Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Een naam van een band ik op de site best vaak tegen ben gekomen. Volgens mij is er een ander album van hun met een iconische hoes. Maar ik hoorde nog nooit eerder een plaat van hun. Het begin gaat er meteen stevig aan toe. En dat is gedurende het hele album wel terug te vinden, die stevigheid. Nu ben ik wellicht te weinig een liefhebber van ellenlange gitaarpartijen om die volledig te kunnen waarderen of op de juiste waarde te kunnen schatten. De eerste vocalen(en bijna de enige) zijn er daarna pas bij Fallen Angel. Een nummer dat als opvallende medespeler een trompet heeft. Een geinige toevoeging aan de muziek die vooral bestaat uit stevige rocksongs met soms zelfs overstuurde gitaren aan toe. En ik drink m’n thee dan toch liever anders.

Ik ben deze vooral gaan luisteren omdat ik zag dat vast producer van Alice Russell, dat is TM Juke, hier ook aan meegewerkt had. Ik vind het wel een relaxed album. Die frisse producties met electronische invloeden zijn bijvoorbeeld het handelsmerk van deze producer. Deze komt nog vaak ten gehore bij mij dit jaar.

Dit drietal uit Engeland verraste ons aan het einde van vorig jaar al met de leuke single No Action. Na de twee eerdere, leuk bevonden albums is er dus ruimte voor nummer drie. En dat ze zelf ook goed kunnen tellen hoeveel platen ze gereleased hebben bewijst de titel andermaal. Wordt het weer twaalf minuten lang naar fijne muziek luisteren van deze twee dames en heer?

De opener beloofd dat in ieder geval wel. Misschien niet verheffend, maar dat hoeft ook niet altijd zolang het maar een leuk nummer is. En dat is het. Een stuk minder te spreken ben ik over het saaie Baby Bye Bye. Een kleine miskleun? Of zet dit zich door? Het lijkt in eerste instantie het eerste te worden met het bluesy Feeling of Wonder en die fijne eerste single No Action. Daarbij verrassen ze me toch wel met het ska-achtige Turkish Delight.
Maar helaas is er ook een tweede instantie. Die benadert de mindere kant die deze plaat toch wel heeft. Het is zit ‘m dan vooral in het feit dat de nummers te weinig blijven hangen. Ik kan er daar wel een paar van noemen om de twaalf benoemde nummers volledig te maken. Good Looking Woman blijft niet hangen, It Ain’t Your Business is niet boeiend genoeg, aan Ain’t Alaways Better Your Way zit niks dat kan beklijven en Whiskey en Developer’s Disease zijn maar zo zo.
Daar tussen gepropt zitten dan gelukkig nog wel het mooie, rustige Never Get Back en het vrolijke Bitchin’ in the Kitchen. Maar ook zij kunnen er uiteindelijk ook niet voor zorgen dat het totaalplaatje toch wat naar het negatieve overhelt. Dit drietal was duidelijk beter op eerdere platen.

(bron: Opus de Soul)

Erg matig album. Twee grote zwijmelheren brengen louter zwijmelliedjes en op gegeven moment wordt je er zo zwijmelig van dat je focus op de muziek helemaal wegzwijmelt./

Deze Klyne is dus van Nederlandse bodem. Nooit van gehoord, maar uiteindelijk best goed gekeurd. Dat komt mede door de soulvolle stem van de zanger. Toch vlak ik ook niet de subtiele producties uit. Vaak is veelal lekker meeknikken en soms hoor je inspiratiebronnen terug zoals Jamie Lidell (op Water Flow). Een fijne kennismaking met Klyne.

Ik kan het me nog goed herinneren. Ik stond bij de Radio 6 Awards en er kwam een zangeres op het podium met een wolvenkleed om zich heen. Haar eerste single en gelijknamige EP My Love was net uit en ze wist zich ongelooflijk goed en eigen te presenteren op het podium. Dit alles bewees ze ook nog eens met haar album Shades in Black. Nu is daar dan eindelijk de opvolger en de vraag bij mij is vooral wat er van die eigenheid is over gebleven.

Het antwoord op die vraag kan ik wel alvast verklappen: al is de sound anders, Kovacs is nog steeds erg eigen. Hoe is die sound dan anders? Het lijkt allemaal wat luchtiger dan de wat duistere voorganger. Neem opener Priceless of het toppunt in luchtigheid op deze plaat It’s the Weekend. Daartegenover staan duidelijk nummers als Adickted die zowel qua onderwerp als sound een stuk duisterder is. Of Freakshow, dat qua stijl perfect bij Kovacs past.
Bij Mama & Papa valt mij vooral de kracht waarmee ze zingt op. Vocaal uitpakken is niet direct haar handelsmerk (lees dit positief). Filmisch is ze op I Better Run. Misschien wel het beste nummer van deze plaat. Daar waar de titeltrack vooral productioneel op valt.
Met Oblivion staat ze met één been in de 90’s R&B, waar bij Midnight Medicine juist de fijne ritmiek de aandacht trekt. Het ingetogen Love Song is ook erg mooi. Of het wat meer bombastische Foolish. De gekkigheid steekt pas echt de kop op bij Skyscraping. Allemaal stuk voor stuk uitstekende nummers.
Zijn er dan geen missers? Dat vind ik van wel. Play Me vind ik veel te simpel en springerig voor Kovavs. En Black Spider is wat saai. Maar verder dus wederom een uitstekende plaat van de eigenzinnige zangeres. Zij geeft het Nederlanse muzieklandschap weer wat kleur.

Een bijzondere verschijning op het podium was de eigenzinnige Kovacs altijd wel. In het begin nog met een soort wolven-cape om. Daarnaast sprak haar muziek ook voor zich. Kovacs deed het altijd net even anders. Niet alleen door de sfeer die er in de muziek gemaakt werd, maar ook door haar stemgeluid. Dit Child of Sin borduurt voort op hetgeen ze in haar vorige platen ook heeft gedaan. Daardoor zou je kunnen zeggen dat de verrassing er een beetje vanaf is, maar maakt de muziek niet minder goed. Er is genoeg leuks te beleven op Child of Sin. Neem het (inderdaad) breekbare Fragile. Een prachtig nummer. Of het op één of andere manier herkenbare Child of Sin (waar ken ik dit toch van?) met het bijzondere samenspel tussen stem en piano. Het stemmige Mama wat een mooi einde is van dit album, maar ook het lekkere Freedom is het benoemen waard. Kwaliteit is dus nog steeds zeer zeker aanwezig, maar zoals gezegd is die eigenzinnigheid van Kovacs nu bekend en daardoor wat minder verrassend.

En dan ben je opeens Radio6 Soul & Jazz Talent. Ja, met dat label heb je ook mijn aandacht. Dat is het mooie aan die talenten en wat Radio6 met ze doet. Ze krijgen de aandacht die ze verdienen. En geloof me, Kovacs verdient die aandacht 100%. Te beginnen met deze EP.
Wat je Kovacs kan verwachten? Vocaal is het een soort combinatie, een blend, tussen Shirley Bassey, Adele en Amy Winehouse. Natuurlijk niet de minste namen, maar ik moet wel met iets aankomen dat voor iedereen herkenbaar is. Door die blend kan ik zeggen dat Kovacs zeker een heel eigen sound heeft. Ook productioneel. Ze laat ons op deze EP vier nummers lang genieten van sterk in elkaar gezette soulsongs die je aardig omver kunnen blazen. Van de titeltrack tot de afsluiter zijn het stuk voor stuk ijzersterke songs en kan ik hierbij zeggen dat we met deze dame wederom een uitstekende toevoeging hebben aan het Nederlandse soullandschap.

Sharon Kovacs is wel een echte verschijning in haar wolfscape. Opgepikt door Radio6 ben ik deze dame enige tijd geleden ook leren kennen. Nu is ze ondertussen ook opgepikt door machtigere media als de Wereld Draait Door en landelijk radiostation 3FM. Persoonlijk heb ik haar ook al een keer live mogen aanschouwen tijdens de Radio6 Awards. Dat was prachtig, net als de meeste van haar uitgebrachte singles. Daarmee kan je wel zeggen dat dit album een album is waar ik al lange tijd naar uit heb gekeken. De verwachtingen waar daarbij ook nog eens niet laag. Hoe pakt dat dan uit?

Als ik de opener 50 Shades of Black moet geloven gaat het mooi album worden. Prachtige opener met mooie muzikale vondsten en natuurlijk die eigen stem van Kovacs. Haar stem werd al eens vergeleken met Adele, of met Amy Winehouse. Wellicht hoor je er ook een snufje Shirley Bassey in door. Persoonlijk zeg ik je dat het vooral heel erg Kovacs is. Een duidelijke toon dat er geen Nederlandse artiest zoals deze dame. Dat er ook geen internationale artiest is als deze dame.
Dat wordt nog maar eens bewezen met de single My Love. Erg sterk nummer. Op The Devil You Know horen we dan wel weer wat meer beats, maar ook meer goeds. Wat is dit een sterke opening van het album zeg!
Moeiteloos wordt dit niveau behouden met het prachtige en een persoonlijke favoriete Night of the Nights. Wolf in Cheap Clothes is ook erg goed, misschien dan niet van voorgaand niveau. Maar dat herpakt ze volledig met het prachtige Shirley. In deze tendens worden nummers die niet die top halen al snel wat minder, maar blijven dan nog steeds ijzersterk. Iets minder dan absolute topkwaliteit is namelijk nog steeds van erg hoge kwaliteit. Luister bijvoorbeeld maar eens naar He Talks That Shit. Niet mijn favoriete, maar nog steeds erg erg goed.
Een rondje singles met Diggin’ en Fool Like You bevalt ook weer erg goed. Het blijkt dan ook maar weer eens hoe goed gekozen singles dat zijn. Een ander persoonlijk favorietje komt daar achteraan. Eerst hebben we nog When the Lady’s Hurt, maar daarna komt het sfeervolle, duistere en erg mooie Whiskey and Fun. Wat een nummer is ook dit weer zeg!
Het album sluit uiteindelijk af met het rustige Song for Joel die ze voor het Rode Kruis schreef. Het sluit een album af die alle verwachtingen waar heeft gemaakt. Een album dat van een erg hoog niveau is, de gehele linie lang. Een album dat zomaar eens tot de top van dit muziekjaar zal gaan behoren. Kovacs zal met dit album haar naam definitief vestigen.

(bron: Opus de Soul)

Niet zo mijn ding, deze cd. Het kan me nog niet echt pakken (na 3x luisteren). Maar misschien komt dat gaandeweg nog wel. Ben zeker van plan het nog een keer te proberen. Maar voor nu:

3 sterren.

Erg lekker en dansbaar album weer van Kraak & Smaak. De functie, soulvolle toevoegingen zijn erg lekker. De perfecte plaat om je voor te bereiden op een avondje dansvloer.

Ten tijde van de monsterhit 'I Would Stay' heb ik deze plaat aangeschaft en ik beluister 'm nog regelmatig. Staan een paar heerlijke rocknummers op, maar juist de ballads overtuigen mij. Vaak er mooi.

Heb me toch maar weer eens aan een album van Krezip gewaagd en moet zeggen dat het wederom niet zo kan boeien. 'Nothing Less' vond ik nog een uitstekend album, maar daarna vind ik het allemaal toch wat minder geworden met deze groep.

Één van de beste zangeressen van Nederland en ook nog eens één van de meest originele zangeressen van ons land. Zij weet altijd wel iets bijzonders te verzinnen met haar platen. De zon schijnt dan wel niet, maar dit album poogt toch om die gele bol omhoog te krijgen. Mijn probleem is echter wel dat ik het allemaal veel te veel op elkaar vind lijken. Op een gegeven moment lijkt het of je alles al eens gehoord heb, op dezelfde plaat. Dan is er gelukkig nog die sterke stem van Berry om het nog een positieve inslag mee te geven.

Altijd leuk om wat aandacht te besteden aan een nieuw Nederlands product. Dit keer gaat het om Kris Berry en de verwachtingen zijn hoog. Want als Radio6 dit al als Week-CD betiteld dan kan het weleens hele goede muziek zijn. Naast deze Week-CD was ze in 2011 als eens Radio6 Soul & Jazz Talent van het jaar.

De stijl die je van deze groep met frontvrouw Kristel de Haak mag verwachten is poppy jazz met af en toe een folksausje. Daarnaast valt op te maken dat het ook wel wat wegheeft van Caro Emerald’s muziek. Tenminste, dat is duidelijk te horen op albumopener Holy Joe (and the Ferris Wheel). De muziek is lekker luchtig, maar lijkt me toch wat teveel een kopie van eerder genoemde andere Nederlandse zangeres. Wordt dat doorgezet?

Niet echt, want het volgende nummer is eerder een kinderwijsje, een kerstliedje. Dat is tenminste de sfeer die het uitstraalt. Dan kan je het Second Best noemen, maar dan is de eerste song toch een stuk beter.
Waiting for the Rain gaat weer een andere kant op. Gevalletje van het nog platter rijden van de al zo plat gereden paden. Dit nummer voegt niks toe aan de muziek van nu. Heard it all Before en zelfs beter dan dit. Always or Never valt op een andere wijze op. Dit is gewoon een saai nummer. Kristel heeft een wat zeikerige stem wat dit nummer niet heel fijn beluisterbaar maakt.
Iets beter wordt het wel met Mountain or Molehill. Dit nummer is een stuk artistieker, al moeten ze oppassen daarin niet door te schieten en het bijna geveinsd over te laten komen. Maar het gat die gevaarlijke grens niet over. Wat je overhoudt is gewoon een goed nummer. Ook goed is Love Trip, dat me in eerste instantie wat doet denken aan George Baker’s Una Paloma Blanca, wat natuurlijk ook gewoon een aardig goed nummer is. Love Trip is al net zo vrolijk en geinig deuntje. Deze positieve flow wordt ook nog volgehouden op Silver Balloon, wat een mooi en dromerig nummer is geworden.
Een stuk minder is dan Crazy Days. Een nummer dat nietszeggend voorbij gaat. Je hebt haast niet door dat het al weer voorbij is als je het aan het beluisteren bent. Een stuk bijzonderder is Going Somewhere. Een gedreven nummer door energieke instrumentatie. Is het viool die het nummer voort drijft? Erg leuk gedaan. Meadow Song kan hier in mee. Vocaal niet heel overtuigend, de stem van de zangeres is wel erg dun en wordt te vaak op dezelfde wijze gebruikt. Maar als gehele song is het een vrolijk en luchtig niks-aan-de-hand-nummer geworden. Aan niet zoveel aan de hand is er met Crystal Ball in the Cupboard. Feit is wel dat ik me steeds meer ga irriteren aan de vocalen. Want die stellen niet zoveel voor. Dat kan een paar nummers nog wel, maar wat meer power en vooral wat meer variatie in zanglijnen kan geen kwaad.
Titeltrack Marbles is het beste nummer van deze plaat. Het is een vrolijke titeltrack geworden met verrassend invloeden uit de wereldmuziek. Deze ga ik zeker nog vaker opzetten. En dan komen we met Stick to the Recipe tot een onbekommerd en vrolijk einde van het album.

Conclusie? Nou, dat het allemaal erg luchtige muziek is. Zal goed werken bij de massa waarvan bekend is dat ze deze poppy jazz goed verteren. Kijk maar naar andere voorbeelden (Caro, Norah, Katie, Gare). Spannend is het allemaal niet en vooral vocaal gebeurd er simpelweg te weinig. Natuurlijk begrijp ik ook wel dat je in deze stijl niet teveel moet uitpakken met de stem, maar wat meer variatie in zanglijnen had toch wel gemogen. Het gaat anders te snel als zeikerig klinken.

Kris Berry heb ik altijd wel een interessante zangeres gevonden. Vooral met haar album Berry Street en haar samenwerking met Perquisite. Dit album Now is dan ook een no-brainer voor mij om weer te gaan beluisteren. En het is ook nu weer een prettig album geworden. Kris Berry brengt onze fijne wat lome soulpop. Eigenlijk een beetje zoals we van haar gewend zijn. Haar prachtige heldere stem is de hoofdrolspeler in al deze vrij subtiele songs. De ene keer brengt ze wat meer vrolijke noten, de ander keer brengt het juist wat meer richting zichzelf. Het is gewoon heel leuke muziek, fijne muziek, prettige muziek. Favoriete nummers zijn onder andere Kind of Love, Mind in My Hat, Details Details en Minefield. Maar dat doet niks af aan de rest van de songs.

Kris Berry is een zangeres waarvan wij al eens het debuutalbum Marbles recenseerden. De luchtige muziek kon ons niet helemaal inpakken, maar de potentie was nakende. Perquisite is natuurlijk de ene helft van Pete Philly & Perquisite waarin hij verantwoordelijk was voor de geniale producties van de albums Mind.State en Mystery Repeats. Na het uiteengaan van het duo maakt hij nog een album met gastartiesten (Across) en een soundtrack voor een film. Deze twee muzikale krachten worden in 2013 gebundeld op Lovestruck Puzzles.

Het album opent met Coming Back Home, een vrolijke en sfeervol nummer. Kris Berry laat horen te beschikken over een mooie stem. Iets wat ze doorzet in Hitchhike. Ook qua sfeer en feeling past dit nummer heel goed bij de opener. En dat gaat eigenlijk het hele album wel door. De sfeer is lazy, vrolijk, ongedwongen en Berry’s stem past daar prima bij. Perquisite voorziet ons van heerlijke producties met oog voor het kleinste detail. Alle nummers klinken daarmee heel erg af en doordacht. Na de eerste twee nummers (van de 10) behoren ook nummers als Warm, Keep on Running, Worried, Drifter en Let Go bij het plaatje.
Behind it All is een stuk intiemer en dromeriger, terwijl Telescope een soort samenzang aanhangt. Afsluiter Eighty-Four karakteriseert zich met mooie jazzy producties.

Dit album moet je dus vooral als geheel beluisteren omdat alles zo mooi aansluit. Een prima neergezette plaat waar Perquisite en Kris Berry elkaar echt aanvullen.

Album nummer twee van de goedlachse Krishunda. Een bijna kinderlijk album. Alles zit veel te simpel in elkaar, is slecht overgeproduceerd of Echols wil zichzelf net even te veel horen (How Can This Be). Misschien dat alleen Give It Up, mede door de blazers, wat kan blijven boeien.

Sterk album, er zijn maar 2 nummers die ik altijd skip (5 en 19). De rest is gewoon goed in elkaar gezette hiphop. KRS-One revanceerd zich weer naar zijn KRS-One album, vind ik.

3,5 ster.

KRS-One lijkt weer een beetje op niveau met deze plaat. Hij doet weer lekker zijn ding en de producties zijn vaak er sterk. Wat Relax hieronder zegt kan ik wel beamen, zijn verses zijn vaak te kort.

3,5 ster.

Best een aardig album van KRS, maar hij heeft nooit aan zijn debuut kunnen tippen, hier dus ook weer niet. Het is allemaal erg onderhoudend, meer niet, minder ook niet.
3,5 ster.

Bang Bang heeft een opvallende rapstijl die me bij de ene luisterbeurt wel ligt, bij de andere weer niet. Een om-en-om album dus. De beats zijn allemaal erg cool. Dus ik val ook eigenlijk alleen maar over die rapstijl. Hou het toch nu op 3,5 ster.

Het vorige album van deze heren beviel me wel (3,5*) dus des te meer reden deze ook te beluisteren. En om maar meteen met de deur in huis te vallen: ik vind 2 cd's teveel van het goede. Als ze het beste van beide op één plaatje hadden gezet was ik al dik tevreden geweest.
Wat me wel opvalt is de heerlijke frisse sound die erin zit en de totaal eigen stijl die BangBang heeft. Al om al best cool, maar wat teveel van het goede.

Meestercharmeur en liefdeszanger Kurt Elling komt met een nieuwe plaat. De jazz-zanger is er één in het soort van actieve loopbaan. Hij bracht al aardig wat platen uit in de laatste jaren. Deze platen zijn allen zo’n beetje gevuld met rustige, mooi gezongen jazz. Muziek voor op de late avond of bij een etentje. Wegdromen of juist prima voor op de achtergrond. Zijn muziek is ook altijd zeer charmant, mede door zijn warme stemgeluid. Durft Elling op Passion World een andere kant te laten zien?

Opener The Verse lijkt een volmondig Nee op die vraag. Rustige achtergrondmuziek die wel prima gezongen is. Zo kennen we Kurt Elling. Iets wat evenzo doorloopt op After the Door en Loch Tay Boat Song. Je krijgt bijna het gevoel dat het één lang nummer is.
Op Si te Contara laat de meertalige zanger iets meer furie horen. Al komt dat wellicht alleen maar door die Spaanse taal. Om dan over te gaan naar het Frans op La Vie En Rose. Dit voelt dan weer aan als een jazz-klassieker.
Deze afwisseling wordt teniet gedaan met Bonita Cuba. Dit nummer past weer perfect in het plaatje van de begin van het album. Opvallend is wellicht wel de cover van Where the Streets HAve No Name. Een cover die verrassend aardig uitpakt.
The Tangled Road is dan helaas weer teveel achtergrondmuziek. Om dan door te zetten in een leuke latin swing op Voce Ja Foi a Bahia. Dat meertalige is sowieso wel leuk.
Van latin schieten we door naar de klassieke muziek. Dit beheerste Elling best goed, getuige Nicht Wandle Mein Licht. Verrassende keuze zo tussendoor. Ook erg aardig is het sympathieke Who Is It, om daarna af te sluiten met het slaapverwekkende Where Love Is.

Met de muziek van Kurt Elling is over het algemeen weinig mis. Vooral zijn stem heeft zo zijn charme. Echt warm wordt ik er alleen niet van

(bron: Opus de Soul)

Soul/R&B uit Israël, ik kom het niet zo vaak tegen. Kutiman is dus een multi-instrumentale Israëliër. En hij maakt bijzondere muziek. Dit is toch wel muziek die je aandacht vasthoud. Het begint al meteen vanaf opener Vanishing Point met zijn bombastische mix van electronic, hiphop en wat groovende bliepjes. Dan wordt het wat “makkelijker” met de soulfunk van My Everything en het jazzy Canoe. Dan juist weer wat meer durf op Always Be Alone. Fresh Haze brengt juist weer wat meer rust en Need to Forget geeft juist weer meer aandacht aan zijn fijne stem. Het melodieuze A Day Off valt ook op en Love You Tomorrow is weer lekker funky. Na het instrumentale Confetti is het bronsterig gezongen Believe in You, fijne relaxte muziek is het. Ook de twee laatste songs van dit album zijn fijn. Een bijzonder afwisselende plaat dus, met durf. Een artiest om in de gaten te houden.

Als er één artiest waarvan we al heel veel songs hebben gehoord voordat er überhaupt een plaat uit is gekomen, dan is dat Kwabs wel. Deze Britse zanger heeft is tot nog toe vermaakt met vooral EP’s en wat losse singles. Daarnaast hebben zo ongeveer al die nummers ook weer één of meerdere remixes gehad. De kwaliteit van deze muziek was zo hoog dat sommigen hem zelfs de nieuwe soulrevelatie zijn gaan noemen. Al ligt zijn muzikaalstijl bij lange na niet alleen in de soul. De de invloeden van de electronische muziek liegen er ook niet om, net als de R&B. En zie hier, eindelijk is hier dan die langverwachte plaat. Veel nummers kennen we al en kwamen vaak genoeg terecht in de Opus de Soul top10. Dus dat ik er positief tegenover sta moge duidelijk zijn. Hoe werkt deze plaat dan als geheel?

Het verstilde begin van de opener en titeltrack belooft wat. Een bluesy gitaartje en daar is de warme stem van Kwabs. Die stem is toch wel het belangrijkste ingrediënt in zijn muziek. Vaak bezingt deze stem refreinen die makkelijk blijven hangen, ondersteund door aanstekelijke producties. Dit nummer is wat subtieler in de productie en valt gewoon erg goed in het gehoor. De gospelkoor break is ook goed gedaan, houd de spanning in het nummer.
Op Fight for Love laat Kwabs wat meer horen van zijn vocale capaciteiten. De 80’s/disco invloeden uit het refrein werken daarnaast ook nog een goed en zorgen ervoor dat het geheel heel erg aanstekelijk over komt. Helemaal rustig stilzitten is dan ook erg lastig bij dit sterke nummer. Iets dat je helemaal niet meer gaat lukken bij Walk. Mijn inziens is dit één van de allerbeste singles van de laatste tijd. Wat een heerlijke beat, wat een fantastische energie en dat refrein blijft na elke luisterbeurt moeiteloos de hele dag in mijn hoofd hangen. Hier is goed te horen hoe de warme, diepe stem van Kwabs en de producties samenkomen en versmelten in één prachtig geheel. Ik kan nog steeds geen genoeg krijgen van dit nummer.
My Own is de laatste single die wij mochten horen voor de release van dit album. Dit nummer put een stuk meer uit de R&B. Dat is vooral terug te horen in de beats. Een nummer dat menig dansvloer weleens kan vullen. Dat dansbare zit in die beat en de energie die dit nummer verder uitstraalt. Wederom een erg lekker nummer, maar wellicht (in verhouding) niet het beste wat Kwabs ons hier brengt. Dat kan wel gezegd worden over Look Over Your Shoulder. Hier laat Kwabs horen ook over meer ballad-achtige kwaliteiten te beschikken. De goede tekst valt op bij dit nummer. Een nummer dat vooral door de gehele sterke sfeersetting zo goed is. Ook vocaal laat Kwabs hier zich weer van zijn beste kant horen. Echt een heel erg goed nummer.
En als we het dan toch over goede sfeersetting hebben dan mag Perfect Ruin ook benoemd worden. Één van de rustigste nummers van Kwabs die we kennen. Ook één van de mooiste nummers die we van Kwabs kennen. Die achterliggende verstilling spreekt mij erg aan. Dat geeft het nummer iets urgents mee. Je wordt er als het ware echt in gezogen.
Forgiven put dan juist uit de trends van de laatste tijd. Vooral qua productie heeft het die moderne sound. Vocaal gaat Kwabs er vol voor en ook de backings knallen er lekker in. Dit nummer heeft sowieso een erg fijne energie over zich. Energie die op een heel andere manier ingezet wordt op Layback. Productioneel een soort blend tussen de R&B en de modernere sound. Als geheel klinkt het vooral als een midtempo R&B-song. De titel geeft al aan wat je qua sfeer kan verwachten. Die R&B, tot het vingerknippen aan toe, is ook duidelijk terug te horen in Make You Mine. De titel past eigenlijk al heel goed bij een R&B-nummer. De 80’s-synths en bliepjes vallen ook op in dit dansbare en poppy nummer.
We doen het een stuk rustiger aan met Father Figure. Een nummer met een persoonlijke toon, goed terug te horen in de tekst. Dit soort nummers hangen volledig op aan de stem van Kwabs en dat is natuurlijk nooit vervelend. Een prima nummer die in verhouding met de echt sterke songs op dit album wellicht wat te weinig opvalt. Iets wat niet te zeggen valt over Wrong or Right. Dit nummer is zo ongeveer het eerste wat we hoorden van Kwabs en die moderne sound in deze song blijft gewoon erg goed in elkaar gezet. Luisterbeurt na luisterbeurt blijft dit een erg interessant en boeiend nummer.
Echt de ballad sfeer in gaat Kwabs met het afsluitend nummer, Cheating On Me. Alles wat bij een ballad hoort, wordt uit de kast getrokken. Van het koortje tot aan de piano, van de claps tot aan de bass. Alles lijkt zo uit een pakje ballad-ingrediënten te komen. Wellicht niet al te origineel, maar de vraag is wat je er mee doet. Je kan de ingrediënten wel hebben, maar die ook op een onjuiste manier mengen. Dat wordt bij dit nummer zeker niet gedaan, zodat het een stevige ballad wordt en een mooie afsluiter van dit album.

De verwachtingen waren van tevoren hoog gespannen. Misschien wel iets te hoog, want ik kan niet zeggen dat dit album die verwachtingen volledige waarmaakt. Dit is zeg maar geen 5-sterren album. Nog steeds staan er legio sterke nummers op. De sterke nummers zijn er meer dan de mindere. En die mindere zijn dan minder in verhouding met hele sterke nummers. Het moge dus duidelijk zijn dat Kwabs hier gewoon een heel sterk debuutalbum heeft neergezet. Een album dat vast en zeker nog vaak bij mij uit de speakers zal komen.

Bron: Opus de Soul

Vanaf het eerste moment dat Kyle Kidd haar stem laat horen is het duidelijk: hier zit wel een stem op. Superfijn om daar al zo snel van overtuigd zijn. Deze stem is dan ook de hoofdrolspeler op dit album, maar er is meer. Neem bijvoorbeeld het bijzondere Temple. Een gekke maar ook erg coole combinatie van zompige beats, sfeervolle muziek, ingetogen zang maar met aanwezige kracht. Of het sfeervolle Scars Alight waar de productie en zang op een prettige manier wat off-sync lijken te lopen. Na deze twee opvallendste songs horen we nog een soort jamsessie op Tms, is het relaxed met een lichte groove op Glass Dance, is het rommelig en gekkig op Last Time en juist weer meer structuur op Inside My Love. Eigenlijk valt alleen afsluiter Dreama mij wat tegen. Een prettige plaat dit.

Het probleem met dit soort albums is dat het zó overgeproduceerd is. Naderhand vroeg ik me af welke van al die stemmetjes nou de echte Kylie is. Dus, hoe ze live zingt.

Verder is het natuurlijk vrij simpele, maar toegankelijk pop die simpel wegluisterd. Staan best wat leuke nummers op eigenlijk.

2,5 ster.