Een mooi overzicht van deze degelijke,Amerikaanse gitaarrock band met wat roots raakvlakken.Het ontbreekt een beetje aan de catchy refreinen maar dat wordt weer goedgemaakt door de vrij originele benadering (song structuren e.d.).I still want you blijft een absolute topper.

Debuut van het uit Santa Cruz,Californië afkomstige trio The Devil Makes Three,die ik verder alleen (nog) maar ken van hun cover album Redemption & Ruin zo'n vier jaar geleden.Die plaat beviel me wel en deze,die alweer stamt uit 2002 mag er ook best wezen.
De sound van de band vinden we terug op de splitsing waar Country,blues en Roots muziek samen komen,al scoort the Devil makes three in hun thuisland het beste in de Blue grass lijsten.De plaat klinkt in ieder geval behoorlijk veelzijdig,mede omdat zo te horen verschillende bandleden de zang voor hun rekening nemen.Ééntje daarvan komt me wat vlak voor,die op Ten Feet Tall maar de vocalen op bijvoorbeeld To the Hilt vind ik weer wel erg sterk.Mocht het hier toch om één en dezelfde persoon gaan,dan lijkt het me het beste om in het vervolg de laatste stijl aan te houden.Op hun volgende albums zal ik ongetwijfeld het antwoord vinden.
Het niveau van de songs is over het algemeen aardig hoog,al zitten er ook wel een aantal wat mindere album tracks tussen.Al raken ze uiteindelijk wel alle veertien aan minimaal een voldoende.Beneath the Piano,The Bullet,For My Family en het al eerder genoemde To the Hilt kunnen me het meest bekoren.
Derhalve een sterk debuut van het trio uit Santa Cruz en het maakt me direct nieuwsgierig naar het vervolg wat The Devil Makes Three er aan gegeven hebben.

In zijn geheel toch wel een teleurstellend album al staan er met onder andere Good Rockin' en The Mosquito toch nog wel een aantal aardige rock songs op.Zang klinkt vaak wat gezapig en echt spannend is Full circle helaas ook niet

Niet zo'n best live album,rommelig gespeeld en een slechte geluidskwaliteit.Misschien moet je er bij geweest zijn............

Vooral met dat doordacht ben ik het erg ééns.......ik vind dit sowieso één van hun meest onderschatte albums.Horror epics zit gewoon erg degelijk in elkaar,bevat sterke maar ook afwisselende songs en verder is het drumwerk ronduit fantastisch.Toch maar een punk klassieker dan?

Prima debuut van het uit Edinburgh afkomstige Exploited dat vooral indruk maakt door het sterke songmateriaal waar toch flink wat 'Anthems' tussen zitten.Het titelnummer,Sex and Violence,Exploited Barmy Army en Fuck a mod zijn echte meezingers en gelden in mijn boek als punkklassiekers.
De productie is wat clean maar dat heeft dan weer als voordeel dat de zang van Wattie,met lekker sappig Schots accent goed naar voren komt.
Vooral als je het allemaal niet al te serieus neemt is dit gewoon een heel lekkere plaat.Vooral als je mijn versie hebt want die telt maar liefst 27 nummers.
Uitstekend album derhalve en de drie platen die daarop volgden waren misschien nog wel beter en zeker rauwer.Vervolgens kwamen de metal invloeden erin en hoefde het voor mij niet meer zo.

Één van de beste punkplaten van de zogenaamde tweede golf en zeker een klassieker.Ik vind hem bijvoorbeeld ook beter dan Never mind the bollocks van de Sex pistols.Of ie ook de beste is van de Exploited is weet ik niet omdat ik sommige latere albums niet zo goed ken....toch eens verandering in gaan brengen.Het titelnummer is trouwens een cover van een andere prima,maar niet zo bekende punk band The Vibrators.Ziehier.....http://youtu.be/uyZhlJj1yyw

Prima verzamelaar met Fall singles uit de jaren tachtig.Vooral Cruisers creek en Living too late zijn subliem.

Uitstekend album maar ja dat waren ze in die tijd van the fall allemaal.Living too late als bonusnummer is natuurlijk ook niet verkeerd.

Goede Fall plaatdie niet het nivo van de meesterwerken uit de jaren tachtig haalt maar toch genoeg moois te bieden heeft.

Uitstekende live plaat met The Fall inderdaad in topvorm.Alles klopt aan dit album;het geluid,de songkeuze,de 'zang' ,de hoes,de speelduur en zelfs de locatie.Indrukwekkend!!! .......tevens een prima introductie voor deze geweldige band.

Een inderdaad wat weirde (voor zover dat in het geval van the Fall mogelijk is) maar ook een vrij harde en venijnige plaat.Toch ben ik niet onverdeeld enthousiast over New Facts Emerge daarvoor zitten er toch te veel zwakke broeders tussen de elf nummers.
Uitzonderingen zijn het titelnummer,het laatste gedeelte van Couples vs. Jobless Mid 30s,Second House Now en het slotstuk Nine Out of Ten.Verder valt de volle en heldere productie op,iets waar de band toch niet echt bekend om stond.
Om nog even terug te komen op dat vreemde,dat vind ik vooral gelden voor de vocalen van Mark E. Smith waar tegenwoordig echt geen touw meer aan vast te knopen is.
Slecht of matig wordt het gelukkig nooit maar the Fall kan of kon beter.
Ik hoop dat eerste.
Voldoende.

Tja het moest er een keer van komen,een zwakke Fall plaat (ik ken ze natuurlijk niet allemaal maar wel veel) en Re-Mit is de dader.
Oorzaken,te veel songs (Hittite Man,No Respects Rev. en Victrola Time ontrekken zich nog een beetje aan die malaise) die de naam Fall niet waardig zijn door het ontbreken van de uit het verleden zo geweldige,bezwerende ritmes.De vrij matige vocale prestatie van Mark E. Smith,op sommige nummers verdenk ik hem er van straalbezopen (of iets in die richting) te zijn.
Ook vind ik de elektronische geluidjes die regelmatig terug komen niet al te geslaagd.
Kortom het album klinkt een beetje als een zooitje en meer dan twee sterren wil ik er niet aan kwijt.
Van de andere kant,na zo'n kleine vijftig (of zijn het er meer?) elpees en e.p's mag het ook wel een keer.

Sterke e.p. die pas na meerdere draaibeurten zijn geheimen prijs geeft.De eerste 2 nummers vind ik niet zo sterk maar daarna gaat het pas goed los met Slates,slags,ETC als voorlopig hoogtepunt.De fantastische bonus nummers maken het allemaal nog mooier met uitzondering van Hip priest wat ik wat saai vind.Toch vier sterren verdient Slates dubbel en dwars.

Sterk album van the Fall al haalt The Frenz Experiment (1988) het niet helemaal bij zijn drie voorgangers, en dan met name The Wonderful and Frightening World of the Fall uit 1984 en This Nation's Saving Grace van een jaar later. Maar dat is geen schande want die twee zijn nu net mijn favoriete Fall albums, iets wat bij een repertoire van ruim dertig reguliere studio albums toch wel wat wil zeggen.
Dus is The Frenz Experiment een prima plaat waarbij Mark E. Smith weer op onnavolgbare wijze zijn ook voor het grootste gedeelte onnavolgbare teksten de microfoon in zingt/praat. Weliswaar staan er een aantal nummers op de plaat die we volgens de Fall standaard maar gemiddeld kunnen noemen, bijvoorbeeld de opener Frenz of In These Times, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door knallers als Carry Bag Man, Athlete Cured, de Kinks cover Victoria en de song die misschien wel het best de quote van DJ John Peel over de band (“they are always different, they are always the same”) verwoord ; Bremen Nacht Alternative.
En als je daar ook nog de bonus liedjes, met onder meer de fijne singles There's a Ghost in My House en (vooral) Hit the North Part 1 bij optelt, dan heb je weer het zoveelste heerlijke Fall album.

Klassieker,meesterwerk,monument.........zo maar wat gedachten die bij me opkomen als ik dit album draai (en dat is nog steeds vaak)

Energieke en stuwende Fall plaat die me een stuk beter bevalt dan Re-Mit die ik onlangs heb beluisterd.Vooral de ritme sectie is hier uitstekend op dreef en geeft bijna elke song een uitstekende basis mee.Mark E. Smith doet de rest mijn zijn onnavolgbare teksten en z'n uit duizenden herkenbare nasale voordracht.Al moet ik er wel bij zeggen dat ik hem vocaal niet meer zo sterk vind als vroeger,of heb ik hem misschien te veel gehoord en treed er verzadiging op?
Hoe dan ook O.F.Y.C. Showcase en Y.F.O.C. / Slippy Floor behoren tot de betere Fall nummers van de laatste jaren en de rest blijft niet ver bij dat niveau achter.
In zijn geheel is Your future our clutter dan ook een prima album dat net onder de top zit van het zo uitgebreide oeuvre van de band.Toch knap dat ze dat (bijna) elke keer weer weten klaar te spelen.

Sterk laatste album van de Fatal flowers en alhoewel ik een lichte voorkeur heb voor hun eerdere,wat meer garage/roots achtige werk kan ik hier ook erg van genieten.
Pleasure ground klinkt wat meer Europees,bevat vernuftig gitaarwerk en swingt ook wat meer dan hun vorig materiaal.Daarnaast is zanger Richard Janssen hier prima op dreef.
Het niveau van de songs is constant en vrij hoog,uitschieters zitten er niet echt tussen en ook de productie is dik in orde.
Best jammer dat ze er hierna mee ophielden want na het weer eens beluisteren van Pleasure ground heb ik toch het gevoel dat de band nog wel meer moois had kunnen voortbrengen.
Ach ja in ieder geval een sterk slotakkoord met mooie songs als How Many Years,Speed of life,de titel song en Some day,met die leuke Too cut a long story short (Spandau ballet) overgang.

Een erg gevarieerd en onderhoudend album,deze tiende van de New Yorkse Felice Brothers.Een veelvoud aan stijlen en invloeden komen voorbij op Undress ; Country,roots ,folk,jazz,pop,gospel en rock hoor ik in meer of mindere mate terug op het album.Volgens mij was dat vroeger toch een stuk minder,al kan ik alleen afgaan op Tonight at the Arizona,een plaat uit 2007 waar ik overigens niet al te enthousiast over was.
Wat dat betreft bevalt Undress me een stuk beter want de vele invloeden en stijlen worden hier wel gegoten in,voornamelijk sterke en en goed afgewerkte songs die ook nog prima geproduceerd zijn.
Verder bevalt de zang me erg goed en aangevoerd door de songs Special Announcement,Jack Reminiscing,Days of the Years en het titelnummer is dit dan ook een erg leuke plaat geworden.
Ga toch maar eens achter meer van deze band aan,benieuwd of ze deze sound ook op andere platen hanteren.Op Undress pakt dat in ieder geval alleraardigst uit.
Goed tot zeer goed album waar ook nog wel wat rek in zit denk ik.

Inderdaad een erg fijn album en eigenlijk de enige van de Fuzztones die ik nog regelmatig draai.Garage rock uit de 80's met bijna een authentiek sixties geluid,met dank aan het onweerstaanbare orgeltje.Zag ze destijds op Pukkelpop in de stromende regen en ook dat was geweldig.Tal van hoogtepunten zoals She's wicked,Cinderella,Just once,Gota get some,het psychedelische Radar eyes en m'n absolute favoriet,het bezwerende Ward 81.Wel vreemd dat ik vroeger de elpee had en tegenwoordig de cd en die beginnen allebei met 1-2-5.

Vrij aangenaam klinkend album van the Game maar uiteindelijk niet al te bijzonder.Daarvoor heeft the Documentary 2 te weinig echt goede nummers en echt vette beats.Ook vind ik het aantal gasten te groot met als gevolg dat the Game niet echt zijn stempel op een groot aantal songs kan drukken en het daardoor allemaal te wisselvallig is.
Het begin is nog wel aardig met goede tracks als Step up,Don't trip en Made in America maar daarna wordt het niveau langzaam minder en ten langen leste gaat het album als een nachtkaars uit.
Met onderweg nog één echt lichtpuntje; de ijzersterke titeltrack.

Ik vind dit eigenlijk nog meer de Gangsta-hip hop klassieker dan Straight outta Compton.Geto boys heeft vettere beats,betere samples en ook de productie onder leiding van de onvermijdelijke Rick Rubin mag er wezen.Wel heeft N.W.A. de iets betere rappers maar dat wordt weer teniet gedaan door de 'verschrikkelijk over de scheef gaande" teksten die het erg (zeker niet voor iedereen) vermakelijk maken.
Daarnaast doet Al Pacino ook een flinke duit in het zakje want de Scarface samples vliegen je werkelijk om de horen.
Dat levert hiphop klassiekers op als City under siege en Fuck 'Em en iets mindere mate Mind of a Lunatic en Scarface maar eigenlijk is heel het album van een erg hoog niveau.
Één van mijn favoriete Rapplaten aller tijden,die overigens veel te weinig stemmen heeft.

Best OK dit al heb ik nog wel wat moeite om in de muziek van de Gotobeds iets van een eigen geluid te ontdekken,iets waar ook de wat onopvallende zang in mijn geval verantwoordelijk is.
Debt Begins at 30 is ondanks dat best wel een sterke plaat waar je de invloeden van bands als Sonic youth,The Jesus lizard,the Fall,At the drive in en zelfs Weezer/Nada surf (het titelnummer) je om de oren vliegen.
Ach mede daardoor bevat de plaat van deze,zeker niet typische Sub pop band wel meer dan genoeg afwisseling en zit er voldoende rek in.
Na een stuk vier draaibeurten bevallen Slang Words,Poor People Are Revolting en Bleached Midnight me nog het best,al liggen de nummers qua kwaliteit niet al te ver uit elkaar.
Interessant album derhalve,dat me waarschijnlijk niet al te snel gaat vervelen en live lijkt me dit helemaal leuk.

Ben eigenlijk alleen bekend met de eerste helft van het oeuvre van the Gourds,zeg maar de eerste vijf a zes albums.Kwam in die tijd ook bijna elk jaar in hun thuisbasis Austin,Texas en dat zal zeker meegespeeld hebben.Later veel minder en toen heb ik de band ook nauwelijks meer gevolgd.Geen idee eigenlijk of ze nog bestaan.
Stadium blitzer,hun tweede vind ik hiervan het beste en meest veelzijdige album.De plaat opent met het prachtige en sfeervolle Lament,zeker één van de sterkste nummers.Vervolgens krijgen we een erg fijne combinatie van Roots,alternatieve country en bluegrass en wat folk voorgeschoteld waarbij vooral het uitgebreide instrumentarium opvalt.Dat resulteert onder andere in drie schitterende,ongedwongen ballades met Maria,Raining in Port Arthur en het titelnummer.En aan de andere kant heerlijk swingende Roots/country met onder meer Magnolia,LGO en Pine Island Bayou.Bij de overige songs,die zich qua sound er meestal tussenin bevinden zitten ook nog wel enkele fijne nummers die allemaal één ding gemeenschappelijk hebben ; ze brengen een loom,zeer aangenaam ontspannen gevoel te weeg.
Dat alles maakt van Stadium blitzer een zeer plezierige plaat.

The Greenhornes zijn de andere band van Patrick Keeler en Jack Lawrence,de ritme sectie van the Raconteurs.Op dit mini album komt de band voor de dag met een soort rock die doordrenkt is van sixties invloeden.Sommige hebben zelfs een licht psychedelisch ondertoontje.
De gemoedelijke opener vind ik niet al te sterk maar daarna komen the Greenhornes beter voor de dag met onder meer Shelter of Your Arms en Pattern Skies,het beste nummer van East Grand Blues.
Alles bij elkaar een aardig EP-tje dat niet helemaal overtuigd maar wel nieuwsgierig maakt naar ander werk van de band.
In 2010 kwam er overigens nog een album uit,Four stars wat hier nog niet op staat maar wel erg de de moeite waard schijnt te zijn.

Prima debuut van the Gun club met hun eigenzinnige combinatie van rock,blues en country.De platen hierna waren zelfs nog beter.Horen is geloven............Unieke band!!

Één van de mooiste gitaarplaten van de jaren tachtig en ook één die maar niet wil gaan vervelen.De gepassioneerde zang van Jeffrey Lee Pierce en het stevige maar tegelijkertijd ook heerlijke laidback gitaargeluid maken van Miami een monument.Er staat geen zwak nummer op het album maar als ik dan toch moet kiezen gaat mijn voorkeur uit naar Like calling up thunder,Brother and sister en Bad indian.Ook de C.C.R cover Run through the jungle mag er wezen.Verder een eervolle vermelding voor de 'ruimtelijke' productie van Chris Stein (Blondie).

Ben destijds nooit aan Mother Juno begonnen omdat de meeste reacties en meningen die ik toen hoorde volgens mij niet al te positief waren.Het klonk veel anders dan hun vorige albums,de live optredens van the Gun club boezemde niet echt vertrouwen in en alle bandperikelen (het komen en gaan van de diverse leden) stemden nu ook niet direct hoopvol.En in 1987 had je nog geen YouTube,I-Tunes of Spotify,plus het budget was beperkt dus verlegde je je aandacht maar naar bands als Sonic youth,de Wipers of Dinosaur jr.
Maar nu 33 jaar later blijkt Mother Juno toch een prima plaat te zijn,die weliswaar iets meer in de richting van het toenmalige gangbare rockwerk opgaat maar door de unieke stem van zanger Jeffrey Lee Pierce nog alle kenmerken van de Gun club bezit.De heerlijk rammelende opener Bill Bailey is daar al meteen het bewijs van.Ook de daarop volgende nummers zijn erg sterk,vooral de prachtige ballad Yellow Eyes en het stevige Thunderhead.Het zijn ook subiet herkenbare en typische Gun club nummers,alleen de productie is wat voller als dan we daarvoor gewend waren.
De invloed en de daaruit voorkomende gevolgen van producer Robin Guthrie (Cocteau twins) zijn toch een stuk minder aanwezig dan ik op voorhand verwacht had.Alleen op The Breaking Hands hoor je heel duidelijk het zweverige Cocteau twins geluid terug.En misschien Port of Souls,dat wat minieme invloeden van het Schotse trio/duo kent.
Maar bovenal is Mother Juno een voortreffelijke Gun club plaat,en dat is achteraf bepaalt geen geringe prestatie,zeker niet als je weet hoe chaotisch de opnames toentertijd soms verliepen.Onder invloed van drank en drugs ontstonden er ruzie's,vechtpartijen en was het nogal eens een komen en gaan van muzikanten,iets wat uitvoerig ter sprake komt in de documentaire Ghost on the highway (https://www.imdb.com/title/tt1082834/)
Dat allemaal in ogenschouw nemend mag je Mother Juno bijna een meesterwerk noemen.

Technisch gezien zal Jeffrey Lee Pierce zeker niet tot de beste zangers behoren maar ik vind zijn stem wel vrij uniek en eigenlijk ook geweldig want hij geeft de sound van de Gun club,die toch een mengeling van,ook veel traditionele muzieksoorten (rock n roll,blues,country) bevat een hele hoop extra's en zorgt daardoor mede voor het exceptionele geluid van de band.Er waren destijds,zo midden jaren tachtig ook nog wel meer bands die zich met dit genre bezighielden maar ik vond en vind ze allemaal een stuk minder omdat ze geen zanger van het kaliber (misschien niet helemaal het goede woord) Pierce hadden.
Daarnaast was hij,zolang zijn gezondheid het toeliet een zeer begenadigd songschrijver,iets wat hij hier op The Las Vegas Story bewijst door middel van briljante nummers als The Stranger in Our Town,Bad America,Walkin' with the Beast en natuurlijk Give Up the Sun.Ik denk dat Pierce in zijn beste dagen ongeëvenaard was en dat er nooit meer band als the Gun club zal komen.Hun eerste drie platen,waaronder deze uitstekende Las Vegas Story behoren dan ook tot het beste wat ik ooit gehoord heb.

Nog geen berichten bij dit album,dat is spijtig want Grande rock,het derde album van deze Zweden mag samen met voorganger Payin' the Dues tot hun beste gerekend worden.
Ten opzichte van hun vorige twee platen hebben ze het Detroit garagepunk geluid ingeruild voor een wat meer klassiek 70's rockgeluid.En hoewel hun voormalige sound prima klonk pakt dat toch erg goed uit op Grande Rock.Doordat er regelmatig wat gas wordt teruggenomen komen de songs vaak beter tot hun recht terwijl ze door de uitstekende productie (met name het heerlijke gitaargeluid) toch hun vuige sound behouden.
Dat komt bijvoorbeeld goed naar voren in het meeslepende Welcome to Hell,en ook op The Devil Stole the Beat from the Lord komt dat voortreffelijk tot uiting.Daarnaast wordt ook het kortere,snelle werk,hier uitstekend vertegenwoordigd door onder andere The Electric Index Eel en Alright Already Now,niet vergeten.
Conclusie Grande rock is niet alleen een fantastisch album geworden maar ook het meest veelzijdige van the Hellacopters tot hier aan toe.
Rock 'n roll pur sang.