Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Justin Townes Earle - Absent Fathers - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Justin Townes Earle oogstte vorig jaar lof, maar toch ook flink wat kritiek met zijn vijfde plaat Single Mothers. Ik vond het persoonlijk echter een hele sterke plaat. Dat de plaat binnen enkele maanden al weer een vervolg krijgt is wat mij betreft dan ook goed nieuws.

Absent Fathers werd gelijktijdig met Single Mothers opgenomen en doet in vrijwel alles aan zijn voorganger denken. De thematiek (relaties in de brede zin van het woord) is voor een groot deel gelijk, het artwork lijkt sprekend op elkaar en, misschien nog wel het meest opvallend, de platen zijn in muzikaal opzicht op zijn minst broers en zus.

Wanneer een muzikant er voor kiest om snel na elkaar meerdere platen in een serie uit te brengen, is dat meestal zo om in muzikaal opzicht totaal verschillende wegen te kunnen bewandelen. Justin Townes doet dat zeker niet. De meeste songs van Single Mothers hadden ook op Absent Fathers kunnen staan en vice versa.

Dat betekent dat we ook op Absent Fathers een vooral ingetogen spelende Justin Townes Earle aan het werk horen en mij bevalt dat wel. Ook Absent Fathers staat weer vol met fraai ingekleurde songs met vooral invloeden uit de folk, country en blues. De dynamiek die de vroege platen van Justin Townes Earle kenmerkte schittert ook dit keer door afwezigheid, al willen de gitaren best een aantal keren uithalen.

Ook Absent Fathers doet me weer wat denken aan de vroege platen van Ryan Adams, hier en daar voorzien van een vleugje Chris Isaak of zelfs Counting Crows. Het is muziek die na de release van Single Mothers in rootskringen als tam of zelfs saai werd omschreven, maar daar begrijp ik nog steeds niets van.

Absent Fathers is net als Single Mothers een mooie laid-back rootsplaat. Het is een rootsplaat met fraai akoestisch en elektrisch gitaarwerk, een heerlijk weemoedig klinkende pedal steel en natuurlijk de mooie stem van Justin Townes Earle.

Absent Fathers is, net als zijn voorganger, een zeer persoonlijke plaat en dat hoor je in de vocalen. Justin Townes Earle legt flink wat emotie in zijn vocalen, wat Absent Fathers een bijzondere lading geeft, die de lading van zijn voorganger overtreft. Het is een lading die bij mij aankomt, maar ik had na Single Mothers ook niet anders verwacht.

Absent Fathers komt inmiddels voor de zoveelste keer voorbij (ik heb de plaat al een maand of drie in huis) en steeds weer ben ik onder de indruk van de intensiteit van de muziek van Justin Townes Earle, van de fraaie instrumentatie van de plaat, van de weemoedige vocalen en de knappe songs. Het is misschien tammer dan we van hem gewend zijn, maar met de kwaliteit is echt helemaal niets mis, integendeel.

Met Absent Fathers heeft Justin Townes Earle inmiddels zes platen op zijn naam staan. Het zijn zes platen van een bijzonder hoog niveau en het zijn bovendien zes platen die qua niveau niet heel veel onder doen voor het beste werk van zijn beroemde vader. Er zijn maar heel weinig kinderen van grote muzikanten die dat kunnen zeggen. Later dit jaar nieuwe platen van vader Steve en stiefmoeder Allison, maar voorlopig zet Justin Townes de toon en ligt de lat hoog. Erg hoog als je het mij vraagt. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Justin Townes Earle - Kids In The Street - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Kinderen van beroemde muzikanten zijn nog altijd niet te benijden.

Een belangrijk deel van de aandacht die ze trekken met hun muziek hebben ze te danken aan hun beroemde achternaam en vervolgens is de vergelijking met de muziek van hun vader of moeder natuurlijk onvermijdelijk.

Dit is helaas maar zelden een eerlijke vergelijking, want een vergelijking met het beste werk van hun ouders, meer dan eens algemeen geaccepteerde meesterwerken of klassiekers, kunnen de jonge telgen natuurlijk nooit aan.

Justin Townes Earle gaat waarschijnlijk nooit ontsnappen aan de vergelijking met zijn charismatische vader Steve en diens goede vriend Townes van Zandt (die Justin zijn middelste naam gaf) en dat is jammer.

De platen van Justin Townes Earle moet je niet vergelijken met het beste werk van zijn vader, maar objectief beschouwd heeft de jonge Earl telg inmiddels toch een respectabel stapeltje prima platen op zijn naam staan.

De vorige zes platen van Justin Townes Earle waren van een hoog en opvallend constant niveau en ook plaat nummer zeven is er weer een die zich makkelijk staande houdt in het rootsgeweld van het moment.

Ook op Kids In The Street maakt Justin Townes Earle weer lekker in het gehoor liggende, maar ook in artistiek opzicht interessante rootsmuziek. Zijn stem is natuurlijk nog niet zo gruizig en doorleefd als die van zijn vader, maar de stem van de jonge Earle heeft de afgelopen jaren flink aan kracht en vooral aan diepte gewonnen, waardoor hij nog steeds stappen zet.

Justin Townes Earle produceerde zijn laatste vier platen zelf, maar koos dit keer voor Mike Mogis. De keuze voor de muzikant uit de Omaha (Nebraska) scene (Bright Eyes, Monsters Of Folk) is een opvallende, maar het pakt fraai uit. Mike Mogis heeft Kids In The Street voorzien van een gevarieerd en gloedvol rootsgeluid met vooral invloeden uit de country, maar ook uitstapjes richting de Texaanse roots van vader Earle of richting de muzikale smeltkroes van New Orleans worden niet geschuwd.

In de wat meer uptempo tracks klinkt Justin Townes Earle zelfverzekerd, maar in de wat meer ingetogen tracks laat hij ook zijn kwetsbaarheid zien, wat van Kids In The Street een veelzijdige plaat maakt.

Ik heb de vorige zes platen van de singer-songwriter uit Nashville stuk voor stuk hoog zitten, maar Kids In The Street bevalt me nog net wat beter. Justin Townes Earle heeft de afgelopen jaren gewerkt aan een eigen geluid en dit komt op zijn nieuwe plaat uitstekend uit de verf. Het is een geluid dat aansluit bij het traditionele rootsgeluid uit de jonge jaren van zijn vader, maar Kids In The Street klinkt ook eigentijds.

Luisterend naar Kids In The Street wens ik keer op keer dat Justin Townes Earle voor zijn platen had gekozen voor een alter ego, want ook Kids In The Street laat weer zoveel meer horen dan slechts de zoon van de grote Steve Earle.

Een muzikant met zeven prima platen op zijn naam, moet echter ook beoordeeld kunnen worden zonder de molensteen van de klassiekers van zijn vader om zijn nek. Als ik dat doe kan ik alleen maar concluderen dat Justin Townes Earle een van de betere rootsplaten van het moment heeft gemaakt. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Justin Townes Earle - Single Mothers - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het is inmiddels een prachtig rijtje platen dat Justin Townes Earle op zijn naam heeft staan. De zoon van Steve Earle, die zijn tweede naam dankt aan Steve’s mentor Townes van Zandt, debuteerde zo’n zes jaar geleden en is inmiddels al weer toe aan zijn vijfde plaat.

Single Mothers is de opvolger van het twee jaar geleden verschenen Nothing's Gonna Change The Way You Feel About Me Now, dat ik achteraf bezien toch net wat minder vond dan Harlem River Blues uit 2010, Midnight At The Movies uit 2009 en debuut The Good Life uit 2008.

Waar Justin Townes Earle op zijn vorige plaat koos voor een geluid met heel veel invloeden uit de Southern soul, kiest hij op Single Mothers weer voor een geluid met meer invloeden uit de folk en de country. De jonge Earle telg vermengt al deze invloeden en invloeden uit de Zuidelijke rhythm & blues tot een geluid dat ook uit de jonge jaren van zijn vader had kunnen stammen.

Single Mothers heeft een lekker laid-back geluid en is voorzien van een mooie heldere productie, die zich niet schaamt voor de rijke tradities van de muziekindustrie uit Nashville. De nieuwe plaat van Justin Townes Earle kabbelt daarom aangenaam voort en mist de rauwheid en dynamiek van de platen van bijvoorbeeld zijn vader.

Ook in tekstueel opzicht vaart Justin Townes Earle een andere koers dan zijn vader en blijft hij ver weg van de politieke en maatschappijkritische teksten van Steve Earle om vervolgens met intieme liefdesliedjes op de proppen te komen.

Ik kan me daarom goed voorstellen dat een deel van de liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek Single Mothers te tam en te vrijblijvend vindt, maar ik moet ook zeggen dat Single Mothers een groeiplaat is.

In eerste instantie had ik ook wat moeite met het ingetogen geluid en mistte ik de scherpe kantjes, maar Single Mothers heeft uiteindelijk toch veel te bieden. Zo maakt Justin Townes Earle een paar keer indruk met buitengewoon ingetogen liefdesliedjes die bij vaker horen steeds meer impact krijgen en maakt hij in flink wat andere tracks muziek die ook zomaar van de hand van Van Morrison had kunnen zijn (en daar klaag ik nooit over). In deze tracks maakt Justin Townes Earle steeds meer indruk met soulvolle vocalen en zorgen de subtiele accenten van bijvoorbeeld de pedal steel langzaam maar zeker voor steeds meer kippenvel.

Ik geef direct toe dat ik een week of twee geleden waarschijnlijk een heel ander verhaal zou hebben opgeschreven over Single Mothers, maar muziek moet zo af en toe nu eenmaal rijpen en dat heeft Single Mothers verrassend snel en verrassend goed gedaan.

De volgende keer mag het allemaal weer best wat rauwer, opwindender en stekeliger, maar voor deze ene keer voldoet dit meer ingetogen en gepolijste intermezzo uitstekend, zeker wanneer er even niet zoveel hoeft en de zon stiekem toch nog wat schijnt. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Justin Townes Earle - The Saint Of Lost Causes - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Justin Townes Earle - The Saint Of Lost Causes
Justin Townes Earle bouwt inmiddels al meer dan 10 jaar aan een bijzonder fraai oeuvre en levert met The Saint Of Lost Causes een van zijn beste albums tot dusver af

Het is zeker geen voordeel om te worden geboren als zoon of dochter van een beroemde muzikant, met name wanneer je zelf ambities in de muziek hebt. Justin Townes Earle weet er alles van, maar de Amerikaanse muzikant heeft inmiddels een aardig stapeltje prima albums op zijn naam staan. The Saint Of Lost Causes klinkt wat meer ingetogen en wat traditioneler dan we van de jonge Earle gewend zijn, maar het blijkt al snel een geweldig album. De instrumentatie is prachtig, Justin Townes is goed bij stem en de teksten zijn ook dit keer vlijmscherp. Het levert een rootsalbum op dat niet misstaat tussen de beste rootsalbums van het moment.

Justin Townes Earle heeft natuurlijk nog lang niet de status van zijn legendarische vader Steve, maar de jonge Earle telg heeft de afgelopen 11 jaar een imposant oeuvre opgebouwd.

Dat oeuvre kwam er overigens niet vanzelf, want voordat Justin Townes Earle zich kon profileren als muzikant, moest hij eerst afrekeningen met een aantal ernstige drugsverslavingen, die hem bijna fataal werden.

Het onlangs verschenen The Saint Of Lost Causes is alweer het achtste album van Justin Townes Earle en de vorige zeven waren vrijwel zonder uitzondering van hoog niveau. Harlem River Blues is tot dusver mijn favoriete album van de Amerikaanse muzikant, maar dit album uit 2010 krijgt nu serieuze concurrentie van The Saint Of Lost Causes, dat in rootskringen niet voor niets zeer warm is onthaald.

Justin Townes Earle maakte in het verleden een aantal uitstapjes naar omliggende genres, maar op zijn nieuwe album kiest de in Nashville, Tennessee, geboren muzikant onvoorwaardelijk voor de Americana. Het is de Americana die ook zijn vader ooit op de kaart zette en het is Americana met een voorkeur voor de zelfkant van de samenleving. Het is bovendien Americana die niet wars is van kritiek op de Amerikaanse samenleving in het nieuwe millennium.

Justin Townes Earle sleepte er op zijn vorige platen nogal eens flink wat invloeden bij, maar op The Saint Of Lost Causes is hij behoorlijk stijlvast. Op zijn nieuwe album kiest de jonge Earle telg voor een betrekkelijk ingetogen en behoorlijk traditioneel geluid, waarin vooral invloeden uit de country, de rock ‘n roll en de blues doorklinken. Het is ook een mooi open en ruimtelijk geluid, dat beelden van uitgestrekte Amerikaanse landschappen en met name landschappen in het diepe zuiden van de Verenigde Staten op het netvlies tovert.

Justin Townes Earle produceerde zijn nieuwe album grotendeels zelf en heeft gekozen voor een voornamelijk akoestisch geluid, dat vervolgens fraai wordt ingekleurd met pedal steel en elektrische gitaar. De wonderschone pedal steel klanken waaien prachtig breed uit, terwijl de gitaaraccenten juist rauw en direct zijn. Het voorziet het geluid van Justin Townes Earle van veel kracht en het is een geluid dat ook prima past bij de stem van de Amerikaanse muzikant.

Justin Townes Earle klinkt in de ruimtelijke tracks bijna als Chris Isaak, maar wanneer de muziek rauwer en directer wordt, veranderen ook de vocalen en klinkt de muzikant, die Nashville onlangs verruilde voor de Amerikaanse westkust, opeens weer heel anders. Justin Townes klinkt misschien nog niet zo rauw en doorleefd als zijn vader, maar hij vertolkt de songs op The Saint Of Lost Causes met veel gevoel.

Met een rauw, sober en oorspronkelijk geluid als het geluid op The Saint Of Lost Causes moet Justin Townes Earle concurreren met een heel contingent aan gelouterde rootsmuzikanten, maar de inmiddels ook ervaren Earle telg blijft wat mij betreft makkelijk overeind. Het achtste album is niet alleen een van de betere albums van Justin Townes Earle, maar het is bovendien een album dat niet onder doet voor al die andere rootsalbums die de laatste maanden zijn verschenen.

Justin Townes Earle heeft nog altijd last van de legendarische status van zijn vader, maar met The Saint Of Lost Causes laat hij horen dat zijn eigen plekje in de spotlights meer dan verdiend is. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: JW Roy - Dry Goods & Groceries - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

JW Roy ben ik de afgelopen jaren wat uit het oog verloren. De Brabantse singer-songwriter maakte tussen 1997 en 2004 een viertal prachtige Engelstalige rootsplaten, maar koos na Kitchen Table Blues uit 2004 voor een andere weg.

In eerste instantie kon ik zijn Nederlandstalige muziek (in Brabants dialect) nog wel waarderen, maar op een gegeven moment ben ik toch afgehaakt.

Het onlangs verschenen Dry Goods & Groceries kwam voor mij dan ook als een verrassing en wat is het een aangename verrassing.

In een tijd waarin muziek steeds meer een gebruiksartikel dreigt te worden, verrast JW Roy met een prachtig uitgevoerd boek. In dit boek vertellen gerenommeerde schrijvers (onder wie Bert van der Kamp, Geert Henderickx en Leon Verdonschot) en muzikanten met een rootshart (onder wie Tim Knol, Frédérique Spigt) mooie verhalen over muzikanten die de rootsmuziek groot hebben gemaakt en randverschijnselen binnen de rootsmuziek.

Het levert een heel mooi boek op (dat ik zeker niet zou laten liggen), maar uiteindelijk draait natuurlijk alles om de muziek. Ook deze muziek is prachtig.

JW Roy kiest na meer dan tien jaar weer voor het Engels en levert een plaat vol mooie en indringende verhalen af. Het zijn verhalen die worden gegoten in songs waarvan je alleen maar zielsveel kunt houden.

JW Roy overtuigt op Dry Goods & Groceries met ingetogen en traditioneel aandoende rootssongs (met Townes van Zandt al duidelijk voorbeeld), maar imponeert net zo makkelijk met spierballen rootsrock met Bruce Springsteen allure.

De muzikanten die hem omringen zetten een vrijwel onweerstaanvaar rootsgeluid neer en JW Roy zingt met hart en ziel. Het levert een plaat op die over het algemeen netjes binnen de lijntjes kleurt, maar het kleurwerk is van internationale allure. Misschien wat minder authentiek dan zijn Nederlandstalige werk, maar platen als Dry Goods & Groceries kan ik persoonlijk niet vaak genoeg horen. Erwin Zijleman