erg experimenteel album van Miss Badu. Af en toe drijft ze een beetje te ver door, maar dat is ook wel weer de charme aan dit album. Vocaal staat ze gewoon haar vrouwtje en overtuigd het wederom. Wederom een sterke plaat.