Niet de sterkste in de serie maar toch;Een prima album van deze grootheid.

A Real Mother for Ya,één van de leukste nummers uit de top 100 van de Nationale hitparade in 1977,had mijn vader destijds voor me opgenomen van de radio en ik heb er jarenlang plezier van gehad.
En terwijl ik veel songs in de loop der jaren nauwelijks nog interessant vond is deze kraker van Johnny Guitar Watson me geen moment gaan vervelen.
Het is dan ook het absolute prijsnummer van het gelijknamige album van de Blues/funk gitarist uit Houston,Texas maar na een,best flink aantal draaibeurten (en dat heeft het album echt nodig) komt er toch wel wat meer moois bovendrijven.
Zo ligt het tweede nummer Nothing Left to Be Desired een beetje in het verlengde van de titelsong en is ook zeker de moeite waard.Daarna is niet alles even goed maar wel altijd lekker,zeker als Johnny zijn heerlijk funky gitaarspel inzet.Tarzan en Lover Jones zijn dan hier de favorieten.
Maar dan natuurlijke wel na het sublieme A Real Mother for Ya en dan met name bij tijdsmeting 3.31 als die zes geweldige gitaaraanslagen volgen.
Goede plaat.

Vrij ingetogen Country album van Johnny Paycheck dat feitelijk al opgenomen werd in het midden van de tachtiger jaren en voor het eerst werd uitgebracht in 1996.Zijn outlaw stijl komt hier vooral naar voren in de teksten die gaan over gebroken liefdes,drankmisbruik en geldproblemen.
Muzikaal gezien is de instrumentatie voornamelijk conservatief maar voor Paycheck's doen wel mooi geproduceerd en ook vind ik hem hier goed bij stem.
Dit alles resulteert op Survivor in tien,over het algemeen vrij sterke songs waarbij I Can't Quit Drinking,Ole Pay Ain't Checked Out Yet en I.O.U. Blues toch wel de uitschieters zijn.
De enige dissonant is Buried Treasures,een op zich nog niet eens een onaardige song maar de geluidskwaliteit hiervan is gewoon slecht.
Voor het overige is Survivor een goed en erg aangenaam Country album.

Mooi overzicht van deze ondergewaardeerde country artiest.Take this job and shove it en I did the right thing zijn klassiekers en de rest doet daar niet veel voor onder.Verplichte kost voor iedere country fan.

Typische Nashville product met dien verstande dat California sunrise goed in elkaar zit en ook nog verdomd lekker klinkt.
Jon Pardi komt uit California,trok naar Nashville en is tot nu toe met twee albums behoorlijk succesvol in de Amerikaanse (Country) charts.Op zijn nieuwste album valt vooral het uitstekende gitaarwerk op,de afwisseling in de songs,de prima teksten en ook zijn stem mag er wezen.Wel jammer is dat het soms wel erg de gladde,conservatieve en commerciële richting opgaat.Heartache on the Dance Floor is zo'n nummer dat wat dat beteft naar de verkeerde kant doorslaat.
Daar tegenover staan fijne songs als Paycheck,Dirt on My Boots en Nightshift die alle vooroordelen van country muziek bevatten maar daarom niet minder leuk zijn.
Niet helemaal geslaagd maar mijn eerste kennismaking met Jon Pardy levert een plezierige 45 minuten op.

Ruim voldoende tot goed.

Vrij sterk album waarvan ik vooral de Oosterse invloeden,die in sommige nummers de kop op steken wel kan waarderen.Met name Final days en Basic needs zijn mede hierdoor prima nummers.
Verder niet al te veel verassingen al is het songmateriaal waarmee Jonathan Davis hier voor de dag komt van een degelijk tot goed niveau.Ook biedt Black Labyrinth genoeg afwisseling,al had de het geluid voor mij nog wel wat verder van de Korn sound mogen afdrijven.
Desondanks een zeer aardig album.

Normaal gesproken niet echt mijn genre maar tegen zoveel prachtig gitaar geweld en briljante zang partijen kan ik ook niet op.Don't stop believin' is natuurlijk het bekendste nummer maar Escape biedt zoveel meer moois,van sterke rocknummers tot wonderschone ballads (gelukkig niet te veel) het staat er allemaal op.Uitstekend album

Poppier,gladder en toch wel wat minder memorabele nummers als op Escape (aan Frontiers moet ik nog beginnen),maar ja dan blijven nog altijd het prachtige gitaarspel van Neal Schon en de 'Golden voice' Steve Perry over die dit album naar een erg ruime voldoende tillen.
Wel kent Raised on the radio veel muzikale afwisseling met het gebruik van onder meer Saxofoon en mondharmonica,iets wat we in het verleden niet al te veel gehoord hebben bij Journey.Ook vind ik de wel erg cleane productie,die lekker weg luistert best mooi.
I'll Be Alright Without You en Girl Can't Help It zijn sterke singles en ook het titelnummer en Be Good to Yourself zijn prima songs.
Zeker niet hun beste album maar na een aantal draaibeurten eigenlijk best wel goed.

Excentriek werkje van Julian Cope,bij vlagen best aardig maar het niveau van top albums als Fried,World shut your mouth of Peggy suicide wordt bij lange niet gehaald.Heeft ook meer iets van een tussendoortje of een uit de hand gelopen sessie.Toegangkelijk kan ik het trouwens ook niet echt noemen.

Een half jaar na zijn uitstekend solo debuut World shut your mouth (maart 1984) kwam Julian Cope (voorheen Teardrop explodes) al op de proppen met een nieuwe plaat ; Fried.Een wat rauwer en/of meer ongepolijst album dan zijn voorganger maar kwalitatief opnieuw van een hoog niveau.
Het ruim zes minuten durende openingsnummer Reynard the fox,in totale chaos eindigende hallucinerende rock,is al direct een pareltje.Vervolgens wisselt deze zonderling uit Liverpool psychedelische gitaarmuziek af met sprookjesachtige pop en wereldvreemde ballades.
Dat levert naast het eerste nummer hoogtepunten op als het stuwende The Bloody Assizes,prachtige pop in Bill Drummond Said en indringende,rustige songs als Me Singing,en het slotakkoord Torpedo.
Komt nog bij,het voortreffelijk Sunspots met een prominente rol voor de hobo van Kate St. John,later nog in de Dream academy met de hit Life in a northern town.Kwam ook nog op single uit maar werd natuurlijk en jammer genoeg geen succes.
Dat alles doet echter niks af aan het kaliber van het gevarieerde Fried.
Julian Cope arriveerde met zijn volgende plaat Saint Julian alsnog in de hitlijsten maar dat album was vreemd genoeg toch duidelijk de mindere van zijn voorgangers.

Grappige cd waarvan de titel de lading behoorlijk dekt.Jungle exotica volume 2 staat vol met veelal obscure instrumentals uit de fifties en sixties die flink wat raakvlakken hebben met de surf muziek.Hier wordt er dan nog vaak een flinke dosis oerwoud geluiden aan toegevoegd wat de pret alleen nog maar groter maakt.De nummers van Scouts,Gabriel & his angels en the Five notes zijn het leukst/best terwijl de instrumentale cover (?) van La Bamba door de Individuals nog het bekendste nummer is.

Aan het eerste solo album van Justin Sullivan ben ik nooit toe gekomen maar aan het werk met zijn band New Model Army des te meer, al is het tegenwoordig wel zo dat een nieuw album niet meer op de release datum uit mijn speakers knalt. Daar gaan sinds High uit 2007 wel een aantal dagen/weken overheen.
Tegenvallen doet het werk van Sullivan en consorten gelukkig nog steeds niet, en ook Surrounded is bij vlagen weer een erg mooi album geworden.
En al zijn onder andere Ride, Unforgiven, Amundsen en Stone and Heather prachtige nummers, ruim een uur in deze opzet is voor mij toch iets te lang. Daar had, of zo'n twintig minuten afgekund of wat sneller en feller materiaal daarvoor in de plaats gezet.
Wat overblijft is echter opnieuw erg overtuigend van Sullivan, goed gezongen, sterke gemeende teksten en de akoestische, rustige opzet van het album is voor zo'n drie kwartier aangenaam en sfeervol.
Goed.

Vrij laat ontdekt deze zoon van.....want Justin Townes Earle heeft inmiddels al zeven albums op zijn cv staan.Harlem River Blues is zijn derde en mag er zeker wezen.Justin heeft een mooie,karaktervolle stem en daarnaast kent zijn muziek (ook qua instrumenten) een grote verscheidenheid.Veel folk,Roots en Country invloeden maar een nummer als Move over Mama kun je met een beetje goede wil zelfs Rockabilly noemen.Ook hoor ik hier en daar wat Gospel in zijn sound terug.
Alles bij elkaar levert dat tien redelijk sterke nummers op waarvan Christchurch Woman de uitschieter is met het titelnummer,Rogers Park en Slippin' and Slidin' in zijn kielzog.
Een ander pluspunt zijn de mooie teksten op Harlem River Blues.
Benieuwd of ie dat op zijn hierop volgende platen nog kan verbeteren.
Ik ga luisteren.