Ruim drie jaar geleden werd ik volledig overrompeld door het debuutalbum When I Have Fears van de Ierse postrockband The Murder Capital. Het album had dezelfde impact op mij als Unknown Pleasures van Joy Division vier decennia ervoor. Dezelfde intense, beklemmende muziek en deprimerende teksten. De afgelopen twee jaar heeft de band gesleuteld aan een nieuwe sound, die wat minder dreigend, meer verfrissend en soms zelfs wat luchtig is.

Tijdens het trage en pijnlijke ontstaansproces openbaarde Gigi’s Recovery zich als een conceptalbum aan de band. “Het woord herstel moet hier gezien worden als zich veranderd voelen: het betekent terugkeren naar een plaats van kracht, "misschien een kracht waarvan je nooit wist dat je die had" en deze transformatie is verpakt in onze identiteit als band en als individuen.”, aldus de band.

De grote kracht van het album schuilt in het inventieve gebruik van dynamiek. Zo wordt bijvoorbeeld in The Stars Will Leave Their Stage naar een geweldige climax toegewerkt met stevige drums om te vervolgen met het ingetogen Belonging.

Vaak wil een tweede album van een band nog weleens tegenvallen, maar dat gaat zeker niet op voor The Murder Capital. Het was enigszins wennen aan Gigi’s Recovery, maar al snel kroop het album onder de huid. Gelukkig komt de band begin februari naar de Lage Landen, om het album voor te stellen.

The Murder Capital live :

04-02 ANTWERPEN : Trix
14-02 AMSTERDAM : Paradiso

Bij de eerste beluistering van When I Have Fears werd ik exact vier decennia in de tijd terug geworpen. In de zomer van 1979 verscheen Unknown Pleasures van Joy Division, een album met beklemmende, intense muziek en teksten waar je niet vrolijk van werd. Zanger Ian Curtis zou een jaar later op drieëntwintigjarige zelfmoord plegen.

De dit jaar van uit het niets verschenen Ierse band The Murder Capital blijkt goed naar Joy Division geluisterd te hebben. De single Feeling Fades (met duidelijke Nick Cave invloeden) en een aantal geweldige liveoptredens bezorgde de band uit Dublin in korte tijd bekendheid. Ook Nederland ging snel voor de bijl na hun optreden op Eurosonic begin dit jaar.

De titel When I Have Fears is ontleend aan een gelijknamig sonnet van de romantische dichter John Keats :

“When I have fears that I may cease to be
Before my pen has glean'd my teeming brain,
Before high-piled books, in charact'ry,
Hold like rich garners the full-ripen'd grain;
When I behold, upon the night's starr'd face,
Huge cloudy symbols of a high romance,
And think that I may never live to trace
Their shadows, with the magic hand of chance;
And when I feel, fair creature of an hour,
That I shall never look upon thee more,
Never have relish in the faery power
Of unreflecting love!—then on the shore
Of the wide world I stand alone, and think
Till Love and Fame to nothingness do sink.”

Het handelt over de dood, de angst ervoor en hoe het leven van Keats bepaalde. Hij was bang, net als zijn ouders, jong te sterven voordat hij bereikt had, wat hij wilde bereiken. Hetgeen ook gebeurde, hij stierf op de leeftijd van slechts vijfentwintig jaar aan tuberculose.

Het gedicht speelde een bepalende rol tijdens het scheppingsproces van het album, gezien een uitspraak van de groep op de sociale media : “From the beginning of making this record together, the poem “When I Have Fears” served not only as a structural pillar, but quickly became a set of ideals for us to live by.”.

Een andere belangrijke inspiratiebron vormde het werk van de fotografe Francesca Woodman, die zelfmoord pleegde op tweeëntwintigjarige leeftijd. Volgens het kwintet gaat hun debuut vooral over jongensachtige onschuldigheid en kwetsbaarheid en volwassen worden.

Muzikaal gezien klinkt de muziek regelmatig dreigend en intens, uitzonderingen erop zijn de meer ingetogen On Twisted Ground en How the Streets Adore Me Now. Op het laatstgenoemde nummer zijn ook piano en strijkers te horen. Het album werd in de lente geproduceerd door Flood ( oa PJ Harvey, Nick Cave & The Bad Seeds en New Order).

When I Have Fears is niet bepaald een album voor dagelijks gebruik, maar dient met mate geconsumeerd te worden. Johan Derksen zou het waarschijnlijk omschrijven als “een album te beluisteren met de balkondeuren stevig op slot”. Bijzonder intens en indrukwekkend debuut.

The Murder Capital live:

30-08 VLIELAND: Into The Great Wide Open Festival
07-09 HEUSDEN (GEMEENTE ASTEN): Misty Fields Festival
25-10 AMSTERDAM: London Calling Festival
26-10 ROTTERDAM: V11 Reeds uitverkocht

In eerste instantie was The Murlocs meer een hobbyband. De groep werd in 2010 opgericht door mondharmonicaspeler Ambrose Kenny-Smith (King Gizzard & The Lizard Wizard) in Ocean Grove, Australië, waar vorig jaar het WK wielrennen werd gehouden. Hun naam is afgeleid van de mythologie van het orakel. Serieus werd het in 2014 met het in eigen beheer uitgebrachte debuutalbum Loopholes. De huidige bezetting, die tegenwoordig opereert vanuit Melbourne, bestaat naast leden van King Gizzard & The Lizard Wizard, verder uit leden van bands als Orb, Crepes en Beans. Voorganger Rapscallion was een energiek, punky en psychedelisch album. Op hun zevende album Calm Ya farm varen ze een wat nieuwe koers, die me erg goed bevalt. Dit keer voert met country doordrenkte psychedelische, relaxte rock naast soulvolle R&B de boventoon. De luisteraar wordt getrakteerd op een dozijn catchy songs die de hectische energie van het moderne leven vibreren. Calm Ya Farm is verschenen op olijfgroen vinyl. De band zal in september live te bewonderen zijn op podia in de lage landen.

The Murlocs live :

07-09 DEVENTER : Burgerweeshuis
08-09 ASTEN : Misty Fields
09-09 AMSTERDAM : Tolhuistuin
22-09 BRUSSEL : AB

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Zangeres Stine Andreassen van de Nordicana/popband The Northern Belle staat op de hoes van Bats in the Attic afgebeeld als marineofficier. Ze symboliseert hier haar opa die verlangt naar huis. Een opa die ze amper gekend heeft, want hij overleed al toen Stine pas zes jaar oud was. Onlangs kreeg ze de mogelijkheid om hem alsnog wat beter te leren kennen. Als enige mocht ze van haar oma de ruim vierhonderd brieven lezen die haar opa haar geschreven had. Zelfs haar moeder heeft ze nooit mogen lezen, omdat oma bang was dat sommige brieven haar mogelijk verdriet zouden hebben gedaan.

Het uitgangspunt was een conceptalbum over liefde en verlangen. Er gebeurde echter zoveel in haar persoonlijke leven dat ze er niet om heen kon om daar ook over te schrijven. Het meest beladen lied op het album is ongetwijfeld Even Dylan Can’t Make This Right wat gaat over een goede vriendin die tijdens de Coronalockdown zelfmoord pleegde. Stine zong het nummer op haar uitvaart. Beiden behoorden tot een hechte groep vriendinnen uit Tromsø, nabij de poolcirkel waar ze opgroeiden. Samen met de andere vriendinnen zong Stine ook tijdens de uitvaart Dylan’s Girl From the North Country.

Het meest ingenomen was haar oma met Merchant Navy Hotel. Het gaat over haar verblijf in Middlesbrough. Daar was opa een tijdlang gestationeerd, oma ging voor twee weken op bezoek, maar het werden uiteindelijk enkele maanden. Soms was het vertrekpunt de liefde tussen opa en oma, zoals bij Hell & Back, maar werd het echter een song over zichzelf. De liedjes werden allemaal door Stine zelf geschreven, alleen bij Treat Yourself Better kreeg ze hulp van Thea Glenton Raknes. Favoriete track is voor mij Fresh Dew Trippin’, waarbij stevige gitaren de vrije loop krijgen.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Vorig jaar viel eind augustus de release van We Wither, We Bloom van de zevenkoppige Nordicana/popband The Northern Belle tussen wal en schip. Gelukkig volgt aanstaande vrijdag een heruitgave. The Northern Belle is een vriendenband uit Oslo, die in 2012 tijdens hun studietijd ontstond. Sindsdien werkt men gestaag aan naamsbekendheid. Hun derde album wist een nominatie voor de prestigieuze Spellemanprise in de wacht te slepen. De ambities van frontvrouw Stine Andreassen voor We Wither, We Bloom waren nog hoger. Ze trok drie maanden naar Nashville om nieuwe inspiratie op te doen en nieuwe songs te schrijven. Voor het eerst schreef ze er samen met anderen. Two Minds en Remember It schreef ze samen met Henry Brill en Lonely schreef ze met Josh-Rennie Hynes. De band wordt in het persbericht vergeleken met de latere, mainstream Fleetwood Mac. Dat komt voornamelijk door de aanstekelijke uptempo opener Gemini. Maar daar houdt de vergelijking voor mij toch wel eigenlijk op. De prachtige stem van Andreassen komt vooral tot zijn recht in rustige liedjes als How Deep en Two Minds. Door haar verblijf in Nashville hebben de liedjes vaak een andere invalshoek dan gebruikelijk. De teksten hebben bijna uitsluitend een persoonlijk karakter. De liedjes gaan over haar relatie tot familie en vrienden, daarnaast over liefde, verdriet en voor de hand liggend, heimwee. We Wither, We Bloom behoort tot het beste wat de huidige Americana te bieden heeft.

De zeskoppige band The Nude Party werd geformeerd in 2012 op Appalachian State University, North Carolina. In hun begintijd speelde deze vriendengroep vooral favoriete garage rock nummers. Hun populariteit steeg snel in Boone, omdat ze daar vaak in hun blootje in het Boone Party Palace speelden. In 2018 tekenden ze voor New West en daarna ging het snel.

Tegenwoordig opereert de band vanuit New York, waar ze Jack White, Arctic Monkeys, Ron Gallo, Black Lips, Orville Peck en The Lemonheads tot hun fans mogen rekenen. Ook in Nederland hebben ze de nodige fans en speelden ze al op het Best Kept Festival. Door het geld wat men gespaard had, kon men een eigen studio bouwen en in alle rust werken aan nieuwe muziek. Belangrijk was de ontmoeting met geluidstechnicus Matthew Horner, die geweldige apparatuur had, maar geen studio. De band vroeg of men zijn apparatuur mocht gebruiken.

Men besloot het derde album Rides On zelf te produceren. Het gebrek aan druk zorgde voor een ongedwongen sfeer en veel spelvreugde in de studio, wat ook terug te horen is. De band beschouwt Rides On zonder enige twijfel als hun beste en meest organische album tot nu toe. Ieder bandlid kreeg ook volop de mogelijkheid om een stempel op de uitvoering van de songs te drukken. Het eindresultaat is een bijzonder relaxed album, die hun populariteit zal gaan vergroten, ook in Nederland en gewoon met kleren aan.

The Nude Party live :

06-06 ANTWERPEN : Trix
14-06 AMSTERDAM : Tolhuistuin

Het was allang een gekoesterde wens van frontman Sam Bentley van de Australische groep The Paper Kites om een album met duetten te maken. Ook deze keer kwam het er bijna niet van omdat zo’n project nogal wat extra voeten in aarde heeft. De groep heeft naast Bentley ook nog de beschikking over de uitstekende zangeres Christina Lacy. Voor hun vijfde album Roses deed men een beroep op een tiental zangeressen. Een lijst om van te watertanden. In chronologische volgorde geven acte de présence : MARO, Aoife O’Donovan, Lydia Cole, Ainsley Wills, Julia Stone, Amanda Bergman, Gena Rose Bruce, Nadia Reid, Lucy Rose en Rosie Carney. De tien ingetogen liedjes staan bol van de romantiek, sentimentaliteit en melancholie, verpakt in hun bekende mix van goed in het gehoor liggende pop en folk. Als je de beschikking hebt over zoveel extra talent kan het domweg bijna niet mislukken. Dat is dan ook niet gebeurd.

De muzikale genen kreeg hij mee van zijn ouders Wally "Famous" Amos en r&b nachtclubzangeres Shirlee May.

Zijn moeder kampte overigens haar hele leven met psychische problemen en pleegde uiteindelijk zelfmoord in 2003. Shawn verwerkte die grote klap op zijn tweede album Thank You Shirl-ee May (A Love Story), waaraan onder anderen soulgigant Solomon Burke meewerkte en hij Dear Lord van Joseph Arthur vertolkt.

Sinds zijn vierde album gebruikt hij de artiestennaam The Reverend Shawn Amos. The Reverend Shawn Amos Breaks It Down is inmiddels zijn zesde werkstuk. Het resultaat is een heerlijke mix van blues, soul, r&b en gospel geworden.

Vanaf de bluesy opener Moved houdt Amos de luisteraar constant bij de les. De mondharmonica en gitaar triggeren je meteen. Naast eigen repertoire ook twee covers. Van Bowies The Jean Genie maakte hij een bluesnummer.

Nog groter is de transformatie van de bloedmooie afsluiter, hier wordt Nick Lowes (What’s So Funny ‘bout) Peace, Love, and Understanding omgetoverd van post-punk naar gospel. Vermeldenswaard is hier het orgelspel van veteraan Charles Hodges, die menigeen zal kennen van albums uitgebracht op Hi Records en die van Al Green in het bijzonder. Andere grote namen zijn de bekende drummer Steve Jordan, bassist Larry Taylor en drummer Steve Potts (Booker T. & the M.G.’s).

Een keer heeft hij eigenlijk geen hulp van anderen nodig, namelijk in het op indrukwekkende wijze, bijna a capella gezongen Uncle Tom’s Prayer. De teksten zijn volgens Amos “A collection of songs that reflect the times we're living in”.

Een aantal songs hebben een (positieve) boodschap, je noemt jezelf toch niet voor niets The Reverend, toch?! This Is Where I Live van William Bell, was zo’n anderhalf jaar geleden het laatste album in dit genre wat me zo wist te beklijven. Amen!

Leider van de band The Roseline is de uit Lawrence, Kansas afkomstige Colin Halliburton. Het heilige vuur voor de muziek begon pas op zijn negentiende te branden op het moment dat hij kunstgeschiedenis studeerde in Santa Fé, New Mexico.

Na het horen van de klassieker van Lucinda Williams, Car Wheels on a Gravel Town, wilde hij nog maar een ding, muzikant worden. Hij kocht een gitaar en zijn buurman leerde hem zijn eerste akkoorden.

Hij formeerde spoedig daarna de groep The Roseline en bracht al snel twee albums uit. Helaas kregen ze niet de erkenning waarop hij gehoopt had en stond op het punt er de brui aan te geven. Echter op dat moment kwam er een einde aan een vijf jaar durende relatie. Het verslag over de ups en downs ervan legde hij vast op het album Vast as Sky.

Intussen is Blood het vijfde werkstuk van The Roseline, waarvan de groepsnaam verzonnen werd door de toenmalige bassist vlak voor aanvang van hun eerste optreden. De liedjes werden allemaal geschreven door Colin.

De titel Blood is een verwijzing naar het feit, dat Colin onbedoeld regelmatig verwijst naar het menselijke hart in de teksten. De liedjes gaan over relaties, op waardige wijze oud worden en over zijn leven als artiest en diens creativiteit.

Muzikaal gezien beweegt men zich tussen alt country, americana en folk-rock. Een aantal van de liedjes word gedomineerd door een twangy gitaar, maar worden ook regelmatig smaakvol ingevuld door piano, saxofoon en viool.

Erg prettig is de rustige, melancholische stem van Colin. Met name in Tennis Tan en Work & Love hoor ik een opvallende gelijkenis met Paul Simon. Tennis Tan is trouwens mijn favoriete track op dit fraaie album. Ter promotie van Blood zal The Roseline naar Europa komen voor optredens.

Hun debuutalbum Songs of the Saxophones van het duo The Saxophones was me zo’n twee jaar geleden helaas ontgaan. Echter niet door Erwin Zijleman van het populaire blog Krenten uit de pop. Hij begon zijn enthousiaste recensie met : “Amerikaans tweetal maakt bijna verstilde muziek vol wonderschone details en verwarmt op bijzondere wijze de avond”.

Het duo bestaat uit Alexi Erenkov en z’n vrouw Allison. Aanvankelijk was Alexi van plan jazzmusicus te worden, maar liet dat plan op een gegeven moment gedesillusioneerd varen. Hij begon hierna een singer-songwriterproject, wat hij gekscherend The Saxophones noemde, omdat hij kort ervoor de saxofoon aan de kant had geschoven.

Al spoedig deed Alexi een beroep op zijn vrouw Allison, die de drums en achtergrondzang voor haar rekening neemt. Hun eerste album werd opgenomen op een boot en zou tegelijkertijd verschijnen met de geboorte van hun eerste kind.

In de composities van Alexi hoor je niets meer terug van de complexe arrangementen, zoals hij die leerde op de universiteit. In de plaats daarvan is subtiliteit en heerlijke relaxedheid gekomen. Dat laatste wordt mede versterkt door de aparte zang van Alexi. Bij tijd en wijle heeft de muziek ook een nostalgische tintje, waarschijnlijk veroorzaakt door het luisteren van Alexi naar de nodige obscure vijftiger jaren muziek.

Maar hij speelt ook af en toe leentjebuur bij west coast jazz en bij dromerige surfpop. Eternity Bay werd geproduceerd door Cameron Spies, gemixt door Noah Georgeson ((Joanna Newsom, Devendra Banhart) en opgenomen met behulp van analoge 16 sporen opname apparatuur.

De songs vormen een homogeen geheel, zij het dat ik het titelnummer wat afwijkend vind, het heeft wat weg van een oude traditional. Door de vrij korte duur, grijp je snel terug naar dit bijzonder verslavende plaatje. Jammer genoeg staan er op hun komende Europese toer geen Nederlandse concerten gepland van dit bijzondere duo.

In 1996 formeerde multi-instrumentalist James Mercer de indierockband The Shins in Albuquerque, New Mexico. Vijfentwintig jaar later en zes albums verder bestaat de band nog steeds, zij het tegenwoordig opererend vanuit Portland, Oregon. De groep was net een duiventil, de samenstelling wisselde nogal eens, zo was bijvoorbeeld Eric D. Johnson (AKA EDJ) lid van 2007 tot 2011. Hun legendarische debuut Oh, Inverted World werd een bestseller door de film “Garden State”, waarvoor hun liedjes New Slang en Caring Is Creepy werden gebruikt. Die ingetogen indieliedjes verraden invloeden van legendarische groepen als The Kinks en The Beach Boys, naast van tijdsgenoten Sunny Day Real Estate en Modest Mouse. Alle elf liedjes zijn van de hand van frontman James Mercer, het enige vaste bandlid vanaf het begin. Terecht dat het album nu na twintig jaar, opgepoetst en wel, een jubileumrelease krijgt. Ik denk dat bij nogal wat muziekliefhebbers in 2001 het album niet onder de aandacht is gekomen. Wat jammer is, want de liedjes klinken nog steeds even tintelfris als toen. Het enige wat veranderd is ten opzichte van de originele release is de hoes. Was de hoes oorspronkelijk overwegend blauw nu overwegend wit. Waarschijnlijk een grapje van de band, een knipoog naar de titel. Wellicht kan met deze heruitgave van hun klassieke debuutalbum Oh, Inverted World een nieuw publiek aangeboord worden.

De groep ontstond nadat de Vlaamse producer Frederik ’t Kindt gitarist Rob Goodwin in een studio ontmoette. Ze raakten aan de praat en bleken een gemeenschappelijke interesse in orkesten, fanfares en filmmuziek te hebben.

Vier jaar lang schaafden ze aan hun sound, die wat gelijkenissen vertoond met de groep The National. Hun liedjes hebben een trage opbouw en dwingen de toehoorder tot echt luisteren.

Een uitspraak van Rob Goodwin is niet voor niets: “Silence is the loudest noise you possible have in music. Whether on an album or at a concert, silence brings tension and an uncomfortable feeling that’s so powerful”.

Uiteraard ontging vorig jaar de release van hun debuutalbum White Water mij niet. Direct hoorde ik de kwaliteiten van de muziek, helaas vond ik de songs hier en daar net iets te bombastisch, zoals het koor in Dresden, wat op zich een geweldig nummer is. Met een iets soberder productie had het volgens mij beter uit de verf gekomen. Vandaar dat ik na een paar keer luisteren, toch afhaakte.

De tweede schijf heet Dream Darling, de heren houden blijkbaar van alliteraties. De productie is in mijn beleving een stuk soberder en bevalt daarom beter dan zijn voorganger.

De cd opent erg sterk met Strangers Now en Hurts. De opener mag dan eenvoudig van opbouw zijn, maar dan wel op een bijzonder subtiele manier. Het begint met rustig pianospel, waar dan eerst blazers aan toegevoegd worden en vervolgens percussie en koor.

Hurts valt vooral op door de bariton van Goodwin en de mooie beurtzang even verderop. En als hij zingt “it hurts like hell”, dan geloof ik hem en dan is bepaald niet bij elke zanger die ik hoor het geval. De liedjes gaan over de levensveranderende gebeurtenissen die je als eind dertiger, begin veertiger meemaakt.

Ordinary Lives was bij de meeste fans al bekend, vooral de blazers en strijkers zijn erg lekker. Hierna is Lullaby is mooi rustpunt. Het doet zoals de titel al suggereert, dromerig en nostalgisch aan. Het refrein van This Time blijft erg snel hangen, ook hier mooie strijkers.

Bijzonder subtiel is het gitaarspel Brawling Tonight en ook hier fraaie samenzang. In de laatste twee liedjes voeren koren de boventoon, zij het op een bescheiden manier. De afsluiter is overigens instrumentaal.

Met Dream Darling hebben ze een grote stap voorwaarts gezet naar een nog duidelijkere eigen signatuur.

Het enthousiasme van mijn muziekvrienden Henk en Willem voor Half Mile Harvest was dusdanig groot, dat snel mijn nieuwsgierigheid werd gewekt. En het moet gezegd, dat enthousiasme is terecht.

De huidige bezetting bestaat al sinds 2008. Naast de gebroeders Sam (leadgitaar) en Josh Teskey (zang, rhythm gitaar) maken ook Brendon Love (bas) en Liam Gough (drums) deel uit van de groep.

Vooral Josh heeft een vracht aan ervaring. Reeds als veertienjarige zong hij op straat het repertoire van Otis Redding. En met Otis Redding associeerde ik direct zijn stem toen ik het album opzette. Waarschijnlijk zullen de meeste luisteraars die link leggen. Maar ook broer Sam heeft veel ervaring.

Al spoedig zouden de broers als duo gaan optreden. Hun populariteit steeg al snel en in de tussentijd voltooiden ze hun muziekstudie aan de Melbourne Rudolf Steiner School. Met die karrenvracht aan ervaring starten ze de band The Teskey Brothers. In 2012 verscheen hun gelijknamige debuutalbum.

De nieuwe schijf verscheen officieel gisteren. Het bevat vooral een heerlijke mix van retro R&B/Soul en blues. Om dezelfde sfeer van die oude soul en blues te creëren maakt men gebruik van analoge apparatuur, wat de laatste jaren een ware trend aan het worden is. De band schreef en nam het album op gedurende de laatste twee jaar.

Ze zien de nieuwe schijf als een hommage aan muzikale helden als B.B. King, Freddie King, Pink Floyd, Sam Cooke en uiteraard Otis Redding. Goede blues en soul wordt niet alleen in Amerika gemaakt, maar ook in Australië, luister maar eens naar Half Mile Harvest.

Naar deze release van Ensoulment keek ik al geruime tijd uit, zeker doordat het drie jaar terug voorafgegaan werd door het geweldige live album The Comeback Special, waarop Matt Johnson en zijn band in topvorm te horen zijn en bleek dat er nog totaal geen sleet zit op de kenmerkende stem van Johnson. Dat live album liet me teruggrijpen naar albums als Soul Mining, Mind Bomb, Dusk en in iets mindere mate Infected. Stuk voor stuk albums die decennia later nog steeds staan als een huis. De afgelopen veertien jaar bracht Johnson een zestal scores uit, die me geen van allen wisten te bekoren, maar gelukkig krijgt NakedSelf eindelijk na vierentwintig jaar een echte opvolger.

De eerder al vrijgegeven single Cognitive Dissident voelde direct vertrouwd aan. Dat zal niet in de laatste plaats komen, doordat Johnson weer samenwerkt met coproducer en geluidsman Warne Livesey, met wie hij eerder de albums Mind Bomb en Infected opnam. Johnson wordt ondersteund door trouwe bandleden James Eller (bas), DC Collard (keyboards), Earl Harvin (drums) en Barrie Cadogan (lead gitaar). Een belangrijke song op het album is volgens Johnson Some Days I Drink My Coffee by the Grave of William Blake, een fraai duet met Gillian Glover (dochter van Roger Glover).

“I have often drank my coffee by the grave of William Blake - though these days there are actually two gravestones dedicated to him in the small dissenters’ cemetery that he was thrown into when he died. On and off over the last 40 years I have lived close by and have always found it an inspiring place to sit and meditate upon life. Nostalgia is part of the human condition and change is inevitable in our lives and in the world around us. Large capital cities such as London often amplify the sense of change, although one thing that never seems to change is the cynicism of those in power.”.

Nog altijd zijn Johnson’s teksten net zo interessant en urgent als in zijn hoogtijdagen. Ook al heeft Johnson bijna een kwart eeuw geen regulier album afgeleverd, zijn populariteit heeft er niet onder geleden. De concerten over enkele weken in Nederland en België waren in een vloek en een zucht uitverkocht. The The is helemaal terug, daarvan is Ensoulment het overtuigende bewijs!

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

De jaren tachtig en de eerste jaren van het opvolgende decennium waren hoogtijdagen voor Matt Johnson, op het podium bekend als The The. Hij brak door met het album Soul Mining, prijsnummer hierop is Uncertain Smile, met een iconische pianosolo van Jools Holland. Uiteraard ontbreekt dit nummer niet op het livealbum The Comeback Special. Op 26 maart verscheen al een ander livealbum, Official Bootleg / 002. Daarnaast worden natuurlijk songs ten gehore gebracht als The Beat(en) Generation en het nog steeds pijnlijk actuele Armageddon Days (Are Here Again) van die andere klassieker Mind Bomb, waaraan meester-gitarist Johnny Marr van The Smiths meewerkte. Helaas niet opgenomen Kingdom of Rain, wat in de studioversie een prachtig duet is met Sinéad O’Connor. Maar verder heb ik weinig te klagen over de 24 gekozen songs, die een prachtige bloemlezing vormen uit zijn oeuvre. Helaas werden de twee studioalbums na Dusk een stuk minder en heb ik niks met de zes scores, welke hij sinds 2010 uitbracht. Maar gelukkig klinkt hij op The Comeback Special bijzonder energiek en geïnspireerd. Bovendien wordt hij omringd door uitstekende begeleiders. Johnson bleek in 2018 nog steeds razend populair te zijn, de drie concerten waren binnen enkele minuten uitverkocht. The Comeback Special bevat de integrale registratie van het bijna twee uur durende concert in de Royal Albert Hall. Het concert werd ook op beeld vastgelegd. Het album is in verschillende versies verkrijgbaar. De meest uitgebreide bevat ook een prachtig 136 pagina’s tellend kunstboek. The Comeback Special katapulteert mij op een bijzonder aangename manier terug naar de jaren tachtig. Maar de tand des tijds heeft echter nog geen enkele grip gekregen op de songs van Johnson. Ook voor wie niet bekend is met zijn muziek is The Comeback Special een absolute aanrader.

Een paar dagen terug besprak ik het album Het Langste Jaar van Het Zesde Metaal, waarop het overlijden van bandlid Tom Pintens centraal staat. Het derde Tibbs album Keep It to Yourself is opgedragen aan bandlid Coen de Vries, die in 2022 overleed. Ruim tien jaar geleden begon de soul/funkband The Tibbs met groeiend succes aan hun muzikale avontuur met in eerste instantie Elsa Birgitta Bekman als frontvrouw. In 2018 besloot ze echter, met succes solo te gaan, met haar twee later verschenen schitterende solodebuut Once in My Life als resultaat.

Het stokje van leadzangeres werd eind 2018 overgenomen door de eveneens uitstekende zangeres Roxanne Hartog. Vanaf debuutep Cleaned Out worden hun albums geproduceerd door Paul Willemsen. Willemsen is bekend van zijn samenwerkingen met Beans & Fatback, Lefties Soul Connection maar vooral Michelle David & The Gospel Sessions. De stuwende opener en single Ain’t It Funny laat de luisteraar meteen naar het puntje van zijn stoel schuiven. Een nummer dat gaat over het gevoel van machteloosheid wat de doorsnee burger heeft over alle grote problemen, die er in de wereld spelen.

De invloeden zijn legio, zo heeft titelnummer Keep It to Yourself duidelijke ska invloeden. Favoriete tracks zijn Rafaela, waarbij je het refrein spontaan begint mee te zingen en de ingetogen afsluiter In Orbit, waarop de meer gevoeligere zangkwaliteiten van Roxanne uitstekend tot zijn recht komen. Het album herbergt trouwens een cover, Rosie van Claw Boys Claw. Men nam het album in slechts een paar dagen tijd op in de bekende Exalto Studio’s in Haarlem. De releaseshow in Bitterzoet is reeds uitverkocht, nieuwe optredens worden binnenkort bekendgemaakt.


Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Zeven jaar moeten wachten op een nieuw Veils album is lang, erg lang. Temeer daar voorganger Total Depravity een beklijvende, onheilspellende prachtplaat was van deze Nieuw-Zeelandse band. Gelukkig werd het wachten verzacht met het wonderschone soloalbum One Piece at a Time van Finn Andrews. Helaas ging het toen mis, hij brak zijn pols, nota bene op het podium, en was z’n leven op z’n zachtst gezegd tumultueus : “It sounds wild and Jerry Lee Lewis-esque, but it was an absolute fucking nightmare.”, zoals Andrews plastisch zelf die periode omschrijft.

De opener Time laat meteen horen dat Andrews’ soloalbum het uitgangspunt was. Zo werd ook andermaal Victoria Kelly gevraagd voor de strijkersarrangementen, die een belangrijke rol speelde op One Piece at aTime, vooral in het opzwepende One by the Venom. Soms klinkt Andrews weer als het neefje van Nick Cave zoals in Diamonds and Coal. Maar soms ook veel dramatischer (Epoch), waarin hij de pathos volledig omarmt. Zoals altijd vormt de meeslepende zang het middelpunt.

De keuze van de songs kwamen op een opmerkelijke manier tot stand. Via Patreon deelde hij met zijn betalende abonnees 25 demo’s, waaruit die hun favorieten mochten kiezen. Helaas vielen sommige nummers die goed in de smaak vielen af, waaronder een prachtige ode aan Amsterdam. De afgelopen periode leerde hij zijn vrouw kennen en werd hij vader. Niet vreemd dus dat de afsluiter Cradle song is, geschreven door Finn’s vader Barry ((XTC, Shriekback) samen met Dave Allen en Martyn Barker. Wederom een prachtplaat van The Veils, gelukkig in juni live te bewonderen. Hopelijk wordt het deze keer geen zeven jaar wachten.

The Veils live :

11-06 BRUSSEL : Orangerie
14-06 AMSTERDAM : Melkweg
15-06 UTRECHT : TivoliVredenburg
16-06 BREDA : Mezz
17-06 NIJMEGEN : Doornroosje

The Vices is een Nederlandse rockband uit Groningen, gevormd in januari 2019. De band bestaat uit Floris van Luijtelaar (zang/gitaar), Jonathan Kruizenga (orgel/gitaar), Simon Bleeker (bas) en Mathijs Louwsma (drums). Wat goed is komt snel luidt het bekende spreekwoord en is zeker van toepassing op The Vices.

Sinds hun album Looking For Faces uit 2021 enorme stappen gemaakt door meerdere support shows in de Ziggo Dome te hebben gespeeld en onder andere een show op Sziget festival. Afgelopen maand is de laatste single van The Vices verschenen, genaamd Never Had to Know. De track werd de Mega Hit van 3FM én de Kink XL bij Kink. Eerder werden ze verkozen tot 3FM Talent en waren ze als huisband te zien in talkshow M op NPO 1.

“Dit tweede album gaat over het vinden van je eigen stem in een wereld met veel smaken en meningen”, aldus zanger-gitarist Floris van Luijtelaar. Unknown Affairs werd door dit uitgangspunt allesbehalve een commerciële plaat. De Groningers geven je in elf tracks een eerlijk, persoonlijk beeld van hun kijk op de wereld. Ze vertellen wat zij belangrijk vinden in hun muziek.

Elk bandlid heeft een eigen smaak waardoor het een bijzonder gevarieerd album is geworden. Van indiepop, garagerock, britpop, surf tot zelfs samba invloeden (Lay Down, Stay Down). De komende Nederlandse shows zijn helaas al uitverkocht, voor het concert in de Charlatan in Gent zijn nog kaarten.

The Vices live :

22-03 GENT : Charlatan
23-03 ROTTERDAM : Maassilo (uitverkocht)
30-03 UTRECHT : TivoliVredenburg (uitverkocht)
31-03 HENGELO : Metropool (uitverkocht)
01-04 NIJMEGEN : Doornroosje (uitverkocht)
06-04 EINDHOVEN : Effenaar (uitverkocht)
07-04 AMSTERDAM : Tolhuistuin (uitverkocht)
08-04 GRONINGEN : Vera (uitverkocht)

bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

In 2017 was Mink Records er als de kippen bij om The Visual te contracteren. Dat het label een goede neus voor nieuw talent heeft bleek trouwens doordat het al een jaar eerder een van Neerlands grootste talenten, Pitou, wist vast te leggen. The Visual is een alternatieve formatie rondom het Amsterdamse duo Amor van Rij (songwriter/zang/gitaar) en Timon Persoon (synths/elektronica), opgericht door Amor in 2017.

De twee ontmoetten elkaar aan het Conservatorium van Amsterdam. Buiten de lessen om schiepen ze op organische wijze een geheel eigen vocabulaire. Zo componeerde het duo denkbeeldige soundtracks voor bestaande filmscènes; Van Rij droeg de poëzie van Sylvia Plath voor over de experimentele geluidsspinsels van Persoon. Ze deelden samen als het ware een afgebakend universum, waarin vrije expressie – los van muziektheorie en kaders – het belangrijkste uitgangspunt was.

Na het succesvolle album Moments Of Being (2019) groeit The Visual verder vanuit het dromerige, donkere geluid waarmee de band hoge ogen gooide bij onder andere 3voor12 en het Britse NME. Op hun tweede album The Spirit Of Age (2021) klinkt de band grilliger en dynamischer, met sporadische uitspattingen die niet zouden misstaan op een plaat van Nick Cave of Wolf Alice. De sound laat evengoed meer warmte, sensualiteit en lichtheid binnen.

Toegevoegd aan de bezetting zijn nu gitarist Django Trienes en drummer Christophe Claeys (Balthazar, Mark Lanegan, Sylvie Kreusch). Zelf omschrijven ze hun muziek kernachtig als pop noir. Hun inmiddels derde album A Night by the shore kwam dankzij crowdfunding tot stand en het is een wederom een behoorlijk ambitieus project geworden.

Er verschenen al enkele singles. De laatste is Flying Angels, Amor’s referenties waren Marvin Gaye en ABBA : simpel, hoopvol en opbeurend. Het nummer werd trouwens in een vloek en een zucht geschreven.

Het album is in de Robot Studios in Gent opgenomen door de bekende studio engineer Pieterjan Coppejans (Eefje de Visser, Sylvie Kreusch) en is gemixt door Amerikaanse Grammy Award winnende producer en mixer Darrell Thorp (Foo fighters, Beck, Radiohead, Paul McCartney). De master werd gemaakt in de legendarische Abbey Road Studios en het album zal op vinyl en CD verschijnen.

Zoals altijd vormt de prachtige stem van Amor voor mij de kers op de taart in hun dromerige muziek. A Night by the Shore voelt als een warme deken, waarmee ik de gemakkelijk de winter ga doorkomen.


The Visual live:

13-11 TILBURG : Hall of Fame
17-11 ROTTERDAM : Roodkapje
18-11 ARNHEM : Luxor Live
20-11 APELDOORN : Gigant
14-12 GRONINGEN : Simplon
15-12 AMSTERDAM : Melkweg

Tot mijn favoriete groepen uit de jaren tachtig behoorde The Waterboys, die in dat decennium een viertal fraaie albums uitbracht. Daarna bleef ik Mike Scott en zijn band volgen, maar helaas waren de opvolgers over het algemeen van een beduidend minder niveau, met als grote uitzondering An Appointment with Mr. Yeats uit 2011.

Op YouTube was reeds het titelnummer vrijgegeven en dat nummer stemde mij hoopvol voor de rest van het album. Uit die video blijkt dat Scott steeds meer op Mick Jagger begint te lijken, zowel qua uiterlijk als manier van zingen.

De titel Where the Action is is een verwijzing naar mod/northern soul klassieker Let’s Go Baby van Robert Parker uit de jaren zestig. Soulinvloeden zijn regelmatig aanwezig dankzij de geweldige zang van de dames Summers en Kavanagh.

Niet alleen muzikaal grijpt hij regelmatig terug in de tijd, London Mick is een mooie ode aan de voormalige Clash gitarist Mick Jones. En Ladbroke Grove Symphony verwijst naar de jaren zeventig en tachtig toen hij op Portobello Road in de Londense wijk Notting Hill woonde.

Naast de soulvolle achtergrondvocalen vallen regelmatig de bijdrages van toetsenist Paul Brown en violist Steve Wickham op. Door hun fraaie spel vormt voor mij het meer dan negen minuten durende, door Scott voorgedragen afsluiter Piper at the Gates of Dawn het absolute hoogtepunt. De titel ervan is niet alleen de titel van het legendarische debuutalbum van Pink Floyd, maar ook de titel van het zevende hoofdstuk van de novelle “The Wind in the Willows” van Kenneth Grahame waaruit Scott hier voordraagt.

Op dit gevarieerde, avontuurlijke album waagt Scott zich in Take Me There I Will Follow You zelfs aan rap. Ook zijn versie van de bekende Schotse traditional Green Grow the Rashes van Robert Burns uit 1783 is niet bepaald doorsnee. Overigens wordt het hier Then She Made the Lasses O genoemd.

Het Engelse muziekblad MOJO noemde Where the Action Is al briljant, zover zou ik niet willen gaan, maar de benaming prachtplaat lijkt me zeker op zijn plaats. Dus laat je vooral niet misleiden door de afschuwelijke, schreeuwerige hoes.

Er schijnt ook een versie met 11 bonustracks te worden uitgebracht met een speelduur van anderhalf uur. In augustus komen Scott en zijn band naar Amsterdam om te bewijzen dat ze nog steeds “alive and kicking” zijn.

The Waterboys live:

24-08 AMSTERDAM: Once in a Blue Moon Festival

Heel toevallig ontdekte ik Tamara Lindeman (aka The Weather Station en aka Tamara Hope), doordat ze meezong op het fraaie titelnummer van Will Strattons Grey Lodge Wisdom.

De tweeëndertigjarige singer-songwriter uit Toronto brengt sinds 2008 muziek uit, The Weather Station is haar vierde album. Dat lijkt een bescheiden aantal, maar ze acteert ook nog naast haar muziekcarrière. Sinds haar veertiende speelt ze in films en daarnaast ook veel in tv-films en tv-series.

Haar vorige album Loyalty werd geproduceerd door Afie Jurvanen (aka Bahamas), een van de beste singer-songwriters, die er in Canada rondlopen. Deze keer hield ze zelf de touwtjes in handen, met nog wel een adviserende rol voor Jurvanen.

Ze schreef alle nummers en strijkers arrangementen. Dat laatste deed ze meer dan verdienstelijk voor het buitengewoon aanstekelijke Kept it all to myself. Dezelfde aanstekelijkheid bezit Thirty, waarin op subtiele wijze een fluit te horen is.

Haar stem heeft af en toe wat weg van die van Aimee Mann. Haar frasering en stembuigingen zijn vaak opmerkelijk. De intelligente en gedetailleerde teksten hebben veelal op haar eigen gevoelens en gedachtes betrekking.

Naast uptempo songs ook een aantal meer ingetogen nummers. De songs worden zonder uitzondering fraai ingekleurd, vaak ook met strijkers. Lindeman is duidelijk gegroeid als songschrijver en The Weather Station is absoluut haar fraaiste en meest ambitieuze werkstuk tot nu toe.

Het album is onder anderen verkrijgbaar tegen een zeer schappelijke prijs en zonder verzendkosten bij de webschop van De Konkurrent, die overigens veelal onbekende, maar zeer interessante releases aanbieden.

The Weather Station live (samen met Will Stratton):

20-10 GENT: Trefpunt
21-10 UTRECHT: Ramblin Roots Festival
26-10 AMSTERDAM: Tolhuistuin

The Weather Station - Kept It All to Myself (Official Video) - YouTube

Bier, barbecue en een boerenschuur meer hadden The Wild Feathers niet nodig om hun beste en meeste relaxte album Alvarado op te nemen. Dit keer niet de meest geavanceerde opnameapparatuur. In slechts vier dagen tijd namen de heren een dozijn nummers op. Tijdens het samenstellen van Medium Rarities ontdekten ze een negental uitstekende, niet eerder uitgebrachte demo’s, die uiteindelijk in nieuwe versies op het album zouden belanden. Tevens schreven ze drie nieuwe nummers. De ongedwongen werkomstandigheden zorgden voor extra spelplezier en spontaniteit. Het titelnummer Alvarado hadden de heren al bijna een decennium in de achterzak. Deze uptempo rocksong werd de opener van het nieuwe album. Het album werd relaxt en vol zelfvertrouwen opgenomen, wat duidelijk terug te horen is. Alvarado is gewoon een ongecompliceerd roots rockalbum wat heerlijk weg luistert.

De leden van de Zwitserse industriële rockband The Young Gods zijn intussen van middelbare leeftijd. Deze band uit de middeleeuwse stad Fribourg vernoemde zich halverwege de jaren tachtig naar de gelijknamige EP van Swans. Een van de pioniers op het gebied van sequencers en samples. In de jaren tachtig en negentig waren ze heel invloedrijk. Artiesten als Nine Inch Nails, The Edge en David Bowie op diens album Outside haalden duidelijk hun mosterd bij de Zwitserse band. Anno 2019 maken Franz Treichler (zang, harmonica, gitaar en elektronica), Bernard Trontin (drums en percussie) en Cesare Pizzi (elektronica) nog steeds relevante muziek. Na een stilte van maar liefst negen jaar verscheen vorige maand hun elfde album Data Mirage Tangram. Op het intrigerende album heersen vooral ambient soundscapes en pulserende elektronica. Een leuke toevoeging is de Supertramp- en Ennio Morricone-achtige mondharmonica in Moon Above. De zeven composities variëren in lengte van zes tot elf minuten. Dat het trio nog springlevend is gaat het op 27 maart bewijzen in Paradiso.

Gisteren besteedde Eric van Domburg Scipio in zijn wekelijkse rubriek met nieuwe releases op de website van Popmagazine Heaven nog eens aandacht aan het soultrio Thee Sacred Souls. Eerder had Thee Sacred Souls al een jubelende recensie van Eddie Aarts gekregen in de nieuwste editie van Popmagazine Heaven. Hij besloot zijn recensie met de woorden adembenemend mooi.

Aangezien Eddie ongeveer dezelfde muzieksmaak heeft als ik (vooral op het gebied van reggae) ben ik het album toen meteen gaan beluisteren. Het label Daptone staat reeds meer dan twintig jaar garant voor redelijk ruige soul. Dit trio tapt duidelijk uit andere vaatjes, het combineert het gracieuze van de zoetgevooisde zestig jaren soul (Chicano, Philly, Chicago, Memphis, tot zelfs Panama soulinvloeden) met de groove van R&B uit de vroege jaren zeventig.

Het trio bestaande uit zanger Josh Lane, bassist Sal Samano en drummer Alex Garcia spelen al heel lang samen. Er is een duidelijke chemie, die van horen zeggen live nog meer tot uiting komt in hun volkomen bedwelmende optredens. Gelukkig zal het begin november in de lage landen mogelijk zijn het aan den lijve te ondervinden.

Zoals Eddie al aangaf, Thee Sacred Souls is een adembenemend mooi debuut.

Thee Sacred Souls live:

01-11 BRUSSEL : AB
05-11 AMSTERDAM : Paradiso, Upstairs

In november was de Frans/Canadese rootsmuzikant Theo Lawrence nog te zien op Take Root. Daar zal hij hoogstwaarschijnlijk veel songs van zijn nieuwe album Chérie hebben laten horen. Zijn uitstekende debuutalbum Homemade Lemonade was gevuld met soul en rock getinte songs. Het vervolgalbum Sauce Piquante was nog gevarieerder dan de voorganger. Het varieert hierop van zestiger jaren soul, rock ‘n’ roll, country, Tex-mex, swamp music, cajun, gospel, blues tot bluegrass.

Chérie is echter vooral een eerbetoon van Lawrence aan de authentieke country van weleer, maar met een eigenheid waarmee hij zich binnen de hedendaagse scene onderscheidt. Het is een feelgood album geworden van het zuiverste water. Twaalf songs die bij mij nostalgische gevoelens en herinneringen weten los te maken, aan de tijd “Toen geluk heel gewoon was”. De tijd dat het sociale leven nog niet geregeerd werd door de mobiele telefoon. Je nog heel goed je buren kende. Ook werd je niet de hele dag overspoeld door nieuwsberichten.

Het leven was gewoon minder ingewikkeld. Net als de songteksten van de nieuwe liedjes van Theo. Ook nu spelen de feelgood songs zich zo nu en dan af onder de sterrenhemel of maanlicht. Soms neemt de gitaar het voortouw, dan weer een fiddle. Chérie leent zich bijzonder goed om bij weg te dromen of te mijmeren. Het verslavende album bevalt me zo goed dat ik ook weer een ander feelgood album uit de mottenballen gehaald hebt, The Old Magic van Nick Lowe. Binnenkort komt Lawrence terug naar Nederland, er wordt nog gewerkt aan nieuwe livedata.

Theo Lawrence live :

28-04 AMSTERDAM : Paradiso
29-04 GRONINGEN : Oosterpoort, Rhythm & Blues Night

De familie van muzikant Thijs Boontjes begon vlak na de oorlog een handel in oude legervoertuigen, ooit de basis voor de Schager Brandweer. Deze autogarage werd later af en toe omgetoverd tot bar dancing. De showroom werd dan de dansvloer en door middel van advertenties in de krant werd bekend gemaakt dat Dancing Boontjes weer geopend was. Thijs kende de nostalgie van die plek slechts van oude foto’s en verhalen en vormt een grote inspiratiebron voor zijn derde album Dancing Boontjes. Thijs: “Ik ben dol op glorie en vooral als ‘ie vergaan is. Het mag er best glamoureus uitzien, maar dan wel met scheuren in de muren en door de zon verkleurde gordijnen die al jaren niet meer open zijn geweest.”.

Dancing Boontjes doet zijn titel alle eer aan, het swingt regelmatig als de neten. Zo begint Campari Soda op de beat van Donna Summer’s I Feel Love. Ondanks dat de muziek vaak swingend is, is Thijs goed doordrongen van de onzekere en onverdraagzame tijd waarin we leven. Zo wordt in Nachtportier de toenemende intolerantie in vele vormen aan de kaak gesteld. In het protestlied Fiasco wordt op genadeloze wijze het nieuwe, populistische kabinet gefileerd. Maar ook stelt hij geregeld zijn eigen tekortkomingen aan de kaak (bijvoorbeeld Wilde Haren). De uitstekende liedjes schreef Thijs overigens niet alleen, hij kreeg hulp van producer Thijs van der Klugt, Guido Blom, drummer Bram Hakkens (Daniël Lohues, Mercy John), Jeroen Overman en last but not least Rick de Leeuw (Tröckener Kecks). Dancing Boontjes is een muzikaal feestje, maar wel met een serieuze ondertoon.

Thijs Boontjes live :

09-11 BERGEN OP ZOOM : De Waterput, Instore 16:00 uur
29-11 MAASTRICHT : Muziekgieterij
30-11 GRONINGEN : EM2
06-12 HAARLEM : Patronaat
07-12 AMERSFOORT : Fluor
08-12 DEN BOSCH : Willem Twee
12-12 BREDA : Mezz
13-12 ENSCHEDE : Metropool
14-12 LEIDEN : Nobel
19-12 ROTTERDAM : Rotown
20-12 NIJMEGEN : Doornroosje
21-12 UTRECHT : TivoliVredenburg

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Het vorige, uitstekende album Off Off On van de in Parijs gevestigde Kate Stables werd geproduceerd door de ervaren John Parish. Deze keer wist Kate Gruff Rhys (Super Furry Animals) te strikken. Kate over het tot stand komen van deze samenwerking : "Ik heb altijd van het idee gehouden om op de een of andere manier met hem samen te werken, en toen dit album gepland begon te worden, realiseerde ik me dat dit misschien mijn kans was om contact op te nemen en te kijken of hij klaar was om samen te werken.

En dat was hij! Alsof dat nog niet genoeg was, was hij ook in voor een beetje zingen op de plaat, wat me helemaal verbaasde en mijn jaar maakte. Zijn manier van harmonie en melodie en de toon en kwaliteit van zijn stem is een geweldige combo.”.

Stables beschrijft zijn rol als een van "tonesetter", waakzaam en attent op de dynamiek van de band, terwijl hij ervoor zorgde altijd een voorgevoel te volgen naar waar een nieuw geluid zijn plaats in de opname zou kunnen vinden. Een belangrijke rol is weggelegd voor de blazers, die een aanmerkelijk aandeel in de gelaagdheid van de songs hebben. Daarnaast voor de inventieve ritmesectie.

Het is duidelijk dat Rhys het beste uit Kate en haar trouwe bandleden Rozi Plain (bas/zang), Neil Smith (gitaar) en Jamie Whitby-Coles (drums) gehaald heeft. De uitstekende blazerarrangementen zijn van de hand van Jesse D. Vernon. Het album beschrijft een wereld vol misstanden, ongelukken, fouten, wrede omstandigheden en wereldwijde ongewenste verrassingen.

Ondanks de complexiteit en gelaagdheid van de songs kruipen ze bijzonder snel onder de huid. Careful of Your Keepers is Kate’s mooiste album tot nu toe. Hopelijk krijgt de samenwerking met Rhys snel een vervolg.

This Is the Kit live :

20-09 BORGERHOUT : De Roma
21-09 AMSTERDAM : Tolhuistuin
22-09 NIJMEGEN : Doornroosje

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

In 2007 debuteerde Kate Stables nog als een basale folkzangeres met haar fraaie debuutalbum Krulle Bol. Hierop werd ze slechts af en toe muzikaal ondersteund door de bekende producer John Parish.

De jaren erna groeide This Is the Kit uit tot een band en haar oeuvre tot een vijftal albums. Haar vijfde album Moonshine Freeze uit 2017 werd wederom geproduceerd door Parish. Hierop was een geslaagde combinatie van ingetogen en meer experimentele en rauwere songs te horen.

Op het nieuwe album Off Off On is de rol van producer weggelegd voor Josh Kaufman (oa PJ Harvey en Bonny Light Horseman). Om maar met de deur in huis te vallen, Off Off On is een wonderschoon album geworden.

De uptempo, ijzersterke, gedreven opener Found Out liet me direct naar het puntje van mijn stoel veren en was ik meteen verkocht. De inkleuring van de songs is inventief. Regelmatig speelt de vier man sterke blazerssectie een hoofdrol. In de reeds vrijgegeven single This Is What You Did is dat echter een banjo.

De meer ingetogen songs hadden iets meer tijd nodig om te overtuigen. De stem van Stables komt vooral tot zijn recht in rustige, wonderschone liedjes als Shin Bone Soap, Was Magician en Keep Going. Absolute prijsnummer is de meanderende, relaxte afsluiter Keep Going, vooral door het gitaarspel. Off Off On behoort voor mij tot de aller-fraaiste releases van dit jaar.

This Is the Kit live:

25-04-2021 GRONINGEN: Der Aa-theater
03-05-2021 AMSTERDAM: Paradiso kleine zaal
04-05-2021 BRUSSEL: Botanique, rotonde

Al vroeg wist Tijs Vanneste wat hij wilde in zijn leven. Tatoeëerder als professie en daarnaast muziek als grote passie. In beide kan hij volop zijn grote creativiteit kwijt. Vanneste volgde in de humaniora een kunstrichting aan het Heilig Graf in Turnhout. Vervolgens studeerde Vanneste een blauwe maandag aan de gerenommeerde kunstacademie St. Joost in Breda. Hierna volgde hij de opleiding tekenleraar in Gent. Hierna verdiende hij lange tijd zijn brood als tekenleraar in gevangenissen en het buitengewoon onderwijs.

Al op vroege leeftijd begint de muziek een grote rol in zijn leven te spelen. In het Belgische grensdorpje Dessel richt hij in 1995 op zestien jarige leeftijd de alternatieve metalband Oceans of Sadness op. De band bracht zes albums uit en stond ook zes keer op het affiche van de jaarlijkse Graspop Metal Meeting. Dit bekende metal festival vindt jaarlijks plaats in zijn woonplaats Dessel en trekt ieder jaar meer dan 100.000 bezoekers. Hij zong na Oceans of Sadness nog een tijdje in de melodieuze rockband The Searching dat in 2014 het album Closure uitbracht.

Anno 2021 heeft Vanneste in Mol de goedlopende tattooshop T*INK. Tot zijn clientèle mag hij ook BV’s Tom Boonen en Ben Segers rekenen. In 2016 bracht Vanneste samen met Yves Gaillard onder de artiestennaam Jef en Yves Van Echelpoel de culthit Ziet em duun uit. Reeds in 2003 geschreven voor een vriend , die in beschonken toestand een bijzonder eigenzinnige manier van dansen had. Dankzij YouTube en StuBru vergaarde het nummer bekendheid.

Het album Hier Is’t Goed hebben we te danken aan het nog uit te zenden tv-programma “De Kemping”. Het concept ervan werd door Vanneste zelf bedacht. Het is gemaakt rondom jongeren, die door uiteenlopende redenen niet aan werk komen. De jongeren krijgen in het programma de verantwoordelijkheid over een camping zelf in handen en beslissen over alles mee. Twee maanden lang engageren ze zich voor dit bijzondere project: ze bouwen campingplaatsen, poetsen dagelijks douches en toiletten, organiseren bingo- en pétanque wedstrijden en moeten honderden kampeerders tevreden stellen. En ze moeten vooral leren om met elkaar samen te werken en individuele verantwoordelijkheid op te nemen. Voor het programma sprak Vanneste heel frequent met de deelnemers over de hobbels die zij reeds in hun jonge leven hebben moeten zien te overwinnen of dat nog moeten doen. Het zette Vanneste aan tot nadenken over hoe hij zelf in elkaar steekt en begon die gedachtes om te zetten in gevarieerde liedjes met prachtige teksten.

Een van de belangrijkste liedjes is voor Vanneste het fraaie Pelicano. Een nummer over wie hij had kunnen worden, door het succes van Van Echelpoel. Hij legt uit: "Een gast uit het dorp die het “gemaakt”heeft en plots door heel het dorp als een “dikkenek” wordt beschouwd. Gelukkig zien ze daar in De Kempen dwars door en ben ik nog altijd één van hen. Onlangs had ik het nog eens voor: na het sluitingsuur van een café, belandde ik bij mensen thuis. Een hele nacht heb ik bij wildvreemden aan hun tafel in de living gezeten, pinten drinken. Toen mijn vrouw ’s ochtends vroeg waar ik had gezeten, kon ik alleen maar antwoorden: “Geen idee”. Dat psychedelische randje aan De Kempen - ik heb daar altijd van gehouden.".

Het nummer Het Gevaar werd al vooruitgeschoven als themanummer voor de Te Gek!?-campagne, die psychische problemen bespreekbaar wil maken. Den Tijd is Tijs z’n eigenzinnige bewerking van Bob Dylans The Times They Are A-Changin. Daarnaast leende hij de fraaie muziek van Brian Eno’s By This River van diens klassieker Before and After Science voor Neffe de Vaartdijk.

Helaas beschik ik niet over de credits, dus weet ik niet wie op Hier Is’t Goed meespelen en door wie de andere liedjes zijn geschreven. Vanneste schreef overigens door de jaren heen al zo’n 800 liedjes. Muzikaal gezien wordt er heel gevarieerd uitgepakt. Hoogtepunt op het album is voor mij Hoe Snel Moet het Gaan, het fluwelen trompetspel is hier wonderschoon. Alleen van het zeer aanstekelijke countryduet Duzend Keer met Kate Ryan weet ik de credits. Zijn goede vriend Paul van Bruystegem (Triggerfinger) speelt hier gitaar.

De teksten zijn voor mij als grensbewoner gemakkelijk te verstaan. Ik ga er vanuit dat het album geleverd gaat worden met een tekstboekje, want dat verdienen de fraaie teksten absoluut. Zowel muzikaal als tekstueel is Hier Is’t Goed een topalbum.

In de vrijdag verschenen nieuwe editie van Popmagazine Heaven staat een artikel, waarin tien medewerkers aangeven wat hun favoriete live-album is. Zelf heb ik heel weinig tot niets met het fenomeen live-album.

Bij het doorlopen van mijn cd-collectie kom ik er volgens mij nog geen handvol tegen. Het bijna vier uur durende At Carnegie Hall van Chicago, USA van King Crimson, The Parkerilla van Graham Parker & The Rumour en mijn absolute favoriet Dream Letter van Tim Buckley.

Tweede helft jaren zestig was Londen the place to be voor folkartiesten. Rond 1965 woonden er ook de nodige Amerikaanse muzikanten, waaronder Paul Simon en nog veel belangrijker, Jackson C. Frank. Hij zou een grote invloed gaan uitoefenen op onder meer Nick Drake en Sandy Denny. Van laatstgenoemde was hij niet alleen even de vriend, maar wist haar te overtuigen te kiezen voor een professionele muziekcarrière.  

Dream Letter werd in 1968 in Londen opgenomen toen Tim Buckley pas 21 jaar oud was en hij tot dan toe twee albums uitgebracht had. Beiden zijn overigens mijn favoriete studioalbums van hem. Latere albums bevallen me beduidend minder. De zang en muziek zou later meer experimenteel worden en kon mij daardoor minder boeien.

Op dit album worden zijn songs naar grote hoogtes gestuwd door klasbakken als Lee Underwood, David Friedman en Danny Thompson. Thompson was toen overigens net toegetreden tot Pentangle. Hij zou uitgroeien tot een levende legende, die anno 2017 nog steeds actief is. Zo is hij terug te horen op het nieuwe album van Sean Taylor, waarover ik van de week een recensie zal plaatsen.

Overigens zou het erg lang duren, voordat Dream Letter uitgebracht zou worden, pas in 1990, 15 jaar na de dood van Tim Buckley.