Onlangs aangeschaft als onderdeel van The Sound - Jeopardy / From the Lion's Mouth / All Fall Down ..... Plus (2014).Lekker goedkoop voor het vele materiaal en ook omdat All Fall down één van de weinige Sound platen is die ik nog niet kende.
Eerste indruk,goede plaat die op het eerste gehoor kwalitatief (misschien) ietsje minder is als Jeopardy/From the lion's mouth maar ik moet er wel bij zeggen dat ie per luisterbeurt beter bevalt dus de score zou nog wel eens kunnen oplopen.
Voorlopig 3,5 sterren en Where the Love Is,Party of the Mind (vooral door de tekst) en het snijdende Glass and Smoke als uitschieters.
En ach de wat minimale productie heeft zeker z'n charme en doet zo goed als niets af aan songs op dit album.Aan de andere kant hoor ik ook wel het verschil met een vergelijkbaar album als Heaven up here dat voor mij mede daardoor net weer een treetje hoger staat.
Hoe dan ook prachtige New wave uit de zo rijke,vroege tachtiger jaren.

Past een beetje in het rijtje "script of the bridge"(the chameleons),author author (the scars) en "heaven up here"(echo & the bunnymen),gek dat eigenlijk alleen die laatste echt zijn doorgebroken terwijl de rest zo goed als verdwenen zijn.Maar niet vergeten want from the lions mouth behoort nog steeds tot de betere Britse rock/wave platen uit de eerste helft van de jaren tachtig.

Groeiplaat die bij hetzelfde gevoel te weeg brengt als het debuut van de Comsat angels;beklemmend,donker met hier en daar een zonnestraal die doorbreekt.Misseles,I can't help myself en het titelnummer maken bij mij de meeste indruk.Uistekend wave-album dat eigenlijk niet veel minder is dan zijn opvolger. :

Geen verkeerd album deze nieuwe van the Specials maar eerlijk gezegd had ik er toch iets meer van verwacht.Misschien niet helemaal reëel als je Encore ziet als opvolger van More Specials want die is al bijna 40 jaar oud.Bij alle andere albums die er nog tussendoor kwamen onder de Specials vlag ontbraken altijd essentiële leden dus die tel ik gemakshalve maar even niet mee.
En dat is hier natuurlijk ook het geval want toetsenist en destijds belangrijkste songschrijver Jerry Dammers is er tot mijn spijt hier niet bij.
Wie hier de opzwepende ska verwacht of de snerpende stem van Terry Hall komt toch (gedeeltelijk) bedrogen uit.Encore bevat voornamelijk 'laidback' ska en reggae-achtig popwerk en Hall,die lang niet alle vocalen voor zijn rekening neemt zingt voornamelijk in de relax stand.
En dat er dan een remake opstaat van The Lunatics Have Taken over the Asylum van de Fun boy three,hier eenvoudigweg the Lunatics,geeft me ook niet al te veel vertrouwen.
En toch is het best een lekker plaatje geworden,Vote for me,Embarrassed by You,B.L.M. Breaking point zijn sterke songs die het bij mij de komende zomer vermoedelijk prima zullen doen en ook de naam Specials wel waardig zijn.
Maar een tweede Specials of More Specials zit er,vrees ik waarschijnlijk toch echt niet meer in.
Goed.

Deze plaat is gewoon wat anders dan hun debuut,het Ska gehalte gaat op More Specials flink naar beneden en daarvoor in de plaats krijgen we invloeden uit Pop,Reggae,Calypso,Cocktail en jazz.
Dat levert een erg gevarieerd album dat ik eigenlijk nog niet zoveel minder vind dan zijn voorganger en de laatste jaren zelfs vaker draai.
Do nothing is voor mij het prijsnummer maar ook Stereotypes (Pts. 1&2) en Enjoy Yourself (It's Later Than You Think) zijn erg goed.Dat geldt ook wel voor Man at C&A maar daarvan vind ik de live versie op de soundtrack van Dance craze stukken beter.
Kortom,gewoon weer een erg goed album van the Specials destijds maar jammer genoeg wel hun laatste in deze (ongeëvenaarde) samenstelling.

Ongeïnspireerd en zwak klinkend album waar weinig positiefs over valt te melden.Ja misschien het nog wel aardige gitaarwerk. Fikse tegenvaller.

Destijds volgens mij een gedurfd album waarop the Stranglers weer flink aan het experimenteren waren.Dat pakt soms goed uit (het titelnummer) maar evengoed werkt het irritatie op (Men in black).The Stranglers kennende was dat misschien juist de bedoeling.Feit blijft dat the Raven een sterk album is met Nuclear Device,Duchess en natuurlijk Genetix als uitschieters.En ook niet onbelangrijk,het klinkt verrassend tijdloos.

Het voorlopig laatste album van the Streets,en misschien wel begrijpelijk want het is duidelijk zijn minste.Dat ligt voornamelijk aan de beats en de verdere muzikale invulling want die is afgezien van een paar aardige nummers (Blip on a Screen en Going Through Hell ) ronduit zwak.Het klinkt allemaal saai en soft,het had gewoon een stuk zwaarder gemoeten,al moet ik er wel bij zeggen dat het niet helemaal onorigineel is.
De raps en teksten van Mike skinner zijn nog wel redelijk OK en kunnen af en toe nog wel een glimlach ontlokken maar ook die missen de klasse van het verleden.
En dat geldt eigenlijk voor heel Computer and blues,een album dat qua niveau mijlenver verwijdert blijft van zijn onovertroffen eerste twee.

Wel een lichte verbetering ten opzichte van zijn vorige twee albums, Everything is borrowed en Computers and Blues maar qua niveau nog steeds ver verwijderd van de klassiekers A Grand Don't Come for Free en (vooral) Original Pirate material. Aangezien die inmiddels minimaal 15 jaar oud zijn zie ik dat ook niet meer gebeuren.
Toch kent None of Us Are Getting Out of This Life Alive van the Streets best wat aardige momenten en beats, al is het wel een nadeel dat het tempo bijna constant hetzelfde is en Mike Skinner, voor het grootste gedeelte vrij bloedeloos rapt/zingt. Pas op The Poison I Take Hoping You Will Suffer en het vrij sterke Same Direction komt ie wat tot leven en zet een goede prestatie neer.
Gelukkig ten behoeve van de kwaliteit van de plaat doen enkele gastartiesten dat al eerder zodat het alles bij elkaar genomen nog best een aangename zit wordt. Met name het titelnummer met een bijdrage van the IDLES, I Wish You Loved You as Much as You Love Him door de sterke beat, het leuke gastoptreden van MS Banks op You Can’t Afford Me wat schijnbaar ook Skinner nog inspireert en het eerder genoemde Same Direction zorgen voor redelijk wat vertier. Ook het goede slotakkoord Take Me as I Am verdiend zeker een positieve vermelding.
Of dat genoeg is voor een voldoende voor deze nieuwe Streets......denk het wel maar niet echt veel meer, al sluit ik niet helemaal uit dat er nog wat groei voor None of Us Are Getting Out of This Life Alive inzit.

Na First Impressions of Earth uit 2006 heb ik me niet meer veel met the Strokes bezig gehouden.Vond het er allemaal niet op vooruit gaan en er was wel interessantere en betere muziek voorradig.
Nu er na zeven jaar weer eens een nieuw album verscheen,de eerste berichten positief waren en het aanbod op dit moment nu niet bepaald overliep van kwaliteit wilde ik ze wel weer eens gaan proberen.
Aanvankelijk werd ik door the New Abnormal nu niet direct uit mijn stoel geblazen,maar na zo'n vier a vijf keer de plaat gehoord te hebben begonnen zich toch bepaalde contouren af te tekenen.
De heerlijk ontspannen stijl bijvoorbeeld,het vijftal uit New York lijkt voor elk nummer uitgebreid de tijd te hebben genomen waardoor de meeste songs niet alleen vrij lang duren maar ook doordachter,voller,rijker en uiteindelijk vaak nogal eens behoorlijk eclectisch klinken.Dat daardoor de toch altijd al wat nonchalante zangstijl van Julian Casablancas prima tot zijn recht komt is een extra pluspunt.
De negen tracks op the New Abnormal hebben dan ook veel te bieden,al vergt het wel wat tijd en geduld van de luisteraar voor ze volledig tot wasdom komen.Valt dan ook niet mee om terstond hoogtepunten of persoonlijke favorieten aan te wijzen maar voorlopig gaat mijn voorkeur voorzichtig naar Brooklyn Bridge to Chorus,Bad Decisions en Why Are Sundays So Depressing uit,al zal dat in de toekomst wellicht nog wel eens gaan veranderen.
The New Abnormal is dan ook een erg fijn en goed album,met een waarschijnlijk lange houdbaarheidsdatum,waar ik zodoende de komende tijd mee vooruit kan.

Aan zijn vorige album Dark Bird Is Home (2015) ben ik nog nooit toegekomen ,het zijn voornamelijk de eerste twee die ik veel luister,maar na zijn zowel erg overtuigend als mooi optreden in TivoliVredenburg onlangs kreeg toch ook wel zin in zijn nieuwste album I Love You. It's a Fever Dream.
En net als bij het concert mag ook hier het resultaat er zijn.The Tallest Man on Earth (Kristian Matsson) weet vaak met minimale middelen,piano,gitaar of ander snaarinstrument,een fijne intense song neer te zetten en in tegenstelling tot sommige anderen vind ik zijn stem zowel prachtig,uitzonderlijk als sympathiek klinken.
Ook vind ik dit vijfde album van de Zweed goed in balans,de songs zijn ondanks de beperkte mogelijkheden in verband met zijn stijl toch redelijk afwisselend en ook vocaal lukt het the Tallest man on earth om zo nu en dan wat diversiteit in zijn geluid aan te brengen.
Vooral I’m a Stranger Now en My Dear vind ik erg geslaagd maar ook de overige acht nummers hebben allemaal op é'n of andere manier wel iets aantrekkelijks.
Een prima album derhalve waar ik de komende tijd nog erg veel plezier aan ga beleven.

Door de jaren heen,zo links en rechts toch al flink wat nummers van The Tallest Man on Earth voorbij horen komen maar uit welk jaar ze afkomstig waren of album ze stonden ; geen idee.Het werd daarom weleens tijd om het oeuvre van Kristian Matsson (de man achter The Tallest Man on Earth) wat te ordenen,mede op het vooruitzicht van zijn concert,later dit jaar.
Logischerwijs begonnen met zijn debuut Shallow Grave uit 2008,en dat is al meteen heerlijk luisteren en behoorlijk indrukwekkend.De muziek van The Tallest Man on Earth beweegt zich ergens tussen folk en (breekbare) pop en valt onder andere op daar zijn kalmte en geeft je direct een sereen gevoel.Het instrumenten gebruik is beperkt en veelal akoestisch maar desondanks klinkt Shallow grave verrassend afwisselend.
De grootste troef is hier echter (voor mij in ieder geval dan) de stem van Kristian Mattson,soms wat onvast en zelfs overslaand maar hij doet iets met je ,al kan ik moeilijk uitleggen wat precies maar rustgevend hoort er zeker bij.Het lichte accent helpt wat dat betreft ook nog mee.
De vergelijkingen met Bob Dylan snap ik ergens wel maar toch brengt The Tallest Man on Earth me in een totaal andere gemoedstoestand dan de meeste muziek van Robert Allen Zimmerman.Ik heb jaren geleden eens een tijd in Leksand,Zweden (geboorteplaats van Mattson) doorgebracht en het zou me niks verbazen als dat er iets mee te maken had.
Erg fijn debuut derhalve met voorlopig Where Do My Bluebird Fly ,The Sparrow and the Medicine en Into the Stream als minieme uitschieters.

Toch wel goede verzamelaar van een man die zowel tekstueel als muzikaal voor enkele van de beste albums uit de jaren tachtig en negentig verantwoordelijk was.Mijn favorieten,het uitstekende Heartland,Perfect en Sweet bird of truth (alhoewel ik de langere versie prefereer).Allemaal mede vanwege de prachtige teksten.Slow train to dawn had er van mij ook op gemogen en de verhalen over de versies van This is the day en Uncertain smile zijn bekend (minder dan op de originele albums),jammer maar er blijft genoeg moois over.

Vijf echt goede nummers; Dogs of lust,Slow emotion replay,Sodium light baby,Helpline operator en Lonely planet.De rest is best aardig maar haalt toch niet het niveau van Matt Johnsons's eerder werk.Tenminste niet muzikaal want de teksten blijven zoals altijd geweldig en ook zijn stem heeft nog niets aan kracht ingeboet (eerder het tegenovergestelde).Houdt zich tegenwoordig,zo ver ik weet vooral bezig met filmmuziek.Stiekem hoop ik nog altijd een keer op een echt nieuw album ...maar ik ben er bang voor.

Geen echt gelukkige combinatie,de sound van The The en de songs van Hank Williams.I saw the light en I'm a long gone daddy zijn sterk maar met de overige nummers blijf ik met een wat leeg gevoel zitten.Het is allemaal niet slecht maar toch stukken minder dan Johnson's overige studio platen.

De kraakheldere productie,ijzersterke songs en de al eerder genoemde messcherpe teksten (Armageddon days are here again,nu actueler dan ooit te voren) maken van Mind bomb toch meer dan de 3,5 sterren die ik er in het verleden voor gaf.Alleen the Beaten generation vind ik wat vlak maar past als rustpunt weer goed in het geheel.Inclusief het duet met Sinéad O'Connor,Kingdom of rain wat van ongekende schoonheid is.

Aanstekelijk maar ook weer niet al te bijzonder (garage)rock plaatje,zeker als je het vergelijkt met hun fantastisch debuut.Het sterkste punt van We Disappear is het lekker schurende gitaar geluid,helaas blijft de kwaliteit van de songs daar wat bij achter.
Eigenlijk zijn alleen Hey you en Always Never Be en in iets mindere mate In Every Way,Into the Code en The Walls de moeite waard.
Verder stelt het allemaal niet zoveel voor,alles bij elkaar wel een aardig plaatje maar daar zijn er in dit genre al zoveel van.Voldoende.

Geweldig live-album waarop de band met passie en energie imponeert.Of het nu in een studio is opgenomen of niet de versies klinken vaak beter dan op hun reguliere albums.Vooral Wide open road en Hell of a summer maken op mij een grote indruk.Superieure pop op dit helaas laatste Triffids album.

Een niet geheel overtuigend album,met voornamelijk soul covers van Greg Dulli's Twilight singers maar toch heeft She Loves You zeker zijn momenten.Met name Strange Fruit,Real Love,Please Stay (Once You Go Away) en Black Is the Color of My True Love's Hair mogen er best zijn,al staat er ook weer geen kraker op als My world is empty without you.Een Supremes nummer wat Dulli ooit met zijn vorige en huidige band de Afghan whigs opnam.
Ik vind dit ook het minste album van de Twilight singers maar dat levert nog altijd wel een voldoende op.

Legendarisch Reggae dub album met onder andere het geweldige Croaking Lizard dat een iets andere versie is van Chase the devil van Max Romeo die het nummer samen met Lee Perry schreef.Later uiteraard bekend geworden door Out of space van The Prodigy.
Een andere 'Killer' is Dread lion dat ook nog in de film Rockers (1978) - MovieMeter.nl.
De andere nummers doen er niet of nauwelijks voor onder zodat we met recht kunnen spreken van een Dub(reggae) klassieker die zijn tijd qua productie ideeën ver vooruit was.

I'm in Pittsburgh. (and it's raining);nog zo'n legendarische John Peelshow klassieker,lang naar gezocht en uiteindelijk 20 jaar later ergens in Frankrijk op de kop getikt.Aiieen voor dat supernummer de moeite waard.Voorbeeld van de cover overtreft het origineel.Psychobilly op zijn allerbest.1-2-3-4

Prima punk album wat in de loop der jaren een beetje in de vergetelheid is geraakt.Onterecht naar mijn mening want Pure mania is een semi-klassieker die in de verte wel een beetje te vergelijken is met Pink Flag van Wire.Dat hele hoge nivo haalt deze plaat dan misschien niet maar nummers als Into the future,London girls en Whips and Furs bewijzen dat de Vibrators toch één van de betere punkbands waren uit de begintijd.

Met 3 ex-leden van Radio birdman kon er natuurlijk weinig mis gaan met dit album en dat gebeurt dan ook niet.Uitstekende plaat met een glansrol voor gitarist Deniz Tek die zich hier van zijn beste kant laat zien.Liefhebbers van de hier eerder genoemde band kunnen hun hart ophalen maar ook iedere andere gitaarrock liefhebber (bv Nirvana,Replacements of the Wipers) zou dit moeten proberen.

Relaxed schijfje dat rockt,swingt,twanged en surfed.De zang van Mark Sisto is trouwens ook prima.

Ik vond hun vorige album,waarmee the War on drugs hun grote doorbraak beleefden,best aardig maar daar bleef het ook wel een beetje bij.De opvolger,A Deeper Understanding zet die lijn een beetje voort al kom ik wel tot de conclusie dat de band hier met een aantal erg sterke songs op de proppen komt.
Vooral Pain en Nothing to Find zijn toch wel erg mooi met ook nog een aantal nummers in hun kielzog.
Alleen ben ik niet echt een liefhebber van de zang van Adam Granduciel.Na een goed half uur begin ik me toch iets te irriteren aan zijn wat zeurderig stemgeluid en dat in combinatie met de zweverige rock is dan net iets te veel van het goede.
Maar ik kan niet ontkennen dat The War on Drugs een mooi stukje muziek maakt en in een dosis van een half uur is dat goed te doen.En alhoewel ik nooit echt een fan van de band zal worden kan ik niets anders dan concluderen dat A Deeper Understanding toch best een goed album is.

Mooie plaat van de Waterboys,deze keer heel erg folk gericht.Toch kan het me net iets minder bekoren dan de sound ten tijde van This is the sea en A Pagan place.Ook iets te veel korte tussen nummers.Desalniettemin blijven A life of Sundays,How long will i love you en Raggle taggle gypsy prachtige nummers.

Als je al die toppers (naar mijn mening tenminste) zo hier achter elkaar hoort dan kan ik niets anders dan concluderen dat the White Stripes in hun bijna 14 jaar bestaan best een imposant oeuvre hebben achter gelaten. Want naast de 26 songs op deze Greatest Hits kan ik nog wel een aantal andere kandidaten bedenken, Walk with a Ghost, Ball and Biscuit en You Don't Know What Love Is (You Just Do as You're Told), die hier ook niet misstaan hadden.
Ook fijn om weer eens wat nummers van hun vroegere platen terug te horen, die vuige Garage sound klinkt nog opvallend fris en songs als Screwdriver, Death Letter of Fell in Love With a Girl lijken met het verstrijken der jaren alleen maar beter te zijn geworden. Ook knap dat de White Stripes zich bij bijna elk album opnieuw leken uit te vinden en binnen het kader van (aanvankelijk) vrij simpele, vaak minimale Blues Rock/Punk herhaaldelijk verrassend en vrij origineel voor de dag kwamen. Iets waar Jack White nog steeds goed voor is middels zijn solo carrière en de bands the Dead Weather en the Raconteurs.
Hun meest bekende hit is natuurlijk Seven Nation Army maar onder meer The Denial Twist, Blue Orchid, I Just Don't Know What to Do with Myself en mijn favoriete nummer Icky Thump zitten in dezelfde categorie en laten tegelijkertijd horen hoe veelzijdig de band was.
Verder valt het nog op dat het werk van hun laatste drie albums een veel voller geluid heeft, en daarmee samengaand een stuk beter geproduceerd is, iets wat overigens niks afdoet aan de kwaliteit van de oudere songs.
The White Stripes is en blijft een geweldig, misschien zelfs wat onderschat duo en deze Greatest Hits is voor wie het tweetal Jack en Meg White, niet of maar amper kent zeker een aanrader.

Dankzij het contrast tussen de zware drums en de bijtende gitaarsound die mede voor een prachtige dynamiek in de songs zorgen blijft dit toch een geweldig album.Daarnaast zijn de nummers lekker afwisselend en teven een stuk harder dan bij zijn voorganger Get behind me Satan.Ook het gebruik van instrumenten als trompet en doedelzak maken Icky Thump een stuk leuker.
Beste song is het briljante You Don't Know What Love Is (You Just Do as You're Told) met het titelnummer en het van Patti Page bekende Conquest in zijn kielzog.
Jammer dat het hun laatste was.

Van alle bands van pakweg de laatste 15-20 jaar,die flink beïnvloed waren door de New wave muziek van eind zeventiger,begin tachtiger jaren zat er naar mijn menig niet één tussen die zich kon meten met de toppers van toen.Zo openden bijvoorbeeld Interpol en de Editors met een erg sterk debuut maar ook zij konden tot nu toe niet echt op tegen beste materiaal van,om er maar een aantal te noemen Joy division,the Cure of Echo & the Bunnymen.
Toch duiken er ook de laatste jaren steeds weer bands op die,met een sound diep geworteld in de Wave muziek,zeer verdienstelijke albums uitbrengen.Zo konden onder meer de Savages en het Belgische Whispering Sons me de laatste jaren overtuigen met hun sterke album(s).
Aan dat rijtje kan ik nu ook het Zweedse Then Comes Silence toevoegen,rijkelijk laat want het onlangs verschenen Machine is alweer hun vijfde album.De band uit Stockholm lijkt in eerste instantie onder andere invloeden van Killing joke en in iets mindere mate the Sound,Modern English en the Chameleons te herbergen maar is tevens voor een groot gedeelte in het bezit van een eigen geluid,dat weliswaar verre van origineel klinkt maar wel veel afwisseling biedt.
En dat betaalt zich ook vaak uit in sterke songs als de opener We lose the night,Ritual,Apocalyps Flare en Glass.Daarbij is de zang erg complementair aan de sound,al bevalt me dat kleine beetje Zweeds accent me wat minder.
Voor het overige is Machine een degelijk en goed album,dat weliswaar niet naar hele grote hoogten gaat maar wel een erg fijn genre plaatje is.

Redelijk sterke plaat waar experiment,noise en afwisseling voorop staan.De catchy,poppy songs behoren hier tot het verleden maar je krijgt er wat moois voor terug.Niet de gemakkelijkste plaat uit Therapy's oeuvre maar wie de moeite neemt zal niet teleurgesteld zijn.Living in the shadow of the terrible thing,Get your dead hand of my shoulder en zeker ook het hard ingetogen Ghost trio maken voorlopig het meeste indruk.

Bevalt me prima deze nieuwe Therapy?,Cleave rockt lekker door,is compact en de teksten sluiten prima aan bij mijn huidige gevoelsleven.Het album bevat met onder meer Kakistocracy,Crutch en Callow weer een paar ouderwetse knallers en in zijn totaliteit vind ik dit het beste Therapy? album sinds Never Apologise Never Explain uit 2004.
De hoogtij dagen mogen dan voorbij zijn maar het is te bewonderen dat ze de handdoek nog niet in de ring hebben gegooid.Wordt tijd om ze weer eens live te gaan zien.
Erg goed dit.