Na het verschijnen van voorganger Three Futures werd de eigenzinnige singer-songwriter Mackenzie Scott door haar platenlabel 4AD aan de kant geschoven ondanks de deal voor drie albums, omdat ze niet commercieel genoeg zou zijn. Haar reactie via een tweet hierop was cynisch en verbitterd "I wish them all the best, also f*** the music industry.".

Ze verloor tijdelijk haar interesse in muziek, vroeg zich zelfs af of het nog zin had om nog songs te schrijven. Na haar herbezinning besloot ze het roer muzikaal om te gooien. Ondanks het weinige vertrouwen was ze heeft om van haar carrière rond te komen begon ze te werken aan haar vierde album Silver Tongue.

Haar vorige twee albums werden nog mede geproduceerd door de ervaren Rob Ellis, nu alleen door haarzelf. Ook zag ze af van hulp van invloedrijke muzikanten als Adrian Utley en Ben Christophers, die misschien te veel hum stempel op het album zouden kunnen gaan drukken.

De hoes is symbolisch bedoeld, ze reikt haar arm uit naar de luisteraar, maar wel op de door haarzelf bepaalde voorwaarden. Het schilderij werd gemaakt door haar vriendin Jenna Gribbon. Over haar geaardheid heeft ze nooit geheimzinnig gedaan, ze zong er al over in A Proper Polish Welcome van haar prachtplaat Sprinter.

Ook op Silver Tongue haalt de (wanhopige) liefde het beste in haar naar boven, vooral in prijsnummer Gracious Day. Haar grote kracht is zoals altijd haar zang, of ze nu zacht en ingetogen zingt of warm en vurig, ze weet met haar voordracht de luisteraar altijd in te pakken.

Ook muzikaal blijft haar door elektronica beheerste muziek interessant. Zo blijft het refrein van Dressing America op de meest onverwachte momenten aan mij opdringen. Soms is een song iets steviger, zoals bijvoorbeeld Good Grief. Silver Tongue bevalt me een stuk beter dan voorganger Three Futures, maar wat minder dan Sprinter, wat absoluut geen schande is.

Toch blijf ik hopen dat ze ooit een volledig akoestisch album zal maken, want nergens klinkt ze zo indringend en indrukwekkend als op The Exchange van het album Sprinter.

TORRES live:

06-03 BRUSSEL: Botanique – Witlloof Bar

Achter de artiestennaam Torres gaat de tegenwoordig vanuit Brooklyn opererende Mackenzie Scott schuil. Opgegroeid in Macon, Georgia, eveneens de geboortestad van Little Richard en Randy Crawford. Ze was de jongste van drie broers en zussen in een behoorlijk conservatief gezin.

Als kind las ze erg veel en bezat een rijke fantasie. Ze studeerde aan Belmont University in Nashville, waar ze de richting liedjes componeren koos. Menig afgestudeerde van Belmont University komt hierna in Music Row, de muziekindustrie van Nashville terecht, zoals bijvoorbeeld Brad Paisley.

In haar Nashvilletijd werd haar aandacht getrokken door minder traditionele acts als Natalie Prass en Diarrhea Planet. Ze begon in die tijd ook veel akoestisch op te treden in coffeeshops. Haar debuut Torres kwam reeds een maand nadat ze afgestudeerd was uit.

De muziek hierop was vergelijkbaar met die van Sharon van Etten, aan wiens laatste album, Are We There?, zij overigens meewerkte. Haar inspiratiebronnen variëren van Funkadelic en Nirvana, tot aan Ray Bradbury en Joan Didion.

Voor Sprinter zocht ze naar een geluid waarin zowel haar conservatieve roots terug te vinden zou zijn, maar dat tegelijkertijd futuristisch zou aandoen. Sprinter werd gedeeltelijk opgenomen in Bridport in Dorset, Engeland en gedeeltelijk ook in de Bristolse studio van Portishead’s Adrian Utley.

Utley speelt zowel elektrisch gitaar als synthesizer op het album. Bovendien had ze de beschikking over een ijzersterke ritmesectie, gevormd door PJ Harvey’s Robert Ellis en Ian Olliver. Deze drie heren vormen absoluut een meerwaarde op Sprinter. Het is meer een rockalbum geworden dan het debuut.

De songs vormen een soort verslag van zelfonderzoek. De songs zijn donkerder dat op het debuut. Ze worstelt met thema’s als God, afkomst, vergeving en sterfelijkheid. Het gebodene is zowel tekstueel als muzikaal erg indringend en zal geen enkele luisteraar onberoerd laten.

Muzikaal kan het af en toe behoorlijk rauw zijn, zoals opener Strange Hellos, waarin de geest van Nirvana rondwaart. Maar soms ook lichter van toon, zoals A Proper Polish Welcome. De titelsong Sprinter is zelfs catchy. De eerste acht nummers zijn stuk voor stuk indringend en indrukwekkend.

Toch vormt slotnummer The Exchange het hoogtepunt en is het de sleutelsong op Sprinter. Ze begeleidt zichzelf hier op bijzonder imponerende wijze alleen op akoestische gitaar. De openingsregels maken direct veel duidelijk:

My mother lost her mother twice
Once in ’54, then later in life

The exchange was quick and quiet
The records sealed, the names made private

Her search began and ended with a judge
Her papers had been claimed in a freak basement flood

An entire family tree
An eternal privacy
Under water

Scott werd zelf geadopteerd, evenals haar adoptiemoeder. De slotsong verklaart voor een groot gedeelte het zelfonderzoek. Sprinter is een, zowel muzikaal als tekstueel, zeer indringend album.

Tove Kampestuen verdeelt haar tijd tussen muziek en acteren. Onlangs speelde ze nog mee in de Noorse TV-serie Meglerne en op dit moment staat ze in het theater. Tove bracht al eerder albums uit, waarop ze in haar moedertaal zingt.

Op Paying the Birds to Sing hanteert ze voor het eerst het Engels. De songs zijn behoorlijk autobiografisch geworden, alhoewel ze zich dit pas realiseerde op het moment dat ze de studio inging. Rond die tijd scheidde ze van haar man en heeft een grote impact op haar en haar songs gekregen.

Op dit album werkt ze voor het eerst samen met Peder Kjellsby. Zijn muziek was al jaren een grote inspiratiebron, vooral diens album Burglar Ballads. Haar grote voorbeeld als zangeres is overigens Beth Gibbons (Portishead), met name Out of Season gemaakt samen met Paul Webb wordt door haar gekoesterd.

Ze moest wel eerst de nodige moed verzamelen om Kjellsby te benaderen voor deze samenwerking. Ze schuift het niet onder stoelen onder banken, dat hij een belangrijke rol heeft gehad op deze cd. Vooral zijn rol als arrangeur is erg bepalend geweest voor het eindresultaat, ze tillen de songs duidelijk naar een hoger niveau.

Daarnaast had Tove de beschikking over de crème de la crème uit de Noorse muziek; Andreas Ulvo, Per Oddvar Johansen, Even Helte Hermansen, Sondre Meisfjord, Sjur Miljeteid, Olav Torgeir Kopsland en Kjetil Grande. Met laatstgenoemde zingt Tove een fraai duet in Save Me. Tove is overigens een buitengewoon goede zangeres.

Paying the Birds to Sing is een bijzonder aangename verrassing, de songs wisten mij zeer snel te overtuigen. Daarnaast is het ook nog eens een album waar je snel naar teruggrijpt. Vooral een album voor de late uurtjes. Zeer warm aanbevolen!

De moderne indie folk-band Town of Saints heeft roots in zowel Nederland als Finland, maar vindt zijn oorsprong in een ontmoeting in Oostenrijk. Harmen Ridder en Heta Salkolahti vormen de spil van de groep.

Na het uitkomen van het vorige album No Place Like This twee jaar geleden, werd er een jaar lang volop getoerd, gevolgd door een lange periode van bezinning. Er werd bijna besloten te stoppen, maar het plezier kwam terug nadat ze als duo een aantal optredens gedaan hadden. Ze besloten weer te gaan werken zoals in de beginperiode, met zo weinig mogelijk middelen het ultieme bereiken.

De liedjes voor Celebrate werden in drie maanden tijd geschreven op akoestische gitaar of piano en dus meteen geschikt om live te spelen, zowel als duo als met de gehele band.

Opener en titelsong begint met regen en onweer, net als op het album Soft Rains van Zarelli. Dit album gaat over wat er gebeurt nadat de Apocalyps al heeft toegeslagen. Celebrate heeft een soortgelijk thema : “Hoe zullen we ons gedragen als het “einde van de wereld” opeens aanstaande is? Het derde album gaat niet over het einde zelf, maar over menselijk gedrag rond deze Apocalyps. Tegelijkertijd staat het symbool voor het achterhalen van een chaotische onvoorspelbare tijd. “.

Muzikaal gezien is het zeker geen zwaarmoedig album geworden, integendeel, luister maar naar het vrolijke, aanstekelijke No Mistakes. En liedjes schrijven kan dit duo, want probeer maar eens het refrein van Up in Smoke, met heerlijk vioolspel en koortje, uit je geheugen te bannen.

De zang van Harmen is zoals gewoonlijk, regelmatig uitbundig. Maar kan ook heel ingetogen zijn, zoals in Weeds. Hij neemt de meeste vocalen voor zijn rekening. Het bijzonder fraaie Elegy (The Last Dance) wordt echter gezongen door Heta.

Celebrate is een overtuigend bewijs, dat het een goede beslissing was om niet te stoppen.

Town of Saints live:

24-11 AMEN: De Amer
25-11 UTRECHT: TivoliVredenburg
30-11 NIJMEGEN: Merleyn
07-12 ROTTERDAM: V11
08-12 AMSTERDAM: Cinetol
09-12 ZWOLLE: Hedon
14-12 GRONINGEN: Vera

Al ruim tien jaar bestaat het eigenzinnige trio traumahelikopter uit Groningen Noord. Het bestaat uit de goede vrienden zanger/gitarist Mark van der Ploeg, gitarist Daan van Dalen en drummer Roel van Berloo. Hun titelloze debuut maakte tien jaar terug ondanks de vrij korte speelduur, nationaal en internationaal, grote indruk. Daarna volgde vrij snel twee volgende releases.

Op Save Yourself moesten de fans vijf jaar wachten, maar dat was het volgens mij zeker waard. In hun zeer intense en energieke liedjes zitten weer de nodige invloeden, denk aan de new wave van The Jam en vroege Elvis Costello, sheogaze, punkrock en beat. Sinds hun vorige album lijkt de chaos en de polarisatie in de wereld steeds verder toenemen.

Save Yourself vormt een persoonlijke en openhartige reflectie hierop. Van der Ploeg: “Mijn teksten gaan over contrast en tegenstellingen: tussen hard en zacht, schoonheid en lelijkheid, punk en pop, hoop en wanhoop, licht en donker. En over identiteit: in een turbulente wereld proberen jezelf te vinden en in evenwicht te houden. Sinds kort werk ik in de zorg. Op kleine schaal en middels het kleine gebaar kun je verbinding maken met een ander.

Troost en hoop zit voor mij in liefde, verbeeldingskracht en kwetsbaarheid. Daarom vormt de titel niet alleen een aanklacht tegen egoïsme, consumentisme en doorgeschoten individualisme, maar heeft het ook een bemoedigende boodschap: probeer een beetje mild voor te jezelf te zijn – en voor de ander. Blijf nieuwsgierig.". Op slechts twee nummers kreeg het drietal hulp, Hanna Lahaije zingt mee op de uitstekende single Sarah en Leaving on Your Own. De intense afsluiter Geen Zon wordt in het Nederlands gezongen.

In nog geen 27 minuten worden er tien songs doorheen gejaagd. De cover is een schilderij van Hans Hoekstra en het album werd opgedragen aan Jan Kooi. Uiteraard wordt het gedreven Save Yourself gepromoot met de nodige liveoptredens.

traumahelikopter live :

26-01 AMSTERDAM : Paradiso
03-02 ZWOLLE : Eureka
09-02 EINDHOVEN : Altstadt
10-02 UTRECHT : dB’s
23-02 GRONINGEN : VERA
24-02 HEERLEN : Nieuwe Nor
25-02 ROTTERDAM : V11

Van zijn moeder kreeg de Engelse singer-songwriter Trevor Beales een Noord-Afrikaans uiterlijk mee. Zijn ouders leerden elkaar kennen op een dansfeestje in Algiers tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij een Engels soldaat uit Calderdale, zij een Algerijnse stenografe voor het Franse leger.

Op jonge leeftijd leerde Beales de muziek kennen van Bob Dylan, Django Reinhardt, The Byrds, Dave Evans en James Taylor. Op zijn tiende leerde hij gitaar spelen. Al snel begon hij zijn eigen nummers te schrijven en op te treden in pubs en folkclubs in de regio. Op zijn zeventiende stopte hij abrupt met school, door tijdens een les op een zonnige dag de klas uit te lopen en nooit meer terug te keren.

Van 1972 tot 1976 woonde hij in Londen. Reisde veel, onder andere door Frankrijk, Marokko en Amerika onderweg geld verdienend met fruit plukken. Hierna keerde hij terug naar Engeland, nog maar 23. Hij richtte toen de prog-pop band Havana Lake op, welke in 1977 hun enige album Concrete Valley uitbracht. Hij overleed onverwachts op slechts drieëndertigjarige leeftijd.

Veel van zijn songs op Fireside Stories (Hebden Bridge Circa 1971-1974) schreef hij op zeer jeugdige leeftijd. Ze werden opgenomen op de zolder van zijn ouderlijk huis in Hebden Bridge, een landelijk gelegen plaatsje ergens tussen Manchester en Leeds. Op een na eigen composities. Braziliana is van de vorig jaar overleden Welshe virtuoze gitarist Dave Evans. Het nummer stond op diens uitstekende album Sad Pig Dance uit 1978. De master werd vorig jaar gemaakt door Andrew Liles vanaf meer dan veertig jaar oude cassettes.

Beales had de pech dat hij pas begin jaren zeventig begon met optreden, terwijl folkartiesten als bijvoorbeeld John Martyn eind jaren zestig al aan de weg timmerden. Hij kreeg daardoor toen niet de aandacht die anderen toen wel kregen, terwijl zijn composities en gitaarspel vaak van een hoger niveau waren.

Fireside Stories is een absolute must voor liefhebbers van onder anderen Dav(e)y Graham, Dave Evans, Bert Jansch, John Martyn en zeker ook Nick Drake. Echo’s van laatstgenoemde hoor je goed terug in Dance of the Mermaids. Voor uitgebreidere recensies van dit prachtige tijdsdocument verwijs ik graag naar die van The Guardian en Folkradio UK.

De Belgisch/Amerikaanse zangeres Trixie Whitley kreeg haar muzikale genen mee van haar bekende vader, de betreurde Chris Whitley. Ze begon op haar tiende te drummen en toerde op haar elfde al door Europa. Het liedje Heen en Weer van Drs. P had voor haar geschreven kunnen zijn, want sinds haar geboorte in 1987 in Gent verhuisde te meermaals tussen die stad en New York.

Grote bekendheid kreeg Trixie als lid van de supergroep Black Dub, waar ook sinds 2009 Daniel Lanois, Brian Blade en Daryl Johnson deel van uitmaken. Haar solocarrière begon ook in dat jaar met de release van de in eigen beheer uitgebrachte EP The Engine. Mede geproduceerd door Me'Shell Ndegéocello, waarop een soulklassieker als I’d Rather Go Blind te vinden is.

Het debuutalbum Fourth Corner kon in 2013 meteen op veel bijval rekenen. Lacuna is intussen haar derde album van de nu eenendertigjarige zangeres. Mei vorig jaar werd het nummer Heart Beat al vrijgegeven, zodat de fans een idee kregen wat ze van het album mocht verwachten.

Voor mij was het heel erg wennen aan de grote hoeveelheid gebruikte elektronica. Maar uiteindelijk raakte ik toch vooral gefascineerd door de hypnotische ritmes, waarbij ze de grenzen van een aantal genres verkent. Hoe fascinerend ook die bedwelmende ritmes, het meest word ik toch geraakt door het sobere, ingetogen Fishing For Stars met fraai akoestisch gitaarspel.

Lacuna werd volledig geschreven en opgenomen in Brooklyn, New York. Het wordt geleverd met een keurig verzorgd tekstboekje. Haar grote kwaliteiten als zangeres staan trouwens al vele jaren buiten kijf. Met name live maakt ze veel indruk, fijn dus dat ze de komende tijd concerten door Europa zal gaan geven om de release te promoten.

Trixie Whitley live:

15-05 UTRECHT: TivoliVredenburg, supporting dEUS
16-05 UTRECHT: TivoliVredenburg, supporting dEUS
17-05 UTRECHT: TivoliVredenburg, supporting dEUS
20-05 AMSTERDAM: Melkweg
28-05 BRUSSEL: AB
29-05 BRUSSEL: AB
07-06 BRUGGE: Cactus Festival

“A new album, podcast series and conversation on death and grief composed and produced by Tunng.”, zo omschrijft de band kort en bondig hun nieuwste release Dead Club. Voor velen is de dood en het daarbij behorende verdriet nog steeds een nogal moeilijk bespreekbaar onderwerp, soms zelfs een taboe.

Het idee voor het album begon allemaal bij het een paar jaar geleden verschenen ontroerende boek “Grief Is the Thing with Feathers” van Max Porter. Het maakte een grote indruk op de leden van de groep. Trouwens niet alleen in het Verenigd Koninkrijk, maar ook de Nederlandse pers was unaniem uitermate lovend. Connie Palmen noemde het boek “Het ontroerendste en grappigste boek over verdriet ooit”.

Niet alleen Porter werd een inspiratiebron. De literatuur leverde nog meer inspiratie. SDC verwijst naar Margareta Magnusson’s boek “The Gentle Art of Swedish Death Cleaning”.

Maar ook Sam Genders bezoek aan een “death cafe” leverde nieuwe ideeën en invalshoeken op. Genders over dit bezoek : ““And almost immediately all of us were talking really, really deeply and openly and honestly about painful stuff and powerful stuff. But it wasn’t at all sombre or melancholy. It was like sitting around with some mates and the feeling it felt like everyone had was, ‘Oh, thank god! We can just talk!’ I came away feeling it was really enriching.”.

Ook onderzocht men hoe men in andere culturen met de dood omgaat. Opener Eating the Dead verwijst naar de Wari, een bevolkingsgroep uit Brazilië die tot de jaren vijftig hun overlevenden opaten om hun uiterste respect voor hen te tonen.

In A Million Colours hoor je een gedeelte van een gesprek met Ibrahim Ag Alhabib, de oprichter van Tinariwen, over de tradities bij de Toeareg over het beladen onderwerp. Op de podcast is ook een ontroerend gesprek tussen groepslid Becky Jacobs en zangeres SpeechDebelle te horen. Becky sprak haar een paar weken na de dood van haar broer.

Muzikaal gezien is het ook weer een interessant album geworden, zoals gebruikelijk verweeft de groep op ingenieuze wijze elektronica in hun songs. Vooral ingetogen nummers als Death is the New Sex en het nog fraaiere Tsunami bevallen me buitengewoon goed.

Op hun website is trouwens een uitvoerig artikel over het album te vinden. Het indrukwekkende Dead Club draait dus niet alleen om muziek, maar ook om discussie, poëzie, korte verhalen en zelfs een semiwetenschappelijk onderzoek.

Men heeft op het moment in Londen niet te klagen over verfrissende (punk)rockbands. Twee weken geleden verscheen het uitstekende tweede album Drunk Tank Pink van shame. Aanstaande vrijdag verschijnen de langverwachte debuutalbums van Black Country, New Road en van TV Priest. TV Priest onderscheidt zich van de eerste twee bands, doordat ze bestaat uit een viertal, dat beschikt over de nodige levenswijsheid, wat meteen al duidelijk wordt in de verschroeiende opener The Big Curve. In hun jeugdjaren was het viertal goed bevriend en maakte samen muziek. Helaas verwaterde de vriendschap en verloor men elkaar uit het oog. Een paar jaar terug kreeg men toch weer behoefte om samen muziek te gaan maken. In november 2019 waren ze weer terug op het podium en gaven toen een exclusief concert voor vrienden. De onderwerpen voor de songs zijn nogal gevarieerd. Zo zingt de charismatische frontman Charlie Drinkwater gekscherend in de reeds als single vrijgegeven Decoration : “I have never seen a dog do what that dog does , And you’re through to the next round Yeah”. Een quote van Simon Cowell over een optreden van een hond in Britain’s Got Talent. Drinkwater drijft hier de spot met de stompzinnige programma’s, waaraan de moderne tv-kijker steeds vaker bloot gesteld wordt. Een andere single, Press Gang, is geïnspireerd op het levenswerk van frontman Charlie Drinkwater's grootvader als fotojournalist en oorlogscorrespondent in de Britse Fleet Street van de jaren vijftig tot begin jaren tachtig. Het nummer gaat over de veranderende rol in de verspreiding van informatie en ideeën, maar ook hoe men tegenwoordig regelmatig “de waarheid” probeert te manipuleren. Weer van een heel andere orde is de zeer persoonlijke afsluiter Saintless. Het handelt over de moeilijke periode welke de vrouw van Drinkwater moest doorstaan tijdens en na de zwangerschap van hun zoon. Ook de bijna onvermijdelijke Coronapandemie komt voorbij in Journal of a Plague Year. Muzikaal staat het album als een huis en hoor je af en toe wat invloeden van voornamelijk oudere bands zoals bijvoorbeeld The Fall. Voor mij is Uppers een zowel muzikaal als tekstueel snoeihard, uitdagend en intrigerend debuut.