Lekkere,zompige rockplaat die misschien wat extra draaibeurten nodig heeft maar daarna toch op alle fronten overtuigd.Vooral Black panic en het titelnummer hakken er heerlijk in.

Of ik dit tot de Doom metal moet rekenen.........geen idee,of deze plaat invloedrijk is geweest voor het Stoner genre.....ongetwijfeld,feit blijft dat deze semi-klassieker een geweldig en ook best wel belangrijk debuut is geweest.Natuurlijk haalt Trouble ook een groot gedeelte van zijn sound bij bijvoorbeeld Sabbath weg maar toch weten ze er een zowel fantastische en naargeestige draai aan te geven.
Ik vind dit album dan ook erg authentiek overkomen met Revelation (Life or Death) en het titelnummer als top songs maar ter gelijkertijd vormen de negen tracks een huiveringwekkende eenheid.
Aan de door merg en been gaande zang moet ik een beetje wennen maar per draaibeurt wordt dat beter en uiteindelijk komt er een heel goede plaat te voorschijn,echt zo eentje die je het liefst voor jezelf wil houden.
Ik ken Trouble ook uit hun Def american tijd en heb ze ook gezien op Dynamo (waar ik me overigens niet al te veel meer van herinner) maar dit maakt echt veel meer indruk.

Sterke,Franstalige Hardrock

Ik had in het verleden wel eens van Trust gehoord,mede door de connectie met Anthrax maar er echt ingedoken ben ik nooit,tot nu dan.En dat bevalt wel ; Répression staat vol met old school Rock (echt hard of snel is het niet) en de goede Franse teksten geven net dat beetje extra aan het lekkere geluid.Het niveau van de songs is goed en dat geldt ook voor de prima zang van Bernie Bonvoisin.
Antisocial is dan misschien het bekendste nummer,maar de twee songs die over de legendarische Jacques Mesrine gaan,Instinct de Mort en Le Mitard zijn het best.Daarnaast mag ook Passe er wezen.
Fijn album.

Uitstekend project van Jello Biafra waar ie voor de dag komt met een soort van naargeestige combinatie van punkrock en wat noise.Één van z'n meest onderschatte albums.

Opnieuw weten The Turnpike Troubadours me te overtuigen.Na het uitstekende Goodbye Normal Street uit 2012 is ook het drie jaar later verschenen en eenvoudigweg Turnpike Troubadours genoemde album een rijke combinatie van country en roots muziek.Omdat ze uit Oklahoma komen krijgt het ook regelmatig de prachtige genre naam Red dirt mee.
Dit vierde album van de band rond zanger/gitarist Evan Felker is opnieuw een mooi,uitgebalanceerd geheel geworden en alhoewel ik de frontman niet de allerbeste zanger vind (zijn stem klinkt niet echt doorleeft) schrijft hij wel erg fraaie teksten.Daarnaast weet de band muzikaal echt iets boeiends neer te zetten door het doeltreffend en gevarieerd gebruik van snaarinstrumenten als gitaar,viool,mandoline en de pedal steel.
Dat alles resulteert in prachtige nummers als The Mercury,Doreen,Easton & Main en Down here maar eigenlijk is het nog meer het geheel wat van Turnpike Troubadours een erg fraai album maakt.
Conclusie ; Erg goed.

Hun sterke eerste single House of York beloofde vorig jaar voor de TV Priest al veel goeds en het lijkt er op dat ze die belofte gaan inlossen met hun in Februari verschenen debuut album Uppers. Het viertal uit Londen kan hiermee zo aansluiten in het rijtje van Britse bands (zoals Fontaines DC, Shame of IDLES) die de laatste jaren het alternatieve post punk gitaar genre weer een kwaliteitsinjectie hebben gegeven.
Op de opener the Big Curve gaan ze met hun sound erg richting IDLES, iets wat nog versterkt wordt door het feit dat zanger Charlie Drinkwater ongeveer dezelfde vocale stijl hanteert ( een in-your-face combinatie van zingen, praten en schreeuwen) als Joe Talbot. Maar vervolgens, met ingang van het ijzersterke Press Gang weet TV Priest er steeds meer een eigen invulling aan te geven, mede door hun veelzijdigheid.
Dat alles resulteert in een voortreffelijk debuut album, waar ook de prachtige teksten een behoorlijk aandeel in hebben, dat de confrontatie met de luisteraar op meedogenloze wijze aangaat maar ook niet vergeet om af en toe de nuance aan te brengen.
Goed gedaan jongens.

In de stijl van Slobberbone maar dat nivo wordt (net) niet gehaald.Toch een aardige Roots-rock plaat.

Ga Tyler Childers de laatste tijd steeds meer draaien en waarderen en ook dit derde album van de Country zanger uit Lawrence County, Kentucky luistert weer heerlijk weg.
Zijn sound is in feite vrij traditioneel maar mede door de folk en (vooral) bluegrass elementen ontstaat er een hele mooie combinatie die compleet wordt gemaakt door Tyler's warme,sympathieke en redelijk unieke stem.
Tevens is Country Squire een veelzijdig album waar hele mooie ballades als Piece of mind,waar de geest van Gram Parsons rond waard afgewisseld worden met swingende bluegrass als Everlovin' Hand.Zelfs the Eagles (uit hun begin periode) komen nog even om de hoek kijken in het geweldige All Your'n.
Ook de productie van,opnieuw Sturgill Simpson is uitstekend verzorgd zodat ik niets anders kan dan concluderen dat ook dit derde album van Tyler Childers andermaal een voltreffer is.

Niet echt te vergelijken met zijn overige werk, alhoewel deze acht 'fiddle' klassiekers ook gewoon in het country genre thuis horen. Deze Long Violent History is dan ook allereerst bedoelt om een saamhorigheid te kweken tegen al het politie geweld/racisme in de Verenigde Staten.
Hiervoor oefende Tyler Childers een jaar lang op de viool met als resultaat deze bewerkingen en/of interpretaties van acht instrumentale nummers. Deed me wel wat herinneren aan de platen van Curly Ray Cline, de bluegrass violist die voornamelijk actief was in de jaren zeventig en veel samenwerkte met Ralph Stanley,al moet Tyler nog wel wat meer oefenen om dat niveau op de viool te bereiken.
Maar zoals al eerder gezegd, het gaat hier hoofdzakelijk om de strekking, al is het dan wel weer frappant dat de opbrengst van Long Violent History gaat naar het Hickman Holler Appalachian Relief Fund, juist de plek waar ook Curly Ray Cline vandaan kwam.
Ach de deuntjes zijn prima aan te horen en met name Squirrel Hunter en Bonaparte's Retreat zijn zeer de moeite waard, en als Tyler Childers vervolgens afsluit met het fraaie en gezongen titelstuk komt het album nog op een ruime voldoende uit.

Fijn Country plaatje,met wat Roots er tussendoor dat,naar ik aanneem het debuut is van de uit Idaho afkomstige Tylor & the Train Robbers.Gravel klinkt lekker onbevangen,iets waar zowel de nonchalante als aangename zangstem van Tylor medeverantwoordelijk voor is.
De tien nummers mogen er ook wezen,niets vernieuwend of verrassends maar wel ambachtelijke kwaliteit met voorlopig What Keeps You Up,Need It or Not ,Mom's Old Fender en Lyin' Is a Sin als uitschieters.
Alleen het duet Take a chance vind ik wat uit de toon vallen,maar dat is dan ook het enige mindere nummer.
Voor het overige is Gravel gewoon een prima Country album dat naast het sterk songmateriaal vooral uitblinkt door zijn ongedwongen sound.
Eerder dit jaar verscheen overigens de opvolger Best of the worst kind.