Deze gast is niet zo heel erg boeiend als rapper, en de producties blijven ook erg bij de middelmaat hangen. Een ietwat onboeiend album waar je luisterend geen focus bij kan houden.

2 sterren.

Dit album klinkt leuk. E-Life is begenadigd rap-meneertje. Zn CD E=MC2 is wel stukken beter, maar staat nog niet op de site. Misschien gevalltje van toevoegen, zou t eens zoeken.

De legendarische Eagles met nieuw werk verdient natuurlijk zo zijn aandacht. Nou, dat kreeg het, na veel vernietigende recensies. Daar wil ik graag de mijne bij toevoegen. Het enige nummer wat mee eenszins kan boeien en wat veruit het beste nummer van het album is, is nummer 1 van cd 2. De rest is goedkoop, gezapig, ongeïnspireerd en latent.

Het was vooral de stem op de single Three Story Home die mij geïnteresseerd maakte naar meer van deze zanger. Veel verder dan dit zeven nummers tellende EP’tje kwam ik dan ook niet. Hij beweegt hier tussen verschillende genres, de ene keer meer soul, dan juist weer wat rock ’n roll. Poppy hier en daar, maar ook bluesy. Prince is sowieso een inspiratiebron voor hem.

Een plaat waarbij je krijgt wat je kan verwachten van Earth, Wind & Fire. Lekker ongecompliceerde en vrolijke, swingende soul/funk. Topkwaliteit van de bovenste plank. Een plank die . Don Cappuccino dan ook niet mis kon slaan door dit mij als tip te geven.

Ik heb Easy Life ontdekt door een tip van Sublime FM DJ Angelique Houtveen, die het aanraadde als een bonte mix van stijlen. En dat is het zeker ook wel. Ergens zou je kunnen zeggen dat hiphop de basis is. Dat is namelijk een stijl die je in de producties veelal naar voren hoort komen. Maar daar worden dan indie, funky, soulvol en poppy stijlen aan toegevoegd in het vocale gedeelte of extra toegevoegde instrumentatie. Misschien niet een plaat die in de gehele linie kan blijven boeien, maar door die mix van stijlen wel interessant genoeg om nog eens te beluisteren.

Door de “pure” muziekliefhebbers wordt altijd wat laatdunkend over de commerciële hitlijsten gepraat. Maar als er één artiest is waarvan ik vind dat hij zijn talenten goed gebruikt en ook in de hitlijsten komt, dan is het Ed Sheeran wel. Zijn andere twee rekensommetjes (+ en x) vond ik beide prima platen en daar staan nummers op waar ik nog steeds graag naar luister. Ben dan nog geen groot liefhebber te noemen als het op zijn eerste singles van deze plaat aan komt, maar daar kunnen de veertien andere songs nog verandering in brengen. Hij verrast mij in ieder geval wel meteen met opener Eraser. Dat Sheeran weleens een wijsje rapt wist ik al, maar hier klinkt hij een beetje als The Streets. Een nummer waar de energie ook goed in zit. Hierna volgt dus die matige single Castle on the Hill, gevolgd door het ontspannen Dive. Een nummer waarbij mij opvalt dat Ed dit heel goed zingt, zonder dat het nummer verder per sé opvallend te noemen is.
Shape of You is dan die andere single en echt de grote hit, maar ook al is het best aanstekelijk, bij mij blijft het allemaal niet echt hangen. Ik ben dan eerlijk gezegd wel nog eens minder te spreken over het zeikerige Perfect.
Nee, geef mij dan maar een nummer als Galway Girl. Waar Sheeran wederom een rapstukje doet en tevens een nummer die een 90’s vibe heeft, met aanwezig energie.
Hierna gaat Ed Sheeran met een bepaald probleem kampen waar meer artiesten last van hebben. Hij verzandt namelijk in ietwat te makkelijke keuzes. Wat gewerkt heeft op zijn vorige twee platen doet hij nu weer. Daar vallen nummers als Happier, New Man en Hearts Don’t Break Around Here allemaal onder. Herkenbaar aan de ene kant, maar ook wel wat jammer aan de andere kant.
Dan houden we natuurlijk nog genoeg over wat mij wel bevalt. Het ontspannen, maar tegelijk aanstekelijke What Do I Know bijvoorbeeld. Of het licht bluesy en persoonlijke favoriete What Would You Feel, het vrolijke Barcelona en het dromerige Supermarket Flowers.
Over de gehele linie kan dit nieuwe album van Ed Sheeran mij wat minder pakken dan de twee voorgangers. Desalniettemin heeft hij wederom een aantal zeer fijn en ook sterke nummers gemaakt die zeker het beluisteren nog eens waard gaan zijn.

(bron: Opus de Soul)

Het was hard werken voor hem, maar met zijn album + uit 2011 lukte het hem eindelijk definitief door te breken. Grote hits als Lego House, The A-Team, en You Need Me I Don’t Need You droegen alleen maar bij aan het succes dat de wat dikkige jongen uit Engeland had. Ja, dan kan het snel gaan en dan krijg je ook meteen de ongelooflijke druk om een tweede plaat te maken. Daar heeft dan weer ruim de tijd voor genomen. Een opvolger van een bijzonder populair debuut maken leek voor vele artiesten namelijk een bottleneck. Of dit ook voor Ed Sheeran geldt is de vraag met X (lees Multiply). De hits waren er wederom, maar de sound was ook duidelijk anders op die hits. Nu heeft Pharrell Williams al weer een tijdje patent op grote hits. Dat hij dit samen met Ed Sheeran zou klaren lag niet helemaal in de verwachting. Toch wel een bijzondere combinatie. Wat je dan krijgt is het bijzonder catchy Sing. En zo kon er meteen naar deze tweede Ed Sheeran plaat uitgekeken worden.
Is de bekende singer-songwriter stijl van Ed Sheeran dan helemaal niet meer terug te horen op deze plaat? Zeker wel. Als liefhebber daarvan vindt je genoeg Lego House 2.0 songs terug op deze plaat. Hij had er immers niet voor niks succes mee.
Het album opent met het prima One en daarna het energiek gezongen I’m a Mess. Love is all around, de ene keer positief en dan weer wat minder florissant. Daarna is het tijd voor 2 hits. Eerst het eerder benoemde Sing, daarna het even zo catchy Don’t. Hitmachine all over again.Ook Nina schaar ik zo onder een instant hit. Nu alleen nog officieel op single uitbrengen. Ook song nummer 6, Photopgraph, is erg goed. Deze valt vooral op door de opbouw. Maar is het dan alleen maar hosanna? Nee, zeker niet. Zo vallen een aantal nummers onder het predicaat ‘aardig’ (Bloodstream, Afire Love, Shirtsleeves, I See Fire, Even My Dad Does Sometimes) en is het soms wel heel goedkoop hits reproduceren (Tenerife Sea). Maar wat waarschijnlijk heel veel mensen aanspreekt in Ed Sheeran is dat het zo makkelijk is naar hem te luisteren. Zijn stem, zijn muziek, zijn teksten. Het gaat er allemaal makkelijk in, de ene keer je meer te verrassen dan de andere keer. We horen ook duidelijk andere dingen op deze plaat (The Man, Take it Back), maar het is vooral de herkenbaarheid die Ed Sheeran zo goed maakt. En het feit dat hij een erg fijne en sterke stem heeft. Dat is toch wel ingrediënt numero uno.

Eigenlijk is dit wederom een leuke plaat. Ed Sheeran weet waar hij goed in is en brengt dit naar de mensen toe. De mensen eten uit zijn hand en met dit Multiply kan het zomaar eens zijn dat zijn fanschare wordt vermenigvuldigt.

Wat een heerlijk plaatje is dit zeg! Op en top funky soul en R&B. Eddie Bo is een topzanger en pianist. Het album zit steengoed in elkaar. Jammer van het weinige aantal stemmen.

Deze Eddie is dus de Eddie van Charles&Eddie die ooit een megahit scoorden met Would I Lie to You. Zijn eigen muziek ligt nergens in het verlengde van die hit. Dit is muziek voor het oor, muziek om even rustig bij te gaan zitten om je echt op de muziek te concentreren. De mooie opener Good Sun bewijst dit al. Een verstilde song die uiterst sfeervol is aangepakt. Let You Go is ook enorm mooi. Dat verstilde houden ze vast. Voor de afwisseling moet je zijn bij Empire. In dit nummer samen met John Carroll Kirby is lekker wat groove. Lay Low pakt terug op de rust en is een zeer ontspannen nummer. Op Birds wordt Eddie Chacon geholpen door Nick Hakim, wat een serene song oplevert. Verder met de 80s vibes op Let the Devil In en door naar het toch wat minder opvallende End of the World. Afsluiter If I Ever Let You Go gaat terug naar het rustige van eerder. Een serene song die een uitstekend album afsluit.

Eddie Chacon is de Eddie uit het 90's duo Charles & Eddie. De Charles uit dat tweetal is trouwens inmiddels al overleden. Maar een soloproject van Eddie Chacon dus. Een vrij rustige plaat en dat over de gehele linie zo. Warme sound, hier en daar vooral falsetto, maar ook vaak genoeg de borststem voor de afwisseling. Sfeervol ook, maar dus vooral rustig. Soms iets kaler (bv. op Pleasure, Joy and Happiness), soms wat meer timide (bv. op Papa). Het luistert allemaal erg prettig weg. Niks mis mee, maar wellicht ook wat te weinig echt opvallend aan. Fijn plaatje.

Toch wel leuk dat dit dus de Eddie van Charles & Eddie is. Zijn vorige plaat beviel mij redelijk goed. Dit album is dan duidelijk wel een stuk beter. Sowieso is de stem van Eddie Chacon erg mooi. De sfeervolle muzikale aankleding voegt daar een extra level aan toe. Je zou de muziek termen als warm en zwoel mee kunnen geven. Maar het gaat af en toe ook wat meer naar dromerig en subtiel. Smooth en jazzy komt soms ook wel eens op in mijn hoofd. De sfeersetting is wel een rol op zich in dit album, dus het is wel een plaat waarvan je moet aanraden het vooral als geheel te luisteren. Het geheel maakt de individuele songs sterker, als het ware. Het is echt een prachtige plaat geworden.

Stax album waar de eigen nummers boven de covers uitstijgen. De titeltrack was de grootste hit.
1. Bring It on Home to Me – ik mis hier toch wel een beetje het soepel van Sam Cooke
2. Never Give You Up – een erg lekker nummertje. Ontspannen en prettig
3. Girl I Love You – dat raspje op zijn stem is toch wel erg fijn. Verder ontspannen nummer.
4. Hobo – nummer met een lekkere groove en een aanstekelijk refrein.
5. I Need You Woman – die blazers zijn zo fijn, voegen wat extra’s toe.
6. I've Never Found a Girl (To Love Me Like You Do) – titeltrack en ook hittrack. Een grote hit in een fijne variant. Groovy en gevoelig komen hier samen
7. I'll Take Her – superfijne groove in dit nummer. Lekkere energie.
8. Slip Away – stukje rustiger van aard, met nog steeds lekkere blazers
9. I'm Just the Kind of Fool – een ballad, zo is dit nummer toch wel te typeren
10. Water – groooven op liquid
11. Sweet Things You Do – knalt er met orgel en blazers een fijn einde aan.

Als je op zoek bent naar een plaat die de karakteristieke sound van Stax en de Southern soul weet te pakken dan raad ik je aan om eens naar deze plaat te luisteren. Eddie Floyd brengt hier de rauwere-met-een-randje-soul zoals het hoort. Met natuurlijk de wereldberoemde titeltrack, maar ook een aantal covers.
1. Knock on Wood – een wereldhit en dat mag ook wel met dergelijke aanstekelijkheid. De groove is constant on fire.
2. Something You Got – een stukje rustiger, al zit de groove er nog goed in
3. But It’s Alright – de groove blijft, maar er komt ook wat meer subtiliteit bij
4. I Stand Accused – helemaal een rustig nummer, dat beheerst Eddie ook
5. If You Gotta Make a Fool of Somebody – niet veel sneller, maar wel beter. Zit meer essentie in de zang.
6. I Don’t Want to Cry – de groove en dan vooral de blazers komen weer terug.
7. Raise Your Hand – Fijn recht-toe-recht-aan groovy
8. Got to Make a Comeback – het tempo gaat weer omlaag en het klinkt allemaal lekker uitgesmeerd
9. 634-5789 – de bekende Stax nummers. Door velen van die stal bezongen
10. I’ve Just Been Feeling Bad – De pijn en zeer wordt er uit gezongen hier.
11. High-Heel Sneakers – even lekker energiek lol hebben
12. Warm and Tender Love – even zwoel afsluiten met deze love-song

(bron: Opus de Soul)

Meer dan uitstekend Philly Soul album. Vooral als je van romantische soul houdt.

I Love You – zoetjes met blazers, wel lekker
It’s all-in the Game – ook zoetjes, maar smeert lekekr
Since My Love Has Gone – je voelt het verdriet wel hoor
I Cried – zoetjes, maar wel mooi gezongen
I’ll Be Forever Loving You – lief
Since I Don’t Hate You – de vocale capaciteiten worden lieflijk benut
Hey There Lonely Girl – superbekend natuurlijk
Let Me Into Your Life – heeft een wat ander toontje
Four Walls – vocaal erg mooi
Don’t Stop Now – blijft mooi
Am I a Loser – kopstem misklinkt niets.

N.a.v dit topic beluisterde ik dit album.

Dat Eddie Vedder de zanger van Pearl Jam is weet ik. Verder ken ik zowel de film als de muziek niet. Ooit begonnen aan de film, maar iemand verklapte toen het einde dus nooit af gekeken. Ik krijg bij de stijl die Eddie Vedder hier hanteert een beetje een Bruce Springsteen gevoel. Het is in ieder geval een heel andere stijl dan die ik van Pearl Jam gehoord heb/gewend ben. Dan liever dit dan wat hij met band brengt. Verder past dit volgens mij ook goed bij film met de beelden van uitgestrekte natuurlandschappen.

N.a.v. dit topic beluisterde ik dit album.

Eels, ik ben de naam wel eens tegengekomen en volgens heb ik een vriend die hier wel veel mee kan. Maar ik had nog geen idee.
Op één of andere manier associeerde ik de naam van Eels wel met harde muziek. Maar dat valt in de praktijk eigenlijk heel erg mee. Er staan in ieder geval genoeg leuke liedjes op dit album. Zelf vind ik bijvoorbeeld Susan’s House wel cool, de titeltrack en Manchild erg sfeervol en Guest List mooi. Prima plaat dit.

Een voor mij onbekende dame met een opening die duister is, maar ook wat mat (vooral in de zang). Table for One biedt heel luie muziek wat aan het einde wat meer los komt. Track 3 blijft wat te timide, ook Song for Bobby is te maat. Ook vocaal valt ze weinig op, is het gewoon wat te licht. Doe matheid, vlakke energie en ook wat saaiheid komt daarna niet meer los op van dit album. Song voor song, track voor track worden het eigenlijk steeds minder boeiend.

Altijd leuk om een recensie te schrijven over een band, een artiest, een groep die nog niet zoveel bekendheid geniet. Vandaag dus de beurt aan Electric Empire.
Electric Empire is een groep die verwant is met andere groepen als The Brand New Heavies, The Bamboos en anderen die soul en funk in een blend gooien. Dat is dus ook wat Electric Empire doet, zij op natuurlijk een geheel eigen manier. De groep heeft in het eigen Verenigd Koninkrijk al wat bekendheid gekregen. Zo mogen ze mee op tour met Beverley Knight. Tijd om hun eerste plaat te bespreken.
En het bespreken van deze plaat kan eigenlijk vrij kort worden. Het is namelijk bij het beluisteren van deze plaat als snel duidelijk waar Electric Empire zijn inspiratie vandaan haalt. In elk nummer horen we wel de sound van een soulgrootheid terug.
Opener Baby Your Lovin’ is duidelijk gebaseerd op de sound van Al Green. Deze zelfde Green horen we terug op Brother, waar we ook wat Isley Brothers invloeden terughoren. Daarna wordt een album dat Stevie Wonder eert. En op afsluiter Love is het D’Angelo die zich als inspiratiebron mag noemen.
Er zijn maar weinig nummers waar we de link niet meteen leggen. Have You Around is lekker funky en heeft een eigen sound. We horen op Because of Yesterday wat meer wereldmuziek invloeden en vooral gospel. Little Things is een saaie ballad. Natuurlijk ook nog Always. Dit vrolijke en erg leuke nummer is de beste van deze cd.

Ondanks al het “kopiëren” heeft Electric Empire beste en lekkere plaat gemaakt. Luistert gewoon lekker weg en er is vaak weinig mis met de muziek. Maar omver geblazen worden we ook niet.

De ene keer met en de andere keer weer zonder the True Loves. Eli Reed is wel een bezige bij en we hebben hier wederom een herkenbare plaat te pakken. Dat is meteen al te horen bij de opener, die combi van soul, funk en rock 'n roll wat zijn stijl zo typeert. In verhouding lijkt Said She Would meer in de stijl van Ben E. King's Stand By Me. Daarnaast kenmerkt dit album zich ook doordat er wat meer rustige songs op staan dan normaal (Could Had This, In the End, 99 cent Dreams). Maar het dus herkenbaarheid dat de klok slaat. Soms wat olijk (Burn Me Up), dan weer gospelesque (Couldn't Find a Way) of juist enorm positief en met extra gitaarwerk (Lovers Compensation). Maar sowieso weer een fijne plaat.

R&B, het staat voor Rhythm & Blues. Alleen is de term de laatste tijd in de hitlijsten verbasterd en is het vooral arrenbie geworden. Maar nu hebben we hier wat een anders. Een review van de nieuwe plaat van Eli ‘Paperboy’ Reed & the True Loves. Weten we meteen weer wat R&B echt is.
Het album ‘Come and Get This’ is reeds zijn derde plaat, maar wel zijn eerst bij een major label.

Eli Reed, geboren als Eli Husock, is een zanger met een lekkere rasp op zijn stem die makkelijk alle hoge en lagen haalt. Zijn True Loves zijn een bont gezelschap. De één speelt gitaar en tamboerijn, de andere bass, dan hebben ze er nog één voor de drums, natuurlijk iemand voor het orgel, de piano en clavinet. Om het geluid allemaal nog wat organischer te maken mogen ook een saxofonist en een trompettist niet ontbreken. Zwarte muziek gemaakt door een mengeling van blank en zwart.

Opener ‘Young Girl’ zet meteen de toon van het album. Ongecompliceerde, lekkere soulmuziek met een positieve vibe. Met ‘Name Calling’ wordt hierin nog een extra schepje bovenop gedaan. Het aanstekelijke refrein blijft lekker in je hoofd hangen.
‘Help Me’ had zo van James Brown kunnen zijn qua vibe. Lekker nummer waarin Eli helemaal los gaat. ‘Just Like Me’ is qua opbouw weer wat anders. Hierin wordt vooral leuk gespeeld met de instrumentatie die dan weer meer dan weer minder aanwezig zijn. Hoe dit in het refrein samenkomt met de zang van Eli doet je hoofd meeknikken en hoe het aan het eind total-loss gaat. ‘Come and Get This’, de titelsong, is misschien wel de meest swingende en catchy song van dit album. Goed gezongen, retestrak gespeeld en voetjes van de vloer. De drums pompt immers lekker voort en de gitaren grooven er op los.
‘Pick a Number’ gooit daarop het tempo een stukje omlaag. Zo kan iedereen uitrusten van het vorige nummer door een leuke partner uit te zoeken, dicht tegen elkaar aan te kruipen en leggen heen en weer te schuifelen. Zit ook een leuke break in.
Uitgerust en wel beginnen we ‘Found You Out’. Het tempo gaat weer een versnelling hoger. Mooie rol voor de hoorbaar aanwezig Hammond orgel in dit nummer.
Nog een nummer dat tot erg catchy gerekend kan worden is het swingende ‘Tell Me What I Wanna Hear’. Vooral het koperwerk neemt muzikaal gezien de hoofdrol op zich. Fantastisch hoe vol de sound dan wordt.
‘Time Will Tell’ laat je weer wat meer meedeinen. In een trager als dit nummer hoor je ook goed dat Eli met zijn stem ook dit makkelijk draagt. Power, souplesse en overtuiging, zo zingt hij.
Een lekker opvallend gitaarrifje in de intro van ‘You Can Run On’. Het klinkt zelfs een beetje gospelachtig. Staan en meeswingen terwijl je lekker ritmisch in de handen meeklapt. Lekker nummer zeg! ‘Pick Your Battles’ is weer een lied for the lovers. Het bevat alles wat een goede soulballad in zich moet hebben. Het album sluit af met ‘Explosion’. En die titel zegt genoeg. Eli en zijn True Loves gooien nog één keer alles uit de bak voor een muzikale orgie die als een waardige afsluiter geldt.

Dus ben je wel in voor een goed soulalbum met echte R&B invloeden. Daarbij in acht nemend een ijzersterke stem en een superstrakke band. Dan kan je de nieuwe plaat van Eli Reed blindelings uit de schappen halen.

Ook Eli Reed komt maar weer eens met een nieuw album. Of dat nu met of zonder de True Loves is, je weet meestal wat je krijgt. Kan de paperboy dan op dit nieuwe Down Every Road wel een keer verrassen? Zal ik dan maar ook meteen antwoord geven op die vraag?: Nee, dat kan hij niet. Eli volgt weer nummer na nummer het bekende recept. Dat recept bestaat uit een mix van rock & roll, R&B, pop, funk en soul. Vaak op tempo, soms wat rustiger en prima bezongen. Maar vooral het feit dat de verrassing er zo onderhand wel volledig van af is maakt het toch jammer dat er weer niks verrassend in zit.

Eli Reed, met als bijnaam Paperboy, is weer terug met een nieuwe plaat. Hopelijk met als doel om zijn vorige te doen vergeten, want wat was het in 2014 een teleurstelling om naar Nights Like This te luisteren. Tijd voor revanche lijkt mij en als je kijkt naar de artwork van deze plaat dan lijkt Eli dat zelf ook te vinden, al zittend in een boxring en uitdagende in de camera kijkend. Hij lijkt de uitdaging in ieder geval wel aan te willen gaan. Wordt het de gewenste revanche of een definitieve knock-out?

Als je de muziek van Reed kent dat weet je dat hij zich vaak bedient van een mix van soul, rock & roll, rhythm & blues en hier en daar een beetje pop. Een gitaartje meer of minder maalt deze man niet om, net als dat zo is met schurende vocale uithalen. Energiek, dat moet het in een goed geval zijn bij Eli en dat is het ook meteen goed bij opener Hold Out. De Paperboy gaat hier recht vooruit, recht op zoen doel af. Vol in de aanval, om daarna de tegenstander toch wat terug te laten komen en uit te laten rusten met Your Sins Will Find You Out. Dit is namelijk rustiger qua tempo, muzikaal wel lekker vol. De energie is ook nog niet op hoor. Dat hoor je ook. Het is een steekspel zonder wapens.
Swingend beweegt hij zich door de ring met Cut Ya Down. De titel doet geloven wat hij van plan is. De intensiteit wordt omhoog gegooid (Movin’). Bluesy als het moet, maar wel vol geloof er in. Dan klinkt de bel voor de eerste ronde. Eli staat duidelijk voor op punten en mag de ontspanning even opzoeken met Tommorow’s Not Promised. Dat doet hij met een prima song, de rust vinden voor de volgende ronde.
Opstaan en rustig van start gaan, een beetje meedeinen op de titeltrack. Even het ritme weer vinden voor de rest van de strijd. Terug naar zijn roots, dat is de bedoeling. Zoals hij dat doet met Eyes on You. En als dat ritme er weer is er weer vol in knallen met de nodige rock ’n roll en gospel. Balancerend op het scheidingslijn dat het misschien een little too much wordt. De tegenstander vermoeiend en niet te overdadig voor de genadeklap gaan. Nee, neem daar je rust voor en wacht het juiste moment af. Daar zorgt I’d Rather Be Alone wel voor. Die laatste klap moet net zo mooi zijn als dit nummer.
Het is bijna klaar. Nog even de energie erin, nog even swingen en ‘m rocken met A Few More Days. Er is immers nog energie over. De overwinning ligt op de loer en die kan dan gevierd worden met de nodige gospel op What Have We Done. Een fijne stemmige afsluiter om deze strijd af te ronden.

Nee maar, voor mij is het wel duidelijk. Eli “Paperboy” Reed heeft duidelijk revanche genomen met deze nieuwe plaat. De strijd ligt weer volledig open. Dit is het soort muziek dat hij altijd moet maken, vol energie en knallende vocalen. Hij is terug van weggeweest op muzikaal vlak, dat is wel duidelijk.

(bron Opus de Soul)

Normaal gesproken staat er ook and the True Loves achter zijn naam, maar dat is dus niet het geval bij dit album. Eli Reed ken ik wel als de man die samen met the True Loves albums maakte. Fijne albums ook, want ik was er persoonlijk zeker over te spreken. Wat we hoorden was een soort van vintage soul sterk gestoeld op de rhythm & blues van weleer. Ook de invloeden van rock 'n roll waren nooit ver weg bij Eli Reed en zijn mannen. Kunnen ze deze positieve lijn doorzetten op dit nieuwe album? En dat zonder zijn ware liefdes.

Het album is vanouds kort met elf nummers waar iets meer dan vijfendertig minuten muziek in past. Opener Well Alright Now laat een bekende Reed horen. Vrolijk, uplifting al krijg ik wel een beetje het gevoel dat hij het er zich makkelijk vanaf wil brengen. Dat hoor ik helemaal terug in het poplied Grown Up. Ik mis hier wat eigenheid van Eli, hij lijkt muziek te maken die we kennen van Maroon 5. Woohoo is dan gelukkig een stuk beter. Energiek nummer, aanstekelijk en swingend. Daar staat Eli Reed dan ook bekend om in zijn muziek. Hij kan het dus nog steeds. Dat hoorden we natuurlijk op zich ook al bij de single Shock to the System.
Helaas moet ik bekennen dat ik dit op het album Night Like This te vaak niet hoor. Ik heb constant het gevoel dat "Paperboy" zich presenteert als een soort veredelde Maroon 5. De titeltrack is matig, Lonely World wel aardig, maar helaas komt het over het algemeen niet verder dan dat. De genoemde uitzonderingen zijn er natuurlijk, daar horen Shoes en Two Broken Hearts ook bij, maar de weegschaal helt toch te vaak over naar de minder positieve kant. Het lijkt er vaak zelfs op dat Reed niet al teveel moeite wilde doen voor deze plaat. Ik geloof namelijk niet dat bijvoorbeeld mijn verwachtingen te hoog waren. Eli Reed lost zijn belofte simpelweg niet op deze plaat. Een tegenvaller, want zeg nou zelf: Eli "Paperboy" Reed, of dat nu met of zonder the True Loves is, hoeft toch geen Maroon 5 na te gaan doen.

Elijah Blake heeft met dit album zijn eerste soloproject afgerond. Na een aantal gastoptredens bij onder andere Common, Jordin Sparks, The Game en Keyshia Cole. En na het uitbrengen van een alleraardigste EP is in de vorm van Shadows & Diamonds zijn eerste album uitgekomen. Naast samenwerkingen met bovenstaande artiesten schreef hij ook nummers voor heel leger aan collega’s. Weet hij voor zichzelf een succesverhaal te schrijven?

Het album open met de titelsong. Een nummer dat qua beschrijving het best past bij de beschrijving over de EP: alleraardigst. Gewoon een lekker nummer. Ook Everyday is prima R&B. Zo wordt het wel vaker gemaakt en echt wakker liggen van het nummer zal ik niet. Maar het zit wel goed in elkaar en luistert lekker weg. Soms fungeert muziek daar ook voor.
The Otherside trekt dat gemakkelijk verder en is zelfs nog wel iets cooler te noemen. Dit is toch wel één van de betere nummers van dit album.

Na dit drietal verzand het album een beetje in middelmaat en zelfs met nummers onder die middelmaat. Bij I Just Wanna kan je het nog redden door de bas goed open te zetten, maar een nummer als Fading of Uno is gewoon nergens boeiend te noemen. Pinot is dan nog wel het dieptepunt. Saai, oninteressant en het klinkt te makkelijk.
Ditzelfde euvel heeft dit album naar het einde toe. Afsluiter Angel Dust is rommelig en de ballad Armageddon is wel erg saai en matig.

Zit er dan niks interessants meer tussen? Ja, zeker wel. Naast de eerder genoemde persoonlijke favoriet is er ook nog het vrolijke en energieke Live Till We Die. Een nummer met een lekker tempo, een fijne ritmiek. Daarmee is nog een favoriet genoemd. Maar na een sterk begin verzand het toch te veel in standaard R&B songs zonder verrassing of de juiste energie. Over de gehele linie dus niet al te overtuigend album.

(bron: Opus de Soul)

Elizabeth Shepherd begeeft zich al enkele jaren onder de radar in de muziekwereld. Deze Canadese dame komt met Signal alweer met haar vierde album. Op een paar nominaties door is deze jazzdame nooit echt helemaal doorgebroken voor mijn gevoel. Zal deze nieuwe worp daar wellicht verandering in brengen?

Opener Willow stem mij in ieder geval positief. Mooie dromerige zang van Elizabeth wordt omkadert door muziek waarin we vele invloeden terug horen. Jazz, soul, gospel, R&B en pop. Het komt er allemaal in voor. Het is vooral de zang die het hem doet. What’s Happening is dan weer niet meer dan aardig, maar het muzikaal rijke BT Cotton is wel weer erg sterk. Een lekker jazzy nummer. Echt heel goed wordt het met de titeltrack. Heerlijke en mooie lome jazzsong met een dromerige sfeer. Hier houd ik wel van.

Lions Den is niet minder jazzy en ook het lieflijke This bevalt me prima. Waar was deze dame al die tijd? Of had ze niet meer dan tien nummers op deze plaat kunnen zetten?

On Our Way is dan weer wat moderner, meer richting de pop. I Gave is ook moderner en bijna hypnotiserend te noemen. Daarna gaat het swingende Another Day leentjebuur spelen bij de acid jazz en is afsluiter Baby Steps helaas wat saaiig.

Deze, voor mij, kennismaking met Elizabeth Shepherd is me eigenlijk heel goed bevallen. Goede stem, sterke songs een leuke ontdekking.

(Bron: Opus de Soul)

Een erg melodieus rock-album. Het is wel echt zo'n cd waar ik voor in the mood moet zijn. Want het heeft een beetje een trieste sfeer. (positief bedoeld) die jou als luisteraar erg aan kan grijpen.

Ellis Hooks' muziek kan ik het best omschrijving als relaxed. Goede stem, goede muziek en nooit een slecht nummer. Dat alles ook niet altijd even extra-ordinary is, is dan ook een andere zaak. Lekker onderhoudend.

3,5 ster.

Tja, wat kan ik erover zeggen. VInd het allemaal een beetje te monotoom. De nummers zijn een beetje veel van hetzelfde. Denk dat het op z'n tijd wel een cd-tje zal zijn die ik luister, maar niet te vaak. 3 sterren.

De Britse hitmachine Emeli Sandé heeft na een uiterst succesvol debuut eindelijk een nieuwe plaat uit. De ongeschreven regel in de muziekindustrie dat het opvolgen van een succesvol debuut heel lastig is wordt andermaal onderschreven door dit album. Er wordt veelal voor de veilige route gekozen waardoor in het scala aan nummers geen één song echt kan verrassen of boeien. Het lijkt vooral de bedoeling te zijn geweest snel hits te scoren met vooral erg poppy songs. Daarnaast is Emeli vooral gestuurd op het zoveel mogelijk gebruik maken van overdreven stemakrobatiek. Over het algemeen blijft haar stem wel gewoon goed, maar valt het vooral productioneel erg tegen.