Hier kun je zien welke berichten erwinz als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
Aubrie Sellers - New City Blues (2016)
0
geplaatst: 13 december 2016, 11:52 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Aubrie Sellers - New City Blues - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
Aubrie Sellers is de dochter van countryster Lee-Ann Womack en songwriter Jason Sellers. Ze werd in 1991 geboren in Nashville, Tennessee, en kreeg de countrymuziek met de paplepel ingegoten.
Toen ze zelf muziek wilde gaan maken kon ze uiteraard profiteren van de netwerken van haar ouders en werd ze gekoppeld aan producer Frank Liddle, die ook de stiefvader is van haar vader.
Het zijn niet direct ingrediënten voor het type rootsplaat waar wij hier in Europa van houden, al werkte Frank Liddle ook met Miranda Lambert en die wordt hier zo langzamerhand wel op de juiste waarde geschat.
Gezien de achtergrond van Aubrie Sellers is het niet zo heel gek dat haar debuut New City Blues hier tot dusver weinig aandacht krijgt, maar wat hebben we het mis! New City Blues is immers een fantastische plaat, waarop Aubrie Sellers zich schaart onder de country katjes die bij voorkeur niet zonder handschoenen moeten worden aangepakt.
De jonge Amerikaanse singer-songwriter omschrijft haar muziek zelf als “garage country”. Dat gaat misschien net wat te ver, al is de muziek van Aubrie Sellers een stuk rauwer dan de muziek die haar soort- en leeftijdgenoten in Nashville maken en ook rauwer dan de vroege platen van Gretchen Wilson en Miranda Lambert, waarmee het debuut van Aubrie Sellers zich goed laat vergelijken.
Zeker wanneer de gitaren mogen gieren maakt Aubrie Sellers op New City Blues indruk met lekker rauwe countryrock, die verraad dat in de platenkast van haar ouders niet alleen maar Nashville countryplaten zijn te vinden.
Ook in de wat meer ingetogen momenten blijft de Amerikaanse vrij makkelijk overeind en komt New City Blues dichtbij de laatste plaat van Kacey Musgraves, die vorig jaar de top 5 van mijn jaarlijstje haalde.
In muzikaal opzicht klinkt New City Blues fantastisch. Producer Frank Liddle heeft gezorgd voor een aantal topmuzikanten en het zijn muzikanten die hun instrumenten lieflijk kunnen strelen, maar de instrumenten er af en toe ook flink van langs kunnen geven, wat resulteert in een aantal lekker rauwe songs en een aantal songs die opvallen door subtiele en stemmige klanken.
Ook met de kwaliteit van de songs is echt helemaal niets mis. De eerste stapjes die Aubrie Sellers als songwriter heeft gezet zijn veelbelovend, maar uiteraard stond er ook een heel legioen gelouterde songwriters klaar om de jonge Amerikaanse bij te staan.
Over goede hulp had Aubrie Sellers natuurlijk niet te klagen, maar ze moest uiteindelijk zelf de vocalen inzingen en dat heeft ze op bijzonder overtuigende wijze gedaan. Ze beschikt over een bijzonder aangename stem, die meer dan eens lijkt op die van Kacey Musgraves en het is net als die van Kacey Musgraves een stem die gemaakt is voor de moderne countrymuziek.
Het is een genre waarin het momenteel flink dringen is, maar met een stem als die van Aubrie Sellers en het vermogen om met rauwe gitaren buiten de lijntjes te kleuren, heeft de voltallige concurrentie al heel snel het nakijken. Topplaat. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Aubrie Sellers - New City Blues - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
Aubrie Sellers is de dochter van countryster Lee-Ann Womack en songwriter Jason Sellers. Ze werd in 1991 geboren in Nashville, Tennessee, en kreeg de countrymuziek met de paplepel ingegoten.
Toen ze zelf muziek wilde gaan maken kon ze uiteraard profiteren van de netwerken van haar ouders en werd ze gekoppeld aan producer Frank Liddle, die ook de stiefvader is van haar vader.
Het zijn niet direct ingrediënten voor het type rootsplaat waar wij hier in Europa van houden, al werkte Frank Liddle ook met Miranda Lambert en die wordt hier zo langzamerhand wel op de juiste waarde geschat.
Gezien de achtergrond van Aubrie Sellers is het niet zo heel gek dat haar debuut New City Blues hier tot dusver weinig aandacht krijgt, maar wat hebben we het mis! New City Blues is immers een fantastische plaat, waarop Aubrie Sellers zich schaart onder de country katjes die bij voorkeur niet zonder handschoenen moeten worden aangepakt.
De jonge Amerikaanse singer-songwriter omschrijft haar muziek zelf als “garage country”. Dat gaat misschien net wat te ver, al is de muziek van Aubrie Sellers een stuk rauwer dan de muziek die haar soort- en leeftijdgenoten in Nashville maken en ook rauwer dan de vroege platen van Gretchen Wilson en Miranda Lambert, waarmee het debuut van Aubrie Sellers zich goed laat vergelijken.
Zeker wanneer de gitaren mogen gieren maakt Aubrie Sellers op New City Blues indruk met lekker rauwe countryrock, die verraad dat in de platenkast van haar ouders niet alleen maar Nashville countryplaten zijn te vinden.
Ook in de wat meer ingetogen momenten blijft de Amerikaanse vrij makkelijk overeind en komt New City Blues dichtbij de laatste plaat van Kacey Musgraves, die vorig jaar de top 5 van mijn jaarlijstje haalde.
In muzikaal opzicht klinkt New City Blues fantastisch. Producer Frank Liddle heeft gezorgd voor een aantal topmuzikanten en het zijn muzikanten die hun instrumenten lieflijk kunnen strelen, maar de instrumenten er af en toe ook flink van langs kunnen geven, wat resulteert in een aantal lekker rauwe songs en een aantal songs die opvallen door subtiele en stemmige klanken.
Ook met de kwaliteit van de songs is echt helemaal niets mis. De eerste stapjes die Aubrie Sellers als songwriter heeft gezet zijn veelbelovend, maar uiteraard stond er ook een heel legioen gelouterde songwriters klaar om de jonge Amerikaanse bij te staan.
Over goede hulp had Aubrie Sellers natuurlijk niet te klagen, maar ze moest uiteindelijk zelf de vocalen inzingen en dat heeft ze op bijzonder overtuigende wijze gedaan. Ze beschikt over een bijzonder aangename stem, die meer dan eens lijkt op die van Kacey Musgraves en het is net als die van Kacey Musgraves een stem die gemaakt is voor de moderne countrymuziek.
Het is een genre waarin het momenteel flink dringen is, maar met een stem als die van Aubrie Sellers en het vermogen om met rauwe gitaren buiten de lijntjes te kleuren, heeft de voltallige concurrentie al heel snel het nakijken. Topplaat. Erwin Zijleman
Audrey Hobert - Who's the Clown? (2025)
0
geplaatst: 20 augustus 2025, 12:42 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Audrey Hobert - Who’s The Clown? - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Review: Audrey Hobert - Who’s The Clown?
Het is druk binnen de popscene van het moment, zeker wanneer het gaat om jonge en vrouwelijke popzangeressen, maar nieuwkomer Audrey Hobert laat op haar eerste album horen dat ze een plekje in de spotlights verdient
Iedereen die de afgelopen maanden heeft opgelet hoorde al een aantal leuke singles van Audrey Hobert. De Amerikaanse muzikante heeft deze week haar debuutalbum uitgebracht en Who’s The Clown? maakt de belofte van de singles wat mij betreft waar. Audrey Hobert schreef mee aan een aantal songs van een zeer beroemde jeugdvriendin, maar heeft ook voor zichzelf een aantal uitstekende songs geschreven. Het zijn songs die passen binnen het brede palet van de hedendaagse popmuziek, maar de muzikante uit Los Angeles is ook voldoende eigenzinnig in haar songs en in haar teksten. Al met al vind ik Audrey Hobert zeker een aanwinst voor de popmuziek van het moment.
Audrey Hobert schreef toen ze een jaar of tien was samen met haar beste vriendin op de basisschool haar eerste song. Het leek er vervolgens lange tijd op dat ze zich zou ontwikkelen tot schrijver en ze zette ook een aantal serieuze stappen op dit terrein, maar vorig jaar schreef ze met dezelfde schoolvriendin wederom een aantal songs.
Op zich misschien een weinig aansprekend verhaal, maar deze schoolvriendin is niemand minder dan Gracie Abrams en de betreffende songs kwamen terecht op het album The Secret Of Us, waarmee Gracie Abrams definitief en volkomen terecht een wereldster werd. Gracie Abrams hielp haar oude schoolvriendin vervolgens aan een platencontract, wat deze week het debuutalbum van Audrey Hobert oplevert.
De Amerikaanse muzikante begon na het opzeggen van haar baan als tekstschrijver voor comedy series direct aan het schrijven van songs en dat ging haar makkelijk af. Aan Who’s The Clown? ging een drietal hele leuke singles vooraf, waardoor ik zeker nieuwsgierig was naar het debuutalbum van Audrey Hobert.
Aan de andere kant vroeg ik me ook af of we nog wel behoefte hebben aan een volgende jonge vrouwelijke popster in een inmiddels overvol genre met heel veel zangeressen die de grauwe middelmaat niet ontstijgen en een inmiddels ook behoorlijk breed bezette top. Na beluistering van Who’s The Clown? kan ik concluderen dat Audrey Hobert de grauwe middelmaat verrassend makkelijk ontstijgt, maar ik durf nog niet te voorspellen of ze zich uiteindelijk kan scharen onder de groten in het genre en naast haar schoolvriendin Gracie Abrams.
Hiervoor is naast talent immers een hoop geluk en toeval nodig en dat laat zich moeilijk voorspellen. Over talent heeft Audrey Hobert echter niet te klagen. Op Who’s The Clown? laat de muzikante uit Los Angeles horen dat ze een prima songwriter is. Het debuutalbum van Audrey Hobert bevat een flink aantal aansprekende songs en het zijn bovendien songs die een aangename variatie laten horen.
Ze schrijft bovendien geestige teksten, die laten horen dat ze geschoold is als tekstschrijver. Ook in de songs van Audrey Hobert hoor ik de originaliteit die ik vaak mis bij de popsterren van het moment. Het zorgt er voor dat de songs van de muzikante uit Los Angeles direct opvallen en in de meeste gevallen in zeer positieve zin.
Who’s The Clown? klinkt ook in muzikaal opzicht fris en is knap geproduceerd door Ricky Gourmet, die in het zadel is geholpen door niemand minder Finneas, in wiens band hij speelt, en op het debuutalbum van Audrey Hobert laat horen dat hem een mooie toekomst als producer wacht.
De songs, de muziek en de productie maken van het debuutalbum van Audrey Hobert al een opvallend en interessant album, maar ze beschikt ook nog eens over een prima stem, die het eigenzinnige karakter van haar songs nog wat verder versterkt. Al met al ben ik zeer te spreken over Who’s The Clown? van Audrey Hobert.
Er zijn de afgelopen jaren misschien wat teveel albums van jonge vrouwelijke muzikanten verschenen, zeker in het genre waarin Audrey Hobert opereert, maar ondanks het feit dat haar debuutalbum flarden van zo ongeveer alle grote popsterren van het moment laat horen, voegt Who’s The Clown? wat mij betreft zeker wat toe aan alles dat er al is. Dat je ook nog eens een hoop plezier kunt hebben aan de teksten van de Amerikaanse muzikanten is de kers op de taart. Zeker niet laten liggen dit album, wanneer je van pop houdt tenminste. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Review: Audrey Hobert - Who’s The Clown? - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Review: Audrey Hobert - Who’s The Clown?
Het is druk binnen de popscene van het moment, zeker wanneer het gaat om jonge en vrouwelijke popzangeressen, maar nieuwkomer Audrey Hobert laat op haar eerste album horen dat ze een plekje in de spotlights verdient
Iedereen die de afgelopen maanden heeft opgelet hoorde al een aantal leuke singles van Audrey Hobert. De Amerikaanse muzikante heeft deze week haar debuutalbum uitgebracht en Who’s The Clown? maakt de belofte van de singles wat mij betreft waar. Audrey Hobert schreef mee aan een aantal songs van een zeer beroemde jeugdvriendin, maar heeft ook voor zichzelf een aantal uitstekende songs geschreven. Het zijn songs die passen binnen het brede palet van de hedendaagse popmuziek, maar de muzikante uit Los Angeles is ook voldoende eigenzinnig in haar songs en in haar teksten. Al met al vind ik Audrey Hobert zeker een aanwinst voor de popmuziek van het moment.
Audrey Hobert schreef toen ze een jaar of tien was samen met haar beste vriendin op de basisschool haar eerste song. Het leek er vervolgens lange tijd op dat ze zich zou ontwikkelen tot schrijver en ze zette ook een aantal serieuze stappen op dit terrein, maar vorig jaar schreef ze met dezelfde schoolvriendin wederom een aantal songs.
Op zich misschien een weinig aansprekend verhaal, maar deze schoolvriendin is niemand minder dan Gracie Abrams en de betreffende songs kwamen terecht op het album The Secret Of Us, waarmee Gracie Abrams definitief en volkomen terecht een wereldster werd. Gracie Abrams hielp haar oude schoolvriendin vervolgens aan een platencontract, wat deze week het debuutalbum van Audrey Hobert oplevert.
De Amerikaanse muzikante begon na het opzeggen van haar baan als tekstschrijver voor comedy series direct aan het schrijven van songs en dat ging haar makkelijk af. Aan Who’s The Clown? ging een drietal hele leuke singles vooraf, waardoor ik zeker nieuwsgierig was naar het debuutalbum van Audrey Hobert.
Aan de andere kant vroeg ik me ook af of we nog wel behoefte hebben aan een volgende jonge vrouwelijke popster in een inmiddels overvol genre met heel veel zangeressen die de grauwe middelmaat niet ontstijgen en een inmiddels ook behoorlijk breed bezette top. Na beluistering van Who’s The Clown? kan ik concluderen dat Audrey Hobert de grauwe middelmaat verrassend makkelijk ontstijgt, maar ik durf nog niet te voorspellen of ze zich uiteindelijk kan scharen onder de groten in het genre en naast haar schoolvriendin Gracie Abrams.
Hiervoor is naast talent immers een hoop geluk en toeval nodig en dat laat zich moeilijk voorspellen. Over talent heeft Audrey Hobert echter niet te klagen. Op Who’s The Clown? laat de muzikante uit Los Angeles horen dat ze een prima songwriter is. Het debuutalbum van Audrey Hobert bevat een flink aantal aansprekende songs en het zijn bovendien songs die een aangename variatie laten horen.
Ze schrijft bovendien geestige teksten, die laten horen dat ze geschoold is als tekstschrijver. Ook in de songs van Audrey Hobert hoor ik de originaliteit die ik vaak mis bij de popsterren van het moment. Het zorgt er voor dat de songs van de muzikante uit Los Angeles direct opvallen en in de meeste gevallen in zeer positieve zin.
Who’s The Clown? klinkt ook in muzikaal opzicht fris en is knap geproduceerd door Ricky Gourmet, die in het zadel is geholpen door niemand minder Finneas, in wiens band hij speelt, en op het debuutalbum van Audrey Hobert laat horen dat hem een mooie toekomst als producer wacht.
De songs, de muziek en de productie maken van het debuutalbum van Audrey Hobert al een opvallend en interessant album, maar ze beschikt ook nog eens over een prima stem, die het eigenzinnige karakter van haar songs nog wat verder versterkt. Al met al ben ik zeer te spreken over Who’s The Clown? van Audrey Hobert.
Er zijn de afgelopen jaren misschien wat teveel albums van jonge vrouwelijke muzikanten verschenen, zeker in het genre waarin Audrey Hobert opereert, maar ondanks het feit dat haar debuutalbum flarden van zo ongeveer alle grote popsterren van het moment laat horen, voegt Who’s The Clown? wat mij betreft zeker wat toe aan alles dat er al is. Dat je ook nog eens een hoop plezier kunt hebben aan de teksten van de Amerikaanse muzikanten is de kers op de taart. Zeker niet laten liggen dit album, wanneer je van pop houdt tenminste. Erwin Zijleman
August Kann - How Did All These People Get Into My Room (2019)
0
geplaatst: 29 september 2019, 19:24 uur
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: August Kann - How Did All These People Get Into My Room - dekrentenuitdepop.blogspot.com
August Kann - How Did All These People Get Into My Room
August Kann maakt op het eerste gehoor aangename maar redelijke eenvoudige folky popsongs, maar het debuut van de Noorse muzikant blijkt een echte groeiplaat
Muziek uit Noorwegen staat vaak garant voor zware en donkere klanken, maar beiden schitteren door afwezigheid op het debuut van August Kann. How Did All These People Get Into My Room staat vol met ingetogen en lichtvoetige popliedjes. Het zijn popliedjes waarbij het lekker wegdromen is, maar ondertussen steekt het veel knapper in elkaar dan je bij vluchtige beluistering zal vermoeden. August Kann laat zich op zijn debuut beïnvloeden door flink wat grote singer-songwriters uit de jaren 70, maar voorziet zijn lome en charmante popliedjes ook van eigentijdse accenten. Op het eerste gehoor kabbelt het allemaal bijzonder aangenaam voort, maar dan begint How Did All These People Get Into My Room te groeien.
Noorwegen heeft maar net iets meer dan vijf miljoen inwoners, maar heeft een zeer rijke muziekscene. Het is een muziekscene waarin meestal niet wordt gekozen voor de makkelijkste weg. De Noorse muziek die me in redelijk grote hoeveelheden wordt toegestuurd bestaat voor een belangrijk deel uit experimentele jazz of aardedonkere metal en hiernaast zijn er nog de vrouwelijke ijsprinsessen met een voorkeur voor kille of zweverige elektronica.
Dat het ook heel anders kan bewijst de Noorse singer-songwriter August Kann, die met How Did All These People Get Into My Room een bijzonder aangenaam en warm klinkend debuut heeft afgeleverd. De singer-songrwiter uit Langhus, Ski, in de buurt van Oslo, kiest op dit debuut voornamelijk voor ingetogen en folky popsongs.
Het zijn popsongs die steeds worden voorzien van een net wat ander geluid. Wanneer August Kann in het zonnige en aanstekelijke This Smells Like Paris kiest voor Afrikaans aandoende gitaarakkoorden ligt de vergelijking met Paul Simon voor de hand en dat is een vergelijking die wel vaker opduikt bij beluistering van How Did All These People Get Into My Room. Het debuut van de Noorse muzikant bevat hiernaast een aantal zeer ingetogen songs die hoorbaar geïnspireerd zijn door het werk van Nick Drake, al bekijkt August Kann het leven wel wat vaker door een roze bril.
How Did All These People Get Into My Room bevat voornamelijk ingetogen songs en het zijn songs die meestal genoeg hebben aan een relatief sobere instrumentatie. Het afwisselend door akoestische gitaar, piano, viool en subtiele percussie ingekleurde geluid is warm en smaakvol en past prachtig bij de al even warme stem van August Kann.
How Did All These People Get Into My Room is een heerlijk loom album en het is een album dat een stuk zonniger klinkt dan de meeste andere muziek uit Noorwegen, die over het algemeen wordt gedomineerd door de eindeloze Noorse winter en niet door de korte Noorse zomer. Ook August Kann heeft op How Did All These People Get Into My Room zijn melancholische momenten, maar zwaar op de hand klinkt het niet.
Het is knap hoe de Noorse muzikant steeds wat andere accenten weet te leggen in zijn op het eerste gehoor relatief eenvoudige popliedjes. De ene keer doet hij dit met fraaie vioolklanken, de volgende keer met een prachtig invallende vrouwenstem of met verrassende gitaarakkoorden. Ook in vocaal opzicht is How Did All These People Get Into My Room een veelzijdig album. August Kann kan zowel fluisteren, maar kan zijn songs ook extra lading geven door zijn kopstem in te zetten of juist net wat lager te zingen.
Het levert een album op dat aan de ene kant is te karakteriseren als tijdloos, maar How Did All These People Get Into My Room van August Kann heeft ook iets eigentijds en eigenzinnigs. Het debuut van de Noorse muzikant vond ik in eerste instantie vooral een aardig album voor op de achtergrond, maar inmiddels dringen de songs op How Did All These People Get Into My Room zich stuk voor stuk op en vind ik het debuut van August Kann beter en beter worden. Het is een debuut dat weer een net wat ander geluid toevoegt aan de boeiende Noorse muziekscene en voor de afwisseling eens licht verteerbaar is. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: August Kann - How Did All These People Get Into My Room - dekrentenuitdepop.blogspot.com
August Kann - How Did All These People Get Into My Room
August Kann maakt op het eerste gehoor aangename maar redelijke eenvoudige folky popsongs, maar het debuut van de Noorse muzikant blijkt een echte groeiplaat
Muziek uit Noorwegen staat vaak garant voor zware en donkere klanken, maar beiden schitteren door afwezigheid op het debuut van August Kann. How Did All These People Get Into My Room staat vol met ingetogen en lichtvoetige popliedjes. Het zijn popliedjes waarbij het lekker wegdromen is, maar ondertussen steekt het veel knapper in elkaar dan je bij vluchtige beluistering zal vermoeden. August Kann laat zich op zijn debuut beïnvloeden door flink wat grote singer-songwriters uit de jaren 70, maar voorziet zijn lome en charmante popliedjes ook van eigentijdse accenten. Op het eerste gehoor kabbelt het allemaal bijzonder aangenaam voort, maar dan begint How Did All These People Get Into My Room te groeien.
Noorwegen heeft maar net iets meer dan vijf miljoen inwoners, maar heeft een zeer rijke muziekscene. Het is een muziekscene waarin meestal niet wordt gekozen voor de makkelijkste weg. De Noorse muziek die me in redelijk grote hoeveelheden wordt toegestuurd bestaat voor een belangrijk deel uit experimentele jazz of aardedonkere metal en hiernaast zijn er nog de vrouwelijke ijsprinsessen met een voorkeur voor kille of zweverige elektronica.
Dat het ook heel anders kan bewijst de Noorse singer-songwriter August Kann, die met How Did All These People Get Into My Room een bijzonder aangenaam en warm klinkend debuut heeft afgeleverd. De singer-songrwiter uit Langhus, Ski, in de buurt van Oslo, kiest op dit debuut voornamelijk voor ingetogen en folky popsongs.
Het zijn popsongs die steeds worden voorzien van een net wat ander geluid. Wanneer August Kann in het zonnige en aanstekelijke This Smells Like Paris kiest voor Afrikaans aandoende gitaarakkoorden ligt de vergelijking met Paul Simon voor de hand en dat is een vergelijking die wel vaker opduikt bij beluistering van How Did All These People Get Into My Room. Het debuut van de Noorse muzikant bevat hiernaast een aantal zeer ingetogen songs die hoorbaar geïnspireerd zijn door het werk van Nick Drake, al bekijkt August Kann het leven wel wat vaker door een roze bril.
How Did All These People Get Into My Room bevat voornamelijk ingetogen songs en het zijn songs die meestal genoeg hebben aan een relatief sobere instrumentatie. Het afwisselend door akoestische gitaar, piano, viool en subtiele percussie ingekleurde geluid is warm en smaakvol en past prachtig bij de al even warme stem van August Kann.
How Did All These People Get Into My Room is een heerlijk loom album en het is een album dat een stuk zonniger klinkt dan de meeste andere muziek uit Noorwegen, die over het algemeen wordt gedomineerd door de eindeloze Noorse winter en niet door de korte Noorse zomer. Ook August Kann heeft op How Did All These People Get Into My Room zijn melancholische momenten, maar zwaar op de hand klinkt het niet.
Het is knap hoe de Noorse muzikant steeds wat andere accenten weet te leggen in zijn op het eerste gehoor relatief eenvoudige popliedjes. De ene keer doet hij dit met fraaie vioolklanken, de volgende keer met een prachtig invallende vrouwenstem of met verrassende gitaarakkoorden. Ook in vocaal opzicht is How Did All These People Get Into My Room een veelzijdig album. August Kann kan zowel fluisteren, maar kan zijn songs ook extra lading geven door zijn kopstem in te zetten of juist net wat lager te zingen.
Het levert een album op dat aan de ene kant is te karakteriseren als tijdloos, maar How Did All These People Get Into My Room van August Kann heeft ook iets eigentijds en eigenzinnigs. Het debuut van de Noorse muzikant vond ik in eerste instantie vooral een aardig album voor op de achtergrond, maar inmiddels dringen de songs op How Did All These People Get Into My Room zich stuk voor stuk op en vind ik het debuut van August Kann beter en beter worden. Het is een debuut dat weer een net wat ander geluid toevoegt aan de boeiende Noorse muziekscene en voor de afwisseling eens licht verteerbaar is. Erwin Zijleman
AURORA - What Happened to the Heart? (2024)
0
geplaatst: 12 juni 2024, 12:48 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: AUROA - What Happened To The Heart? - dekrentenuitdepop.blogspot.com
AUROA - What Happened To The Heart?
AURORA is op haar nieuwe album What Happened To The Heart? goed voor ruim een uur muziek en in dat uur komt zoveel voorbij dat het je duizelt, maar de Noorse muzikante overtuigt ook met bijzondere muziek
What Happened To The Heart? is mijn eerste kennismaking met de muziek van AURORA. Het is een overweldigende kennismaking, want de muziek van de muzikante uit Stavanger kan op haar nieuwe album alle kanten op. AURORA kan op haar nieuwe album klinken als een gelouterde popster, maar ook als een duistere Scandinavische ijsprinses, als een getergde folkie of als een muzikante die er stevig op los experimenteert. Het was bij eerste beluistering zeker even wennen, maar hoe vaker ik naar What Happened To The Heart? luister, hoe meer in onder de indruk ben van de veelzijdige muziek en zeker ook van de fantastische stem van de bijzondere Noorse muzikante AURORA.
De Noorse muzikante AURORA heeft inmiddels een handvol albums op haar naam staan, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik tot voor kort nog nooit naar haar muziek had geluisterd. Waarom dat zo is weet ik niet precies, maar ik ging er tot voor kort van uit dat AURORA wat eenzijdige, eendimensionale en over het algemeen nogal bombastische elektronische popmuziek maakte.
Nieuwsgierig geworden door de bijna zonder uitzondering zeer lovende recensies voor haar nieuwe album What Happened To The Heart? heb ik het toch een keer geprobeerd met de muziek van AURORA, waarna ik al snel kon concluderen dat haar muziek niet eenzijdig of eendimensionaal is en ook zeker niet is te omschrijven als bombastische elektronische popmuziek.
AURORA is het alter ego van de uit Stavanger afkomstige Aurora Aksnes, die als tiener al haar eerste muziek uitbracht. Haar vorige albums ken ik nog niet, maar de zeer lovende recensies voor What Happened To The Heart? begrijp ik inmiddels volledig. Op haar nieuwe album maakte de Noorse muzikante incidenteel nogal stevig aangezette popsongs, maar ze kan ook uit de voeten met juist hele kleine en intieme popsongs.
Stevig aangezette popsongs zijn er momenteel in overvloed en vind ik over het algemeen niet zo interessant, maar de popsongs van AURORA hebben iets bijzonders. Het is het bijzondere dat ik ook hoor in de songs van Lorde, die iets uit andere windstreken toevoegt aan haar songs. Dat doet AURORA ook, want haar songs hebben iets typisch Scandinavisch. De zang heeft vaak een wat onderkoeld karakter en dat komt ook terug in de muziek op het album.
De stem van AURORA is overigens een bijzonder sterk wapen en dat wordt dan ook volledig ingezet op What Happened To The Heart?, waarop de stem van de Noorse muzikante vaak in meerdere lagen uit de speakers komt. Hoe mooi de stem van AURORA is hoor je nog wat beter in de meer ingetogen en intieme songs op het album, waarin de muzikante uit Stavanger ook laat horen dat ze over een enorm bereik beschikt.
De kleiner uitgevoerde popsongs op het album hebben mijn voorkeur, maar ook als AURORA wat meer uitpakt is er heel veel te horen in haar muziek. Ook als de Noorse muzikante schijnbaar kiest voor toegankelijke popsongs gebeurt er in muzikaal opzicht van alles en ook in vocaal opzicht laat AURORA veel meer horen dan de meeste van haar concurrenten.
What Happened To The Heart? bevat maar liefst zestien tracks en meer dan een uur muziek en in dat uur schiet het alle kanten op. Het ene moment is de muziek teruggebracht tot de essentie en voel je hooguit een zwoel briesje, het volgende moment pakt de Noorse muzikante in alle opzichten flink uit en trekt een zware storm over.
Intieme folk met een tokkelende gitaar loopt moeiteloos over in met een batterij synths flink vol ingekleurde pop en weer terug en op een of andere manier klinkt het in de songs van AURORA volkomen logisch, ook als ze je opeens de dansvloer op trekt. De fluisterzachte songs doen wel wat denken aan Billie Eilish, maar een paar noten later is AURORA een Scandinavische ijsprinses, die je een donker bos in sleurt, waarna ze zomaar kan verrassen met Mediterrane of oriëntaalse invloeden of een flinke dosis Kate Bush. Het is veel, heel veel zelfs, maar uiteindelijk valt bijna alles op zijn plek. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: AUROA - What Happened To The Heart? - dekrentenuitdepop.blogspot.com
AUROA - What Happened To The Heart?
AURORA is op haar nieuwe album What Happened To The Heart? goed voor ruim een uur muziek en in dat uur komt zoveel voorbij dat het je duizelt, maar de Noorse muzikante overtuigt ook met bijzondere muziek
What Happened To The Heart? is mijn eerste kennismaking met de muziek van AURORA. Het is een overweldigende kennismaking, want de muziek van de muzikante uit Stavanger kan op haar nieuwe album alle kanten op. AURORA kan op haar nieuwe album klinken als een gelouterde popster, maar ook als een duistere Scandinavische ijsprinses, als een getergde folkie of als een muzikante die er stevig op los experimenteert. Het was bij eerste beluistering zeker even wennen, maar hoe vaker ik naar What Happened To The Heart? luister, hoe meer in onder de indruk ben van de veelzijdige muziek en zeker ook van de fantastische stem van de bijzondere Noorse muzikante AURORA.
De Noorse muzikante AURORA heeft inmiddels een handvol albums op haar naam staan, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik tot voor kort nog nooit naar haar muziek had geluisterd. Waarom dat zo is weet ik niet precies, maar ik ging er tot voor kort van uit dat AURORA wat eenzijdige, eendimensionale en over het algemeen nogal bombastische elektronische popmuziek maakte.
Nieuwsgierig geworden door de bijna zonder uitzondering zeer lovende recensies voor haar nieuwe album What Happened To The Heart? heb ik het toch een keer geprobeerd met de muziek van AURORA, waarna ik al snel kon concluderen dat haar muziek niet eenzijdig of eendimensionaal is en ook zeker niet is te omschrijven als bombastische elektronische popmuziek.
AURORA is het alter ego van de uit Stavanger afkomstige Aurora Aksnes, die als tiener al haar eerste muziek uitbracht. Haar vorige albums ken ik nog niet, maar de zeer lovende recensies voor What Happened To The Heart? begrijp ik inmiddels volledig. Op haar nieuwe album maakte de Noorse muzikante incidenteel nogal stevig aangezette popsongs, maar ze kan ook uit de voeten met juist hele kleine en intieme popsongs.
Stevig aangezette popsongs zijn er momenteel in overvloed en vind ik over het algemeen niet zo interessant, maar de popsongs van AURORA hebben iets bijzonders. Het is het bijzondere dat ik ook hoor in de songs van Lorde, die iets uit andere windstreken toevoegt aan haar songs. Dat doet AURORA ook, want haar songs hebben iets typisch Scandinavisch. De zang heeft vaak een wat onderkoeld karakter en dat komt ook terug in de muziek op het album.
De stem van AURORA is overigens een bijzonder sterk wapen en dat wordt dan ook volledig ingezet op What Happened To The Heart?, waarop de stem van de Noorse muzikante vaak in meerdere lagen uit de speakers komt. Hoe mooi de stem van AURORA is hoor je nog wat beter in de meer ingetogen en intieme songs op het album, waarin de muzikante uit Stavanger ook laat horen dat ze over een enorm bereik beschikt.
De kleiner uitgevoerde popsongs op het album hebben mijn voorkeur, maar ook als AURORA wat meer uitpakt is er heel veel te horen in haar muziek. Ook als de Noorse muzikante schijnbaar kiest voor toegankelijke popsongs gebeurt er in muzikaal opzicht van alles en ook in vocaal opzicht laat AURORA veel meer horen dan de meeste van haar concurrenten.
What Happened To The Heart? bevat maar liefst zestien tracks en meer dan een uur muziek en in dat uur schiet het alle kanten op. Het ene moment is de muziek teruggebracht tot de essentie en voel je hooguit een zwoel briesje, het volgende moment pakt de Noorse muzikante in alle opzichten flink uit en trekt een zware storm over.
Intieme folk met een tokkelende gitaar loopt moeiteloos over in met een batterij synths flink vol ingekleurde pop en weer terug en op een of andere manier klinkt het in de songs van AURORA volkomen logisch, ook als ze je opeens de dansvloer op trekt. De fluisterzachte songs doen wel wat denken aan Billie Eilish, maar een paar noten later is AURORA een Scandinavische ijsprinses, die je een donker bos in sleurt, waarna ze zomaar kan verrassen met Mediterrane of oriëntaalse invloeden of een flinke dosis Kate Bush. Het is veel, heel veel zelfs, maar uiteindelijk valt bijna alles op zijn plek. Erwin Zijleman
Avec - Heaven / Hell (2018)
0
geplaatst: 20 september 2018, 20:29 uur
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: AVEC - Heaven/Hell - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Oostenrijkse singer-songwriter was hooguit een belofte, maar is de belofte opeens ver voorbij
Op haar debuut hoorde ik twee jaar geleden hooguit wat aardige dingen, maar wat heeft AVEC nu een goede plaat gemaakt. De Oostenrijkse singer-songwriter zingt opeens fantastisch en verrast niet alleen met popliedjes vol melancholie, maar ook met heerlijk zonnige popliedjes en met popliedjes vol avontuur en verrassing. Het zijn popliedjes die direct memorabel klinken en een flinke boost krijgen door de geweldige productie van de Ier Tommy McLaughlin, die prachtig werk heeft afgeleverd. En Heaven/Hell wordt echt alleen maar mooier en indrukwekkender.
Oostenrijk associeer ik niet direct met goede popmuziek, maar als ik flink in het geheugen graaf komen natuurlijk wel de prachtplaten van Soap & Skin boven drijven.
Het is al heel lang stil rond het alter ego van Anja Plaschg (naar verluid verschijnt later dit jaar dan eindelijk een nieuwe plaat na een aantal jaren die werden gevuld met acteerwerk), dus er is ruimte voor ander Oostenrijks talent.
De leegte die Soap & Skin is achtergelaten wordt deels opgevuld door AVEC. Het alter ego van de 23 jaar oude Miriam Hufnagl debuteerde twee jaar geleden met een ingetogen plaat vol melancholie. Misschien nog niet zo donker als de muziek van haar landgenote Soap & Skin, maar dat AVEC het leven niet door een roze bril bekijkt werd snel duidelijk.
Het debuut van de Oostenrijkse singer-songwriter viel me wel op door een bijzondere stem en een goed gevoel voor popliedjes die iets met je doen, maar uiteindelijk stak de plaat wat mij betreft niet voldoende boven het maaiveld uit. Het onlangs verschenen Heaven/Hell doet dat wel.
Ook op haar nieuwe plaat valt AVEC op met een bijzondere stem en maakt ze popliedjes vol gevoel en melancholie, maar dit keer is er meer. Veel meer. Openingstrack Love is vrijwel onmiddellijk een memorabel popliedje en het is er voor de afwisseling eens een om vrolijk van te worden. AVEC klonk op haar debuut nog wat meisjesachtig en onvast, maar op Heaven/Hell is de Oostenrijkse muzikante veel beter gaan zingen. Dit is gelukkig niet ten koste gegaan van het bijzondere geluid, waarmee Miriam Hufnagl aansluiting vindt bij soortgenoten als Birdy en Lorde.
Heaven/Hell opent zoals gezegd verrassend opgewerkt en de plaat bevat meer tracks die zonnestralen de ruimte geven. AVEC is haar melancholische inslag zeker niet kwijtgeraakt en contrasteert de zonnigere klanken vaak met wat donkere wolken in de expliciete teksten en in haar zang. De melancholie keert volledig terug in de uiterst ingetogen en meer folkie songs op de plaat. Ook bij beluistering van deze songs valt op dat de Oostenrijkse muzikanten beter is gaan zingen en dat haar songs dieper graven.
Heaven/Hell werd opgenomen in Ierland in de studio van Tommy McLaughlin, die de plaat ook produceerde. Het zei me niet direct iets, maar de Ier werkte in het verleden met onder andere Villagers, SOAK en Hannah Peel). Met de nieuwe plaat van AVEC heeft de Ierse producer een kunststukje afgeleverd. Alles klinkt even mooi en aanstekelijk, waarbij elektronica en organische klanken mooi samen vloeien, maar de muziek van AVEC klinkt ook avontuurlijk en sluit bovendien prachtig aan bij haar mooie stem.
Het heeft er voor gezorgd dat ik flink van deze plaat ben gaan houden en vooralsnog wordt Heaven/Hell me alleen maar dierbaarder. Echt veel te mooi en bijzonder om te laten liggen. En stop niet bij de misschien wel erg hitgevoelige openingstracks. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: AVEC - Heaven/Hell - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Oostenrijkse singer-songwriter was hooguit een belofte, maar is de belofte opeens ver voorbij
Op haar debuut hoorde ik twee jaar geleden hooguit wat aardige dingen, maar wat heeft AVEC nu een goede plaat gemaakt. De Oostenrijkse singer-songwriter zingt opeens fantastisch en verrast niet alleen met popliedjes vol melancholie, maar ook met heerlijk zonnige popliedjes en met popliedjes vol avontuur en verrassing. Het zijn popliedjes die direct memorabel klinken en een flinke boost krijgen door de geweldige productie van de Ier Tommy McLaughlin, die prachtig werk heeft afgeleverd. En Heaven/Hell wordt echt alleen maar mooier en indrukwekkender.
Oostenrijk associeer ik niet direct met goede popmuziek, maar als ik flink in het geheugen graaf komen natuurlijk wel de prachtplaten van Soap & Skin boven drijven.
Het is al heel lang stil rond het alter ego van Anja Plaschg (naar verluid verschijnt later dit jaar dan eindelijk een nieuwe plaat na een aantal jaren die werden gevuld met acteerwerk), dus er is ruimte voor ander Oostenrijks talent.
De leegte die Soap & Skin is achtergelaten wordt deels opgevuld door AVEC. Het alter ego van de 23 jaar oude Miriam Hufnagl debuteerde twee jaar geleden met een ingetogen plaat vol melancholie. Misschien nog niet zo donker als de muziek van haar landgenote Soap & Skin, maar dat AVEC het leven niet door een roze bril bekijkt werd snel duidelijk.
Het debuut van de Oostenrijkse singer-songwriter viel me wel op door een bijzondere stem en een goed gevoel voor popliedjes die iets met je doen, maar uiteindelijk stak de plaat wat mij betreft niet voldoende boven het maaiveld uit. Het onlangs verschenen Heaven/Hell doet dat wel.
Ook op haar nieuwe plaat valt AVEC op met een bijzondere stem en maakt ze popliedjes vol gevoel en melancholie, maar dit keer is er meer. Veel meer. Openingstrack Love is vrijwel onmiddellijk een memorabel popliedje en het is er voor de afwisseling eens een om vrolijk van te worden. AVEC klonk op haar debuut nog wat meisjesachtig en onvast, maar op Heaven/Hell is de Oostenrijkse muzikante veel beter gaan zingen. Dit is gelukkig niet ten koste gegaan van het bijzondere geluid, waarmee Miriam Hufnagl aansluiting vindt bij soortgenoten als Birdy en Lorde.
Heaven/Hell opent zoals gezegd verrassend opgewerkt en de plaat bevat meer tracks die zonnestralen de ruimte geven. AVEC is haar melancholische inslag zeker niet kwijtgeraakt en contrasteert de zonnigere klanken vaak met wat donkere wolken in de expliciete teksten en in haar zang. De melancholie keert volledig terug in de uiterst ingetogen en meer folkie songs op de plaat. Ook bij beluistering van deze songs valt op dat de Oostenrijkse muzikanten beter is gaan zingen en dat haar songs dieper graven.
Heaven/Hell werd opgenomen in Ierland in de studio van Tommy McLaughlin, die de plaat ook produceerde. Het zei me niet direct iets, maar de Ier werkte in het verleden met onder andere Villagers, SOAK en Hannah Peel). Met de nieuwe plaat van AVEC heeft de Ierse producer een kunststukje afgeleverd. Alles klinkt even mooi en aanstekelijk, waarbij elektronica en organische klanken mooi samen vloeien, maar de muziek van AVEC klinkt ook avontuurlijk en sluit bovendien prachtig aan bij haar mooie stem.
Het heeft er voor gezorgd dat ik flink van deze plaat ben gaan houden en vooralsnog wordt Heaven/Hell me alleen maar dierbaarder. Echt veel te mooi en bijzonder om te laten liggen. En stop niet bij de misschien wel erg hitgevoelige openingstracks. Erwin Zijleman
Avery Anna - Breakup Over Breakfast (2024)
0
geplaatst: 8 augustus 2024, 15:30 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Avery Anna - Breakup Over Breakfast - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Avery Anna - Breakup Over Breakfast
Avery Anna werd een ster door opvallende filmpjes te plaatsen op TikTok, maar laat op haar debuutalbum Breakup Over Breakfast horen dat ze over de potentie beschikt om uit te groeien tot een countrypop ster
De jonge Amerikaanse muzikante Avery Anna laat in een aantal tracks op haar debuutalbum Breakup Over Breakfast haar liefde voor de countrymuziek horen. Gedreven door een op de klippen gelopen relatie vertolkt ze haar countrysongs met veel gevoel en maakt ze indruk. Avery Anna is ook niet vies van pop en rock die in een aantal andere tracks op het album het voortouw nemen. Dat is niet mijn favoriete soort countrypop, maar de goede momenten op Breakup Over Breakfast winnen het vrij makkelijk van de mindere momenten. De nog piepjonge Avery Anna komt nog niet in de buurt van de groten in het genre, maar laat op haar debuutalbum zeker horen dat ze er aan komt.
In mijn recensies van countrypop albums geef ik vaak aan dat een goed countrypop album wat mij betreft een album is waarop country en pop op een goede manier in balans zijn, wat naar mijn smaak betekent dat invloeden uit de country domineren en worden vergezeld door slechts een aangenaam randje pop. Breakup Over Breakfast van de Amerikaanse muzikante Avery Anna voldoet niet aan deze criteria, want de via Arizona in Nashville, Tennessee, terecht gekomen singer-songwriter heeft heel veel pop toegevoegd aan minstens een deel van haar countrysongs.
Je hoort het direct in de openingstrack en titelsong van het album, waarin invloeden uit de country absoluut een rol spelen, maar pop en rock overheersen. De pop hoor je in de stem van de jonge Amerikaanse muzikante, die afgelopen voorjaar haar twintigste verjaardag vierde. Ook de melodie en het refrein van de openingstrack van het album sluiten meer aan bij de perfecte popsong dan bij de doorleefde countrysong, terwijl de verrassend stevig aangezette gitaren de track de kant van de rock op duwen.
Het is een beproefd recept op het debuutalbum van Avery Anna, die in een aantal tracks ook wel wat dichter tegen de country aan schuurt. Ik was de naam van de jonge Amerikaanse muzikante nog niet eerder tegen gekomen, maar het verhaal van Avery Anna is een mooi verhaal. Op haar zeventiende zette ze haar eerste video’s op TikTok en trok ze de aandacht door zittend in een badkuip songs van anderen te vertolken. Keurig aangekleed overigens.
Met Breakup Over Breakfast laat Avery Anna wat mij betreft horen dat ze ook met haar eigen songs flink wat te bieden heeft. Wanneer de muzikante uit Nashville de country volledig omarmd heeft ze mij direct te pakken met fraaie zang en sterke songs, maar ook als Avery Anna de pop laat domineren in haar songs weet ze mij te overtuigen. Het is knap hoe Avery Anna met haar stem kan schakelen tussen country en pop en ook in muzikaal opzicht schakelen de songs van de Amerikaanse muzikante makkelijk tussen verschillende stijlen.
Het debuutalbum van Avery Anna is me dankzij de vele flirts met pop net wat minder dierbaar dan de countrypop albums die ik de afgelopen tijd heb besproken, maar de Amerikaanse muzikante is nog piepjong en laat desondanks veel belofte horen. Zeker in de songs met een hoog countrygehalte klinkt haar stem prachtig en verrassend doorleefd, maar ook de songs waarin de gitaren stevig zijn aangezet vermaken via een aangename Avril Lavigne vibe met een countrytwist makkelijk.
Een heftige liefdesbreuk vormde de aanleiding voor veel songs op het debuutalbum van Avery Anna en de pijn hoor je vooral in de songs met meer country dan pop, wat mij betreft een extra reden dat juist deze tracks op het debuutalbum van de muzikante uit Nashville indruk maken en in de buurt komen van al het moois dat de laatste tijd in het genre is gemaakt.
Avery Anna benadert op haar debuutalbum nog niet het niveau van een jonge collega als Megan Moroney, maar die heeft het afgelopen jaar laten horen dat het snel kan gaan. Breakup Over Breakfast is net wat te wisselvallig om een droomdebuut genoemd te mogen worden, maar het is wat mij betreft wel een album vol belofte. Ik ben in ieder geval heel benieuwd naar de volgende verrichtingen van Avery Anna en hoop dat de balans op haar volgende album doorslaat richting de country die ze een aantal keren maakt op Breakup Over Breakfast. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Avery Anna - Breakup Over Breakfast - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Avery Anna - Breakup Over Breakfast
Avery Anna werd een ster door opvallende filmpjes te plaatsen op TikTok, maar laat op haar debuutalbum Breakup Over Breakfast horen dat ze over de potentie beschikt om uit te groeien tot een countrypop ster
De jonge Amerikaanse muzikante Avery Anna laat in een aantal tracks op haar debuutalbum Breakup Over Breakfast haar liefde voor de countrymuziek horen. Gedreven door een op de klippen gelopen relatie vertolkt ze haar countrysongs met veel gevoel en maakt ze indruk. Avery Anna is ook niet vies van pop en rock die in een aantal andere tracks op het album het voortouw nemen. Dat is niet mijn favoriete soort countrypop, maar de goede momenten op Breakup Over Breakfast winnen het vrij makkelijk van de mindere momenten. De nog piepjonge Avery Anna komt nog niet in de buurt van de groten in het genre, maar laat op haar debuutalbum zeker horen dat ze er aan komt.
In mijn recensies van countrypop albums geef ik vaak aan dat een goed countrypop album wat mij betreft een album is waarop country en pop op een goede manier in balans zijn, wat naar mijn smaak betekent dat invloeden uit de country domineren en worden vergezeld door slechts een aangenaam randje pop. Breakup Over Breakfast van de Amerikaanse muzikante Avery Anna voldoet niet aan deze criteria, want de via Arizona in Nashville, Tennessee, terecht gekomen singer-songwriter heeft heel veel pop toegevoegd aan minstens een deel van haar countrysongs.
Je hoort het direct in de openingstrack en titelsong van het album, waarin invloeden uit de country absoluut een rol spelen, maar pop en rock overheersen. De pop hoor je in de stem van de jonge Amerikaanse muzikante, die afgelopen voorjaar haar twintigste verjaardag vierde. Ook de melodie en het refrein van de openingstrack van het album sluiten meer aan bij de perfecte popsong dan bij de doorleefde countrysong, terwijl de verrassend stevig aangezette gitaren de track de kant van de rock op duwen.
Het is een beproefd recept op het debuutalbum van Avery Anna, die in een aantal tracks ook wel wat dichter tegen de country aan schuurt. Ik was de naam van de jonge Amerikaanse muzikante nog niet eerder tegen gekomen, maar het verhaal van Avery Anna is een mooi verhaal. Op haar zeventiende zette ze haar eerste video’s op TikTok en trok ze de aandacht door zittend in een badkuip songs van anderen te vertolken. Keurig aangekleed overigens.
Met Breakup Over Breakfast laat Avery Anna wat mij betreft horen dat ze ook met haar eigen songs flink wat te bieden heeft. Wanneer de muzikante uit Nashville de country volledig omarmd heeft ze mij direct te pakken met fraaie zang en sterke songs, maar ook als Avery Anna de pop laat domineren in haar songs weet ze mij te overtuigen. Het is knap hoe Avery Anna met haar stem kan schakelen tussen country en pop en ook in muzikaal opzicht schakelen de songs van de Amerikaanse muzikante makkelijk tussen verschillende stijlen.
Het debuutalbum van Avery Anna is me dankzij de vele flirts met pop net wat minder dierbaar dan de countrypop albums die ik de afgelopen tijd heb besproken, maar de Amerikaanse muzikante is nog piepjong en laat desondanks veel belofte horen. Zeker in de songs met een hoog countrygehalte klinkt haar stem prachtig en verrassend doorleefd, maar ook de songs waarin de gitaren stevig zijn aangezet vermaken via een aangename Avril Lavigne vibe met een countrytwist makkelijk.
Een heftige liefdesbreuk vormde de aanleiding voor veel songs op het debuutalbum van Avery Anna en de pijn hoor je vooral in de songs met meer country dan pop, wat mij betreft een extra reden dat juist deze tracks op het debuutalbum van de muzikante uit Nashville indruk maken en in de buurt komen van al het moois dat de laatste tijd in het genre is gemaakt.
Avery Anna benadert op haar debuutalbum nog niet het niveau van een jonge collega als Megan Moroney, maar die heeft het afgelopen jaar laten horen dat het snel kan gaan. Breakup Over Breakfast is net wat te wisselvallig om een droomdebuut genoemd te mogen worden, maar het is wat mij betreft wel een album vol belofte. Ik ben in ieder geval heel benieuwd naar de volgende verrichtingen van Avery Anna en hoop dat de balans op haar volgende album doorslaat richting de country die ze een aantal keren maakt op Breakup Over Breakfast. Erwin Zijleman
Avery Anna - let go letters (2025)
0
geplaatst: 20 mei 2025, 21:15 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Avery Anna - let go letters - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Review: Avery Anna - let go letters
De jonge Amerikaanse muzikante Avery Anna leverde vorig jaar met Breakup Over Breakfast een debuutalbum vol belofte af en maakt deze belofte meer dan waar op haar echt uitstekende tweede album let go letters
Avery Anna heeft niet de tijd genomen voor haar tweede album, want nog geen jaar na haar debuutalbum is ze al weer terug met een tweede album. Het is een album waarop de nog altijd piepjonge Amerikaanse muzikante reuzenstappen zet. Op let go letters laat Avery Anna horen dat ze uit de voeten kan met bijzonder lekker in het gehoor liggende pop en rock songs, maar dat ze misschien nog wel makkelijker overtuigt in songs waarin ze opschuift richting country en countrypop. Het tweede album van Avery Anna is een album waarvoor de groten in de country en de pop zich niet zouden schamen, waardoor het alleen maar een kwestie van tijd kan zijn voor Avery Anna zelf een ster is.
De Amerikaanse muzikante Avery Anna (Rhoton) zette als tiener filmpjes op TikTok, waarop ze zittend in een badkuip songs van anderen vertolkte. Het leverde haar een verrassend groot publiek op en de basis voor een carrière in de muziek. Die carrière begon voor mij pas met het vorig jaar zomer verschenen debuutalbum van Avery Anna.
Op Breakup Over Breakfast maakte de pas twintig jaar oude muzikante uit Nashville, Tennessee, wat mij betreft indruk met een lekker in het gehoor liggende mix van country, pop en rock. In haar songs stond Avery Anna stil bij het einde van een liefdesrelatie in persoonlijke teksten en liet ze wat mij betreft ook horen dat ze een prima zangeres is.
Op Breakup Over Breakfast viel echt nog wel wat aan te merken, maar ik hoorde absoluut de belofte van de jonge Amerikaanse muzikante en voorspelde haar op basis van haar debuutalbum alvast een hele mooie toekomst in de countrypop of in de pop. Avery Anna komt verrassend snel na haar debuutalbum met een tweede album op de proppen, want deze week is haar tweede album let go letters verschenen.
De titel van het album verwijst naar de brieven die haar fans achter kunnen laten na de concerten van Avery Anna en waarin ze psychische en sociale problemen van zich af kunnen schrijven. Ik heb geen idee hoe populair Avery Anna inmiddels in de Verenigde Staten is, maar gezien de aandacht voor haar tweede album in de eerste week na de release verwacht ik niet dat ze al heel groot is.
Dat moet haast wel gaan veranderen nu, want met let go letters heeft de jonge Amerikaanse muzikante een album afgeleverd dat een heel groot publiek aan moet kunnen spreken. Op haar tweede album gaat Avery Anna verder waar haar debuutalbum Breakup Over Breakfast nog geen jaar geleden ophield, maar waar haar debuutalbum wat mij betreft vooral belofte liet horen, hoor ik op let go letters heel veel talent.
Ook op haar tweede album kan de muzikante uit Nashville uit de voeten met country, met pop en rock en met countrypop. Het album bevat een aantal zeer aanstekelijke uptempo songs, zoals de uitstekende en lekker stevige single Mr. Predictable, maar Avery Anna neemt op haar tweede album ook met grote regelmaat gas terug en schuift dat flink op richting de Amerikaanse rootsmuziek. Van mij hoeft Avery Anna niet te kiezen tussen pop, rock en country, want in alle genres kan ze uitstekend uit de voeten.
Ik was vorig jaar al gecharmeerd van de zang van de Amerikaanse muzikante, maar op haar tweede album is ze veel beter gaan zingen. In de uptempo tracks zingt Avery Anna met lekker veel power, maar ze zingt nog veel beter in de meer ingetogen songs en passages, waarin ze ook veel gevoel legt in haar stem. De uitersten liggen best veel uit elkaar op let go letters, maar de stem van Avery Anna is de verbindende factor.
Liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek moeten misschien even wennen aan de popsongs waarmee het album opent, terwijl liefhebbers van pop het tweede deel van het album misschien net wat te veel country vinden, maar liefhebbers van beide genres, zoals ik, vinden op let go letters van Avery Anna echt heel veel moois.
Het doet me af en toe wel wat denken aan de muziek van Megan Moroney, die twee jaar achter elkaar de top 5 van mijn jaarlijstje haalde. Het zou me niet verbazen als het tweede album van Avery Anna dit jaar een hoge notering gaat halen in mijn jaarlijstje, want let go letters is echt een ijzersterk album. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Review: Avery Anna - let go letters - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Review: Avery Anna - let go letters
De jonge Amerikaanse muzikante Avery Anna leverde vorig jaar met Breakup Over Breakfast een debuutalbum vol belofte af en maakt deze belofte meer dan waar op haar echt uitstekende tweede album let go letters
Avery Anna heeft niet de tijd genomen voor haar tweede album, want nog geen jaar na haar debuutalbum is ze al weer terug met een tweede album. Het is een album waarop de nog altijd piepjonge Amerikaanse muzikante reuzenstappen zet. Op let go letters laat Avery Anna horen dat ze uit de voeten kan met bijzonder lekker in het gehoor liggende pop en rock songs, maar dat ze misschien nog wel makkelijker overtuigt in songs waarin ze opschuift richting country en countrypop. Het tweede album van Avery Anna is een album waarvoor de groten in de country en de pop zich niet zouden schamen, waardoor het alleen maar een kwestie van tijd kan zijn voor Avery Anna zelf een ster is.
De Amerikaanse muzikante Avery Anna (Rhoton) zette als tiener filmpjes op TikTok, waarop ze zittend in een badkuip songs van anderen vertolkte. Het leverde haar een verrassend groot publiek op en de basis voor een carrière in de muziek. Die carrière begon voor mij pas met het vorig jaar zomer verschenen debuutalbum van Avery Anna.
Op Breakup Over Breakfast maakte de pas twintig jaar oude muzikante uit Nashville, Tennessee, wat mij betreft indruk met een lekker in het gehoor liggende mix van country, pop en rock. In haar songs stond Avery Anna stil bij het einde van een liefdesrelatie in persoonlijke teksten en liet ze wat mij betreft ook horen dat ze een prima zangeres is.
Op Breakup Over Breakfast viel echt nog wel wat aan te merken, maar ik hoorde absoluut de belofte van de jonge Amerikaanse muzikante en voorspelde haar op basis van haar debuutalbum alvast een hele mooie toekomst in de countrypop of in de pop. Avery Anna komt verrassend snel na haar debuutalbum met een tweede album op de proppen, want deze week is haar tweede album let go letters verschenen.
De titel van het album verwijst naar de brieven die haar fans achter kunnen laten na de concerten van Avery Anna en waarin ze psychische en sociale problemen van zich af kunnen schrijven. Ik heb geen idee hoe populair Avery Anna inmiddels in de Verenigde Staten is, maar gezien de aandacht voor haar tweede album in de eerste week na de release verwacht ik niet dat ze al heel groot is.
Dat moet haast wel gaan veranderen nu, want met let go letters heeft de jonge Amerikaanse muzikante een album afgeleverd dat een heel groot publiek aan moet kunnen spreken. Op haar tweede album gaat Avery Anna verder waar haar debuutalbum Breakup Over Breakfast nog geen jaar geleden ophield, maar waar haar debuutalbum wat mij betreft vooral belofte liet horen, hoor ik op let go letters heel veel talent.
Ook op haar tweede album kan de muzikante uit Nashville uit de voeten met country, met pop en rock en met countrypop. Het album bevat een aantal zeer aanstekelijke uptempo songs, zoals de uitstekende en lekker stevige single Mr. Predictable, maar Avery Anna neemt op haar tweede album ook met grote regelmaat gas terug en schuift dat flink op richting de Amerikaanse rootsmuziek. Van mij hoeft Avery Anna niet te kiezen tussen pop, rock en country, want in alle genres kan ze uitstekend uit de voeten.
Ik was vorig jaar al gecharmeerd van de zang van de Amerikaanse muzikante, maar op haar tweede album is ze veel beter gaan zingen. In de uptempo tracks zingt Avery Anna met lekker veel power, maar ze zingt nog veel beter in de meer ingetogen songs en passages, waarin ze ook veel gevoel legt in haar stem. De uitersten liggen best veel uit elkaar op let go letters, maar de stem van Avery Anna is de verbindende factor.
Liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek moeten misschien even wennen aan de popsongs waarmee het album opent, terwijl liefhebbers van pop het tweede deel van het album misschien net wat te veel country vinden, maar liefhebbers van beide genres, zoals ik, vinden op let go letters van Avery Anna echt heel veel moois.
Het doet me af en toe wel wat denken aan de muziek van Megan Moroney, die twee jaar achter elkaar de top 5 van mijn jaarlijstje haalde. Het zou me niet verbazen als het tweede album van Avery Anna dit jaar een hoge notering gaat halen in mijn jaarlijstje, want let go letters is echt een ijzersterk album. Erwin Zijleman
Avery Friedman - New Thing (2025)
0
geplaatst: 21 april 2025, 10:25 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Avery Friedman - New Thing - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Review: Avery Friedman - New Thing
Het valt niet mee om nog op te vallen in de indierock scene van het moment, maar de Amerikaanse muzikante Avery Friedman doet het op overtuigende wijze op haar uitstekende debuutalbum New Thing
Avery Friedman schrijft naar verluidt pas een jaar of twee songs, maar dat is niet te horen op haar deze week verschenen debuutalbum. Op dit album staan immers een aantal direct memorabele rocksongs en ook nog een aantal songs die wat dieper graven. New Thing is een indierock album, maar de muziek en de songs van Avery Friedman beperken zich niet tot de geijkte patronen. In muzikaal opzicht heeft de muzikante uit Brooklyn een interessant album afgeleverd en ook de songs op het album springen er wat mij betreft uit. Avery Friedman beschikt ook nog eens over een mooie stem, waardoor New Thing alle ingrediënten van een zeer geslaagd debuutalbum bevat.
Ik krijg bijna dagelijks nieuwe muziek toegestuurd en kan onmogelijk met volledige aandacht naar alles luisteren. Een album van een onbekende band of muzikant(e) zal bij mij daarom onmiddellijk de juiste snaar moeten raken om niet op de grote stapel terecht te komen, wat helaas het lot is van de meeste nieuwe muziek die ik krijg toegestuurd.
Dat onmiddellijk raken van de juiste snaar lukte de Amerikaanse muzikante Avery Friedman een paar weken geleden. Haar single New Thing vond ik direct prachtig, waarna ook de rest van haar debuutalbum me snel wist te overtuigen. New Thing is de titeltrack van het deze week verschenen debuutalbum van de muzikante uit Brooklyn, New York. Het is de track die mij een paar weken geleden onmiddellijk wist te overtuigen en ik vind het nog steeds een prachtsong.
Het is een track met bijzonder mooi, veelkleurig en melodieus gitaarwerk, dat hier en daar prachtig ontspoort en een bijzondere spanning opbouwt. Het is bovendien een indierock song die direct memorabel klinkt en zomaar kan uitgroeien tot een song die je over tien jaar nog steeds koestert. Het is ook nog eens een song die opvalt door de mooie en aangenaam dromerige stem van Avery Friedman, die fraai contrasteert met de gruizige gitaren.
New Thing is de beste track op het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante, maar de andere songs doen er niet veel voor onder. Het debuutalbum van Avery Friedman duurt slechts een kleine dertig minuten, maar het is wat mij betreft genoeg om haar uit te roepen tot grote belofte voor de toekomst.
New Thing is een album dat past in het hokje indierock, maar de muzikante uit Brooklyn maakt zeker geen dertien in een dozijn indierock. De muziek op New Thing wordt gedragen door een degelijk spelende ritmesectie en een subtiel laagje keyboards, maar de gitaren eisen de hoofdrol op in het geluid van Avery Friedman. De gitaren klinken af en toe lekker ruw en gruizig, maar het gitaarwerk op het album kan ook subtieler en folky zijn en is bovendien verrassend veelzijdig .
Het zorgt er voor dat New Thing een veelkleurig album is en dat hoor je op een debuutalbum niet heel vaak. Die variatie is een verstandige keuze, want het biedt Avery Friedman de mogelijkheid om te schitteren als zangeres. In de wat stevigere songs blijft de Amerikaanse muzikante makkelijk overeind met haar wat dromerige stem, maar ik vind de zang nog mooier in de wat meer ingetogen songs, waarin Avery Friedman prachtig fluisterzacht kan zingen.
De muzikante uit Brooklyn opereert in een genre waarin het echt ongelooflijk dringen is en maakt muziek zoals die veel vaker wordt gemaakt, maar het debuutalbum van Avery Friedman heeft wat mij betreft iets bijzonders. Op New Thing slaagt ze er wat mij betreft in om met een aantal direct memorabele rocksongs op de proppen te komen, maar durft ze ook buiten de lijntjes te kleuren, wat het album interessanter maakt dan de meeste andere albums in het genre en zeker die van nieuwkomers, die toch vaak voortborduren op alles dat er al is.
Ik durf Avery Friedman daarom absoluut een mooie toekomst te voorspellen. Daarvoor moet ze wel een beetje geluk hebben en opgepikt worden door grote spelers als Pitchfork. Dat is deze week nog niet het geval, maar de hoge kwaliteit van dit debuutalbum moet uiteindelijk boven komen drijven. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Review: Avery Friedman - New Thing - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Review: Avery Friedman - New Thing
Het valt niet mee om nog op te vallen in de indierock scene van het moment, maar de Amerikaanse muzikante Avery Friedman doet het op overtuigende wijze op haar uitstekende debuutalbum New Thing
Avery Friedman schrijft naar verluidt pas een jaar of twee songs, maar dat is niet te horen op haar deze week verschenen debuutalbum. Op dit album staan immers een aantal direct memorabele rocksongs en ook nog een aantal songs die wat dieper graven. New Thing is een indierock album, maar de muziek en de songs van Avery Friedman beperken zich niet tot de geijkte patronen. In muzikaal opzicht heeft de muzikante uit Brooklyn een interessant album afgeleverd en ook de songs op het album springen er wat mij betreft uit. Avery Friedman beschikt ook nog eens over een mooie stem, waardoor New Thing alle ingrediënten van een zeer geslaagd debuutalbum bevat.
Ik krijg bijna dagelijks nieuwe muziek toegestuurd en kan onmogelijk met volledige aandacht naar alles luisteren. Een album van een onbekende band of muzikant(e) zal bij mij daarom onmiddellijk de juiste snaar moeten raken om niet op de grote stapel terecht te komen, wat helaas het lot is van de meeste nieuwe muziek die ik krijg toegestuurd.
Dat onmiddellijk raken van de juiste snaar lukte de Amerikaanse muzikante Avery Friedman een paar weken geleden. Haar single New Thing vond ik direct prachtig, waarna ook de rest van haar debuutalbum me snel wist te overtuigen. New Thing is de titeltrack van het deze week verschenen debuutalbum van de muzikante uit Brooklyn, New York. Het is de track die mij een paar weken geleden onmiddellijk wist te overtuigen en ik vind het nog steeds een prachtsong.
Het is een track met bijzonder mooi, veelkleurig en melodieus gitaarwerk, dat hier en daar prachtig ontspoort en een bijzondere spanning opbouwt. Het is bovendien een indierock song die direct memorabel klinkt en zomaar kan uitgroeien tot een song die je over tien jaar nog steeds koestert. Het is ook nog eens een song die opvalt door de mooie en aangenaam dromerige stem van Avery Friedman, die fraai contrasteert met de gruizige gitaren.
New Thing is de beste track op het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante, maar de andere songs doen er niet veel voor onder. Het debuutalbum van Avery Friedman duurt slechts een kleine dertig minuten, maar het is wat mij betreft genoeg om haar uit te roepen tot grote belofte voor de toekomst.
New Thing is een album dat past in het hokje indierock, maar de muzikante uit Brooklyn maakt zeker geen dertien in een dozijn indierock. De muziek op New Thing wordt gedragen door een degelijk spelende ritmesectie en een subtiel laagje keyboards, maar de gitaren eisen de hoofdrol op in het geluid van Avery Friedman. De gitaren klinken af en toe lekker ruw en gruizig, maar het gitaarwerk op het album kan ook subtieler en folky zijn en is bovendien verrassend veelzijdig .
Het zorgt er voor dat New Thing een veelkleurig album is en dat hoor je op een debuutalbum niet heel vaak. Die variatie is een verstandige keuze, want het biedt Avery Friedman de mogelijkheid om te schitteren als zangeres. In de wat stevigere songs blijft de Amerikaanse muzikante makkelijk overeind met haar wat dromerige stem, maar ik vind de zang nog mooier in de wat meer ingetogen songs, waarin Avery Friedman prachtig fluisterzacht kan zingen.
De muzikante uit Brooklyn opereert in een genre waarin het echt ongelooflijk dringen is en maakt muziek zoals die veel vaker wordt gemaakt, maar het debuutalbum van Avery Friedman heeft wat mij betreft iets bijzonders. Op New Thing slaagt ze er wat mij betreft in om met een aantal direct memorabele rocksongs op de proppen te komen, maar durft ze ook buiten de lijntjes te kleuren, wat het album interessanter maakt dan de meeste andere albums in het genre en zeker die van nieuwkomers, die toch vaak voortborduren op alles dat er al is.
Ik durf Avery Friedman daarom absoluut een mooie toekomst te voorspellen. Daarvoor moet ze wel een beetje geluk hebben en opgepikt worden door grote spelers als Pitchfork. Dat is deze week nog niet het geval, maar de hoge kwaliteit van dit debuutalbum moet uiteindelijk boven komen drijven. Erwin Zijleman
Avi Buffalo - At Best Cuckold (2014)
0
geplaatst: 24 september 2014, 11:47 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Avi Buffalo - At Best Cuckold - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
Het uit het Californische Long Beach afkomstige Avi Buffalo debuteerde ruim 4 jaar geleden met een titelloze plaat die de zon zeer uitbundig deed schijnen. Het debuut van het destijds uit twee mannen en twee vrouwen bestaande kwartet riep associaties op met de muziek van onder andere The Shins, Fleet Foxes, Grizzly Bear en Beach House; stuk voor stuk behorend tot de smaakmakers van dat moment. Avi Buffalo voegde uit een verder verleden invloeden van Neil Young, Love en The Beach Boys toe en had bovendien het zweverige van een band als Danielson Famile.
Het leverde een cocktail op die eigenlijk tot op de dag van vandaag zeer smakelijk is gebleken. Dat is knap, zeker als je je bedenkt dat de leden van Avi Buffalo vier jaar geleden de Amerikaanse highschool nog maar net waren ontgroeid.
Inmiddels zijn we ruim vier jaar verder en ligt dan eindelijk de tweede plaat van Avi Buffalo in de winkel. De band raakt de afgelopen jaren twee leden kwijt en haalde twee nieuwe leden binnen. Belangrijkste man blijft natuurlijk voorman Avi Zahner-Isenberg, die ook dit keer alle songs schreef en met zijn opvallende stem voor een belangrijk deel het geluid van Avi Buffalo bepaalt.
Het is een geluid dat heel af en toe raakt aan het geluid dat we nog kennen van het debuut, maar over het algemeen genomen is At Best Cuckold toch een andere plaat dan zijn titelloze voorganger. At Best Cuckold is vooral toegankelijker en gepolijster dan deze voorganger. Dat is aan de ene kant jammer, maar aan de andere kant strooit Avi Buffalo op haar tweede plaat driftig met heerlijke popliedjes waarvan je alleen maar heel gelukkig kunt worden.
Het zijn popliedjes die flarden uit een ver verleden bevatten, waarbij ik afwisselend iets van The Beach Boys en The Beatles hoor, maar het meest treffende vergelijkingsmateriaal vind ik persoonlijk toch bij bands als The Flaming Lips en Mercury Rev, al hoor ik in de stevigere momenten ook wel wat van Built To Spill en moest ik ook een paar keer aan Elliott Smith denken.
At Best Cuckold bevat een aantal stekelige gitaarpopsongs, maar is ook niet bang voor psychedelische uitspattingen, inclusief zweverige synths en melodieuze gitaarsolo’s, of voor heerlijk dromerige popsongs die zo lijken weggelopen uit de jaren 70. Het combineert allemaal prachtig met de wat hoge stem van Avi Zahner-Isenberg, die nog altijd een duidelijk eigen geluid heeft, maar in de afgelopen jaren wel veel beter is gaan zingen.
Wat voor de vocalen van Avi Zahner-Isenberg geldt, geldt eigenlijk voor alle aspecten van de muziek van Avi Buffalo. At Best Cuckold klinkt volwassener, evenwichtiger en uiteindelijk beter. Het titelloze debuut van Avi Buffalo was zo’n plaat waarvan ik vooral moest glimlachen, deze tweede plaat is er een waarvan ik langzaam maar zeker intens ben gaan houden. Ik lees tot dusver helaas maar weinig over deze plaat, maar als je het mij vraagt is het er een die zomaar kan uitgroeien tot de grootste verrassingen van 2014. Heerlijke plaat van een nu al groot songwriter. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Avi Buffalo - At Best Cuckold - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
Het uit het Californische Long Beach afkomstige Avi Buffalo debuteerde ruim 4 jaar geleden met een titelloze plaat die de zon zeer uitbundig deed schijnen. Het debuut van het destijds uit twee mannen en twee vrouwen bestaande kwartet riep associaties op met de muziek van onder andere The Shins, Fleet Foxes, Grizzly Bear en Beach House; stuk voor stuk behorend tot de smaakmakers van dat moment. Avi Buffalo voegde uit een verder verleden invloeden van Neil Young, Love en The Beach Boys toe en had bovendien het zweverige van een band als Danielson Famile.
Het leverde een cocktail op die eigenlijk tot op de dag van vandaag zeer smakelijk is gebleken. Dat is knap, zeker als je je bedenkt dat de leden van Avi Buffalo vier jaar geleden de Amerikaanse highschool nog maar net waren ontgroeid.
Inmiddels zijn we ruim vier jaar verder en ligt dan eindelijk de tweede plaat van Avi Buffalo in de winkel. De band raakt de afgelopen jaren twee leden kwijt en haalde twee nieuwe leden binnen. Belangrijkste man blijft natuurlijk voorman Avi Zahner-Isenberg, die ook dit keer alle songs schreef en met zijn opvallende stem voor een belangrijk deel het geluid van Avi Buffalo bepaalt.
Het is een geluid dat heel af en toe raakt aan het geluid dat we nog kennen van het debuut, maar over het algemeen genomen is At Best Cuckold toch een andere plaat dan zijn titelloze voorganger. At Best Cuckold is vooral toegankelijker en gepolijster dan deze voorganger. Dat is aan de ene kant jammer, maar aan de andere kant strooit Avi Buffalo op haar tweede plaat driftig met heerlijke popliedjes waarvan je alleen maar heel gelukkig kunt worden.
Het zijn popliedjes die flarden uit een ver verleden bevatten, waarbij ik afwisselend iets van The Beach Boys en The Beatles hoor, maar het meest treffende vergelijkingsmateriaal vind ik persoonlijk toch bij bands als The Flaming Lips en Mercury Rev, al hoor ik in de stevigere momenten ook wel wat van Built To Spill en moest ik ook een paar keer aan Elliott Smith denken.
At Best Cuckold bevat een aantal stekelige gitaarpopsongs, maar is ook niet bang voor psychedelische uitspattingen, inclusief zweverige synths en melodieuze gitaarsolo’s, of voor heerlijk dromerige popsongs die zo lijken weggelopen uit de jaren 70. Het combineert allemaal prachtig met de wat hoge stem van Avi Zahner-Isenberg, die nog altijd een duidelijk eigen geluid heeft, maar in de afgelopen jaren wel veel beter is gaan zingen.
Wat voor de vocalen van Avi Zahner-Isenberg geldt, geldt eigenlijk voor alle aspecten van de muziek van Avi Buffalo. At Best Cuckold klinkt volwassener, evenwichtiger en uiteindelijk beter. Het titelloze debuut van Avi Buffalo was zo’n plaat waarvan ik vooral moest glimlachen, deze tweede plaat is er een waarvan ik langzaam maar zeker intens ben gaan houden. Ik lees tot dusver helaas maar weinig over deze plaat, maar als je het mij vraagt is het er een die zomaar kan uitgroeien tot de grootste verrassingen van 2014. Heerlijke plaat van een nu al groot songwriter. Erwin Zijleman
Avi C. Engel - Mote (2025)
0
geplaatst: 23 augustus 2025, 08:31 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Avi C. Engel - Mote - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Review: Avi C. Engel - Mote
Avi C. Engel blijft maar strooien met bijzondere albums en ook het net wat voller en toegankelijker klinkende Mote is weer een album met een uniek eigen en zonder uitzondering echt wonderschoon geluid
Via de bandcamp pagina van Avi C. Engel uit Toronto is een enorme hoeveelheid interessante muziek te beluisteren. Mote is hier voor de afwisseling niet te vinden, maar het is wederom een heel mooi album met een uniek eigen geluid. Het is wel het vertrouwde Avi C. Engel geluid, wat betekent dat het tempo laag ligt, dat de instrumentatie sober maar ook bijzonder en sfeervol klinkt en dat Avi C. Engel indruk maakte met hele mooie zang. Het is misschien niet de makkelijkste muziek en het klinkt zeker niet alledaags, maar ik zou het bijzondere muzikale universum van de muzikant uit Toronto zeker eens bezoeken. Grote kans dat je daar geen spijt van krijgt.
De Canadese muzikante Clara Engel maakte in eigen beheer een enorme stapel albums, die vooral via bandcamp werden verspreid. De muzikant uit Toronto gaat inmiddels al non-binair persoon door het leven en noemt zichzelf tegenwoordig Avi C. Engel. Ook onder deze naam zijn al een aantal opvallende en bijzonder mooie albums verschenen, waaronder aan het begin van het jaar nog een hele mooie, en deze kregen onlangs gezelschap van het album Mote.
Het is een album dat vreemd genoeg niet is te vinden op de bandcamp pagina van Avi C. Engel, maar uitsluitend op de bandcamp pagina van het Britse label Fenny Compton, dat het album heeft uitgebracht. Het is misschien wat verwarrend, maar het is op hetzelfde moment geweldig nieuws dat er een label is dat open staat voor de fascinerende muziek van de Canadese muzikant.
De meeste albums van Avi C. Engel en Clara Engel zijn gemaakt zonder gastmuzikanten, maar op Mote duiken er een aantal op. Het heeft geen hele grote gevolgen gehad voor het geluid, want het is een typisch Avi C. Engel album geworden. Op Mote staan de akoestische gitaar en de prachtige stem van de Canadese muzikant centraal, maar net als op de vorige albums duiken ook een aantal wat obscure instrumenten op, waaronder dit keer de gudok, een Russisch strijkinstrument.
Avi C. Engel voegt bovendien baslijnen toe, waarna gastmuzikanten nog klarinet, melodica en pedal steel klanken toevoegen aan het stemmige en toch ook sobere geluid op het album. Door net wat extra instrumenten toe te voegen klinkt Mote wat voller en wat warmer en ook wat toegankelijker dan een aantal recente albums van Avi C. Engel, al moeten de verschillen niet worden overdreven. Ook Mote werd bij Avi C. Engel thuis opgenomen en de Canadese muzikant tekende zelf voor de productie.
Ook Mote bevat vooral zich langzaam voortslepende songs waarin de muziek en de zang elkaar fraai versterken. Het zijn songs die best bezwerend mogen worden genoemd en soms bijna hypnotiserend, maar ik vind de muziek van Avi C. Engel eerder aards dan zweverig. Het is allemaal bijzonder fraai opgenomen, waardoor de instrumenten stuk voor stuk goed hoorbaar zijn en de stem van Avi C. Engel nog wat mooier door de speakers komt.
De Canadese muzikant wordt inmiddels al vele jaren in zeer kleine kring bejubeld, ook in Nederland, maar bij ieder nieuw album is het maar weer afwachten of het album aandacht krijgt. Dat is bij Mote niet anders en misschien krijgt het album zelfs wel minder aandacht omdat het niet op de bekende plek te vinden is, maar ook het nieuwe album van Avi C. Engel verdient veel meer aandacht dan het krijgt.
Ik had het album in eerste instantie zelf ook gemist, maar het is een van de mooiere albums van Avi C. Engel tot dusver, waarbij het echt prachtige geluid een belangrijke rol speelt. Ik begrijp best dat de muziek van de Canadese muzikant niet snel hele volksstammen gaat aanspreken, maar de echt wonderschone songs op Mote moeten toch een breder publiek kunnen aanspreken dan Avi C. Engel tot dusver doet. In Nederland besteden tot dusver alleen de krenten uit de pop en de Subjectivisten aandacht aan de prachtige muziek van Avi C. Engel. Dat ook laatstgenoemde over het algemeen extreem positief is over de albums van de muzikant uit Toronto moet toch ook wat zeggen. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Review: Avi C. Engel - Mote - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Review: Avi C. Engel - Mote
Avi C. Engel blijft maar strooien met bijzondere albums en ook het net wat voller en toegankelijker klinkende Mote is weer een album met een uniek eigen en zonder uitzondering echt wonderschoon geluid
Via de bandcamp pagina van Avi C. Engel uit Toronto is een enorme hoeveelheid interessante muziek te beluisteren. Mote is hier voor de afwisseling niet te vinden, maar het is wederom een heel mooi album met een uniek eigen geluid. Het is wel het vertrouwde Avi C. Engel geluid, wat betekent dat het tempo laag ligt, dat de instrumentatie sober maar ook bijzonder en sfeervol klinkt en dat Avi C. Engel indruk maakte met hele mooie zang. Het is misschien niet de makkelijkste muziek en het klinkt zeker niet alledaags, maar ik zou het bijzondere muzikale universum van de muzikant uit Toronto zeker eens bezoeken. Grote kans dat je daar geen spijt van krijgt.
De Canadese muzikante Clara Engel maakte in eigen beheer een enorme stapel albums, die vooral via bandcamp werden verspreid. De muzikant uit Toronto gaat inmiddels al non-binair persoon door het leven en noemt zichzelf tegenwoordig Avi C. Engel. Ook onder deze naam zijn al een aantal opvallende en bijzonder mooie albums verschenen, waaronder aan het begin van het jaar nog een hele mooie, en deze kregen onlangs gezelschap van het album Mote.
Het is een album dat vreemd genoeg niet is te vinden op de bandcamp pagina van Avi C. Engel, maar uitsluitend op de bandcamp pagina van het Britse label Fenny Compton, dat het album heeft uitgebracht. Het is misschien wat verwarrend, maar het is op hetzelfde moment geweldig nieuws dat er een label is dat open staat voor de fascinerende muziek van de Canadese muzikant.
De meeste albums van Avi C. Engel en Clara Engel zijn gemaakt zonder gastmuzikanten, maar op Mote duiken er een aantal op. Het heeft geen hele grote gevolgen gehad voor het geluid, want het is een typisch Avi C. Engel album geworden. Op Mote staan de akoestische gitaar en de prachtige stem van de Canadese muzikant centraal, maar net als op de vorige albums duiken ook een aantal wat obscure instrumenten op, waaronder dit keer de gudok, een Russisch strijkinstrument.
Avi C. Engel voegt bovendien baslijnen toe, waarna gastmuzikanten nog klarinet, melodica en pedal steel klanken toevoegen aan het stemmige en toch ook sobere geluid op het album. Door net wat extra instrumenten toe te voegen klinkt Mote wat voller en wat warmer en ook wat toegankelijker dan een aantal recente albums van Avi C. Engel, al moeten de verschillen niet worden overdreven. Ook Mote werd bij Avi C. Engel thuis opgenomen en de Canadese muzikant tekende zelf voor de productie.
Ook Mote bevat vooral zich langzaam voortslepende songs waarin de muziek en de zang elkaar fraai versterken. Het zijn songs die best bezwerend mogen worden genoemd en soms bijna hypnotiserend, maar ik vind de muziek van Avi C. Engel eerder aards dan zweverig. Het is allemaal bijzonder fraai opgenomen, waardoor de instrumenten stuk voor stuk goed hoorbaar zijn en de stem van Avi C. Engel nog wat mooier door de speakers komt.
De Canadese muzikant wordt inmiddels al vele jaren in zeer kleine kring bejubeld, ook in Nederland, maar bij ieder nieuw album is het maar weer afwachten of het album aandacht krijgt. Dat is bij Mote niet anders en misschien krijgt het album zelfs wel minder aandacht omdat het niet op de bekende plek te vinden is, maar ook het nieuwe album van Avi C. Engel verdient veel meer aandacht dan het krijgt.
Ik had het album in eerste instantie zelf ook gemist, maar het is een van de mooiere albums van Avi C. Engel tot dusver, waarbij het echt prachtige geluid een belangrijke rol speelt. Ik begrijp best dat de muziek van de Canadese muzikant niet snel hele volksstammen gaat aanspreken, maar de echt wonderschone songs op Mote moeten toch een breder publiek kunnen aanspreken dan Avi C. Engel tot dusver doet. In Nederland besteden tot dusver alleen de krenten uit de pop en de Subjectivisten aandacht aan de prachtige muziek van Avi C. Engel. Dat ook laatstgenoemde over het algemeen extreem positief is over de albums van de muzikant uit Toronto moet toch ook wat zeggen. Erwin Zijleman
Avi C. Engel - Nocturne (2025)
Alternatieve titel: Soundtrack for an Invisible Film
0
geplaatst: 8 januari 2025, 16:54 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Avi C. Engel - Too Many Souls / Nocturne (Soundtrack For An Invisible Film) - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Review: Avi C. Engel - Too Many Souls / Nocturne (Soundtrack For An Invisible Film)
Clara Engel maakte een flinke stapel onbekende en onbeminde maar werkelijk prachtige albums en doet dit ook onder de naam Avi C Engel, met inmiddels al weer twee wonderschone en bijzondere albums als resultaat
De muziek van Avi C. Engel klinkt anders dan alle andere muziek van het moment. Deels door de inzet van bijzondere instrumenten, maar zeker ook door het lage tempo en het beeldende karakter van de muziek. Het wordt alleen maar mooier door de fraaie zang van de Canadese muzikant. Op Too Many Souls en Nocturne (Soundtrack For An Invisible Film) wordt het experiment zeker niet geschuwd, maar ontoegankelijk is de muziek van Avi C. Engel zeker niet. Met name wat later op de avond komen de albums van de muzikant uit Toronto prachtig tot leven en blijf je nieuwe dingen horen in de spaarzame maar o zo trefzekere klanken van Avi C. Engel.
Ik heb het afgelopen jaar meerdere e-mail berichten ontvangen van ene Avi C. Engel, maar heb nooit de link gelegd met Clara Engel, tot ik vorige week eens op de links klikte en terecht kwam op een bandcamp pagina waarop ik heel veel albums tegen kwam die ik in het hart heb gesloten de afgelopen jaren.
De Canadese muzikante Clara Engel debuteerde een kleine twintig jaar geleden en bracht via haar bandcamp pagina aan de lopende band fascinerende albums uit. Het zijn albums die over het algemeen niet op de streaming media platforms te vinden zijn (inmiddels staan er een paar op) en die mede daarom slechts in kleine kring werden opgepikt. Het zijn albums waarop de muzikante uit het Canadese Toronto hele bijzondere en meestal betoverend mooie muziek maakte.
Clara Engel gaat inmiddels als non-binair persoon door het leven en doet dat onder de naam Avi C. Engel. De Canadese muzikant is door de naamsverandering een tijdje uit mijn zicht verdwenen, waardoor ik een album en twee EP’s heb gemist. Het album Too Many Souls verscheen aan het begin van 2024 en laat horen dat Avi C. Engel verder is gegaan waar Clara Engel is gestopt in 2023.
Ik gaf eerder al aan dat de Canadese muzikant aan de lopende band nieuwe muziek uitbrengt. Dat is niet veranderd, want na het album en de twee EP’s van vorig jaar, is Nocturne (Soundtrack For An Invisible Film) al heel vroeg in het jaar het eerste interessante album van 2025.
Het is een album waarop dezelfde instrumenten zijn te horen als op Too Many Souls, maar de talharpa (een traditioneel snareninstrument dat vooral langs de Oostzee wordt gebruikt) en ‘field recordings’ versterken het beeldende karakter van de muziek van Avi C. Engel.
Nocturne (Soundtrack For An Invisible Film) klinkt, mede omdat het album werd gemaakt tijdens slapeloze nachten, nog wat mysterieuzer en bezwerender dan Too Many Souls, maar ondanks het feit dat Avi C. Engel ook op dit album de ruimte biedt aan experimenteren en veel repeterende elementen heeft toegevoegd, is de muziek op het album zeker niet ontoegankelijk.
Ook Nocturne (Soundtrack For An Invisible Film) is weer een album dat mij onmiddellijk wist te grijpen en dat, ondanks een deels bekend en beproefd recept, toch weer nieuwe dimensies weet toe te voegen aan de unieke muziek van de Canadese muzikant.
Ik had de muziek van Avi C. Engel zoals gezegd even niet op het netvlies, maar aan het begin van 2025 heb ik er opeens twee albums en twee EP’s vol fascinerende en wonderschone muziek bij. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Review: Avi C. Engel - Too Many Souls / Nocturne (Soundtrack For An Invisible Film) - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Review: Avi C. Engel - Too Many Souls / Nocturne (Soundtrack For An Invisible Film)
Clara Engel maakte een flinke stapel onbekende en onbeminde maar werkelijk prachtige albums en doet dit ook onder de naam Avi C Engel, met inmiddels al weer twee wonderschone en bijzondere albums als resultaat
De muziek van Avi C. Engel klinkt anders dan alle andere muziek van het moment. Deels door de inzet van bijzondere instrumenten, maar zeker ook door het lage tempo en het beeldende karakter van de muziek. Het wordt alleen maar mooier door de fraaie zang van de Canadese muzikant. Op Too Many Souls en Nocturne (Soundtrack For An Invisible Film) wordt het experiment zeker niet geschuwd, maar ontoegankelijk is de muziek van Avi C. Engel zeker niet. Met name wat later op de avond komen de albums van de muzikant uit Toronto prachtig tot leven en blijf je nieuwe dingen horen in de spaarzame maar o zo trefzekere klanken van Avi C. Engel.
Ik heb het afgelopen jaar meerdere e-mail berichten ontvangen van ene Avi C. Engel, maar heb nooit de link gelegd met Clara Engel, tot ik vorige week eens op de links klikte en terecht kwam op een bandcamp pagina waarop ik heel veel albums tegen kwam die ik in het hart heb gesloten de afgelopen jaren.
De Canadese muzikante Clara Engel debuteerde een kleine twintig jaar geleden en bracht via haar bandcamp pagina aan de lopende band fascinerende albums uit. Het zijn albums die over het algemeen niet op de streaming media platforms te vinden zijn (inmiddels staan er een paar op) en die mede daarom slechts in kleine kring werden opgepikt. Het zijn albums waarop de muzikante uit het Canadese Toronto hele bijzondere en meestal betoverend mooie muziek maakte.
Clara Engel gaat inmiddels als non-binair persoon door het leven en doet dat onder de naam Avi C. Engel. De Canadese muzikant is door de naamsverandering een tijdje uit mijn zicht verdwenen, waardoor ik een album en twee EP’s heb gemist. Het album Too Many Souls verscheen aan het begin van 2024 en laat horen dat Avi C. Engel verder is gegaan waar Clara Engel is gestopt in 2023.
Ik gaf eerder al aan dat de Canadese muzikant aan de lopende band nieuwe muziek uitbrengt. Dat is niet veranderd, want na het album en de twee EP’s van vorig jaar, is Nocturne (Soundtrack For An Invisible Film) al heel vroeg in het jaar het eerste interessante album van 2025.
Het is een album waarop dezelfde instrumenten zijn te horen als op Too Many Souls, maar de talharpa (een traditioneel snareninstrument dat vooral langs de Oostzee wordt gebruikt) en ‘field recordings’ versterken het beeldende karakter van de muziek van Avi C. Engel.
Nocturne (Soundtrack For An Invisible Film) klinkt, mede omdat het album werd gemaakt tijdens slapeloze nachten, nog wat mysterieuzer en bezwerender dan Too Many Souls, maar ondanks het feit dat Avi C. Engel ook op dit album de ruimte biedt aan experimenteren en veel repeterende elementen heeft toegevoegd, is de muziek op het album zeker niet ontoegankelijk.
Ook Nocturne (Soundtrack For An Invisible Film) is weer een album dat mij onmiddellijk wist te grijpen en dat, ondanks een deels bekend en beproefd recept, toch weer nieuwe dimensies weet toe te voegen aan de unieke muziek van de Canadese muzikant.
Ik had de muziek van Avi C. Engel zoals gezegd even niet op het netvlies, maar aan het begin van 2025 heb ik er opeens twee albums en twee EP’s vol fascinerende en wonderschone muziek bij. Erwin Zijleman
Avi C. Engel - Too Many Souls (2024)
0
geplaatst: 7 januari 2025, 20:02 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Avi C. Engel - Too Many Souls / Nocturne (Soundtrack For An Invisible Film) - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Review: Avi C. Engel - Too Many Souls / Nocturne (Soundtrack For An Invisible Film)
Clara Engel maakte een flinke stapel onbekende en onbeminde maar werkelijk prachtige albums en doet dit ook onder de naam Avi C Engel, met inmiddels al weer twee wonderschone en bijzondere albums als resultaat
De muziek van Avi C. Engel klinkt anders dan alle andere muziek van het moment. Deels door de inzet van bijzondere instrumenten, maar zeker ook door het lage tempo en het beeldende karakter van de muziek. Het wordt alleen maar mooier door de fraaie zang van de Canadese muzikant. Op Too Many Souls en Nocturne (Soundtrack For An Invisible Film) wordt het experiment zeker niet geschuwd, maar ontoegankelijk is de muziek van Avi C. Engel zeker niet. Met name wat later op de avond komen de albums van de muzikant uit Toronto prachtig tot leven en blijf je nieuwe dingen horen in de spaarzame maar o zo trefzekere klanken van Avi C. Engel.
Ik heb het afgelopen jaar meerdere e-mail berichten ontvangen van ene Avi C. Engel, maar heb nooit de link gelegd met Clara Engel, tot ik vorige week eens op de links klikte en terecht kwam op een bandcamp pagina waarop ik heel veel albums tegen kwam die ik in het hart heb gesloten de afgelopen jaren.
De Canadese muzikante Clara Engel debuteerde een kleine twintig jaar geleden en bracht via haar bandcamp pagina aan de lopende band fascinerende albums uit. Het zijn albums die over het algemeen niet op de streaming media platforms te vinden zijn (inmiddels staan er een paar op) en die mede daarom slechts in kleine kring werden opgepikt. Het zijn albums waarop de muzikante uit het Canadese Toronto hele bijzondere en meestal betoverend mooie muziek maakte.
Clara Engel gaat inmiddels als non-binair persoon door het leven en doet dat onder de naam Avi C. Engel. De Canadese muzikant is door de naamsverandering een tijdje uit mijn zicht verdwenen, waardoor ik een album en twee EP’s heb gemist. Het album Too Many Souls verscheen aan het begin van 2024 en laat horen dat Avi C. Engel verder is gegaan waar Clara Engel is gestopt in 2023.
Ook op Too Many Souls doet Avi C. Engel weer alles zelf en het levert wederom wonderschone muziek op. In muzikaal opzicht klinkt het direct vertrouwd met vooral ingetogen, maar ook bijzondere klanken. Avi C. Engel vertrouwt dit keer op de akoestische gitaar, de melodica en de gudok, een Slavisch snareninstrument met een unieke klank. Spaarzaam wordt percussie toegevoegd en verder is er de stem van Avi C. Engel die soms als instrument wordt ingezet, maar die ook imponeert met meer gangbare vocalen.
Net als op de albums van Clara Engel ligt het tempo op Too Many Souls uiterst laag en heeft de muziek een wat mysterieus en ook bezwerend karakter. Wanneer Avi C. Engel zingt hebben de songs op het album een folky karakter, maar ook Too Many Souls is een album dat anders klinkt dan alle andere albums die je het afgelopen jaar beluisterd hebt.
Het is muziek die helaas slechts in kleine kring bekend is, maar ook Too Many Souls van Avi C. Engel is weer een album dat waarschijnlijk in veel bredere kring gekoesterd kan worden. Zeker als de zon onder is zijn de songs op het album van een bijzondere schoonheid en intensiteit en blijf je nieuwe dingen ontdekken in de zich langzaam voortslepende en spaarzaam maar prachtig ingekleurde songs.
Ik had de muziek van Avi C. Engel zoals gezegd even niet op het netvlies, maar aan het begin van 2025 heb ik er opeens twee albums en twee EP’s vol fascinerende en wonderschone muziek bij. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Review: Avi C. Engel - Too Many Souls / Nocturne (Soundtrack For An Invisible Film) - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Review: Avi C. Engel - Too Many Souls / Nocturne (Soundtrack For An Invisible Film)
Clara Engel maakte een flinke stapel onbekende en onbeminde maar werkelijk prachtige albums en doet dit ook onder de naam Avi C Engel, met inmiddels al weer twee wonderschone en bijzondere albums als resultaat
De muziek van Avi C. Engel klinkt anders dan alle andere muziek van het moment. Deels door de inzet van bijzondere instrumenten, maar zeker ook door het lage tempo en het beeldende karakter van de muziek. Het wordt alleen maar mooier door de fraaie zang van de Canadese muzikant. Op Too Many Souls en Nocturne (Soundtrack For An Invisible Film) wordt het experiment zeker niet geschuwd, maar ontoegankelijk is de muziek van Avi C. Engel zeker niet. Met name wat later op de avond komen de albums van de muzikant uit Toronto prachtig tot leven en blijf je nieuwe dingen horen in de spaarzame maar o zo trefzekere klanken van Avi C. Engel.
Ik heb het afgelopen jaar meerdere e-mail berichten ontvangen van ene Avi C. Engel, maar heb nooit de link gelegd met Clara Engel, tot ik vorige week eens op de links klikte en terecht kwam op een bandcamp pagina waarop ik heel veel albums tegen kwam die ik in het hart heb gesloten de afgelopen jaren.
De Canadese muzikante Clara Engel debuteerde een kleine twintig jaar geleden en bracht via haar bandcamp pagina aan de lopende band fascinerende albums uit. Het zijn albums die over het algemeen niet op de streaming media platforms te vinden zijn (inmiddels staan er een paar op) en die mede daarom slechts in kleine kring werden opgepikt. Het zijn albums waarop de muzikante uit het Canadese Toronto hele bijzondere en meestal betoverend mooie muziek maakte.
Clara Engel gaat inmiddels als non-binair persoon door het leven en doet dat onder de naam Avi C. Engel. De Canadese muzikant is door de naamsverandering een tijdje uit mijn zicht verdwenen, waardoor ik een album en twee EP’s heb gemist. Het album Too Many Souls verscheen aan het begin van 2024 en laat horen dat Avi C. Engel verder is gegaan waar Clara Engel is gestopt in 2023.
Ook op Too Many Souls doet Avi C. Engel weer alles zelf en het levert wederom wonderschone muziek op. In muzikaal opzicht klinkt het direct vertrouwd met vooral ingetogen, maar ook bijzondere klanken. Avi C. Engel vertrouwt dit keer op de akoestische gitaar, de melodica en de gudok, een Slavisch snareninstrument met een unieke klank. Spaarzaam wordt percussie toegevoegd en verder is er de stem van Avi C. Engel die soms als instrument wordt ingezet, maar die ook imponeert met meer gangbare vocalen.
Net als op de albums van Clara Engel ligt het tempo op Too Many Souls uiterst laag en heeft de muziek een wat mysterieus en ook bezwerend karakter. Wanneer Avi C. Engel zingt hebben de songs op het album een folky karakter, maar ook Too Many Souls is een album dat anders klinkt dan alle andere albums die je het afgelopen jaar beluisterd hebt.
Het is muziek die helaas slechts in kleine kring bekend is, maar ook Too Many Souls van Avi C. Engel is weer een album dat waarschijnlijk in veel bredere kring gekoesterd kan worden. Zeker als de zon onder is zijn de songs op het album van een bijzondere schoonheid en intensiteit en blijf je nieuwe dingen ontdekken in de zich langzaam voortslepende en spaarzaam maar prachtig ingekleurde songs.
Ik had de muziek van Avi C. Engel zoals gezegd even niet op het netvlies, maar aan het begin van 2025 heb ik er opeens twee albums en twee EP’s vol fascinerende en wonderschone muziek bij. Erwin Zijleman
Avocet - Lend Your Garden (2020)
0
geplaatst: 6 juni 2020, 08:25 uur
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Avocet - Lend Your Garden - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Avocet - Lend Your Garden
Avocet heeft een folkalbum gemaakt dat zowel traditioneel als modern klinkt en dat op wonderschone wijze zowel binnen als buiten de lijntjes van het genre kleurt
Avocet had maar een paar noten nodig om indruk te maken, maar sindsdien is Lend Your Garden alleen maar mooier en fascinerender geworden. De band uit Glasgow maakt indruk met een even mooi als bijzonder geluid. Het is een geluid dat meerdere kanten op kan schieten en dat door de belangrijke rol voor de Keltische harp anders klinkt dan gebruikelijk in het genre. De songs van de band klinken niet alleen prachtig, maar kleuren ook fraai buiten de lijntjes van de folk. En zijn er ook nog eens de prachtige vocalen van zangeres Iona Zajac, die het bijzondere geluid van Avocet nog wat verder optilt. Een debuut waar de belofte van af spat.
Ik ben lang niet altijd gek op wat traditioneel aandoende Britse folkmuziek, maar zo af en toe komt er een folkalbum voorbij dat me wel onmiddellijk weet te overtuigen. Lend Your Garden van Avocet is zo’n album.
Avocet is een band uit het Schotse Glasgow en het is een band die zich vooral heeft laten inspireren door traditionele Britse folk en door Keltische muziek.
Avocet, vernoemd naar een album van de legendarische Britse folkmuzikant Bert Jansch, is een duo dat bestaat uit Iona Zajac en Sam Grassie. Iona Zajac bespeelt de Keltische harp (clàrsach), Sam Grassie elektrische en akoestische gitaren. Op het debuutalbum van de band wordt Avocet aangevuld met een ritmesectie en worden verder incidenteel saxofoon en fluit toegevoegd aan het fraaie geluid van de band.
In de openingstrack is direct duidelijk dat Avocet nog veel meer te bieden heeft dan een wonderschone instrumentatie, want dat is het. De fraaie klanken van de Keltische harp, gitaren en staande bas, krijgen immers gezelschap van de stem van zangeres Iona Zajac en het is een stem die je vanaf de eerste noten voorgoed wilt koesteren. Het is een stem die gemaakt lijkt voor de sfeervolle folkmuziek van de Schotse band, maar Iona Zajac klinkt gelukkig niet zo plechtig of pastoraal als veel zangeressen in het genre en heeft ook wel wat van Cowboy Junkies zangeres Margo Timmins.
Ook qua sfeer doet de muziek van Avocet me in de een groot deel van de tracks wel wat denken aan Cowboy Junkies, al zijn invloeden uit de folk en de Keltische muziek nadrukkelijk aanwezig en heeft Avocet een duidelijk eigen geluid. Het is een geluid dat wordt gedragen door de bijzondere klanken van de Keltische Harp, die de muziek van de band uit Glasgow ook iets sprookjesachtigs en dromerigs geeft. In het volledig instrumentale Glarabi klinkt de muziek van de band nog wat folkier en traditioneler, maar het is nog altijd geen 13 in een dozijn Britse folk.
In muzikaal opzicht is het keer op keer smullen van prachtig harp- en gitaarwerk, maar ook de andere muzikanten op het album dragen bij aan een geluid dat steeds weer net wat anders klinkt en dat zeker niet alleen folky en Keltisch aanvoelt. Ik ben zoals gezegd geen heel groot folkliefhebber, maar de muziek van Avocet overstijgt op een of andere manier het genre en slaagt er in om de aandacht steeds steviger vast te houden.
Het is knap hoe de band er steeds weer nieuwe invloeden bij sleept. Zo bevat de titeltrack invloeden uit de Malinese woestijnrock, wat opvallend mooi kleurt bij de prachtige stem van Iona Zajac, die bezweert als een Malinese medicijnvrouw, maar ook als Avocet de Britse folk uit de jaren 70 dicht nadert of als de band vanwege de ruimtelijke harpklanken opschuift richting New Age, slaagt Lend Your Garden er in om de fantasie te prikkelen met uitstapjes buiten de gebaande paden.
Het levert een even aangename als fascinerende luistertrip op, die 45 minuten lang betovert. Betovert met wonderschone klanken, betovert met een stem die je doet smelten en betovert met songs vol invloeden, maar ook songs vol diepgang en mysterie. Het valt momenteel niet mee om als beginnende band aan de weg te timmeren, maar dit prachtdebuut van Avocet mag wat mij betreft echt niet ondersneeuwen in deze bijzondere tijd. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Avocet - Lend Your Garden - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Avocet - Lend Your Garden
Avocet heeft een folkalbum gemaakt dat zowel traditioneel als modern klinkt en dat op wonderschone wijze zowel binnen als buiten de lijntjes van het genre kleurt
Avocet had maar een paar noten nodig om indruk te maken, maar sindsdien is Lend Your Garden alleen maar mooier en fascinerender geworden. De band uit Glasgow maakt indruk met een even mooi als bijzonder geluid. Het is een geluid dat meerdere kanten op kan schieten en dat door de belangrijke rol voor de Keltische harp anders klinkt dan gebruikelijk in het genre. De songs van de band klinken niet alleen prachtig, maar kleuren ook fraai buiten de lijntjes van de folk. En zijn er ook nog eens de prachtige vocalen van zangeres Iona Zajac, die het bijzondere geluid van Avocet nog wat verder optilt. Een debuut waar de belofte van af spat.
Ik ben lang niet altijd gek op wat traditioneel aandoende Britse folkmuziek, maar zo af en toe komt er een folkalbum voorbij dat me wel onmiddellijk weet te overtuigen. Lend Your Garden van Avocet is zo’n album.
Avocet is een band uit het Schotse Glasgow en het is een band die zich vooral heeft laten inspireren door traditionele Britse folk en door Keltische muziek.
Avocet, vernoemd naar een album van de legendarische Britse folkmuzikant Bert Jansch, is een duo dat bestaat uit Iona Zajac en Sam Grassie. Iona Zajac bespeelt de Keltische harp (clàrsach), Sam Grassie elektrische en akoestische gitaren. Op het debuutalbum van de band wordt Avocet aangevuld met een ritmesectie en worden verder incidenteel saxofoon en fluit toegevoegd aan het fraaie geluid van de band.
In de openingstrack is direct duidelijk dat Avocet nog veel meer te bieden heeft dan een wonderschone instrumentatie, want dat is het. De fraaie klanken van de Keltische harp, gitaren en staande bas, krijgen immers gezelschap van de stem van zangeres Iona Zajac en het is een stem die je vanaf de eerste noten voorgoed wilt koesteren. Het is een stem die gemaakt lijkt voor de sfeervolle folkmuziek van de Schotse band, maar Iona Zajac klinkt gelukkig niet zo plechtig of pastoraal als veel zangeressen in het genre en heeft ook wel wat van Cowboy Junkies zangeres Margo Timmins.
Ook qua sfeer doet de muziek van Avocet me in de een groot deel van de tracks wel wat denken aan Cowboy Junkies, al zijn invloeden uit de folk en de Keltische muziek nadrukkelijk aanwezig en heeft Avocet een duidelijk eigen geluid. Het is een geluid dat wordt gedragen door de bijzondere klanken van de Keltische Harp, die de muziek van de band uit Glasgow ook iets sprookjesachtigs en dromerigs geeft. In het volledig instrumentale Glarabi klinkt de muziek van de band nog wat folkier en traditioneler, maar het is nog altijd geen 13 in een dozijn Britse folk.
In muzikaal opzicht is het keer op keer smullen van prachtig harp- en gitaarwerk, maar ook de andere muzikanten op het album dragen bij aan een geluid dat steeds weer net wat anders klinkt en dat zeker niet alleen folky en Keltisch aanvoelt. Ik ben zoals gezegd geen heel groot folkliefhebber, maar de muziek van Avocet overstijgt op een of andere manier het genre en slaagt er in om de aandacht steeds steviger vast te houden.
Het is knap hoe de band er steeds weer nieuwe invloeden bij sleept. Zo bevat de titeltrack invloeden uit de Malinese woestijnrock, wat opvallend mooi kleurt bij de prachtige stem van Iona Zajac, die bezweert als een Malinese medicijnvrouw, maar ook als Avocet de Britse folk uit de jaren 70 dicht nadert of als de band vanwege de ruimtelijke harpklanken opschuift richting New Age, slaagt Lend Your Garden er in om de fantasie te prikkelen met uitstapjes buiten de gebaande paden.
Het levert een even aangename als fascinerende luistertrip op, die 45 minuten lang betovert. Betovert met wonderschone klanken, betovert met een stem die je doet smelten en betovert met songs vol invloeden, maar ook songs vol diepgang en mysterie. Het valt momenteel niet mee om als beginnende band aan de weg te timmeren, maar dit prachtdebuut van Avocet mag wat mij betreft echt niet ondersneeuwen in deze bijzondere tijd. Erwin Zijleman
awkward i - Kyd (2018)
1
geplaatst: 13 februari 2018, 16:19 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: AWKWARD i - KYD - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
Ik heb tot dusver een wat wispelturige relatie met de muziek van AWKWARD i.
Het alter ego van de ook van Alamo Race Track bekende Djurre de Haan imponeerde op zijn debuut I Really Should Whisper uit 2009 met betoverend mooie indie folksongs, die zich ergens tussen Fleet Foxes, Elliott Smith, The Beatles, The Low Anthem en Grandaddy in wurmden.
Het zijn vijf namen die ik moeiteloos had kunnen vervangen door vijf andere grote namen uit de geschiedenis van de popmuziek, maar uiteindelijk verdiende AWKWARD i vooral haar eigen plekje met songs die nadrukkelijk een eigen weg zochten en die stuk voor stuk van een bijzondere schoonheid waren.
Twee jaar later verscheen Everything On Wheels dat nadrukkelijk voortborduurde op het debuut van de band, maar op één of andere manier lang niet zoveel met me deed. Ook de tweede plaat van AWKWARD i stond vol met mooie en eigenzinnige popliedjes, maar voor mij ontbrak de magie die het debuut van de band zo bijzonder had gemaakt. Magie is iets vaags en persoonlijks, maar toen ik Everything On Wheels eerder deze week opnieuw beluisterde, miste ik nog steeds iets dat ik wel hoorde op het debuut van de band en dat ik gelukkig ook hoor op het deze week verschenen KYD.
Ook KYD roept weer herinneringen op aan de platen van meerdere groten uit de geschiedenis van de popmuziek. Het bovenstaande lijstje voldoet nog steeds heel aardig, al wil ik Fleet Foxes dit keer vervangen door The Beach Boys en laat ik de briljante popliedjes van The Beatles maar eens vervangen door die van Ron Sexsmith. Op hetzelfde moment doe je de bijzondere muziek van AWKWARD i met het noemen van namen bijna altijd te kort.
AWKWARD i gaat op KYD nog een stapje verder dan op haar vorige platen en maakt indruk met veelkleurige popliedjes die soms nog wel in het hokje indie-folk passen, maar ook continu hun uiterste best doen om uit dit hokje te breken. En dat lukt AWKWARD i keer op keer met speels gemak.
KYD staat vol met prachtig ingekleurde en over het algemeen intiem en ingetogen openende songs, die vervolgens snel aan kleur en kracht winnen. Waar ik Everything On Wheels met grote regelmaat net wat te groots of juist wat te gewoontjes vond klinken, is KYD een plaat die je twaalf songs en drie kwartier lang bij de les houdt en in vervoering brengt.
AWKWARD i kan hierbij betoveren met een groots geluid waar The Arcade Fire jaloers op mag zijn, maar kiest net zo makkelijk voor de melancholie die de platen van Elliott Smith zo mooi en indrukwekkend maakte of juist voor een randje lo-fi, wat de muziek van de band van Djurre de Haan iets stekeligs en eigenzinnigs geeft.
Vergeleken met het debuut van de band is KYD rijk georkestreerd met hier en daar flink wat strijkers, maar het laagje glans dat op de songs is aangebracht is in alle gevallen functioneel en trefzeker. Het is bovendien glans die wordt gecontrasteerd door het grillige karakter van de muziek van AWKWARD i en het is dit grillige karakter dat KYD de hele speelduur spannend houdt. KYD is ook nog eens een plaat vol ruwe emoties en songs die zowel over nieuw leven als over de dood gaan. Het geeft de plaat nog net wat meer diepgang en urgentie.
De vorige plaat van AWKWARD i deed me op een of andere manier niet zoveel, maar KYD was na één keer horen al een plaat om te koesteren en is sindsdien alleen maar mooier, imponerender en spannender geworden. Kom op Pitchfork, pak KYD op en geef AWKWARD i het wereldwijde podium dat Djurre de Haan absoluut verdient met deze bijzondere en bloedstollend mooie plaat. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: AWKWARD i - KYD - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
Ik heb tot dusver een wat wispelturige relatie met de muziek van AWKWARD i.
Het alter ego van de ook van Alamo Race Track bekende Djurre de Haan imponeerde op zijn debuut I Really Should Whisper uit 2009 met betoverend mooie indie folksongs, die zich ergens tussen Fleet Foxes, Elliott Smith, The Beatles, The Low Anthem en Grandaddy in wurmden.
Het zijn vijf namen die ik moeiteloos had kunnen vervangen door vijf andere grote namen uit de geschiedenis van de popmuziek, maar uiteindelijk verdiende AWKWARD i vooral haar eigen plekje met songs die nadrukkelijk een eigen weg zochten en die stuk voor stuk van een bijzondere schoonheid waren.
Twee jaar later verscheen Everything On Wheels dat nadrukkelijk voortborduurde op het debuut van de band, maar op één of andere manier lang niet zoveel met me deed. Ook de tweede plaat van AWKWARD i stond vol met mooie en eigenzinnige popliedjes, maar voor mij ontbrak de magie die het debuut van de band zo bijzonder had gemaakt. Magie is iets vaags en persoonlijks, maar toen ik Everything On Wheels eerder deze week opnieuw beluisterde, miste ik nog steeds iets dat ik wel hoorde op het debuut van de band en dat ik gelukkig ook hoor op het deze week verschenen KYD.
Ook KYD roept weer herinneringen op aan de platen van meerdere groten uit de geschiedenis van de popmuziek. Het bovenstaande lijstje voldoet nog steeds heel aardig, al wil ik Fleet Foxes dit keer vervangen door The Beach Boys en laat ik de briljante popliedjes van The Beatles maar eens vervangen door die van Ron Sexsmith. Op hetzelfde moment doe je de bijzondere muziek van AWKWARD i met het noemen van namen bijna altijd te kort.
AWKWARD i gaat op KYD nog een stapje verder dan op haar vorige platen en maakt indruk met veelkleurige popliedjes die soms nog wel in het hokje indie-folk passen, maar ook continu hun uiterste best doen om uit dit hokje te breken. En dat lukt AWKWARD i keer op keer met speels gemak.
KYD staat vol met prachtig ingekleurde en over het algemeen intiem en ingetogen openende songs, die vervolgens snel aan kleur en kracht winnen. Waar ik Everything On Wheels met grote regelmaat net wat te groots of juist wat te gewoontjes vond klinken, is KYD een plaat die je twaalf songs en drie kwartier lang bij de les houdt en in vervoering brengt.
AWKWARD i kan hierbij betoveren met een groots geluid waar The Arcade Fire jaloers op mag zijn, maar kiest net zo makkelijk voor de melancholie die de platen van Elliott Smith zo mooi en indrukwekkend maakte of juist voor een randje lo-fi, wat de muziek van de band van Djurre de Haan iets stekeligs en eigenzinnigs geeft.
Vergeleken met het debuut van de band is KYD rijk georkestreerd met hier en daar flink wat strijkers, maar het laagje glans dat op de songs is aangebracht is in alle gevallen functioneel en trefzeker. Het is bovendien glans die wordt gecontrasteerd door het grillige karakter van de muziek van AWKWARD i en het is dit grillige karakter dat KYD de hele speelduur spannend houdt. KYD is ook nog eens een plaat vol ruwe emoties en songs die zowel over nieuw leven als over de dood gaan. Het geeft de plaat nog net wat meer diepgang en urgentie.
De vorige plaat van AWKWARD i deed me op een of andere manier niet zoveel, maar KYD was na één keer horen al een plaat om te koesteren en is sindsdien alleen maar mooier, imponerender en spannender geworden. Kom op Pitchfork, pak KYD op en geef AWKWARD i het wereldwijde podium dat Djurre de Haan absoluut verdient met deze bijzondere en bloedstollend mooie plaat. Erwin Zijleman
awkward i - Unalaska (2025)
0
geplaatst: 16 januari 2025, 15:31 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: AWKWARD i - UNALASKA - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Review: AWKWARD i - UNALASKA
Het is helaas heel lang stil geweest rond AWKWARD i, maar met UNALASKA heeft de Nederlandse muzikant een prachtig album vol bijzondere details en een serie wonderschone songs afgeleverd
Het muziekjaar 2025 is nog heel pril, maar met UNALASKA heeft de Nederlandse muzikant Djurre de Haan als AWKWARD i een album gemaakt dat de lat hoog legt voor alles wat nog komen gaat. UNALASKA heeft zich nadrukkelijk laten inspireren door popmuziek uit de jaren 70, variërend van folk en singer-songwriter muziek uit dit decennium tot de muziek van The Beatles en The Beach Boys. UNALASKA is een behoorlijk ingetogen album, maar Djurre de Haan tekent voor fascinerend mooie arrangementen waarin van alles gebeurt. De stem van de Nederlandse muzikant is al even mooi, waardoor je het nieuwe album van AWKWARD i na één keer horen voorgoed wilt koesteren.
Bij mijn bespreking van KYD van AWKWARD i beschreef ik mijn relatie met de muziek van de Nederlandse muzikant als wispelturig. Dat valt op zich wel mee, want van de eerste drie albums van AWKWARD i besprak ik er twee en ook de muziek die Djurre de Haan maakte met Alamo Race Track kon meestal op mijn sympathie rekenen, overigens net als het album van AWKWARD i dat ik niet besprak. De Nederlandse muzikant heeft het me de afgelopen jaren overigens niet makkelijk gemaakt om een vastere relatie op te bouwen met de muziek van AWKWARD i, want het genoemde KYD is op een paar weken na zeven jaar oud.
Bij mijn bespreking van het debuutalbum van AWKWARD i, het inmiddels al weer zestienjaar oude I Really Should Whisper noemde ik onder andere Fleet Foxes, Elliott Smith, The Beatles, The Low Anthem en Grandaddy als vergelijkingsmateriaal, waar ik in mijn bespreking van KYD The Beach Boys en Ron Sexsmith nog aan toevoegde. Het zijn voor een belangrijk deel grote namen en dat zegt wat over de muziek van Djurre de Haan, die ik op basis van KYD een mooie toekomst voorspelde. Die toekomst zag de Nederlandse muzikant zelf vooral in het schrijven van muziek voor films, tv-series en theaterproducties, maar met UNALASKA keert hij deze week gelukkig ook weer terug als AWKWARD i.
Het levert ook dit keer een prachtig album op. Ondanks het feit dat het vorige album van AWKWARD i zeven jaar oud is, klinkt UNALASKA als een logisch vervolg op KYD. Dat album klonk net wat uitbundiger dan zijn twee voorgangers, maar op het nieuwe album klinken de songs van Djurre de Haan weer net wat meer ingetogen. Dat is overigens deels schijn, want wanneer je UNALASKA met de koptelefoon beluistert hoor je hoe rijk en veelkleurig het geluid van AWKWARD i is.
Het hierboven genoemde rijtje namen van grote muzikanten en bands is nog altijd relevant als vergelijkingsmateriaal al legt het nieuwe album weer net wat andere accenten. Flink wat songs op het album doen vanwege de rijke en fantasievolle arrangementen Beatlesque aan, maar UNALASKA bevat ook een aantal meer ingetogen songs. Het zijn songs die klinken als de songs van Elliott Smith als de Amerikaanse muzikant niet in de jaren 90 maar in de jaren 70 muziek had gemaakt.
Ook bij beluistering van het nieuwe album van AWKWARD i moet je echter niet blijven hangen in het noemen van namen. Djurre de Haan heeft zich absoluut laten inspireren door de popmuziek uit met name de jaren 70, maar hij heeft ook een duidelijk eigen geluid, dat alle inspiratie uit het verleden het heden in trekt.
De stem van de Nederlandse muzikant is karakteristiek, maar wat mij betreft ook bijzonder mooi, waardoor UNALASKA zich makkelijk opdringt. Het wordt versterkt door de bijzonder mooie en veelkleurige muziek op het album en door de aansprekende songs, die stuk voor stuk tijdloos klinken, maar die ook de fantasie prikkelen door onverwachte wendingen en verrassende arrangementen.
De songs op UNALASKA lijken zoals gezegd soberder dan die op het vorige album van AWKWARD i, maar wat heeft Djurre de Haan veel moois en bijzonders verstopt in de prachtsongs op het album. De Nederlandse muzikant deed de afgelopen jaren vooral andere dingen, maar met de terugkeer van AWKWARD i zorgt hij voor een prachtige start van het muziekjaar 2025 en voor een album dat zowel nationaal als internationaal aan moet kunnen spreken. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Review: AWKWARD i - UNALASKA - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Review: AWKWARD i - UNALASKA
Het is helaas heel lang stil geweest rond AWKWARD i, maar met UNALASKA heeft de Nederlandse muzikant een prachtig album vol bijzondere details en een serie wonderschone songs afgeleverd
Het muziekjaar 2025 is nog heel pril, maar met UNALASKA heeft de Nederlandse muzikant Djurre de Haan als AWKWARD i een album gemaakt dat de lat hoog legt voor alles wat nog komen gaat. UNALASKA heeft zich nadrukkelijk laten inspireren door popmuziek uit de jaren 70, variërend van folk en singer-songwriter muziek uit dit decennium tot de muziek van The Beatles en The Beach Boys. UNALASKA is een behoorlijk ingetogen album, maar Djurre de Haan tekent voor fascinerend mooie arrangementen waarin van alles gebeurt. De stem van de Nederlandse muzikant is al even mooi, waardoor je het nieuwe album van AWKWARD i na één keer horen voorgoed wilt koesteren.
Bij mijn bespreking van KYD van AWKWARD i beschreef ik mijn relatie met de muziek van de Nederlandse muzikant als wispelturig. Dat valt op zich wel mee, want van de eerste drie albums van AWKWARD i besprak ik er twee en ook de muziek die Djurre de Haan maakte met Alamo Race Track kon meestal op mijn sympathie rekenen, overigens net als het album van AWKWARD i dat ik niet besprak. De Nederlandse muzikant heeft het me de afgelopen jaren overigens niet makkelijk gemaakt om een vastere relatie op te bouwen met de muziek van AWKWARD i, want het genoemde KYD is op een paar weken na zeven jaar oud.
Bij mijn bespreking van het debuutalbum van AWKWARD i, het inmiddels al weer zestienjaar oude I Really Should Whisper noemde ik onder andere Fleet Foxes, Elliott Smith, The Beatles, The Low Anthem en Grandaddy als vergelijkingsmateriaal, waar ik in mijn bespreking van KYD The Beach Boys en Ron Sexsmith nog aan toevoegde. Het zijn voor een belangrijk deel grote namen en dat zegt wat over de muziek van Djurre de Haan, die ik op basis van KYD een mooie toekomst voorspelde. Die toekomst zag de Nederlandse muzikant zelf vooral in het schrijven van muziek voor films, tv-series en theaterproducties, maar met UNALASKA keert hij deze week gelukkig ook weer terug als AWKWARD i.
Het levert ook dit keer een prachtig album op. Ondanks het feit dat het vorige album van AWKWARD i zeven jaar oud is, klinkt UNALASKA als een logisch vervolg op KYD. Dat album klonk net wat uitbundiger dan zijn twee voorgangers, maar op het nieuwe album klinken de songs van Djurre de Haan weer net wat meer ingetogen. Dat is overigens deels schijn, want wanneer je UNALASKA met de koptelefoon beluistert hoor je hoe rijk en veelkleurig het geluid van AWKWARD i is.
Het hierboven genoemde rijtje namen van grote muzikanten en bands is nog altijd relevant als vergelijkingsmateriaal al legt het nieuwe album weer net wat andere accenten. Flink wat songs op het album doen vanwege de rijke en fantasievolle arrangementen Beatlesque aan, maar UNALASKA bevat ook een aantal meer ingetogen songs. Het zijn songs die klinken als de songs van Elliott Smith als de Amerikaanse muzikant niet in de jaren 90 maar in de jaren 70 muziek had gemaakt.
Ook bij beluistering van het nieuwe album van AWKWARD i moet je echter niet blijven hangen in het noemen van namen. Djurre de Haan heeft zich absoluut laten inspireren door de popmuziek uit met name de jaren 70, maar hij heeft ook een duidelijk eigen geluid, dat alle inspiratie uit het verleden het heden in trekt.
De stem van de Nederlandse muzikant is karakteristiek, maar wat mij betreft ook bijzonder mooi, waardoor UNALASKA zich makkelijk opdringt. Het wordt versterkt door de bijzonder mooie en veelkleurige muziek op het album en door de aansprekende songs, die stuk voor stuk tijdloos klinken, maar die ook de fantasie prikkelen door onverwachte wendingen en verrassende arrangementen.
De songs op UNALASKA lijken zoals gezegd soberder dan die op het vorige album van AWKWARD i, maar wat heeft Djurre de Haan veel moois en bijzonders verstopt in de prachtsongs op het album. De Nederlandse muzikant deed de afgelopen jaren vooral andere dingen, maar met de terugkeer van AWKWARD i zorgt hij voor een prachtige start van het muziekjaar 2025 en voor een album dat zowel nationaal als internationaal aan moet kunnen spreken. Erwin Zijleman
Axel Flóvent - You Stay by the Sea (2021)
1
geplaatst: 22 januari 2021, 16:23 uur
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Axel Flóvent - You Stay By The Sea - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Axel Flóvent - You Stay By The Sea
De piepjonge IJslandse muzikant Axel Flóvent levert een debuutalbum af dat steeds meer betovert met werkelijk prachtig ingekleurde songs en beeldende klanken vol fraaie details
De IJslandse muzikant Axel Flóvent baarde de afgelopen jaren al een aantal malen opzien met veelbelovende EP’s. Het is mij ontgaan en ook zijn debuutalbum You Stay By The Sea had ik bijna terzijde geschoven. Ik ben blij dat ik dat niet heb gedaan, want iedere keer als ik naar het debuut van Axel Flóvent luister vind ik het album weer wat mooier en indrukwekkender. De songs van de IJslandse muzikant variëren van zeer toegankelijk tot zweverig en bedwelmend en het zijn stuk voor songs die prachtig zijn ingekleurd. Van zijn stem moet je houden, maar zingen kan Axel Flóvent absoluut. Uiteindelijk valt alles op zijn plek en resteert een bijzonder fraai album.
Axel Flóvent is een piepjonge singer-songwriter uit Húsavík, een klein vissersdorp aan de IJslandse noordkust. Hij is inmiddels een jonge twintiger, maar in zijn tienerjaren bracht hij al een aantal EP’s uit, die stuk voor stuk goed werden ontvangen. You Stay By The Sea is het debuutalbum van de IJslandse muzikant en het is een debuutalbum dat me al een week lang intrigeert, zonder dat me duidelijk was of ik het album nu goed vond of niet.
Voor beiden is wat te zeggen. In eerste instantie vond ik de songs op het album net wat te gepolijst en te braaf klinken, waardoor ik het album snel weer terzijde schoof. Bij de volgende beluistering werd ik juist zeer positief verrast door de werkelijk wonderschone klanken op het album.
Het zijn klanken die absoluut IJslands klinken, maar ook een stuk minder zweverig zijn dan de meeste andere muziek die we kennen van het eiland. Het is een instrumentatie die niet alleen indruk maakt met ruimtelijke en beeldende klanken, maar het is ook zeer smaakvolle instrumentatie, waarin steeds weer andere mooie details opvallen.
En dan is er ook nog de stem van de IJslandse muzikant, die ik minstens net zo vaak mooi als net wat te glad vind. Ik ben er zoals gezegd al een week mee in de weer, maar hoe vaker ik naar You Stay By The Sea van Axel Flóvent luister, hoe meer ik onder de indruk ben van het album.
De stem van de IJslandse muzikant, die hier en daar aan die van Coldplay’s Chris Martin doet deken, klinkt me steeds aangenamer in de oren, terwijl de songs voldoende buiten de lijntjes kleuren om te ontsnappen aan oordelen als te gepolijst en te braaf.
De instrumentatie is sinds de eerste beluistering van het debuut van Axel Flóvent alleen maar mooier en indrukwekkender geworden. De IJslandse muzikant heeft zijn muziek zeker niet volgepropt, waardoor de songs op You Stay By The Sea ruimtelijk blijven klinken, maar ondertussen is het ook een instrumentatie vol wonderschone momenten, die het album al snel een flink stuk boven de middelmaat uit tillen.
Het is absoluut muziek van deze tijd, maar zeker in de wat meer pop georiënteerde songs hoor ik hier en daar ook een vleugje popmuziek uit de jaren 80, wat weer fraai contrasteert met de bijna klassiek gearrangeerde songs en de songs waarin zweverige IJslandse klanken het toch even winnen.
Zeker na de behoorlijk toegankelijke openingssongs laat Axel Flóvent al snel horen dat hij ook veel dieper kan graven en maakt hij indruk met songs die niet alleen goed zijn voor prachtige beelden op het netvlies, maar die ook alle aandacht vereisen om maar niets moois te missen, zeker als ook nog eens prachtig gearrangeerde blazers opduiken.
Het is mij inmiddels duidelijk dat je niet te snel moet oordelen over het debuutalbum van Axel Flóvent en dat je zeker niet moet oordelen op basis van de eerste paar songs. In de 45 minuten die het album duurt wordt You Stay By The Sea inmiddels alleen maar mooier en indrukwekkender.
De minpunten die me in eerste instantie wat in de weg zaten zijn inmiddels als sneeuw voor de zon verdwenen en de rek is er nog niet uit. Alle reden dus om Axel Flóvent te bestempelen als enorm talent voor de toekomst en You Stay B y The Sea uit te roepen tot een van de eerste memorabele debuutalbums van 2021. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Axel Flóvent - You Stay By The Sea - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Axel Flóvent - You Stay By The Sea
De piepjonge IJslandse muzikant Axel Flóvent levert een debuutalbum af dat steeds meer betovert met werkelijk prachtig ingekleurde songs en beeldende klanken vol fraaie details
De IJslandse muzikant Axel Flóvent baarde de afgelopen jaren al een aantal malen opzien met veelbelovende EP’s. Het is mij ontgaan en ook zijn debuutalbum You Stay By The Sea had ik bijna terzijde geschoven. Ik ben blij dat ik dat niet heb gedaan, want iedere keer als ik naar het debuut van Axel Flóvent luister vind ik het album weer wat mooier en indrukwekkender. De songs van de IJslandse muzikant variëren van zeer toegankelijk tot zweverig en bedwelmend en het zijn stuk voor songs die prachtig zijn ingekleurd. Van zijn stem moet je houden, maar zingen kan Axel Flóvent absoluut. Uiteindelijk valt alles op zijn plek en resteert een bijzonder fraai album.
Axel Flóvent is een piepjonge singer-songwriter uit Húsavík, een klein vissersdorp aan de IJslandse noordkust. Hij is inmiddels een jonge twintiger, maar in zijn tienerjaren bracht hij al een aantal EP’s uit, die stuk voor stuk goed werden ontvangen. You Stay By The Sea is het debuutalbum van de IJslandse muzikant en het is een debuutalbum dat me al een week lang intrigeert, zonder dat me duidelijk was of ik het album nu goed vond of niet.
Voor beiden is wat te zeggen. In eerste instantie vond ik de songs op het album net wat te gepolijst en te braaf klinken, waardoor ik het album snel weer terzijde schoof. Bij de volgende beluistering werd ik juist zeer positief verrast door de werkelijk wonderschone klanken op het album.
Het zijn klanken die absoluut IJslands klinken, maar ook een stuk minder zweverig zijn dan de meeste andere muziek die we kennen van het eiland. Het is een instrumentatie die niet alleen indruk maakt met ruimtelijke en beeldende klanken, maar het is ook zeer smaakvolle instrumentatie, waarin steeds weer andere mooie details opvallen.
En dan is er ook nog de stem van de IJslandse muzikant, die ik minstens net zo vaak mooi als net wat te glad vind. Ik ben er zoals gezegd al een week mee in de weer, maar hoe vaker ik naar You Stay By The Sea van Axel Flóvent luister, hoe meer ik onder de indruk ben van het album.
De stem van de IJslandse muzikant, die hier en daar aan die van Coldplay’s Chris Martin doet deken, klinkt me steeds aangenamer in de oren, terwijl de songs voldoende buiten de lijntjes kleuren om te ontsnappen aan oordelen als te gepolijst en te braaf.
De instrumentatie is sinds de eerste beluistering van het debuut van Axel Flóvent alleen maar mooier en indrukwekkender geworden. De IJslandse muzikant heeft zijn muziek zeker niet volgepropt, waardoor de songs op You Stay By The Sea ruimtelijk blijven klinken, maar ondertussen is het ook een instrumentatie vol wonderschone momenten, die het album al snel een flink stuk boven de middelmaat uit tillen.
Het is absoluut muziek van deze tijd, maar zeker in de wat meer pop georiënteerde songs hoor ik hier en daar ook een vleugje popmuziek uit de jaren 80, wat weer fraai contrasteert met de bijna klassiek gearrangeerde songs en de songs waarin zweverige IJslandse klanken het toch even winnen.
Zeker na de behoorlijk toegankelijke openingssongs laat Axel Flóvent al snel horen dat hij ook veel dieper kan graven en maakt hij indruk met songs die niet alleen goed zijn voor prachtige beelden op het netvlies, maar die ook alle aandacht vereisen om maar niets moois te missen, zeker als ook nog eens prachtig gearrangeerde blazers opduiken.
Het is mij inmiddels duidelijk dat je niet te snel moet oordelen over het debuutalbum van Axel Flóvent en dat je zeker niet moet oordelen op basis van de eerste paar songs. In de 45 minuten die het album duurt wordt You Stay By The Sea inmiddels alleen maar mooier en indrukwekkender.
De minpunten die me in eerste instantie wat in de weg zaten zijn inmiddels als sneeuw voor de zon verdwenen en de rek is er nog niet uit. Alle reden dus om Axel Flóvent te bestempelen als enorm talent voor de toekomst en You Stay B y The Sea uit te roepen tot een van de eerste memorabele debuutalbums van 2021. Erwin Zijleman
Aziza Brahim - Abbar el Hamada (2016)
1
geplaatst: 12 januari 2017, 14:35 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Aziza Brahim - Abbar el Hamada - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
Wereldmuziek. Het is een genre waarin ik niet goed thuis ben en het is bovendien een genre dat me lang niet altijd aanspreekt.
Het valt dan ook niet mee om in dit genre mijn krenten uit de pop te vissen, maar gelukkig stuurt een lezer van deze BLOG me ieder jaar trouw zijn lijstje met de favoriete wereldmuziek van het afgelopen jaar.
Van de genoemde platen liggen er een aantal in muzikaal opzicht net wat te ver van mijn bed, maar er zit ook altijd wel een plaat tussen die me wel aanspreekt en die me zelfs zo aanspreekt dat ik er iets over op wil schrijven.
Die plaat is in 2016 gemaakt door Aziza Brahim. Deze Aziza Brahim behoort tot een woestijnvolk (de Sahawari) dat een deel van de Westelijke Sahara claimt, maar werd onderworpen door de Marokkaanse regering, die het gebied inmiddels al enkele decennia tot haar grondgebied rekent.
Aziza Brahim groeide daarom op in een vluchtelingenkamp in Algerije. Nu hebben de Algerijnse vluchtelingenkampen een naam hoog te houden wanneer het gaat om het voortbrengen van muzikaal talent, want ook onder andere Tinariwen werd ooit geformeerd in een Algerijns vluchtelingenkamp.
Abbar el Hamada van Aziza Brahim heeft zeker raakvlakken met de muziek van Tinariwen en die raakvlakken hoor je vooral in het bijzonder aangenaam klinkende gitaarwerk op de plaat. Abbar el Hamada staat bol van de invloeden uit de Afrikaanse muziek, waaronder de woestijnblues, maar je hoort ook dat Aziza Brahim gelukkig niet haar hele leven in een Algerijns vluchtelingenkamp heeft doorgebracht.
De zangeres woont tegenwoordig in Spanje en verbleef ook langere tijd op Cuba. Beide landen hebben hun sporen nagelaten op Abbar el Hamada, dat zo af en toe ook flink raakt aan de Portugese fado.
Wereldmuziek werpt voor veel muziekliefhebbers flinke drempels op en ook Abbar el Hamada zal dat doen. Dat ligt niet zozeer aan de muziek die zowel zonnig als bluesy klinkt, maar vooral aan de stem van Aziza Brahim, die anders klinkt dan die van de gemiddelde singer-songwriter of popprinses.
Ook ik moest wel even wennen aan de zang op de plaat, maar na enige gewenning is Abbar el Hamada een plaat die zorgt voor zonnestralen in huis maar die je ook raakt. Zeker in muzikaal opzicht gebeurt er van alles op de plaat, wat bijvoorbeeld leidt tot fraaie duels tussen Mali blues gitaren en Spaanse flamenco ritmes.
De bijzondere stem van Aziza Brahim voorziet de muziek op Abbar el Hamada van de melancholie die hoort bij een verdreven volk en het is melancholie die prachtig contrasteert met de over het algemeen bijzonder zonnige gitaarklanken.
Abbar el Hamada is ver verwijderd van de muziek die ik normaal gesproken beluister, maar net als de platen van Tinariwen, Imarhan en Tamikrest (het briljante Chatma moet iedere muziekliefhebber gehoord hebben) is deze bijzondere plaat van Aziza Brahim een blijvertje. Probeer het eens en geef vooral niet te snel op, zelf ontdekte ik pas bij de derde luisterbeurt de pracht van deze plaat. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Aziza Brahim - Abbar el Hamada - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
Wereldmuziek. Het is een genre waarin ik niet goed thuis ben en het is bovendien een genre dat me lang niet altijd aanspreekt.
Het valt dan ook niet mee om in dit genre mijn krenten uit de pop te vissen, maar gelukkig stuurt een lezer van deze BLOG me ieder jaar trouw zijn lijstje met de favoriete wereldmuziek van het afgelopen jaar.
Van de genoemde platen liggen er een aantal in muzikaal opzicht net wat te ver van mijn bed, maar er zit ook altijd wel een plaat tussen die me wel aanspreekt en die me zelfs zo aanspreekt dat ik er iets over op wil schrijven.
Die plaat is in 2016 gemaakt door Aziza Brahim. Deze Aziza Brahim behoort tot een woestijnvolk (de Sahawari) dat een deel van de Westelijke Sahara claimt, maar werd onderworpen door de Marokkaanse regering, die het gebied inmiddels al enkele decennia tot haar grondgebied rekent.
Aziza Brahim groeide daarom op in een vluchtelingenkamp in Algerije. Nu hebben de Algerijnse vluchtelingenkampen een naam hoog te houden wanneer het gaat om het voortbrengen van muzikaal talent, want ook onder andere Tinariwen werd ooit geformeerd in een Algerijns vluchtelingenkamp.
Abbar el Hamada van Aziza Brahim heeft zeker raakvlakken met de muziek van Tinariwen en die raakvlakken hoor je vooral in het bijzonder aangenaam klinkende gitaarwerk op de plaat. Abbar el Hamada staat bol van de invloeden uit de Afrikaanse muziek, waaronder de woestijnblues, maar je hoort ook dat Aziza Brahim gelukkig niet haar hele leven in een Algerijns vluchtelingenkamp heeft doorgebracht.
De zangeres woont tegenwoordig in Spanje en verbleef ook langere tijd op Cuba. Beide landen hebben hun sporen nagelaten op Abbar el Hamada, dat zo af en toe ook flink raakt aan de Portugese fado.
Wereldmuziek werpt voor veel muziekliefhebbers flinke drempels op en ook Abbar el Hamada zal dat doen. Dat ligt niet zozeer aan de muziek die zowel zonnig als bluesy klinkt, maar vooral aan de stem van Aziza Brahim, die anders klinkt dan die van de gemiddelde singer-songwriter of popprinses.
Ook ik moest wel even wennen aan de zang op de plaat, maar na enige gewenning is Abbar el Hamada een plaat die zorgt voor zonnestralen in huis maar die je ook raakt. Zeker in muzikaal opzicht gebeurt er van alles op de plaat, wat bijvoorbeeld leidt tot fraaie duels tussen Mali blues gitaren en Spaanse flamenco ritmes.
De bijzondere stem van Aziza Brahim voorziet de muziek op Abbar el Hamada van de melancholie die hoort bij een verdreven volk en het is melancholie die prachtig contrasteert met de over het algemeen bijzonder zonnige gitaarklanken.
Abbar el Hamada is ver verwijderd van de muziek die ik normaal gesproken beluister, maar net als de platen van Tinariwen, Imarhan en Tamikrest (het briljante Chatma moet iedere muziekliefhebber gehoord hebben) is deze bijzondere plaat van Aziza Brahim een blijvertje. Probeer het eens en geef vooral niet te snel op, zelf ontdekte ik pas bij de derde luisterbeurt de pracht van deze plaat. Erwin Zijleman
Aziza Brahim - Mawja (2024)
0
geplaatst: 3 januari 2025, 11:17 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Aziza Brahim - Mawja - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Review: Aziza Brahim - Mawja
Ook dit jaar verschenen flink wat albums die in het hokje woestijnblues passen, maar Mawja van Aziza Brahim slaagt er in om zich keer op keer en telkens op zeer subtiele wijze te ontworstelen aan het strakke keurslijf van het genre
In de eerste maanden van 2024 verscheen Mawja van Aziza Brahim. Het is de opvolger van het vijf jaar oude Sahari, dat ik destijds een interessant album vond. Op dat album koos Aziza Brahim immers haar eigen weg binnen de woestijnblues en dat doet ze ook weer op Mawja. De muzikante die opgroeide in een Algerijns vluchtelingenkamp liet zich in muzikaal opzicht jarenlang inspireren door alles wat uit haar radio kwam en deze invloeden zijn op subtiele wijze verwerkt in haar muziek. Het is muziek die je absoluut recht doet met het etiket woestijnblues, maar Aziza Brahim geeft een bijzondere draai aan het genre dat de afgelopen jaren helaas wat eenvormig is geworden.
Vorige week roemde ik al het jaarlijstje met albums uit het hokje wereldmuziek, dat me dit jaar het werkelijk prachtige album van de Franse band Orange Blossom opleverde. Het was de tweede keer dat ik een album van Orange Blossom uit dit unieke jaarlijstje haalde en ook Aziza Brahim kwam ik hierin al eerder tegen.
Haar vorige album Sahari besprak ik in 2019 en beschreef ik destijds als een bijzondere cocktail van woestijnblues en Spaanse flamenco. De muziek op Sahari was bovendien het leven van Aziza Brahim in een notendop. Aziza Brahim behoort tot het woestijnvolk Sahawari, dat een deel van de Westelijke Sahara bewoonde, maar bruut werd onderworpen door de Marokkaanse regering, die het gebied al vele decennia bezet. Aziza Brahim groeide daarom op in een Algerijns vluchtelingenkamp, maar verbleef ook op Cuba en vestigde zich uiteindelijk in Spanje.
De muzikale wortels van haar voorouders kreeg ze mee in het Algerijnse vluchtelingenkamp, maar ze werd ook gevormd door de radio, die muziek uit alle windstreken aandroeg. Het zijn invloeden die Aziza Brahim allemaal, zei het vaak op subtiele wijze, verwerkt in haar muziek. Het zorgde ervoor dat Sahari vijf jaar geleden zeker geen dertien in een dozijn woestijnblues album was en ook het aan het begin van 2024 verschenen Mawja is dat niet.
Met name in de zang, het gitaarwerk en de ritmes hoor je de invloeden uit de woestijnblues, die aan het begin van het millennium op de kaart werd gezet door Tinariwen, een band die overigens ook ontstond in een Algerijns vluchtelingenkamp. De ritmes, die volgens Aziza Brahim zelf zijn geïnspireerd door de muziek van The Clash die ze in haar jonge jaren op de radio hoorde, geven de muziek op Mawja een bezwerend maar ook rustgevend karakter en de ritmes vormen bovendien de basis waarop de zang rust.
Aziza Brahim beschikt over een mooie stem, die wat gevarieerder klinkt dan gebruikelijk in het genre, waardoor Mawja zich wat mij betreft vrij makkelijk weet te onderscheiden van de veelheid aan muziek in het genre en ook wat toegankelijker klinkt. Het album past redelijk goed in het hokje woestijnblues, al is het maar vanwege het geweldige gitaarwerk, dat voor een belangrijk deel verantwoordelijk is voor het succes van het genre, maar Aziza Brahim geeft ook een eigen touch aan haar muziek.
Hier en daar hoor je net wat meer blues of klinkt haar muziek nog wat psychedelischer dan gebruikelijk in het genre, maar ook subtiele invloeden uit de flamenco en de Cubaanse en Caraïbische muziek hebben hun weg gevonden naar de veelkleurige songs van Aziza Brahim.
Mawja is een album dat niet direct past in de Nederlandse en dit jaar opvallend grauwe winter, want de klanken op het nieuwe album van Aziza Brahim zijn vooral warm of zelfs snikheet. Alle reden dus om de gordijnen te sluiten en de thermostaat wat hoger te draaien, waarna de songs op Mawja toch opeens verassend goed tot hun recht komen.
Ik ben het afgelopen jaar wat uitgekeken geraakt op de woestijnblues, waardoor ik de meeste albums in het genre, inclusief het album dat in heel veel jaarlijstjes opduikt en dat ik later vandaag bespreek, tot dusver heb laten liggen, maar Mawja van Aziza Brahim vond ik eigenlijk direct aansprekend, net als het alweer bijna vergeten Sahari van vijf jaar geleden. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Review: Aziza Brahim - Mawja - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Review: Aziza Brahim - Mawja
Ook dit jaar verschenen flink wat albums die in het hokje woestijnblues passen, maar Mawja van Aziza Brahim slaagt er in om zich keer op keer en telkens op zeer subtiele wijze te ontworstelen aan het strakke keurslijf van het genre
In de eerste maanden van 2024 verscheen Mawja van Aziza Brahim. Het is de opvolger van het vijf jaar oude Sahari, dat ik destijds een interessant album vond. Op dat album koos Aziza Brahim immers haar eigen weg binnen de woestijnblues en dat doet ze ook weer op Mawja. De muzikante die opgroeide in een Algerijns vluchtelingenkamp liet zich in muzikaal opzicht jarenlang inspireren door alles wat uit haar radio kwam en deze invloeden zijn op subtiele wijze verwerkt in haar muziek. Het is muziek die je absoluut recht doet met het etiket woestijnblues, maar Aziza Brahim geeft een bijzondere draai aan het genre dat de afgelopen jaren helaas wat eenvormig is geworden.
Vorige week roemde ik al het jaarlijstje met albums uit het hokje wereldmuziek, dat me dit jaar het werkelijk prachtige album van de Franse band Orange Blossom opleverde. Het was de tweede keer dat ik een album van Orange Blossom uit dit unieke jaarlijstje haalde en ook Aziza Brahim kwam ik hierin al eerder tegen.
Haar vorige album Sahari besprak ik in 2019 en beschreef ik destijds als een bijzondere cocktail van woestijnblues en Spaanse flamenco. De muziek op Sahari was bovendien het leven van Aziza Brahim in een notendop. Aziza Brahim behoort tot het woestijnvolk Sahawari, dat een deel van de Westelijke Sahara bewoonde, maar bruut werd onderworpen door de Marokkaanse regering, die het gebied al vele decennia bezet. Aziza Brahim groeide daarom op in een Algerijns vluchtelingenkamp, maar verbleef ook op Cuba en vestigde zich uiteindelijk in Spanje.
De muzikale wortels van haar voorouders kreeg ze mee in het Algerijnse vluchtelingenkamp, maar ze werd ook gevormd door de radio, die muziek uit alle windstreken aandroeg. Het zijn invloeden die Aziza Brahim allemaal, zei het vaak op subtiele wijze, verwerkt in haar muziek. Het zorgde ervoor dat Sahari vijf jaar geleden zeker geen dertien in een dozijn woestijnblues album was en ook het aan het begin van 2024 verschenen Mawja is dat niet.
Met name in de zang, het gitaarwerk en de ritmes hoor je de invloeden uit de woestijnblues, die aan het begin van het millennium op de kaart werd gezet door Tinariwen, een band die overigens ook ontstond in een Algerijns vluchtelingenkamp. De ritmes, die volgens Aziza Brahim zelf zijn geïnspireerd door de muziek van The Clash die ze in haar jonge jaren op de radio hoorde, geven de muziek op Mawja een bezwerend maar ook rustgevend karakter en de ritmes vormen bovendien de basis waarop de zang rust.
Aziza Brahim beschikt over een mooie stem, die wat gevarieerder klinkt dan gebruikelijk in het genre, waardoor Mawja zich wat mij betreft vrij makkelijk weet te onderscheiden van de veelheid aan muziek in het genre en ook wat toegankelijker klinkt. Het album past redelijk goed in het hokje woestijnblues, al is het maar vanwege het geweldige gitaarwerk, dat voor een belangrijk deel verantwoordelijk is voor het succes van het genre, maar Aziza Brahim geeft ook een eigen touch aan haar muziek.
Hier en daar hoor je net wat meer blues of klinkt haar muziek nog wat psychedelischer dan gebruikelijk in het genre, maar ook subtiele invloeden uit de flamenco en de Cubaanse en Caraïbische muziek hebben hun weg gevonden naar de veelkleurige songs van Aziza Brahim.
Mawja is een album dat niet direct past in de Nederlandse en dit jaar opvallend grauwe winter, want de klanken op het nieuwe album van Aziza Brahim zijn vooral warm of zelfs snikheet. Alle reden dus om de gordijnen te sluiten en de thermostaat wat hoger te draaien, waarna de songs op Mawja toch opeens verassend goed tot hun recht komen.
Ik ben het afgelopen jaar wat uitgekeken geraakt op de woestijnblues, waardoor ik de meeste albums in het genre, inclusief het album dat in heel veel jaarlijstjes opduikt en dat ik later vandaag bespreek, tot dusver heb laten liggen, maar Mawja van Aziza Brahim vond ik eigenlijk direct aansprekend, net als het alweer bijna vergeten Sahari van vijf jaar geleden. Erwin Zijleman
Aztec Camera - High Land, Hard Rain (1983)
0
geplaatst: 5 april 2014, 12:05 uur
Recensie van de recent verschenen reissue op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Aztec Camera - High Land, Hard Rain - Expanded Edition - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
Er verschijnen de laatste weken zoveel interessante nieuwe releases dat de minstens even interessante reissues er een beetje bij inschieten. Daarom tot dusver nog geen aandacht voor de nieuwe uitgave van het debuut van Aztec Camera, maar deze reissue is echt veel te mooi om te laten liggen. Eerst maar een lesje geschiedenis. Aztec Camera werd in 1980 in Glasgow opgericht door Roddy Frame, die de touwtjes vervolgens gedurende een jaar of vijftien stevig in handen zou houden. Aztec Camera maakte uiteindelijk een zestal platen, waarvan ik persoonlijk Stray uit 1990 de beste vind. Vervolgens begon Roddy Frame aan een solocarrière, die tussen 1998 en 2006 helaas slechts drie platen opleverde. Surf uit 2002 is hiervan mijn persoonlijke favoriet en deze plaat kan zich wat mij betreft meten met het beste werk van Aztec Camera. Het begon voor Aztec Camera allemaal in 1983, met de release van het debuut van de band. High Land, Hard Rain verschijnt in de zomer van 1983 en viert daarom binnenkort zijn 31e verjaardag. Het is de meest succesvolle plaat van de band en volgens de critici ook de beste (al ben ik het daar persoonlijk niet mee eens). Op High Land, Hard Rain komt Aztec Camera in 1983 op de proppen met een geluid dat we nu typeren als een typisch jaren 80 geluid. Het is een geluid waarin Beatlesque popliedjes worden vermengd met dansbare ritmes en waarin zonnestralen en post-punk doom hand in hand gaan. Aztec Camera voegde hier een gezonde dosis Schotse eigenwijsheid aan toe en bleek hierdoor interessanter en langer houdbaar dan de meeste van haar soortgenoten. Op haar latere platen zou Aztec Camera kiezen voor meer ingetogen en over het algemeen wat melancholische muziek, maar op High Land, Hard Rain domineren de zonnestralen. Dat hoor je direct in opener Oblivious, dat folk, funk, soul, post-punk en pop samen smeedt in een nog altijd vrijwel onweerstaanbaar deuntje. Veel platen uit de jaren 80 klinken inmiddels hopeloos gedateerd, maar High Land, Hard Rain klinkt als je het mij vraagt nog altijd fris en urgent, net als de platen van soortgenoten Prefab Sprout. High Land, Hard Rain begint bij folky popsongs met een vleugje Beatles, die door zonnig klinkende akoestische gitaren en invloeden uit de Northern soul en de jazz een geheel eigen geluid krijgen. High Land, Hard Rain is aan de ene kant een zorgeloze popplaat met nagenoeg perfecte popliedjes, maar het is ook een plaat vol verrassingen. Die heb ik in 1983 maar ten dele ontdekt, waardoor High Land, Hard Rain me nu beter bevalt dan 31 jaar geleden. De reissue, die in Nederland overigens nog nauwelijks te krijgen is, komt uiteraard met veel en bij vlagen zeer interessant bonusmateriaal, maar zoals zo vaak is de hoofdmoot toch het interessantst. Ik ging Aztec Camera destijds pas vanaf haar tweede plaat (Knife uit 1984) echt waarderen, maar kan ook High Land, Hard Rain inmiddels op de juiste waarde schatten. Mijn oordeel: een 80s klassieker die in geen enkele platenkast mag ontbreken. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Aztec Camera - High Land, Hard Rain - Expanded Edition - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
Er verschijnen de laatste weken zoveel interessante nieuwe releases dat de minstens even interessante reissues er een beetje bij inschieten. Daarom tot dusver nog geen aandacht voor de nieuwe uitgave van het debuut van Aztec Camera, maar deze reissue is echt veel te mooi om te laten liggen. Eerst maar een lesje geschiedenis. Aztec Camera werd in 1980 in Glasgow opgericht door Roddy Frame, die de touwtjes vervolgens gedurende een jaar of vijftien stevig in handen zou houden. Aztec Camera maakte uiteindelijk een zestal platen, waarvan ik persoonlijk Stray uit 1990 de beste vind. Vervolgens begon Roddy Frame aan een solocarrière, die tussen 1998 en 2006 helaas slechts drie platen opleverde. Surf uit 2002 is hiervan mijn persoonlijke favoriet en deze plaat kan zich wat mij betreft meten met het beste werk van Aztec Camera. Het begon voor Aztec Camera allemaal in 1983, met de release van het debuut van de band. High Land, Hard Rain verschijnt in de zomer van 1983 en viert daarom binnenkort zijn 31e verjaardag. Het is de meest succesvolle plaat van de band en volgens de critici ook de beste (al ben ik het daar persoonlijk niet mee eens). Op High Land, Hard Rain komt Aztec Camera in 1983 op de proppen met een geluid dat we nu typeren als een typisch jaren 80 geluid. Het is een geluid waarin Beatlesque popliedjes worden vermengd met dansbare ritmes en waarin zonnestralen en post-punk doom hand in hand gaan. Aztec Camera voegde hier een gezonde dosis Schotse eigenwijsheid aan toe en bleek hierdoor interessanter en langer houdbaar dan de meeste van haar soortgenoten. Op haar latere platen zou Aztec Camera kiezen voor meer ingetogen en over het algemeen wat melancholische muziek, maar op High Land, Hard Rain domineren de zonnestralen. Dat hoor je direct in opener Oblivious, dat folk, funk, soul, post-punk en pop samen smeedt in een nog altijd vrijwel onweerstaanbaar deuntje. Veel platen uit de jaren 80 klinken inmiddels hopeloos gedateerd, maar High Land, Hard Rain klinkt als je het mij vraagt nog altijd fris en urgent, net als de platen van soortgenoten Prefab Sprout. High Land, Hard Rain begint bij folky popsongs met een vleugje Beatles, die door zonnig klinkende akoestische gitaren en invloeden uit de Northern soul en de jazz een geheel eigen geluid krijgen. High Land, Hard Rain is aan de ene kant een zorgeloze popplaat met nagenoeg perfecte popliedjes, maar het is ook een plaat vol verrassingen. Die heb ik in 1983 maar ten dele ontdekt, waardoor High Land, Hard Rain me nu beter bevalt dan 31 jaar geleden. De reissue, die in Nederland overigens nog nauwelijks te krijgen is, komt uiteraard met veel en bij vlagen zeer interessant bonusmateriaal, maar zoals zo vaak is de hoofdmoot toch het interessantst. Ik ging Aztec Camera destijds pas vanaf haar tweede plaat (Knife uit 1984) echt waarderen, maar kan ook High Land, Hard Rain inmiddels op de juiste waarde schatten. Mijn oordeel: een 80s klassieker die in geen enkele platenkast mag ontbreken. Erwin Zijleman
Azure Ray - Remedy (2021)
0
geplaatst: 19 juni 2021, 10:31 uur
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Azure Ray - Remedy - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Azure Ray - Remedy
Het was heel lang stil rond Azure Ray, maar met Remedy zijn Orenda Fink en Maria Taylor terug met een album dat net wat anders klinkt, maar dat zeker niet onder doet voor hun beste werk
Ik was aan het begin van dit millennium zeer gecharmeerd van de muziek van Azure Ray. Het Amerikaanse duo borduurde voort op de kaders van de dreampop, maar gaf ook een eigen draai aan de invloeden uit het genre. Dat doet Azure Ray op het deze week verschenen Remedy nog steeds, maar het na een stilte van bijna negen jaar verschenen Remedy klinkt ook anders. Je hoort wat meer van de singer-songwriter pop van Maria Taylor, de harmonieën zijn wat expressiever en alles is wat voller ingekleurd, maar wat is het allemaal ook mooi. Beluister dit album met de koptelefoon en een melancholische sprookjeswereld gaat voor je open. Niet meer op gerekend, maar wat is de comeback van Azure Ray welkom.
Precies twintig jaar geleden formeerden Orenda Fink en Maria Taylor in Athens, Georgia, hun band Azure Ray. De twee werden al snel opgepikt door Conor Oberst van Bright Eyes, die Azure Ray introduceerde in de destijds zeer rijke muziekscene van Omaha, Nebraska. Orenda Fink en Maria Taylor maakten een aantal uitstekende albums als Azure Ray, maar maakten ook deel uit van de band Now It’s Overhead en droegen bij aan andere albums die werden uitgebracht op het Saddle Creek label.
Na vier terecht goed ontvangen albums viel helaas het doek voor Azure Ray, maar ruim tien jaar geleden keerden de twee Amerikaanse muzikanten terug en werd het oeuvre van de band uitgebreid met nog twee prima albums. De afgelopen negen jaar was het stil rond Azure Ray en moesten we het doen met de soloalbums van Orenda Fink en Maria Taylor.
Met name Maria Taylor was een aantal jaren uitstekend op dreef met geweldige albums vol tijdloze singer-songwriter pop, maar de afgelopen jaren begon het heilige vuur wat te doven bij de twee. Dat heilige vuur laait nu weer op, want negen jaar na hun laatste gezamenlijk album keren Orenda Fink en Maria Taylor terug met een nieuw album van Azure Ray. Remedy herinnert absoluut aan de dreampop uit de begindagen van het duo, maar laat zich ook zeker beïnvloeden door de vooral tijdloze singer-songwriter muziek op de soloalbums van Maria Taylor.
Remedy werd opgenomen in de eerste maanden van de coronapandemie, waarbij het duo van afstand werd geholpen door producer Brandon Walters. Remedy nam me vrijwel onmiddellijk mee terug naar de eerste albums die Orenda Fink en Maria Taylor maakten als Azure Ray, maar er is in twintig jaar ook wel wat veranderd. Remedy klinkt net wat gepolijster en ook wat voller dan de vroege albums van het duo, maar alles dat de muziek van Azure Ray in het verleden zo aantrekkelijk maakte is gebleven.
De instrumentatie is betrekkelijk ingetogen maar nergens kaal en altijd warm, atmosferisch en trefzeker, de stemmen van Orenda Fink en Maria Taylor kleuren werkelijk prachtig bij elkaar en de popsongs van de twee klinken niet alleen tijdloos, maar bevatten ook de herkenbare signatuur van de twee. Remedy is ook een gevarieerd album, zeker als je er met volledige aandacht naar luistert.
De muziek van Azure Ray kreeg in het verleden vaak het stempel dreampop opgedrukt. Dat stempel past niet helemaal op Remedy, dat absoluut dromerig klinkt, maar vooral buiten de lijntjes van het genre kleurt, door ook instrumenten als de pedal steel in te zetten. Remedy is een prachtig en zeer sfeervol ingekleurd album, maar de meeste betovering komt van de stemmen van Orenda Fink en Maria Taylor, die elkaar op bijzondere wijze versterken en die het album voorzien van genadeloze verleidingskracht, die hier en daar wel wat doet denken aan het prachtdebuut van Wilson Phillips.
Het is een album dat een nieuw hoofdstuk toevoegt aan het boek van Azure Ray en nu ik het album een aantal keren gehoord heb, durf ik al wel te beweren dat het een van de mooiste hoofdstukken tot dusver is. Remedy is een album vol melancholie, maar het is ook een album vol schoonheid.
In muzikaal en vocaal opzicht tikt Azure Ray een zeer hoog niveau aan, maar ook de songs van het Amerikaanse tweetal zijn zonder uitzondering prachtig. Ik had al heel lang niet meer gerekend op nieuwe muziek van Azure Ray en al zeker niet op het album van het kaliber van Remedy. Ik blijf mezelf dan ook maar knijpen, maar de nieuwe Azure Ray is echt. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Azure Ray - Remedy - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Azure Ray - Remedy
Het was heel lang stil rond Azure Ray, maar met Remedy zijn Orenda Fink en Maria Taylor terug met een album dat net wat anders klinkt, maar dat zeker niet onder doet voor hun beste werk
Ik was aan het begin van dit millennium zeer gecharmeerd van de muziek van Azure Ray. Het Amerikaanse duo borduurde voort op de kaders van de dreampop, maar gaf ook een eigen draai aan de invloeden uit het genre. Dat doet Azure Ray op het deze week verschenen Remedy nog steeds, maar het na een stilte van bijna negen jaar verschenen Remedy klinkt ook anders. Je hoort wat meer van de singer-songwriter pop van Maria Taylor, de harmonieën zijn wat expressiever en alles is wat voller ingekleurd, maar wat is het allemaal ook mooi. Beluister dit album met de koptelefoon en een melancholische sprookjeswereld gaat voor je open. Niet meer op gerekend, maar wat is de comeback van Azure Ray welkom.
Precies twintig jaar geleden formeerden Orenda Fink en Maria Taylor in Athens, Georgia, hun band Azure Ray. De twee werden al snel opgepikt door Conor Oberst van Bright Eyes, die Azure Ray introduceerde in de destijds zeer rijke muziekscene van Omaha, Nebraska. Orenda Fink en Maria Taylor maakten een aantal uitstekende albums als Azure Ray, maar maakten ook deel uit van de band Now It’s Overhead en droegen bij aan andere albums die werden uitgebracht op het Saddle Creek label.
Na vier terecht goed ontvangen albums viel helaas het doek voor Azure Ray, maar ruim tien jaar geleden keerden de twee Amerikaanse muzikanten terug en werd het oeuvre van de band uitgebreid met nog twee prima albums. De afgelopen negen jaar was het stil rond Azure Ray en moesten we het doen met de soloalbums van Orenda Fink en Maria Taylor.
Met name Maria Taylor was een aantal jaren uitstekend op dreef met geweldige albums vol tijdloze singer-songwriter pop, maar de afgelopen jaren begon het heilige vuur wat te doven bij de twee. Dat heilige vuur laait nu weer op, want negen jaar na hun laatste gezamenlijk album keren Orenda Fink en Maria Taylor terug met een nieuw album van Azure Ray. Remedy herinnert absoluut aan de dreampop uit de begindagen van het duo, maar laat zich ook zeker beïnvloeden door de vooral tijdloze singer-songwriter muziek op de soloalbums van Maria Taylor.
Remedy werd opgenomen in de eerste maanden van de coronapandemie, waarbij het duo van afstand werd geholpen door producer Brandon Walters. Remedy nam me vrijwel onmiddellijk mee terug naar de eerste albums die Orenda Fink en Maria Taylor maakten als Azure Ray, maar er is in twintig jaar ook wel wat veranderd. Remedy klinkt net wat gepolijster en ook wat voller dan de vroege albums van het duo, maar alles dat de muziek van Azure Ray in het verleden zo aantrekkelijk maakte is gebleven.
De instrumentatie is betrekkelijk ingetogen maar nergens kaal en altijd warm, atmosferisch en trefzeker, de stemmen van Orenda Fink en Maria Taylor kleuren werkelijk prachtig bij elkaar en de popsongs van de twee klinken niet alleen tijdloos, maar bevatten ook de herkenbare signatuur van de twee. Remedy is ook een gevarieerd album, zeker als je er met volledige aandacht naar luistert.
De muziek van Azure Ray kreeg in het verleden vaak het stempel dreampop opgedrukt. Dat stempel past niet helemaal op Remedy, dat absoluut dromerig klinkt, maar vooral buiten de lijntjes van het genre kleurt, door ook instrumenten als de pedal steel in te zetten. Remedy is een prachtig en zeer sfeervol ingekleurd album, maar de meeste betovering komt van de stemmen van Orenda Fink en Maria Taylor, die elkaar op bijzondere wijze versterken en die het album voorzien van genadeloze verleidingskracht, die hier en daar wel wat doet denken aan het prachtdebuut van Wilson Phillips.
Het is een album dat een nieuw hoofdstuk toevoegt aan het boek van Azure Ray en nu ik het album een aantal keren gehoord heb, durf ik al wel te beweren dat het een van de mooiste hoofdstukken tot dusver is. Remedy is een album vol melancholie, maar het is ook een album vol schoonheid.
In muzikaal en vocaal opzicht tikt Azure Ray een zeer hoog niveau aan, maar ook de songs van het Amerikaanse tweetal zijn zonder uitzondering prachtig. Ik had al heel lang niet meer gerekend op nieuwe muziek van Azure Ray en al zeker niet op het album van het kaliber van Remedy. Ik blijf mezelf dan ook maar knijpen, maar de nieuwe Azure Ray is echt. Erwin Zijleman