Dappere poging van de jongens van Therapy? om het Troublegum gevoel (laat ik het zo maar omschrijven) nieuw leven in te blazen.Helaas is dat op Disquiet niet helemaal gelukt.Één van de redenen daarvoor is dat de meeste songs simpelweg niet het niveau halen van destijds.Nog belangrijker is dat Therapy? anno 2015 gewoon niet meer dezelfde band is,ze zijn ouder,wat te merken is aan de zang van Andy Cairns waar de sleet toch wel een beetje begint op te komen.Dat alles wil echter niet zeggen dat Disquiet geen goede plaat is,integendeel zelfs,op ijzersterke nummers als It still hurts,Insecurity en Deathstimate brand nog steeds het (een weliswaar iets anders) heilige vuur.Eigenlijk is dit gewoon weer een typische Therapy? groeiplaat die tot een subtopper in hun oeuvre mag worden gerekend.En ik moet er bij zeggen,een echt slecht album hebben ze naar mijn mening nog nooit afgeleverd.Goed.

De opener Rise up zet al direkt de toon;Therapy? heeft er zin in.En ik ook want dit is toch een van hun betere........sterker nog Rock your monkeys,polar bear en perish the thought reken ik tot therapy? klassiekers.

Degelijke Therapy? cd zonder echte hoogte of dieptepunten,het klinkt allemaal niet echt vrolijk maar op één of andere manier houd ik daar wel van.One cure fits all behoort misschien niet tot hun beste albums maar hij is wel erg lang houdbaar.

Onlangs nog eens opgezet en ik moet zeggen,ondanks het feit dat Therapy? meer goede albums gemaakt hebben,Troublegum blijft toch met gepaste afstand hun beste.Eigenlijk ligt dat maar aan één ding,de goede songs en met name de melodieën zijn op dit album gewoon het talrijkst.Dat ze dan ook nog voorzien van heerlijke in-your-face teksten maakt het alleen maar mooier.Alhoewel dat laatste in het geval van Troublegum niet het juiste woord is.Favoriete songs;(echt mindere zitten er trouwens niet tussen) Screamager,Stop it you're killing me,Nowhere en Unbeliever,met een prima gastbijdrage van Helmet's Page Hamilton op lead guitar.

Veelzijdig,sfeervol en voor mij ook het sterkste album (alhoewel zijn debuut Golden age of wireless er ook mocht zijn) van de Britse,muzikale duizendpoot Thomas Dolby.
The Flat earth telt slechts zeven nummers maar ze verdienen allemaal,minimaal het predicaat erg goed.
De funky popsong Hyperactive,min of meer een vervolg op zijn grote Amerikaanse hit She blinded me with science van zijn debuutalbum,was de eerste single en daarna volgde de Nederlandse hitnotering I scare myself,een briljant geproduceerde cover van het Dan Hicks nummer dat oorspronkelijk in een soort flamenco/gypsy stijl gespeeld werd.Thomas Dolby maakt er hier een mooie,meeslepende en wat donkere ballade van.
En dat vind ik dan nog de twee minste songs van the Flath earth,al past I scare myself wel perfect na het broeierige en wat mysterieuze tweeluik White city/Mulu the rain forest.
De plaat opent met het swingende Dissidents,ook alweer zo'n ijzersterke compositie,waarna kant één wordt afgesloten met de prachtige en dromerige poprock van Screen kiss en het titelnummer.
Wat verder opvalt aan the Flath earth is de werkelijk voortreffelijke productie van Thomas Dolby zelf,iets wat ie nog eens overdeed voor bijvoorbeeld Prefab sprout betreffende hun album Steve McQueen.
The Flath earth is pop met een hoofdletter P waarin invloeden uit R&B,Cocktail jazz,Wereldmuziek en Funk zijn terug te horen.Daarbij wordt goed gebruik gemaakt van de destijds allernieuwste elektronica wat uiteindelijk een heerlijke sound oplevert.
Dit tweede album van Thomas Dolby mag zo langzamerhand wel tijdloos genoemd worden.De opvolger Aliens Ate My Buick was heel anders,bijna een funkplaat en vond ik een stuk minder.Daarna ben ik hem uit het oor verloren.
Voor deze,zeer goed.

Een soort van progressieve metal waarin ik ook wel wat invloeden (mede door de zanger) uit de A.O.R. in terug hoor.Normaal niet iets waar ik warm voor loop maar muzikaal gezien weet het Britse Threshold me best te boeien.De nummers zitten goed in elkaar,de productie is inderdaad prima en helder en ook tekstueel klinkt de best interessant.Ik neem aan dat dit een concept album is?
Vooral Small Dark Lines,Trust the Process en The Shire (Part 2) kunnen me bekoren,al zijn de meeste songs op Legends of the Shires qua kwaliteit vrij gelijkwaardig.
Het is allemaal wel een lange zit en na zo'n tien nummers wordt het voor mij muzikaal gezien allemaal meer van hetzelfde en begon me wat te vervelen maar een dikke voldoende wil ik hier nog wel aan kwijt.
Al zal ik het ook weer niet al te veel draaien.

Uitgestrekt en meeslepend nieuw album van voormalig zanger/gitarist van Sonic Youth Thurston Moore, al gold dat eerste misschien nog meer voor zijn vorige plaat Spirit Counsel waar de klok na drie nummers twee en een half uur aangaf. By the fire moet het met een uurtje minder doen en ligt weer wat meer in het verlengde van het uitstekende Rock N Roll Consciousness uit 2017. Met als voornaamste (maar niet al te grote) verschillen dat Thurston Moore zich muzikaal nog breder georiënteerd heeft en dat nummers over het algemeen weer wat langer zijn. Aan de kwaliteit doet dat weinig af want het dik twaalf minuten durende en uitermate boeiende gitaar epos Siren kan zo aan de hoogtepunten van Moore's carriere worden toegevoegd. Vind het sowieso knap dat By the fire ondanks zijn niet geringe speelduur onophoudelijk weet te blijven boeien, iets wat voor het overgrote deel ook voor de op zichzelf staande nummers van toepassing is. Zo weet Thurston Moore met zijn gitaar er op het ruim een kwartier durende Locomotives de spanning voortdurend in te houden.
En als meer gangbare nummers als Hashish en Cantaloupe ook nog van een uitermate hoog niveau zijn is het niet verwonderlijk dat we hier te maken hebben met een klein meesterwerk, zeker niet als we ook nog de woorden veelzijdig en consistent op het album kunnen plakken.

Sfeervol en meeslepend album wat voor Thurston Moore (of zoals u wilt Sonic youth) kenners niet al te veel nieuws brengt maar voor het overgrote deel wel van een bezwerende schoonheid is.
Rock N Roll Consciousness bevat vijf vrij lange en uitgesponnen nummers die voornamelijk leunen op zijn bekende gitaarstijl en zang maar door de herhalende riffs en/of drums,de hypnotiserende slagen op het ijzersterke op Cusp bijvoorbeeld,toch iets extra's hebben.
Een ander voorbeeld is de prachtige en voor Moore's begrippen vrij conventionele gitaarsolo op Smoke on dreams die van een goed nummer een geweldig nummer maakt.
Eigenlijk bevat dit ontspannend en ingetogen album alleen maar hoogtepunten,van de beste song Turn on tot het hele mooie einde van het album.Eerlijk gezegd vind ik het tot nu toe hier nog best gewaardeerde nummer Exalted het minste.
Zoals al eerder gezegd Thurston Moore doet hier gewoon waar hij goed in is en dat levert een heerlijk album op.
Een dikke vier sterren

Van Tim Knol's Cut the wire was ik nou niet bepaald onder de indruk.Muzikaal te soft,en in combinatie met zijn stem kreeg ik er de kriebels van.
Zijn nieuwste project in samenwerking met de Blue Grass Boogiemen bevalt me wat dat betreft een stuk beter.De lichte stem van Knol harmonieert verrassend goed met het (meestal) razendsnelle getokkel van tijdelijke begeleidingsband.Dat resulteert op Happy hour in twaalf onvervalste bluegrassnummers die je zo mee lijken terug te voeren naar het einde van de vijftiger jaren toen artiesten als Flatt/Scruggs en the Stanley brothers gelijksoortige muziek maakten.
Echt hoogstaand is het nou ook weer niet,maar wel gewoon een erg leuk en onderhoudend album.

Deze de laatste weken toch best veel gedraaid,er gaat van Amadjar zowel een rustgevend als hallucinerend (geestelijk dan) effect uit,maar uiteindelijk komt dit nieuwe album van Tinariwen kwalitatief (net) niet aan het niveau van zijn voorganger Elwan.
Dat wil zeker niet zeggen dat dit een teleurstellende plaat is maar ik vind de nummers iets minder en ook is Amadjar me wat te eenvormig.In het verleden hadden de Toearegs uit de woestijn in Noord-Mali ook een opzwepende kant en die mis ik hier toch wel af en toe.
Daar staat weer tegenover dat de songs hier wel echt een geheel vormen en dat heeft ook weer zijn voordelen.Het zal de waardering van het album op lange termijn waarschijnlijk wel goed doen.
Hoe dan ook,er staan weer genoeg mooie nummers in het Desert blues genre op.Vooral de samenwerking met Cass McCombs op Kel Tinawen is zeer geslaagd en verder zijn Amalouna,Anina en Wartilla met medewerking van Warren Ellis en Stephen O'Malley erg sterk.
Er dan doen sowieso erg veel gastmuzikanten mee op dit album,maar op de sound heeft dat nauwelijks invloed.
Goede plaat waar nog wel wat rek in zit.

Mijn eerste kennismaking met deze Toearegs en dat bevalt uitstekend.
Elwan komt binnen als een soort van hallucinerende,Afrikaanse woestijn Rock/Blues met prachtige samenzang.Daarnaast zijn de naar mijn gehoor verschillende Lead zangers stuk voor stuk van grote klasse.Heel de sound van Tinariwen is gewoon bezwerend mooi al begrijp ik uit diverse berichten dat de westerse invloeden de laatste jaren wel wat groter zijn geworden.
Als dat echter resulteert in het briljante met Mark Lanegan opgenomen nummer Nànnuflày vind ik dat niet zo'n probleem.
Andere hoogtepunten zijn voor mij Sastanàqqàm,Ténéré Tàqqàl en Imidiwàn N-Àkall-In maar eigenlijk haalt het album een constant hoog niveau.
Deze plaat voelt echt als vakantie en ik ga hem de komende tijd met veel plezier grijs draaien.

Mooie ingetogen cd van de Tindersticks.Doet me in de verte wel wat denken aan het rustige werk van Nick Cave en ook Leonard Cohen komt voorbij.Beste nummer,het prachtige People keep comin' around.

Ben alleen bekend met een aantal platen uit de begin periode van het,toen noise collectief Today is the day.
Willpower uit 1994 beviel me destijds uitstekend en het drie jaar later verschenen Temple of the Morning Star was redelijk.
Hoe de band uit Nashville,Tennessee,die tegenwoordig feitelijk alleen nog bestaat uit medeoprichter Steve Austin,het er op de zes daaropvolgende albums heeft afgebracht is (helaas) aan me voorbij gegaan maar het onlangs verschenen No Good to Anyone laat toch wel een (lichte) koerswijziging horen ten opzichte van vroeger.Het is sowieso allemaal wat veelzijdiger en het geluid is iets opgeschoven van noise naar metal.Al laten ze zo nu en dan,zoals in het prima Burn in Hell horen dat ze de oude streken nog niet verleerd zijn.
Verder zijn er wat rustpunten ingebouwd zoals bijvoorbeeld Cocobolo,Mexico en iets mindere mate Attacked by an Angel.En teslotte klinkt Today is the day in zijn geheel wat logger.
No Good to Anyone is hoe dan ook opnieuw een geslaagd album dat me per luisterbeurt beter begint te bevallen en tevens laat horen dat de band (Steve Austin) nog jaren mee kan.
Goed met groei mogelijkheden.

Lekkere,vaak ongestructureerde noise rock plaat die regelmatig over de top gaat.Van spijkerhard tot extreem gevoelig,precies zoals het in dit genre hoort.Kan op een bepaald moment,in een bepaalde situatie het beste album aller tijden zijn.De kenners/liefhebbers weten wat ik bedoel.

Productie had wel wat ruiger gemogen maar afgezien daarvan is dit gewoon een prima album dat inderdaad tot Tom Petty's beste gerekend mag worden.Alleen Allright for now is een beetje flauw nummer maar daartegenover staan een flink aantal geweldige songs waarvan ik Runnin' down a dream en I won't back down de beste vind.Die laatste werd overigens uitstekend gecovered door Johnny Cash.Erg goede plaat en zoals hierboven al vaker werd opgemerkt,tijdloos.

Prima solo album van Tom Verlaine en hoewel ze in kwaliteit allemaal niet veel voor elkaar onder doen heeft deze toch een streepje voor dankzij de twee fraai uitgesponnen nummers Days on the mountain en Words from the front.Daarop laat de voormalige Television voorman niet alleen horen dat hij een geweldige gitarist is maar ook een unieke.

De laatste weken veel muziek van Tom Waits aan het luisteren uit zijn pre Swordfishtrombones periode en deze Blue valentine uit 1978 is de eerste die ik inmiddels voldoende heb gehoord om er een waardering aan toe te kennen.
Was vroeger altijd min of meer in de veronderstelling dat er een groot verschil zat in de sound van de zanger en multi-instrumentalist uit Pomona, Californië van voor en na 1983 maar eerlijk gezegd heb ik dat zelf nooit zo echt ondervonden.Hooguit is de muzikale begeleiding bij zijn vroeger werk wat meer traditioneel,maar verder is de ontwikkeling van Tom Waits door de jaren heen er één van een geleidelijk en vrij natuurlijk verloop.
De opener Somewhere (From West Side Story) van Blue valentine zette me aanvankelijk wat op het verkeerde been,een wat theatraal en bombastisch nummer dat niet echt representatief is voor de rest en voor mij het minste nummer van de plaat.Daarna volgen de hoogtepunten elkaar echter snel op,het broeierige Red Shoes by the Drugstore en de weemoedige ballade Christmas Card from a Hooker in Minneapolis zijn beide fantastisch.Daarna gaan we met onder andere $29.00 en Whistlin' Past the Graveyard wat meer de blues kant op,en ook dat pakt prima uit.Om vervolgens bij Kentucky Avenue uit te komen,weer zo'n typische en briljante piano ballade van Tom Waits.
Blue valentine toont zich dan,op die hier veelvuldig aanwezige momenten een album van voortreffelijk niveau,iets wat nog maar ééns door de twee laatste nummers bevestigd wordt.
Zet voorlopig maar eens in op vier sterren maar daar gaat het waarschijnlijk in de toekomst niet bij blijven.
Zeer goed.

Één van de laatste albums van Tom Waits die ik, zover ik me dat kan herinneren nog nooit in zijn geheel heb gehoord. Het prachtige Jersey Girl kwam wel geregeld voorbij op onze wekelijkse bijeenkomsten maar het overige moet dan toch vrij nieuw voor me zijn.
Echter, afgezien van het feit dat Heartattack and Vine een wat toegankelijker geluid heeft dan zijn meeste latere albums, had ik vrijwel onmiddellijk het gevoel van zoiets als fijn thuis komen. Misschien heeft het er wat mee te maken dat dit album net voor Swordfishtrombones (1983) uitkwam, alleen de Soundtrack voor de film One from the Heart (samen met Crystal Gayle) zat er nog tussen, en dat is toch de plaat waar ik Tom Waits mee heb leren kennen.
Heartattack and Vine is een vrij compact album met voor Waits' doen niet al te veel (negen) nummers die gemiddeld dan weer wat langer zijn als ik later van hem gewend ben. Een dissonant zit er niet tussen, elke song verdiend minimaal het predicaat goed en zelfs het instrumentale In Shades is gewoon erg sterk en past er prima tussen. Vind dit sowieso een erg uitgebalanceerde plaat van Tom Waits, ietwat grimmige blues songs tegenover rustige, intieme songs waar Waits zich van zijn gevoelige kant toont. Van die laatste is de klassieker Jersey Girl een uitstekend voorbeeld.
Andere uitschieters zijn voor mij het gruizige Downtown, de titelsong en de sfeervolle afsluiter (met het mooie intro van Blazers met piano) Ruby's Arms. Maar dat kunnen in de toekomst ook weer een aantal anderen zijn want het is nog meer de hoge en constante kwaliteit van het totaal wat hier de beste indruk achterlaat.

Zeer onderhoudend album dat natuurlijk heel erg leunt op de sfeer van het aanbod en ter gelijkertijd ook erg leuk is.Tom Waits ontpopt zich hier als een echte entertainer in een combinatie rustig voortkabbelende jazz liedjes en (vaak) plezante verhalen.Dat alles opgenomen in een aimabele kroegatmosfeer met publiek die van Nighthawks at the Diner een erg behaaglijk geheel maken.
Op zichzelf staande favoriete nummers zijn niet zo makkelijk aan te wijzen omdat hier toch min of meer één lange zit betreft maar The Ballad of Big Joe and Phantom 309 sprong er voor mij toch wel een beetje uit,ook omdat ik verhaal al in vrijwel precies dezelfde vorm kon van de Nederlandse BB band (Stille Willy,1981).
Het origineel schijnt van Tommy Faile te zijn maar die naam zegt me niet zoveel.
Hoe dan ook een erg sterk album dat zo'n 35 jaar na zijn release nog niets aan kracht heeft ingeboet.

Erg mooi en sfeervol album dat vooral in het holst van de nacht (zoals nu) volledig tot zijn recht komt.Misschien was het aanvankelijk een voordeel dat ik zijn eerder werk destijds niet kon.Geen zwakke plekken op te ontdekken,zelfs de instrumentaaltjes hebben een duidelijke meerwaarde.Favoriete nummers; In the neighborhood,Shore leave en het erg grappige Frank's wild years.Tijdloos.

Had 10000 days ook nog nooit gewaardeerd,alhoewel ik hem de laatste tijd toch wel regelmatig gedraaid heb.En ofschoon ik eigenlijk meer een liefhebber ben van hun eerste twee albums,het wat meer directere en compacte werk zullen we maar zeggen,is dit toch ook weer een sterke plaat.
Vooral het drumwerk van Danny Carey en de productie vind ik erg mooi,net als songs als Vicarious en the Pot.Maar vooral in het tweede gedeelte van het album gaat Tool zich soms weer te buiten aan te lange nummers die niet echt blijven hangen,wel eens vermoeiend worden en ook aan de soms overdreven dynamiek irriteer ik me af en toe.
Een voordeel is dan weer dat 10.000 een lange adem heeft en dus niet zo snel zijn,zeker aanwezige schoonheid prijsgeeft .
Een goed,bij vlagen erg mooi,dynamisch rockalbum dat tegen het einde ook wel eens afmattend kan werken.

Sterke,vroege EP van Tool waar ik destijds wel wat van meegekregen heb maar een jaar later met het album Undertow en hun optreden op Popwerk Den Bosch ontdekte ik de band pas echt.
Leuk om te horen hoe direct Tool hier nog klinkt en de energie veel meer samengebald is.Vooral Hush en part of me zijn hier mooie voorbeelden van,terwijl je bij het titelnummer en het live gedeelte al weer wat meer kon horen welke richting de band de daarop volgende jaren uit zou gaan.
Dynamische rock van een stel bovengemiddelde muzikanten en een uitstekende zanger met hier en daar wat raakvlakken met de toen zo populaire grunge.
De echt sterke albums kwamen daarna en vanaf 10.000 vond ik af en toe wat vermoeiend worden.
Dat is Opiate beslist niet.

Mij kwam onlangs een lijst onder ogen met daarop de 30 beste Post rock albums aller tijden en daarbij stond dit tweede album van de Amerikaanse band Tortoise op nummer 3.Een plaats hoger stond het als klassieker bekend staande Spiderland van de band Slint,een album waar ik behoorlijk wat energie ingestoken heb,maar verder als matig ben ik nooit gekomen.Ergens verderop in de lijst kom je F♯A♯∞ (1997) van het Canadese gezelschap Godspeed You Black Emperor! tegen,een plaat die me direct pakte en net als de meeste andere releases van de band met minimaal zeer goed kwalificeerde.
Millions Now Living Will Never Die uit 1996 hangt daar qua waardering bij mij een beetje tussenin.Het dynamische en originele klanktapijt wat Tortoise hier voortbrengt is zeker aan mij besteed maar tot echt grote hoogten komt het vooralsnog niet.Misschien heeft het album wat meer tijd nodig om tot volle wasdom te komen.Aan de andere kant is de sound van Tortoise niet alledaags of toegankelijk,een kwestie van gewenning waarschijnlijk.Wel vind ik Millions Now Living Will Never Die wat betreft sfeer wat achterblijven bij eerder genoemde genre genoten Godspeed You Black Emperor! ,al vind ik ze ook weer niet zo vergelijkbaar.
Voorlopig houdt ik het maar op goed,maar er is zeker ruimte voor meer in de toekomst.

Na me onlangs verdiept te hebben in het album Townes,een eerbetoon van Country bluesrocker Steve Earle aan de roemruchte singer/songwriter van ruim tien jaar geleden,leek het me vandaag wel een geschikt moment (zit al een poos in de Country,folk en roots hoek) om mijn kennis van het oeuvre van Townes Van Zandt zelf ééns wat te gaan uitbreiden.
Zonder aanwijsbare reden is het Flyin' Shoes uit 1978 geworden en dat bleek achteraf geen slechte keuze.Weet niet in hoeverre zijn lichamelijke neergang hier al gevorderd was maar op mij komt ie hier vrij sterk en zeker over.De eerste twee songs kwamen ook voor op Earle's album maar de beleving is hier toch van een iets andere orde.De meer ingetogen en zalvende stem van Van Zandt dekt de lading van de teksten,voor mijn gevoel toch wat beter.Ik vraag me overigens weleens af in welke mate het levensverhaal van Townes van Zandt van invloed is op de manier waarop zijn muziek bij je binnenkomt.
Maar los daarvan is Flyin' Shoes gewoon een erg sterk en mooi album dat ter gelijkertijd ook wat somber stemt.Toch kun je niets anders dan concluderen dat dat hier een pluspunt is want de zanger uit Fort Worth, Texas brengt zijn muziek en teksten vol gevoel en melancholiek,op een wijze die je maar zelden tegen komt.Dat verschaft het album vervolgens met het titelnummer en When She Don't Need Me twee verdere hoogtepunten.
De tweede helft van Flyin' Shoes vind ik in zijn geheel iets minder en heel soms klonk de productie iets te gepolijst maar uiteindelijk is dit zonder meer een voortreffelijke plaat die heel duidelijk maakt waar Townes van Zandt zijn bijna mythische status vandaan komt.

Sterk en vrij tijdloos klinkend debuut van Townes Van Zandt.Ingetogen Country/Roots in optima forma.De prachtige teksten en de doorleefde en wat trieste stem van Townes tillen bijna elk nummer,ondanks de sobere muzikale invulling naar een hoog niveau.
Don't Take It Too Bad,Fare Thee Well, Miss Carousel en vooral Waiting Around to Die zijn hier de prijsnummers maar eigenlijk is de algehele sfeer de grootste kracht van het album.
IK had in het verleden wel eens meer van deze legendarische singer/songwriter gehoord maar dit is m'n eerste volledige plaat.Een prima ervaring en ik krijg echt zin om de komende tijd,gedoseerd in de rest van zijn oeuvre te duiken.
Deze is alvast erg goed.

Leuke combinatie van Rock,Pop en New wave waarbij Toyah's flexibele stem die van agressief naar gevoelig gaat een duidelijke meerwaarde vormt.Niet alle songs zijn even sterk maar het klinkt allemaal wel (ook nu nog) redelijk origineel.Beste nummers,toch wel de singles It's a mystery en I want to be free.

Goede verzamelaar van een dame die vooral in Engeland heel populair was.En combinatie van pop,new wave en rock en dat allemaal met een mystiek randje.Klinkt nog steeds goed.

De Transplants,dat was toch een soort van hobby project van leden van onder andere Rancid en Blink 182.Tenminste zover ik me kan herinneren.Wist eigenlijk niet dat ze nog bestonden.
Hun debuutalbum uit alweer 2002 was best oké (een combinatie van punk en hiphop) maar het latere materiaal vond ik niet al te bijzonder.
En dat geldt eigenlijk ook voor deze nieuwe cover EP die veel meer pure punk is dan vroeger en af en toe best een glimlach te voorschijn kan toveren maar ook weer niet al te veel indruk maakt.
Vooral de eerste twee nummers waaronder een Minor threat cover zijn vrij sterk maar daarna is het niet meer dan redelijk met uitzondering van de Madness cover Baggy trousers die ik vrij matig vind.
Take cover is dan ook zeker geen hoogvlieger.

Volume op 10,een flink aantal keer draaien en je hebt één van de leukste Nederlandse garage rock platen van de laatste jaren.Sterke songs,de bijpassende produktie en ook nog lekker veelzijdig (voor dit genre);erg goed.

Een beetje in de stijl van Eric Church deze Trent Tomlinson,die na een stilte van bijna tien jaar in 2016 op de proppen kwam met sterke That's What's Working Right Now.
De Nashville sound met wat rock en iets te weinig 'traditional' country maar toch alleraardigst.Geen echte uitschieters op dit album maar met songs als One Way In,Eyes on You en Don't blow my cover zit je gewoon goed voor een lekker portie country rock.En de teksten voldoen wat dat betreft ook helemaal aan de verwachtingen.