Ik wilde me eens wat meer gaan verdiepen in de country albums (ook omdat ik daar wel erg positieve verhalen over hoor) van Jerry Lee Lewis en met Another Place Another Time uit 1968 heb ik al meteen het eerste pareltje te pakken.
Dit is gewoon een uitstekend Country album (met twee nummers die een beetje richting Rock n Roll gaan) waaruit blijkt dat de stem van Lewis perfect geschikt is voor het genre en ook het niveau van de songs mag er zijn.Ook het muzikale gedeelte en de productie is prima verzorgd en dat alles resulteert in prachtige nummers als On the Back Row ,All Night Long,I'm a Lonesome Fugitive en Another Place Another Time.
Er zullen best een aantal covers tussen zitten zo te horen maar ook daar maakt Lewis sterke versies van.
Zeer goed album.

Aangenaam en best gevarieerd debuut album van Jesse Daniel. De uit Californië afkomstige country zanger deed me qua stijl wel wat denken aan Dwight Yoakam, dus een geluid dat flink geworteld is in de Honky tonk en Bakersfield sound plus nog een flinke scheut Rock 'n roll.
De tien songs op deze eerste plaat van Jesse Daniel bevatten behoorlijk wat afwisseling, zitten muzikaal degelijk in elkaar en hebben voor het grootste gedeelte sterke teksten. Als zanger is er nog wel ruimte voor progressie want ik vind de stem van Daniel zo nu en dan wat kleurloos en vlak overkomen, al heeft dat gedeeltelijk misschien ook wel wat met de enigszins matte productie te maken.
Wat betreft songmateriaal scoort Jesse Daniel een stuk beter. Met name de opener California highway, Hell bent en (vooral) Soft Spot (For the Hard Stuff) kunnen me erg bekoren. En aangezien er tussen de overige nummers geen echt zwakke broeders zitten mogen we in de toekomt nog best het één en ander verwachten van Jesse Daniels.
Dit debuut is in ieder geval alvast een goed begin.

Aanvankelijk was ik bij de release van Country soul brother wat teleurgesteld.Ik vond hem een stuk minder dan zijn voorganger,het absolute meesterwerk Tall Texas tales.De laatste tijd toch weer eens een paar keer opgezet en na zo'n negen jaar ben ik toch definitief om.Wat een geweldig country album is dit zeg.De songs blinken uit in verscheidenheid,zowel qua teksten als de muzikale invulling.Alles zit er in; piano,viool,mandoline,banjo,slidegitaar.....Jesse Dayton gebruikt het allemaal op een inventieve manier zonder ook maar een moment saai of afgezaagd te klinken.Daarnaast gaan de ijzersterke teksten van ontroerend naar hilarisch.Niet gek dat het album van hoogtepunt naar hoogtepunt gaat met Tall walkin' Texas trash als fraaie uitschieter.Verder springen er bij mij het tot tranen trekkende liefdesliedje Daily ritual,het wonderschone Ain't grace amazing en het grappige Jesus pick me up uit maar dat kan voor iedere Country liefhebber weer anders zijn.En die moeten zich maar snel op dit album storten want die drie stemmen zijn gewoon beschamend.

Leuk en goed tussendoortje van Country zanger/gitarist Jesse Dayton die met de Gulf Coast Sessions meteen even zijn muzikale veelzijdigheid toont.Niet alleen speelde de Texaan alle instrumenten zelf in,ook is dit album niet zozeer gevuld met zijn bekende Outlaw country stijl maar meer een feestelijke combinatie van East Texas blues,Zydeco en New Orleans R & B.
En dat levert een zeer aangenaam plaatje op dat slechts een goed kwartiertje duurt,maar ook in die korte tijd laat Jesse Dayton horen deze genres uitstekend onder de knie te hebben.Vooral Beaumonster Boogie,Mardi Gras Shake en Feelin’s and Business zijn heerlijke songs waarbij het moeilijk stilzitten is.
Zijn laatste twee CD's,The Revealer en the Outsider (het Mixtape coveralbum niet meegerekend) waren van een voortreffelijke kwaliteit maar ook deze muzikale zijstap is zeker voor herhaling vatbaar.
Een erg plezierig plaatje.

Toch maar verhoogd naar vier sterren.Hey Nashvegas! is weliswaar minder sterk en wat meer laidback dan de briljante voorganger Tall Texas tales maar hoe vaker ik 'em draai hoe meer klasse er komt bovendrijven.Vooral de teksten zijn erg mooi en muzikaal is het misschien allemaal wat ingetogener,de invulling is uitstekend.Luister maar ééns naar prachtige nummers als Wayward soul of Date with the angels,en vergeet vervolgens niet te stemmen want drie is gewoon te weinig voor dit prima Country album.

Jesse sings Kinky Friedman is in opzet een aardig album maar na enkele luisterbeurten heeft het toch meer weg van een tussendoortje.Songs als Rapid City South Dakota,Sold American en Silver Eagle Express zijn goed maar her overige materiaal kan niet tippen aan Dayton's eigen werk.Dus een leuk Country album waar wel prima op gemusiceerd wordt maar verder niet al te veel toevoegd aan zijn oeuvre.Volgende keer graag weer een album met eigen nummers.

Zijn laatste twee studio albums,the Revealer uit 2016 en the Outsider vorig jaar waren erg overtuigend en ook zijn nieuwste,het coveralbum Mixtape Volume 1 voldoet weer aan de verwachtingen,al is het (bijna uiteraard) allemaal wel een stuk minder verrassend.
Het zijn hier dan ook de minst voor de hand liggende keuzes van Country zanger/gitarist Jesse Dayton (Austin,Texas),Country comfort (Elton John,Bernie Taupin) en She Does It Right (Dr. Feelgood) die ik het sterkst vind.Maar ook met de overige nummers stelt ie niet teleur.Zo krijgt Who lotta Rosie een mooi mondharmonica arrangement en bevat de outlaw country uitvoering van Neil Young's Harvest een stuk meer pit dan het origineel.Enkel de versie van ZZ top's She's a Heartbreaker vind ik wat gewoontjes.
Jesse Dayton blijft met Mixtape Volume 1 zijn topvorm van de laatste jaren behouden en zodoende is dit een prima en erg aangenaam album dat toch wel wat meer is als een tussendoortje.

Prima live EP van Texaan Jesse Dayton,had ook niets anders verwacht gezien de kwaliteit van zijn laatste twee albums.Overigens bewees hij dat afgelopen zondag nog maar eens met een spetterend optreden in Tivoli Vredenburg.
On Fire in Nashville bevat voornamelijk materiaal van the Outsider (2018) en the Revealer (2016),alleen Lately I've Let Things Slide (een Nick Lowe nummer) komt van One for the Dance Halls uit 2010.Op zich vind ik dat wel een beetje jammer want ook op zijn eerdere platen staan meer dan genoeg geweldige nummers.
Dat doet evenwel niks af aan de klasse van deze plaat want het geluid is uitstekend met de nadruk op Jesse Dayton's heerlijke gitaarspel,terwijl ook de drummer en (staande) bassist zich prima van hun taak kwijten.
De combinatie van Country met een vleugje rockabilly,roots en blues werkt live hier dan ook aanstekend en daarnaast toont Mr. Dayton zich een goede entertainer en sterke zanger.
Alleen duurt het natuurlijk veel te kort,maar dat is nog op te vangen want tegen het einde van de maand is ie weer terug in Nederland voor nog een paar optredens.

Briljant album van Jesse Dayton uit Denton,Texas.Er staat werkelijk geen zwak nummer op deze cd.Zowel muzikaal als tekstueel een country-plaat van een nivo dat je zelden tegen komt.Beste nummers:ALLEMAAL

Eindelijk binnen (had nogal wat voeten in de aarde),het album dat me dit jaar het meeste plezier en voldoening gaf ; the Revealer van Jesse Dayton.
Zo'n vier jaar na het niet echt opzienbarende Jesse sings Kinky is dit weer een topplaat die naast de gebruikelijke,hoogstaande country uitstapjes bevat naar blues en Rock 'n' roll.Vernieuwend is het allemaal niet maar Jesse is een zeer verdienstelijke gitarist en ambachtelijke songsmid en dat resulteert in 11 nieuwe tracks.Never started livin' stond al eerder,in een iets andere versie op Hey Nashvegas.
Hoogtepunten zijn het briljante Daddy was a badass,Eatin' Crow and Drinkin' Sand en Possum Ran Over My Grave maar de overige songs doen daar niet veel voor onder.
Een extra vermelding voor de prachtige teksten die weer van uitzonderlijk niveau zijn.

Toch vreemd dat een (beetje) vergelijkbare artiest als Sturgill Simpson 70 stemmen op zijn laatste album kreeg terwijl Jesse Dayton het met slechts vier moet doen.Jammer want hij verdient meer en beter.

Mijn nummer 1 van 2016.

Vrij zoetsappige country die destijds ook in Nederland heel populair was.Voor mij klinkt het allemaal wat te glad,zowel tekstueel als muzikaal.Bij een nummer als Theme of love breekt zo wat het glazuur van je tanden.Slechts op Billy Bayou en vooral Partners klinkt het allemaal wat scherper en dat zijn dan ook meteen de 2 beste nummers.De rest is matig tot gemiddeld

Mooie en afwisselende Roots/rock plaat die er met 3 stemmen toch wel karig vanaf komt op Musicmeter.Trouwens ook de enige cd die ik ken van Joe Ely,moet ik toch eens verandering in gaan brengen want nummers als You're workin' for the man en Up on the ridge smaken naar meer.

Aangezien ik de laatste weken vrij regelmatig een film van de Japanse regisseur Takeshi Kitano kijk werd mijn aandacht ook getrokken door de muzikale omlijsting. Eentje die me direct vanaf de openingsscene opviel was de score van componist Joe Hisaishi bij de film Hana-Bi (Fireworks) uit 1997.
Prachtige stemmige muziek die balanceert tussen gevoelens van triestheid en gelukzaligheid, en dat vaak in een emotionele golfbeweging die soms vrij klassiek aandoet en vervolgens weer best modern klinkt. De piano en violen zijn het meest prominent aanwezig maar bijvoorbeeld in Sea of blue is het weer een Toots Thielemans' achtige mondharmonica die de boventoon voert.
Vond de muziek van Hisaishi , waar ik eigenlijk nauwelijks bekend mee ben, ook herhaaldelijk een gevoel van herkenbaarheid en zelfs geborgenheid tot uitdrukking brengen. Deed me ook soms denken aan het werk van de Poolse musicus Krzysztof Komeda, onder meer bekend van zijn scores voor regisseur Roman Polanski.
Hoe dan ook erg mooie en sfeervolle klanken waar ik behoorlijk van onder de indruk ben.
Net als van de film overigens.

Deze kwam uit na John Carpenter's ,twee zeer geslaagde Lost themes albums en hoewel ik ook een voorkeur heb voor de originele versies (die grotendeels terug te vinden zijn op John Carpenter - The Essential Film Music Collection (2002) is Anthology toch zeker ook niet verkeerd.Heb het altijd erg knap gevonden hoe Carpenter met een,toen nog beperkte synthesizer zo'n sfeervolle,spannende en doeltreffende muziek bij zijn films wist te maken.
Het thema van Halloween is inmiddels een klassieker op score gebied en ook dat van the Fog vind ik van een vergelijkbaar niveau.Ook de andere filmthema's zijn zonder uitzondering sterk en ook nog verrassend gevarieerd.En de opnieuw opgenomen versies kunnen prima gedijen naast de oorspronkelijke.Voor de liefhebbers van filmmuziek is Anthology dan ook zeker een aanrader te noemen,zeker omdat je nu alle hoogtepunten van John Carpenter op één album hebt.
Fijne cd.

Hoe jammer ik het ook vind dat cult regisseur John Carpenter al een tijdje geen films meer maakt, of daar niet de kans voor kreeg, zijn muzikale ambities zijn de laatste jaren een welkom alternatief. Daarin had de inmiddels 73 jarige Amerikaan zijn sporen overigens best al in verdiend, sommige van zijn zelf geschreven scores (veelal in samenwerking met Alan Howarth) bij films als Halloween, The Fog, Big Trouble in Litlle China en Prince of Darkness staan tegenwoordig te boek als klassiekers en droegen in ruime mate bij aan het succes in de bioscoop of op video.
Zijn nieuwste album, het derde in de Lost Themes serie verscheen begin 2021 en maakte Carpenter samen met zijn zoon Cody en schoonzoon Daniel Davies, die op zijn beurt weer een zoon is van Kinks gitarist Dave Davies en eerder actief was in de Stoner formatie Karma to Burn.
Wat betreft het vorige album houd ik een slag om de arm want dat heb ik niet gehoord, maar in vergelijking met de eerste Lost Themes maakt deze net wat meer indruk. De titels van de tien nummers geven al min of meer aan dat we het qua sound moeten zoeken in de ambiance van de Horror instrumentals, een genre waar Carpenter natuurlijk prima in thuis is. Dat gaat op Lost themes III voornamelijk gepaard met een dreigende beat en een onheilspellend Synthesizer riedeltje, met zo nu en dan een rockende gitaarriff. En dat werkt hier gewoon weer prima met voorlopig de opener Alive After Death, Carpathian Darkness en vooral Weeping Ghost als uitschieters, al moet ik erbij vermelden dat het niveau van de tien songs vrij consistent is.
Prima album.

Na de inmiddels klassieke score voor de film Halloween uit 1978 componeerde regisseur John Carpenter ook zelf weer de muziek voor zijn volgende film the Fog uit 1980.Deze rolprent,opnieuw in het horror genre was lang niet zo succesvol als de legendarische slasher maar kwalitatief was ie,in ieder geval in mijn ogen bijna net zo goed.
Datzelfde geldt een beetje voor de soundtrack.Het hoofdthema van the Fog is niet alleen voortreffelijk,maar tevens erg sfeervol,sinister en versterkt het griezel effect van de bijbehorende beelden weer behoorlijk.
De score is ook wat minder minimalistisch dan die van Halloween,al is het wel weer hoofdzakelijk de
synthesizer waar de melodieën uitkomen.Het is vaak erg simpel van opzet,een duistere toon met daar overheen een piano riedeltje bijvoorbeeld,maar het klinkt gewoonweg prachtig,zeker in combinatie met de tevens,meestal prachtige camera shots.
Mooie en zeer doeltreffende score.

Nog steeds een erg mooie plaat waarbij het fantastische openingsnummer meteen de toon zet.Dat hoge nivo wordt daarna moeiteloos vastgehouden in nog eens tien rock songs waarin Mellencamp ook tekstueel indruk maakt.Verder nog een compliment voor producer Don Gehman (ook verantwoordelijk voor R.E.M's Life rich pageant) die een krachtig en ruimtelijk geluid neerzet.

Na het uitéénvallen van Creedence clearwater revival en zijn Blue ridge rangers project vol covers van Country klassiekers in 1973,was dit twee jaar later het eerste officiële solo album van John Fogerty.
De opener en meest bekende nummer van zijn titelloos album is Rockin' All over the World,maar dan niet direct van Fogerty,hij scoorde er maar ternauwernood een top 30 hitje mee in de Verenigde Staten,maar door de Britse rockers van Status Quo,die er zo'n anderhalf jaar later veel meer succes mee hadden.
De rest van de plaat is vrij goed maar ook wat wisselvallig.Travelin' High en Almost Saturday night zijn hier de uitschieters,de eerste met een heerlijke blazerssectie en de tweede past perfect in de traditie van de grote CCR successen van een paar jaar eerder.
Dat niveau behaald John Fogerty hier echter maar zelden,You Rascal You en Lonely Teardrops vind ik zelfs wat onder de maat.Het album is in zijn geheel dan ook niet wereldschokkend,maar door de hier nog steeds prachtige stem van Fogerty en een aantal heerlijke knallers toch nog steeds meer dan de moeite waard.
Goed.

De superlatieven vliegen om je horen als je alle berichten hier leest maar ik vind het allemaal wel meevallen.Songs klinkt voor mij toch iets te degelijk ,bedacht en gekunsteld als ik het allemaal zo hoor.
Ook de te zwaar aangezette productie en de niet echt doorleefde stem maken het voor mij moeilijk om John Fullbright te geloven waarover ie zingt.
Natuurlijk zit er wel een bepaalde kwaliteit in dit album maar echt pakken doet het me allemaal niet.Misschien ook wel omdat ik het voor mij o zo belangrijke (tradionele) country element mis.Nu gaat af en toe wel erg de poppy kant op.
Een voldoende verdiend deze plaat wel maar een meesterwerk hoor ik hier niet in,het valt allemaal net iets te veel op zijn plaats.Een mooie nummer als bijvoorbeeld High road ten spijt.
Drie sterren.

Ik vind deze zelfs nog iets beter dan zijn album met Vista chino van vorig jaar.Veel sterke nummers die John Garcia met zijn unieke stem zelfs nog naar grotere hoogte weet te stuwen.Vooral 5000 miles,Flowers,His bullet's energy en Argleben doen toch wel erg herinneren aan zijn hoogtijdagen met Kyuss.Prima plaat.

Inderdaad staat of valt er veel door wat je van de zang vind en voor mij bezit John Garcia één van de allerbeste/mooiste stemmen in de huidige Rockscene en zeker in het Stoner genre.Zijn voormalige kompaan Josh Homme of bijvoorbeeld Dave Wyndorf van Monster magnet (die ik afgelopen vrijdag nog live mocht aanschouwen) vind ik vergelijking met Garcia maar erg matige zangers.
Maar goed,terug naar John Garcia and the Band of Gold,zijn nieuwste album.Zeker niet zo sterk als zijn gelijknamig solo debuut uit 2014 maar teleurstellen doet deze plaat ook zeker niet.Het is een vrij rechtlijnig stoner geheel geworden met een kwalitatief,redelijk constante elf songs die door de vocalen van John Garcia naar een net iets hoger plan getild worden.Zitten ook vrij vaak mooie tempowisselingen tussen en de gortdroge productie,waar ie samen met Chris Goss verantwoordelijk voor was,geeft het album voor mij toch zeker een meerwaarde.Al besef ik wel dat deze sound niet ieders smaak zal zijn.
Geen echte uitschieters (zowel naar boven als beneden) maar tot nu toe kunnen Jim's Whiskers,My Everything,Popcorn (Hit Me When You Can) en Don't Even Think About It me het meest bekoren.
Toch weer een kleine vier sterren voor deze nieuwe van Garcia maar het beste moet natuurlijk nog komen als hij over een paar weken hier weer live op het podiumstaat.En door dit album krijg ik daar wel erg veel zin in,toch ook een pluspunt van het album.

Vond het vroeger altijd best vervelend om op zoek te gaan naar de beste platen van de klassieke (zo midden vorige eeuw) Blues en Rock n Roll artiesten. Je moest je altijd door een wirwar van verzamel elpees werken, en aangezien ik liever zelf mijn favoriete nummers wilde bepalen was ik niet zo'n fan van dergelijke albums.
Informatie was toen nog niet zo eenvoudig te verkrijgen dus ging ik regelmatig op de titel af.
Grote kans dat ik dan destijds ook bij It Serve You Right to Suffer van John Lee Hooker was uitgekomen, en net als nu zou ik indertijd zeker niet teleurgesteld zijn geweest in It Serve You Right to Suffer. Nu ken ik lang niet alle muziek van Hooker maar het zou me erg verbazen als dit album uit 1966 niet tot zijn beste werk wordt gerekend.
De plaat kent een erg ontspannen sfeer en sound waarin zowel de Talkin' Blues als de Boogie ritmes van John Lee Hooker uitstekend tot zijn recht komen. Dit levert op het slechts acht nummers tellende album louter hoogtepunten op. In eerste instantie zijn dat voor mij de opener Shake It Baby, de heerlijk repeterende boogie song You're Wrong en de intieme afsluiter en tevens titelnummer It Serves You Right to Suffer. Dit alles overigens zonder ook maar één ander nummer te kort te willen doen, want een minder of zwak liedje kom je hier niet tegen.
Zodoende is It Serve You Right to Suffer niet alleen een pracht plaat maar tevens, met ingang van vandaag voor mij persoonlijk één van de absolute toppers in het Blues genre.

Misschien niet zijn allerbeste plaat maar inderdaad verveelt nooit.Ik kon Freedom's road amper maar die blijft zeker de komende weken in mijn cd speler zitten.Rural road en Ghost Towns Along the Highway zijn mijn voorlopige favorieten maar er zijn genoeg kandidaten om die rol over te nemen.Tevens is het album een mooie combinatie tussen zijn Rock anthem-achtig werk en de meer ingetogen country/folk songs.Erg goed!

Goede plaat van Mellencamp al blijft ie wel wat achter bij mijn persoonlijke favorieten The Lonsome jubilee en Scarecrow.Junior,What if i came knocking en het titelnummer vind ik het best terwijl de overige nummers gaan van aardig naar degelijk tot goed.Daarom misschien niet zijn beste maar Mellencamp's combinatie van rock en af en toe wat folk ,country en blues blijft voor mij toch behoorlijk onweerstaanbaar.

Deze is er destijds tussendoor geglipt blijkt het één van John Mellencamps allerbeste albums te zijn.
Life, Death, Love and Freedom is een prachtig,ingetogen plaat waar hij definitief voor zijn Roots rock kant lijkt te kiezen.Zowel de instrumentatie als de productie is inderdaad sober gehouden maar desondanks klinkt het album erg gevarieerd.Erg goede job van Joseph Henry "T Bone" Burnett III,zoals we van hem gewend zijn. Daarnaast vormen de sombere teksten (en daar doet de wat onterecht hierboven genoemde simpelheid niks aan af) ook een echte meerwaarde,iets waarbij de hier wat getekende stem van Mellencamp prima past.
Hoogtepunten zijn er dan ook te over,voorlopig ga ik voor Longest Days,If i die sudden en John Cockers maar gezien de kwaliteit,groeimogelijkheden en de waarschijnlijk zeer lange adem van deze CD kunnen dat in de toekomst ook zo weer een aantal andere zijn.
Klein meesterwerk dat eigenlijk door velen (in ieder geval meer dan die 46 hier) gehoord dient te worden.

Zonder meer een goed klinkende plaat van John Mellencamp maar ja een flink aantal nummers ken ik al en ik heb,bij bijvoorbeeld (het wel prachtige) Mobile blues niet echt de indruk dat erg veel veranderd is ten opzichte van de vorige versie.Misschien dat het allemaal iets rauwer en ingetogener is.
Maar afgezien daarvan is dit gewoon een verzameling van tien,fijne ''Rootsy' nummers waarbij de stem van Mellencamp steeds meer karakter lijkt te krijgen en dat ie gewoon lekker doet waar ie zelf zin in heeft.
Ach Other People's Stuff is gewoon een prima en veelzijdig album al zijn alle nummers al eens eerder in zijn oeuvre opgedoken.
Maar om mooie songs als Gambling Bar Room Blues,het al genoemde Mobile blues en Dark as a Dungeon,waar ie behoorlijk richting Tom Waits gaat,nu eens allemaal achter elkaar te horen is bepaald geen straf.
Ergens tussen goed en zeer goed.

Op de twee albums hiervoor stopte John Mellencamp flink wat country en folk elementen in zijn muziek.Whenever we wanted is daarentegen weer een terugkeer naar de pure rock.Simpel van opzet maar oh zo doeltreffend.Heerlijk in de auto of waar dan ook;prima plaat.

Opnieuw een sterk album van John Moreland maar toch zit hij voor mij niet in dezelfde categorie als bijvoorbeeld Jason Isbell,Sturgell Simpson of Chris Stapleton,ofschoon ik natuurlijk ook weet dat er nogal wat verschillen zit tussen de sound van de heren.
Het nadeel voor mij aan Big Bad Luv is dat het gewoon een lager Country bevat maar verder is er niet zoveel mis aan dit album.Aan de andere kant mis ik ook net dat beetje extra's in de vorm van enkele echte uitschieters,al komt It Don't Suit Me (Like Before) wel erg dicht in de buurt.
Verder vind ik zijn stem ook niet echt uitzonderlijk.
Conclusie een meer dan goed album in het Roots/rock genre,niet veel meer maar zeker ook niet minder.

Heb deze nu een aantal dagen op de draaitafel liggen,en ik moet zeggen de nieuwe John Moreland valt me helemaal niet tegen,zeker gezien de nu niet bepaald overenthousiaste reacties die ik hier boven zo nu en dan tegen kom.Er zit toch een zekere schwung in LP5,die misschien niet energiek is maar het album wel echt als een geheel laat klinken en je een fijne ontspannen en wat lome luisterervaring oplevert.
En als je dan zelf ook nog in een soortgelijke gemoedstoestand bent komt de plaat van Moreland toch wel erg lekker binnen.Van de andere kant betekent dat ook dat er niet al te veel variatie in zit en dat kan dan soms weer tegen het album gaan werken.
Hoe dan ook songs als Harder Dreams,East October en Terrestrial bevallen me toch wel erg goed en ik denk dat er ook nog wel wat rek in LP5 zit.
Hou het het voor nu op 3,5 sterren maar dat zou in de toekomst nog best weleens kunnen gaan stijgen.

De score van deze leuke fantasy film uit 1987 met onder andere Jack Nicholson en Michelle Pfeiffer werd gecomponeerd door grootheid John Williams en dan heb je meestal vakwerk te pakken.
Een echt eruit springend thema zoals bij bijvoorbeeld Jaws,Raiders of the lost ark of Star wars heeft The Witches of Eastwick niet maar de muziek die zowel levendig,virtuoos als avontuurlijk is past perfect bij de film.Zodoende wordt het geheel er gewoon sterker door.
Verder is de klassieke score erg dynamisch en verliest zonder de beelden niet al te veel aan kracht.
De muziek bij The Witches of Eastwick mag dan misschien niet bij het allerbeste werk van John Williams horen het is wel een goede en aangename soundtrack,en dus weer vakwerk.