Ijzersterk Oi! album waar in een half uur de gebruikelijke onderwerpen de revue passeren.Dankzij de prima zang en het meer dan goede geluid vier sterren waard.One common voice is mijn favoriet.

Erg goed en erg country gericht album van the Byrds.Dit kwam natuurlijk mede door de grote invloed die Gram Parsons (hij zou later samen met Chris Hillman nog furore maken met the Flying burrito brothers) had bij de totstandkoming van deze plaat.The Sweetheart of the Rodeo is dan ook een essentieel album in de ontwikkeling van de Country rock.Daardoor hoogtepunten genoeg,het begint al met de prachtige opener You ain't going nowhere dat ik peroonlijk één van hun beste nummers vind.De cover van the Christian life is ook erg sterk al is de samenzang van the Louvin brothers zelfs voor the Byrds te hoog gegrepen.Hickory wind mag ik ook zeker niet vergeten,een hartverscheurend mooi nummer. Tot slot wilde ik ook nog You don't miss your water untill your well runs dry (luister ook naar de mooie versie van the Triffids) vermelden,al was het maar om de prachtige tekst.Prima plaat derhalve die samen met the Notorious Byrd brothers en een goede verzamelaar het belangrijkste van deze band (voor mij in ieder geval) herbergt.

Gezellige country met een flinke dosis southern rock met teksten die dezelfde kant op gaan.Ik ken de band verder niet maar in de Verenigde staten schijnen ze aardig aan de weg te timmeren.
Niet onbegrijpelijk want the Cadillac three zet gewoon een fijne sound neer die ook nog (niet onbelangrijk in dit genre) meer dan genoeg afwisseling biedt.
Daarnaast beschikt zanger Jaren Johnston over een prima stem,en hij kent de klappen van de zweep want hij is ook al jaren actief al één van de meest productieve songwriters (ook voor anderen waaronder Keith Urban) in het genre.
De wat lome (in de goede zin van het woord) nummers als The South ,Slide en Ship Faced bevallen me het best maar eigenlijk zijn er op Bury Me in My Boots geen zwakke plekken te ontdekken.
Goed tot zeer goed............en Maandag 6 November in de Melkweg te Amsterdam

Ik heb niet zoveel met the Cars maar voor dit album maak ik graag een uitzondering.Typische Amerikaanse rock met wat new wave inloeden en zelfs the new romantics komen nog even voorbij.Niets aparts zul je zeggen....inderdaad ware het niet dat de songs stuk voor stuk van hoge kwaliteit zijn.Drive kennen we allemaal,hello again klinkt hip,why can't i have you vind ik erg mooi en heartbeat city is de sfeervolle,briljante afsluiter.Beste van the cars.

Intrigerend plaatje en als ik het jaar van release kijk (1980) stiekem ook nog best wel invloedrijk.Amerikaanse new wave pop met flink wat origineel gebruikte elektronische invloeden en ingenieus in elkaar zittende songs die hun geheimen niet meteen prijsgeven.Daarom is Panorama in eerste instantie ook niet zo toegankelijk dan bijvoorbeeld het latere Heartbeat city,dat veel hit gevoeliger was.Voorlopig drie sterren maar ik sluit een opwaardering in de toekomst zeker niet uit.Vooral Down boys,Touch and go en het titelnummer zijn erg leuk/goed.

New wave pop uit de Verenigde staten.Shake it up,Cruiser en Maybe baby zijn de enigste nummers die een beetje blijven hangen,de rest gaat het ene oor in en het andere uit.Dan was de opvolger Heartbeat city een stuk sterker.

Sterk tweede album van the Clash dat op het einde helaas wat inzakt.Het geluid is iets meer rock georienteerd dan op het debuut maar dat vind ik eigenlijk wel lekker klinken.English civil war en Tommy gun zijn de prijsnummers.

The Cockney rejects goes ACDC...........en eerlijk gezegd helemaal niet onverdienstelijk.Met de oude Oi! sound heeft het allemaal weinig te maken maar wie van een ouderwetse,degelijk Rock/Metal plaat houdt kan het slechter treffen.

Toch wel een stuk minder dan hun eerste drie platen en ik snap ook niet waarom Independence day hier eigenlijk op staat.Misschien waren de Comsat angels op zoek naar een hit want een aardige pop plaat is Land wel geworden.Will you stay tonight heb ik altijd een sterk nummer gevonden maar de rest blijft daar toch wel bij achter.Niet slecht allemaal maar de jongens hadden meer in hun mars.

Waarschijnlijk hun beste album al sla ik Off the bone nog net iets hoger aan maar dat is eigenlijk meer een verzameling van een aantal EP's en singles.A Date with Elvis is in ieder geval het best geproduceerde album van the Cramps,al is het geluid vermoedelijk niet het belangrijkste bij deze toch wel legendarische Psycho/rock-abilly act.Wel belangrijk is dat A Date with Elvis een aantal van beste songs bevat terwijl ie in zijn geheel constant op een hoog niveau blijft.Vooral op kant één,met nummers twee tot en met vijf als absolute krakers beleeft het (hier) trio Lux Interior,Poison Ivy en Nick Knox hier hun 'finest moment".Kant twee is wat wisselvalliger maar bevat met onder andere Chicken ,Cornfed Dames en mijn persoonlijke favoriet Aloha from Hell ook nog een aantal ijzersterke songs die het vooral live jarenlang erg goed deden.
Live waren the Cramps,aangevoerd door de maniakale zang van Lux Interior sowieso één van de allerbeste die ik ooit gezien heb.Jammer genoeg hebben we nu nog alleen maar hun albums maar daarvan is deze één van de allerbeste.
Unieke plaat van een unieke en ook wat ondergewaardeerde en onderschatte band.
Grappig is overigens dat de titel A Date with Elvis is maar dat de plaat is opgedragen aan Ricky Nelson.

Niet het nivo van hun eerdere platen maar toch nog een waardige afsluiter van het oeuvre.Rock 'n' roll voor gevorderen.

Alhoewel ze later (na 1981) ook nog prima albums hebben gemaakt, vooral het fantastische A Date with Elvis uit 1986 en in iets mindere mate Stay Sick vier jaar later, staan veel van mijn favoriete Cramps songs op deze verzamelaar uit 2011.
Veel nummers van hun eerste twee albums, respectievelijk Songs the Lord Taught Us en Psychedelic Jungle, en daarnaast hun eerste singles plus materiaal van de EP Gravest Hits. Hun sound was toen nog een wat donkere en obscure combinatie van Rock- en Psychobilly die me uitstekend beviel, terwijl ik de band in de latere fase van hun carrière zo nu en dan wat te theatraal vond.
Garbageman, Human Fly en Goo Goo Muck (een cover van Ronnie Cook uit 1962) zijn hier toch wel mijn absolute favorieten, maar tussen de rest zitten nog een flink aantal sterke en leuke songs.
Desondanks is dit toch een overbodige release want de verzamelaar Off the Bone uit 1983 bevatte vrijwel dezelfde tracklist .

Smell of female is misschien het iets betere live album van the Cramps maar deze bevat dan weer de sterkere nummers.Op Rockinnreelininaucklandnewzealand worden veel songs gespeeld van hun,een jaar (1986) eerder verschenen voortreffelijke album A Date with Elvis,twee nummers die niet op de oorspronkelijke release van diezelfde plaat verschenen maar pas later als bonus nummers op de uitgebreidere versie (Blue Moon Baby en Georgia Lee Brown) en een aantal uitstekende Elvis covers.
Heartbreak hotel heb ik hierboven als eens eerder genoemd en ik kan van deze uitvoering maar geen genoeg krijgen.The Cramps hanteren hier,anders dan bij het origineel,meer een rechttoe rechtaan tempo en door de stop and go vocalen van zanger Lux Interior plus de heerlijk vervormende cirkelzaag gitaar van Poison Ivy krijg je bijna een ander,maar bijzonder fraai nummer.Bij Do the clam blijven ze wat dichter bij de vertolking van Elvis Presley,maar ook die mag er wezen.
Wat betreft hun eigen materiaal valt het vooral op dat ze hier meestal wat rauwer en energieker klinken dan de studio opnames.Vooral The Hot Pearl Snatch,Chicken,Confred dames en People Ain't No Good knallen hier werkelijk uit de speakers.En dat alles bij een bijzonder goed en helder live geluid waarbij de band in een uitstekende vorm steekt.
Rockinnreelininaucklandnewzealand is Rock'n'roll op zijn best.

Sterk debuut van the Cramps alhoewel ze naar mijn mening pas op hun twee volgende albums volledig tot wasdom kwamen.Desondanks smaakt deze duistere,obscuur klinkende vorm van Rock 'n' roll naar meer.De maniakale zang van Lux Interior en het zagende gitaarspel vormen het geraamte van de nummers terwijl ik zelf ook altijd het drumwerk van Nick Knox heel belangrijk heb gevonden voor de sound.Verder is het opvallend dat Alex Chilton de producer van Songs the lord taught us is.Hoe dan ook Garbage man,The Mad daddy,Strychnine en de geweldige cover van Fever blijven klassieke Cramps songs.

Niet zo goed als zijn voorganger a Date with Elvis maar toch wel een goede Cramps plaat.De sound had wel wat vuiler gemogen,in uitstekende Journey to the center of a girl gebeurt dat bijvoorbeeld wel,maar verder hoor je mij niet klagen.Hun rock 'n' roll sound blijft uniek en Shortin' bread is inderdaad fantastisch.Kant twee is het best.

Interessante verzamelaar van dit hobby project van Siouxsie en Budgie.Vooral de laatste lijkt hier zijn ei kwijt te kunnen want de nadruk ligt erg op percussie.Verder doet het op één of andere manier erg Hawaiiaans aan met uitzondering van de bekende en goede single Right now (is dat trouwens een cover?) die een meer jazzy feeling heeft.Andere hoogtepunten zijn natuurlijk Miss the girl,So unreal,Morning dawning en Ice house.Verrassend sterk en origineel.

Lil' devil en Love removal machine zijn in eerste instantie de nummers die eruit springen maar stiekem vind ik King contrary man en Aphrodisiac jacket net zo goed.Jammer van de Born to be wild cover,die hadden ze beter weg kunnen laten en er een eigen nummer voor in de plaats kunnen zetten.Gortdroog rock album dat nog steeds (mede door de productie van Rick Rubin) klinkt als een klok al weet ik nog steeds niet waarom ze tijdens de opnamen van Electric die drastische koerswijziging qua sound ondernamen.Blijft een leuke en goede plaat maar Love is vanzelfsprekend beter.

Destijds op Pinkpop in 86 klonken de nummers inderdaad veel meer in deze Peace stijl,dus dat was wel even wennen toen Electric een klein jaar later uitkwam.RIck Rubin had de producers stoel van Steve Brown overgenomen en de opnames werden nog ééns,vrij rigoureus overgedaan.
Maar goed dit album betreft dus de eerste poging van the Cult en hier klinken de songs nog veel meer in de stijl van hun vorige en naar mening beste album Love.En na een aantal draaibeurten bevalt dat eigenlijk best goed,de nummers klinken hier wat voller dan bij die wat kale Rubin sound en komen in sommige gevallen (Electric ocean,Love removal machine) wat beter tot hun recht.Ben eigenlijk best benieuwd wat de band hier eigenlijk zelf achteraf van vind.
Wel goed dat ze de Steve Brown sessies uiteindelijk nog uitgebracht hebben maar welke ook je voorkeur hebben,ik vind de songs toch wel wat minder dan die op zijn voorganger.
Hoe dan ook het blijft een prima album (in beide versies).

Prachtig album dat erg leunt op de sfeer en echt klinkt als een geheel.Hun laatste meesterwerk en met Pornography en Seventeen seconds mijn favoriete Cure album.

Al weken is dit album niet meer weg te slaan uit mijn cd speler.Vooral s nachts gaat er een naargeestig,claustrofobische dreiging van uit..........and i love it.Zo zeer zelfs dan dat ik tot geen andere conclusie kan komen dat dit het beste album van the Cure is.Nummers als The Figurehead,A Strange day en One hundred years worden maar beter en beter en Pornography is ook echt een geheel.Iets wat bij de latere albums veel minder het geval is.En zeg nou zelf een plaat die 30 jaar na zijn release nog steeds groeit die moet toch wel briljant zijn.

Een beetje een allegaartje van sounds waardoor de songs geen echte eenheid vormen.En aangezien ik daar wel erg van hou blijft the Head on the door voor mij toch wat achter bij de beste Cure albums,mooie nummers als Push,A Night like this en Sinking ten spijt.

Was destijds niet al te enthousiast over dit album,iets wat mede bepaald door de vrij zwakke singles die er toen van getrokken werden.Klonk allemaal best aardig maar kon toch niet in de schaduw staan van zijn voorganger Disintegration.Vond het allemaal wat te licht,vrijblijvend en poppy klinken en kon ook niet direct nieuwe Cure klassiekers tussen het materiaal ontdekken.
Nu,een flink aantal jaren moet ik die mening (na veel draaibeurten) toch wat bijstellen.Het had voor mij nog steeds allemaal wat zwaarder mogen klinken (ook qua productie),al zijn Open en End in die categorie achteraf toch erg sterke nummers.En ook tussen het overige materiaal zitten er met vooral From the Edge of the Deep Green Sea en A Letter to Elise een paar heel mooie nummers.
Vind het nog steeds geen topper in het indrukwekkende Cure oeuvre,Friday I'm in Love is zelfs een erg matig nummer met een nog flauwere tekst,maar in zijn geheel is dit toch wel op zijn minst een goed album.
Halfje erbij.

Vind dit nieuwe album van the Damned,hun eerste in tien jaar,ook alleszins meevallen.Het is weer een allegaartje van stijlen (punk,pop,rock,psychedelica en ook nog wel wat gothic) geworden maar mede door de stem van Dave Vanian klinkt het allemaal toch weer erg vertrouwd.
Daarbij is het niveau van de songs toch weer redelijk hoog met Standing on the Edge of Tomorrow,het titelnummer en Sonar Deceit als uitschieters en ook de productie van 'good old' Tony Visconti helpt dit album een heel eind de goede kant op.
Ik moet zeggen dat ik eigenlijk niks meer had verwacht van the Damned maar nu blijkt dat ze ook in 2018 nog steeds bestaansrecht hebben.

Heerlijke afwisselende plaat van the Damned die hiermee bewezen dat ze meer in hun mars hadden dan de gemiddelde punkband.De opener Love song knalt de speakers uit en zet al direct de toon.Andere toppers zijn Anti-pope,het meeslepende I just can't be happy today en natuurlijk de ijzersterke afsluiter Smash it up (parts 1& 2).Daarnaast nog een leuke cover van Mc 5's Looking at you al prefereer ik de versie van New race.Sterk album......

De punk is hier zo goed als verdwenen maar je krijgt er wat goeds voor terug,aanstekelijke power pop overgoten met een Gothic sausje.Daarnaast vind ik het songmateriaal erg goed,sterker nog er staat geen zwak nummer op Phantasmagoria.Shadow of love is het bekendste en beste nummer en verder zijn Is it a dream?,Edward the bear en het episch klinkende Sanctum sanctorum me erg goed bevallen.Sfeervol album dat zo'n 30 jaar na release prima overeind blijft en wat ik in de toekomst eens wat vaker uit de kast zal trekken.

Na het sterke album Evil Spirits uit 2018 geeft ook de onlangs verschenen EP the Rockfield Files nog maar eens aan dat de voormalige punk pioniers van the Damned nog steeds niet afgeschreven zijn. Na hun best succesvolle Gothic pop sound uit de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw zijn ze in de 20's weer wat meer de Punkrock kant opgegaan en blijkt zanger Dave Vanian nog steeds verrassend goed bij stem.
Op deze vier nummers tellende plaat zijn het vooral de opener Keep 'Em Alive, inclusief heerlijk orgeltje en het meeslepende Black Is the Night dat indruk maken. En aangezien de overige twee songs ook niet teleurstellen mogen ze wat mij betreft best weer aan een een nieuw album beginnen. Hun wat onderschatte en veelzijdige oeuvre zou er alleen maar imposanter op worden.

Ik had nog nooit van de Dawn brothers gehoord tot ik onlangs een stukje in de krant las waardoor ik meteen in de band geïnteresseerd was naar aanleiding van hun muzikale voorbeelden.
Stayin' Out Late is het debuut album van de vier jongens uit Rotterdam en dat beantwoord zeer behoorlijk aan mijn verwachtingen.
Een erg aangename combinatie van Roots en rock,mooie samenzang en regelmatig een lekkere vuige sound zodat qua invloeden we al snel bij the Band en iets mindere mate Creedence clearwater revival uitkomen.
Dit alles resulteert sowieso al in het fantastische titelnummer maar ook Milk truck,the Hunter en Silver spoon zijn erg fijne nummers.Zwakke songs staan er geen op op dit zeer verdienstelijk en afwisselend debuut album.Misschien dat de zang nog wat voor verbetering vatbaar is en het allemaal nog wat minder recht-toe-recht-aan kan maar hoe dan ook een dit is een prima begin.
Een dikke 3,5 sterren voorlopig en in de toekomst misschien nog wel meer.
Ben ook erg benieuwd hoe ze live klinken.

Opnieuw een prima album van the Dead Weather,een band die de laatste tijd toch tot mijn favorieten is gaan behoren.Dodge and burn klinkt weer lekker smerig,het kraakt en het piept en is ook nog eens lekker gevarieerd.Alleen de afsluiter Impossible winner is een mooi ingetogen popnummer,voor the Dead weather begrippen althans.Voor het overige is het scheurende gitaarrock met vaak een glansrol voor zangeres Mosshart terwijl natuurlijk ook Jack White zich niet onbetuigd laat.Trouwens ook het gitaarwerk van Dean Ferita mag er weer wezen.Dit resulteert in voorlopige hoogtepunten als I feel love (every million miles),Open up en Three dollar hat en ik sluit niet uit dat Dodge and burn door meerdere draaibeurten nog wel wat kan groeien.

Vol punt erbij want deze plaat heeft een veel langere adem dan ik destijds voor mogelijk had gehouden.Sterkste factor daarvoor is toch wel de veelzijdigheid,zowel in de muziek als de zang,vooral als Jack White en Alison Mosshart samen zingen zoals in het briljante I cut like a buffalo.Daarnaast is de sound ook erg spannend,in elk nummer gebeurt wel iets bijzonders.Vooral de gedoseerde maar o zo krachtige gitaar erupties kunnen me erg bekoren.De combinatie van dit alles maken van Horehound een bijna-meesterwerk (slechts op no hassle night zakt het iets in) dat op gelijke hoogte staat met het beste werk van bijvoorbeeld the white stripes.

Met deze verzamelaar heb je,in ieder geval op cd het complete oeuvre van de uit Seattle afkomstige hardcore/punkband the Dehumanizers in huis.Tenminste dat uit de tachtiger en begin negentiger jaren want net als bij zovelen kwam er bij deze band ook een reünie,die zelfs een aantal jaren geleden nieuw plaatmateriaal opleverde.Maar dat is mij volledig onbekend.
First Five Years (Of Drug Use) Anthology bevat naast hun debuut album End of time uit 1987 een aantal EP's waarvan Kill Lou Guzzo de bekendste,beste en leukste is.
Verder dan hun debuut,dat een best originele combinatie van old school hardcore en een vleugje metal bevat.Daarnaast vormt ook de humor een belangrijk deel van de sound van the Dehumanizers.Dat komt onder meer tot uiting tussen de nummers door,als er vaak een gigantische mensenmassa voorbij komt.En ook zit er een enkel grappig hiphop of slow blues nummer tussen.
Het merendeel is echter sterke hardcore,vaak snel maar soms nemen the Dehumanizers ook wat gas terug wat dan meteen hun allerbeste nummer Grandma, I'm a Drug Fiend oplevert.
Maar ook hardere en meer temporijke nummers als F--k Off,Chemical Death,Can't Sleep en Need a Fix maken meer dan genoeg indruk,zodat we hier kunnen spreken van een zeer verdienstelijk en ter gelijkertijd veelbelovend debuut wat,zover ik weet nooit meer een passend vervolg heeft gekregen.