Het is fifty-fifty bij mij. Aan de ene kant kan ik echt genieten van de complexe muziek en het stevige baswerk, aan de andere kant herinneren diezelfde bas, de zang, sommige gitaarpartijen en de manier waarop de "breaks" en de tempo de muziek structureren mij toch steeds opnieuw aan Yes (hoewel Jon Anderson bij mijn weten zijn heil nooit in de Griekse godenwereld heeft gezocht). En daar is niets mis mee : als je door een bepaalde band geïnspireerd bent is het goed voorstelbaar dat je begint met in die stijl te spelen en er daarna zelfs ook in door te gaan, en wie ben ik om daar bezwaar tegen te hebben? Maar ik kan me gewoon moeilijk overgeven aan deze muziek wanneer ik om de zoveel tijd denk: o ja, Yes. Graag zou ik helemaal in deze muziek óp gaan, maar dat lukt me niet. Ik kan er niets aan doen.
        Mooie regel trouwens: "We are nothing but debris / Collected by the maelstrom of eternity" (uit Five rooms).

Bij het vorige album Rites at dawn was mijn probleem dat ik daar herhaaldelijk (zeg maar zo ongeveer de hele tijd) Anderson, Howe en Squire in hoorde, een insteek die zich zó sterk aan me opdrong dat ik de muziek niet meer als "nieuw" of "eigen" kon beluisteren. Gelukkig begon dat bezwaar na verloop van tijd steeds minder te spelen, ook al omdat de nummers zo afwisselend waren en de algehele spirit net zo uplifting is als bij Yes. Hoewel dit nieuwe album nog altijd de sfeer van 70's-prog ademt heb ik ditmaal niet zo'n last van passages die soms bijna als pastiches klinken, want de invloeden zijn steviger ingemetseld in de eigen nummers (hoewel in het laatste nummer Steve Hackett en Peter Gabriel wel regelmatig rondwaren) en de solo's staan gelukkig steeds in dienst van de composities. Daar staat tegenover dat die nummers zelf iets minder pakkend en beklijvend lijken dan op Rites at dawn ; omdat díé plaat na verloop van tijd zo bleek te groeien ben ik een beetje huiverig om over From silence to somewhere nu al een oordeel te vellen, maar vooralsnog hoor ik hier eerder een technisch sublieme en ongetwijfeld eerlijke herhalingsoefening in dan een plaat die mijn leven nog verder gaat verrijken nu ik Rites at dawn al in de kast heb staan (bij de W, dus vlak boven de plank met de Y, als je begrijpt wat ik bedoel).

Heerlijk qua sound, met de bas van Chris Squire, het Hammondorgel van Keith Emerson, de dominante mellotron van Mike Pinder, de synthesizer op standje "wespgezoem" van Rick Wakeman en de fluit die regelmatig een hoofdinstrument wordt, en het klinkt allemaal ook behoorlijk goed, zeker in de 2016-mix. Aan de andere kant houdt de zang bepaald niet over, noch de solozang noch de paar passages waar de heren door elkaar heen zingen, maar mijn belangrijkste bezwaar geldt toch de composities: het 27½ minuut lange titelnummer bestaat uit verschillende passages met afwisselende leadinstrumenten, maar ik kan eigenlijk niet goed horen waarom het nummer zo lang moet duren, want er zitten maar heel weinig herhaalde thema's in, en als het nummer dan zo als los zand aan elkaar hangt laadt de band eigenlijk de verdenking op zich dat ze er geen punt aan konden draaien en/of niet de verleiding konden weerstaan om steeds nieuwe stukjes in te lassen (volgens het boekje was het nummer oorspronkelijk "slechts" 12 minuten lang).
        Rubato industry is een ander mooi voorbeeld: de eerste zes minuten bevatten drie pakkende coupletten en een spannende begeleiding, maar de laatste zes minuten gaan daarna weer alle kanten op met allemaal solo's en riffs en thema's die nergens vandaan lijken te komen en daarna ook weer in het luchtledige verdwijnen. Het gevolg is een plaat waarin zóveel gebeurt dat niets eigenlijk nog verrast en/of eruit springt, waardoor deze debuutplaat voor mij teveel blijft hangen in de klassieke seventies-prog-vibe (om het woord epigonisme maar te vermijden) zonder de bijbehorende sterke composities.

Moeilijk hoor. Ik ben over het algemeen wel van de "beter goed gepikt dan slecht verzonnen"-school, maar dit gaat allemaal toch wel èrg ver. Compositorisch af en toe best interessant, mooie arrangementen en klankkleur, technisch zeer vaardig, en ik luister er ook best graag naar, maar wanneer er nauwelijks een minuut voorbijgaat zonder dat ik aan Anderson, Howe en Squire moet denken kan ik me gewoon niet aan de muziek overgeven.
        Aan de andere kant, het loopt allemaal wel vlot door, het is soms bijna net zo uplifting als Yes, en door de grote afwisseling en de kleurige nummers kan ik het ook enorm vaak draaien. Het is eigenlijk net als bij de uit de lucht vallende "And rise again by break of dawn"-climax van This past presence: het slaat nergens op, maar het is wel lekker. Moeilijk om een oordeel te vellen over dit album (overigens ook míjn eerste van Wobbler).
 

Goede plaat, lekker spacy-donker-trippy-trancy, en ook een leuk concert van gezien in 2007 in de kleine zaal van 013. Maar ook toen al dacht ik: tja, leuke plaat, maar eigenlijk heb ik niet echt behoefte aan meer, en dat zegt ook wel wat.

Ik moest zelf trouwens naast de genoemde namen (althans wat ik daar dan van ken) ook wel aan Hawkwind denken.
 

Een weemoedig man voelt zich niet thuis op deze aarde en verschanst zich in een blokhut. 's Nachts komt een eenzame wandelaar voorbij: de hut steekt als een zwarte schim af tegen de turquoise hemel – in de kleuren van de hoes van dit album. Binnenin de blokhut vermoedt de wandelaar een eenzame ziel, en inderdaad zit de bewoner in zijn eentje de meest prachtige maar ook de meest verdrietige muziek denkbaar te maken. Later mogen vrienden nog wat percussie en strijkers toevoegen, maar de plaat blijft hélemaal de zijne. Verlangend en onheilszwanger. Maar is het koninkrijk Gods niet al in je hart? De eenzame man is daar onkundig van en richt zijn blik naar boven: He gives a woman's touch. De nachtelijke wandelaar gaat zwijgend voorbij.

Leuke en redelijk consistente "hyperpop"-plaat, misschien wat minder anarchistisch dan vroeger, maar ook gestroomlijnd is deze man (vooruit, jongen) nog altijd fris. Dit album is indertijd in de USA als dubbelelpee uitgebracht, met op de tweede plaat geremixte (en naar mijn smaak in sommige gevallen daarmee verbeterde) versies van de beste nummers van Erics eerste twee albums (Wreckless Eric en The wonderful world of Wreckless Eric), dus als een (mislukte) poging om de Amerikaanse markt te kraken.