Gisteren had ik het in mijn recensie over het nieuwe album van Rickie Lee Jones dat bij beluistering mij een nostalgisch gevoel bekroop. Aan het nieuwe album Savoy van Taj Mahal liggen zeker nostalgische gevoelens ten grondslag. Dat wordt meteen duidelijk bij de opener Stompin’ at the Savoy, een compositie van Benny Goodman en Chick Webb. The Savoy Ballroom was in de jaren dertig en veertig “the place to be” in Harlem, NY. Het was de locatie waren de ouders van Mahal elkaar in 1938 leerden kennen tijdens een optreden van teenager Ella Fitzgerald en The Chick Webb Band. Een paar jaar later werd Mahal geboren en groeide op in een muzikaal gezin met de hippe muziek uit die tijd.

Savoy is een eerbetoon aan de muziek uit tijd. Net als op het nieuwe album van Jones is ook hier een versie te vinden van One for My Baby (And One More for the Road). Het heerlijke Is You Is or Is You Ain't My Baby van Louis Jordan ken ik vooral erg goed in de versie van Joe Jackson op diens behoorlijk onderschatte album Jumpin’ Jive. Goede vriendin Maria Muldauer kent Mahal al meer dan vijftig jaar, met haar nam hij het zwijmelnummer Baby, It’s Cold Outside op. Nummers als Mood Indigo, Summertime en vooral Sweet Georgia Brown doen me verlangen naar het komende jazzfestival in Breda, traditiegetrouw altijd beginnend op Hemelvaartsdag. Ook bij Mahal gaat nog een andere parallel op met Jones, Mahal verloor ik ook uit het oog na diens twee fraaie debuutalbums.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Of Mike Savino nu gewoon wat afwezig uit zijn ogen kijkt of gezien zijn slordige kapsel net uit bed is gevallen weet ik niet. Wat ik wel weet is dat zijn nieuwe album A Wave of Golden Things is opgenomen in een mobiele studio, gestationeerd op een hennepplantage in de Appalachen. Een gebied waar de banjo het meest gangbare muziekinstrument is.

Dit instrument speelt een prominente rol in de muziek van Savino. Naast banjo speelt Savino ook nog bas, gitaar, piano en synthesizer op het album en produceerde het tevens. In het persbericht worden nogal wat invloeden genoemd, van banjopioniers als Bela Fleck en Earl Scruggs tot aan Pink Floyd, Grateful Dead, Tallest Man On Earth, Vampire Weekend, Sturgill Simpson, Cat Stevens en Paul Simon.

Een aantal namen hiervan snijden volgens mij weinig hout. Wel zeer duidelijk hoorbaar is de invloed van Paul Simon in Happy Birthday in Jail in zijn Graceland en The Rhythm of the Saints periode. De saxofoonbijdrage is hier trouwens de fraaie kers op de taart.

Savino is iemand die in zijn kosmische countryrock optimaal gebruik maakt van dynamiek, ritmiek en repetitie, daarnaast is zijn banjospel inventief. Savino lijkt me trouwens een dierenvriend, het album opent met het kraaien van een haan. En zowel op de binnenhoes als op het tekstvel staan viervoeters afgebeeld. A Wave of Golden Things is mijn eerste kennismaking met zijn muziek en een bijzonder aangename.

Wat goed is, komt snel , luidt een bekend Nederlands gezegde. Het is van toepassing op de twintig-jarige Antwerpse singer-songerwriter met Egyptische roots Tamino. Op 3 februari won hij in het Brusselse Ancienne Belgique de finale van De Nieuwe Lichting, de prestigieuze talentenjacht van Studio Brussel.

Podiumervaring had hij daarvoor al opgedaan als supporting act van Trixie Whitley en Bazart. Een paar dagen na het winnen van de talentenjacht verscheen al de eerste single, Habibi. Het bezorgde hem direct een doorbraak en ook de nodige optredens.

Door het succes heeft hij ervoor gekozen om te stoppen met zijn studie aan het conservatorium van Amsterdam om zich volledig te kunnen focussen op zijn prille carrière.

Op de single Habibi vertoont zijn stem veel gelijkenis met die van Jeff Buckley, vooral als die de hoogte ingaat. Net als bij Buckley weet zijn meeslepende manier van zingen diep te raken.

De vijf nummers op zijn debuutep, die zowel Tamino als EP wordt genoemd, schreef hij tussen zijn zeventiende en zijn negentiende. Tamino heeft veel geluisterd en luistert nog steeds naar zijn beroemde Egyptische opa. Zijn muziek is daardoor doorspekt met Egyptische muziekinvloeden.

Habibi is een geweldig nummer, maar Cigar vind ik toch al een stuk mooier, mede omdat het toch al meer een eigen geluid laat horen. Zijn debuutep kan dan ook gezien worden als een zoektocht naar dat eigen geluid. Alle vijf tracks zijn door zijn geweldige, diep rakende zang erg meeslepend.

Als hij Amerikaan zou zijn, zou hij bijvoorbeeld door Rolling Stone al de hemel ingeschreven zijn. Hier in Europa zijn we iets nuchterder, maar dat Tamino een grote carrière tegemoet gaat, is zonneklaar.

Van de zomer zal hij te zien op de nodige festivals, waaronder op Rock Werchter en in Nederland onder anderen op het sympathieke Terug naar Tiengemeten festival. Mis hem niet!

Tamino live:
22-05 AMSTERDAM, Melkweg
26-05 ANTWERPEN, Trix (uitverkocht)
25-06 GENK, Genk on stage
30-06 WERCHTER, Rock Werchter
07-07 BRUGGE, Catus festival
16-07 NIJMEGEN, Valkhof festival
28-07 LEUVEN, M-idzomer festival
08-08 LOKEREN, Lokerse feesten
15-08 ANTWERPEN, Openluchttheater Rivierenhof
18-08 KIEWIT, Pukkelpop
20-08 TIENGEMETEN, Terug naar Tiengemeten festival
11-10 Brussel, AB

Tamino - Live bij 3voor12 Radio - YouTube

Als scribent heb je het voordeel dat de komkommertijd van releases niet bestaat, aangezien je gemiddeld twee maanden vooruit loopt. Ik zie het niet alleen als een voordeel, maar ook als een groot voorrecht dat je lang voor de releasedatum mag verkneukelen aan nieuwe muziek.

Artificial Horizon, het derde album van TaxiWars, heb ik ruim een maand in huis en er ging geen dag voorbij, dat ik het verslavende album niet hoorde. Heel vreemd dat ik nog niet eerder met de muziek van TaxiWars in aanraking was gekomen.

TaxiWars is een collaboratie van dEUS frontman Tom Barman, met saxofonist Robin Verheyen, bassist Nicolas Thys en drummer Antoine Pierre. Hun muziek is een mix van lyriek, poëzie en jazz met de nodige rockinvloeden. Tom Barman verduidelijkt de intenties van de band als volgt : “I wanted TaxiWars to be sharp, to the point, punky and trashy – much like the band Morphine. Long solos were no-go,”. Morphine was trouwens een fantastische band, helaas ten onrechte wat in de vergetelheid geraakt.

Hun voorliefde voor jazzmuzikanten als Pharaoh Sanders, Archie Shepp en Charles Mingus hoor je terug in pulserende en swingende composities als The Glare en Infinitive Cove. De invloed van Charles Mingus hoorde je ook al af en toe terug in de muziek van dEUS.

Een van mijn favoriete tracks, Sharp Practice, wordt meesterlijk vermengd met tachtiger jaren hiphopbeats. Ook is het heerlijke dameskoortje niet te versmaden. De muziek van TaxiWars is een regelrechte openbaring voor mij. Er valt zoveel te ontdekken. Bovendien is er een geweldige chemie tussen de musici.

Normaal gesproken weet de ritmesectie zelden mijn aandacht te trekken, maar dat is hier absoluut niet het geval. En dan is er ook nog eens het heerlijke, regelmatig scheurende saxofoonspel van Robin Verheyen.

Naast swingende composities excelleert men ook af en toe in ingetogener stukken als de fraaie pianoballade Irritated Love. De piano staat ook centraal in de schitterende afsluiter On Day Three. Uiteraard ben ik meteen hun vorige twee albums gaan beluisteren, die me ook uitermate goed bevallen.

De eerste twee schuren hier en daar wat meer, het laatste album is volgens mij ook wat meer melodisch. De beluistering van Artificial Horizon leidde er zelfs toe dat ik weer mijn cd’s van dEUS uit de mottenballen gehaald heb en aan het herontdekken ben. Artificial Horizon is een verslavend, spannend en grensverleggend album.

TaxiWars live:

8-11 VENLO: Grenswerk
9-11 AMSTERDAM: Paradiso-Noord

Sinds zijn late tienerjaren heeft de uit South Carolina afkomstige Taylor McCall een groot fanbase opgebouwd in grass roots kringen. Vorige jaar verschenen de singles The Hounds en Quartermaster, die beide meer dan een half miljoen keer beluisterd werden. En nu verschijnt dus zijn langverwachte debuutalbum Black Powder Soul van deze fervente visser en buitenmens. Het eerste wat opvalt is dat de nog jonge McCall een behoorlijk doorleefde stem heeft, vooral in de wat rustigere nummers is dat goed te horen. Sinds hij op zijn zevende zijn eerste gitaar kreeg ging hij naarstig op zoek naar zijn eigen stijl en probeerde dus conventionele technieken te mijden. Het levert een avontuurlijk album op, dat vooral zweeft tussen alt country en blues. In opener Old Ship of Zion Prelude en afsluiter Old Ship of Zion Outro is de zang van zijn overleden opa in een traditionele song te horen. De titelsong Black Powder Soul zet de luisteraar meteen op scherp door de mysterieuze achtergrondzang en het inventieve gitaarspel. Naast de wat stevigere nummers weet hij ook te overtuigen in een prachtige, ingetogen song als White Wine. Maar ook in het blues genre staat hij zijn mannetje (Surrender Blues). McCall onderzoekt de balans tussen goed en kwaad, vernietiging en genezing en het belang van vertrouwen in de donkerste tijden. Hij licht zijn intenties met zijn album als volgt toe : “Black Powder Soul is the circle of life: you’re dropped off here, by the old ship of Zion, and everything in between is life itself, from good to bad. The things that clutter up the pure soul are all in here. We all have a black powder soul that can explode, but there is redemption in all of us too.”. Het album werd uitstekend geproduceerd door Sean McConnell (Michael Franti, Wade Bowen), met wie hij eind volgende maand op tournee gaat. En op 22 september mag hij zijn debuut maken op het befaamde Americanafest, het grootste Americana Festival in Amerika. Volgens mij kan McCall met veel vertrouwen zijn muzikale toekomst tegemoet zien, want Black Powder Soul is een overtuigend en avontuurlijk debuut.

Geboren werd Taylor McCall in Greenville, South Carolina, als zoon van een ambachtsman en de dochter van een predikant. Hij vond al snel zijn ware toevluchtsoord in het bos en op het water, en gedurende een groot deel van zijn vroege leven wisselde hij het buitenleven af met de zondagsdienst. “Ik ben opgegroeid in de natuur, mijn vader en ik gingen in mijn vrije tijd vissen. Hij heeft me opgevoed om te gaan vliegvissen en elke kans die we kregen, waren we op het water of in het bos. Ervaring, verhaal en zang stonden voorop in zijn opvoeding; hij groeide op in een gezin dat doordrenkt was van wilde mysteries. Toen zijn moeder bijvoorbeeld werd geboren, vertelde de behandelende arts zijn grootmoeder en grootvader dat hun baby de nacht niet zou overleven; zoals de legende zegt, ging zijn grootvader op zijn knieën in de ziekenhuiskamer en bad voor de overleving van zijn pasgeboren dochter, waarbij hij smeekte of ze gespaard zou blijven. Een paar maanden later werd hij tot predikant gewijd, met een gezonde dochter aan zijn zijde.”, aldus McCall. Kortom een familie met een kleurrijke geschiedenis.

Zijn opa staat op de voorkant van zijn tweede album Mellow War. “Voor mij is Mellow War een eerbetoon aan mijn overleden opa, maar ook in relatie tot waar ik muzikaal nu sta. Mijn opa ging naar Vietnam. Dit zijn liedjes die een soort brieven aan huis zijn waarvan ik dacht dat hij ze zou hebben gestuurd. Mijn opa was altijd al een grote inspiratie voor mij; het is groter dan muziek alleen. De liedjes zijn een eerbetoon aan alles waar hij voor stond en alles wat hij mij heeft geleerd. Het is voor mij een manier om met hem te delen, zelfs nu hij zich in een andere dimensie bevindt. Dit gaat niet alleen over mij of mijzelf. Dit is geen muziek over mezelf.”, aldus McCall. Een plaat die tevens voortkomt uit het verlies van een van mijn beste vrienden, Fritz.

In de opener Old Ship of Zion Prelude en de afsluiter Old Ship of Zion Outro van zijn uitstekende debuutalbum Black Powder Soul is de zang van zijn overleden opa in een traditionele song te horen. Ook nu weer is de nostalgische opener Sinking Sand een geluidsfragment waarop zijn opa is te horen. Net als zijn debuut is het weer een avontuurlijk album geworden en wordt zijn country geïnjecteerd met diverse andere stijlen, zoals bijvoorbeeld soul. Zijn invloeden variëren nogal, van oude hiphop tot Bobby Charles, van zuster Rosetta Thorpe tot TKTK. Johnny Cash. The Band. Breng de dag door op de rivier met McCall en je zult waarschijnlijk een staalkaart horen van JJ Cale, Taj Mahal, TKTK en een paar van diens tijdgenoten. Helaas beschik ik niet over de credits, maar zo zijn bijvoorbeeld de geweldige McCrary Sisters te horen op Tide of Love. Het album werd uitstekend geproduceerd door Sean McConnell (Michael Franti, Wade Bowen), maar deze keer samen met McCall zelf. McCall mag Robert Plant tot zijn fans rekenen. Toerde reeds in november met Plant door het Verenigd Koninkrijk en zal in maart andermaal diens support act daar zijn. Hopelijk komt hij ook snel naar Nederland, want McCall kan gerekend worden tot de meest interessante nieuwe alt country acts.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Tussen de grote stortvloed aan nieuwe releases, die aanstaande vrijdag verschijnt zit ook een zeer interessante heruitgave van Lubbock (On Everything) van Terry Allen. Een enigszins in de vergetelheid geraakte countryzanger, waarschijnlijk voor veel mensen onbekend.

En dat is heel jammer. Overigens onderscheidde hij zich bijvoorbeeld ook op het vlak van beeldhouwen en schilderen. Lubbock wordt door veel vooraanstaande critici gezien als een van de mooiste country albums ooit gemaakt.

De interesse voor muziek kreeg hij mee van zijn vader. Een opmerkelijke man die al zestig was, toen Allen geboren werd. Hij had een lange carrière als professioneel baseball-speler. Na afloop van die sportloopbaan kwam hij in de muziekbusiness terecht. Het album is dan ook, naast aan zijn moeder, aan hem opgedragen.

Lubbock is de plaats waar dit dubbelalbum, wat zo’n tachtig minuten duurt, is opgenomen. Hij werd omringd door uitstekende musici, zoals Joe Ely en Lloyd Maines, de vader van een van de dames van The Dixie Chicks.

Allen is een uitstekende verhalenverteller, die zijn liedjes met een redelijk vet accent zingt. Hij kan zeker gerekend worden tot de allerbeste in zijn genre. Liedjes die doorspekt zijn met zijn droge humor. En die blijven hangen. Zo krijg ik al geruime tijd het liedje Rendezvous USA niet uit mijn hoofd, vooral door het refrein en de texmex-accordeon, die bespeeld wordt door Ponty Bone.

De cd wordt geleverd met een uiterst informatief boekje met uiteraard ook de teksten. De herrelease is verschenen op het zeer interessante Paradise of Bachelorslabel, dat ondermeer ook Itasca en Red River Dialect onder contract heeft. Na veelvuldig luisteren kan ik alleen maar beamen dat dit ten onrechte een album is, dat slechts in kleine kring op juiste waarde wordt geschat.

Niets minder dan een prachtplaat.

De veelzijdige carrière van Terry Allen duurt al meer dan een halve eeuw. Hij was en is actief als beeldhouwer, schilder, tekenaar, produceerde theatervoorstellingen en musicals en natuurlijk ook actief als muzikant. Zijn laatste wapenfeit, het uitstekende countryalbum Bottom of the World, dateerde alweer uit 2013. De stilte werd hierna alleen nog een keer doorbroken voor de heruitgave van Lubbock (On Everything), door menig criticus gerekend tot de mooiste countryalbums ooit gemaakt.

Begin jaren tachtig bracht Allen twee albums onder de naam Terry Allen and the Panhandle Mystery Band uit. De enige verbindende factor tussen die twee albums en het nieuwe album Just Like Moby Dick is Joe Ely. Op de eerste twee albums speelde hij mondharmonica, nu schreef hij mee aan All That's Left Is Fare-Thee-Well. Daarnaast kon hij een beroep doen op een drietal familieleden, maar ook op Charlie Sexton (oa Bob Dylan en David Bowie) en de uitstekende zangeres Shannon McNally. Met McNally zingt Allen een aantal fraaie duetten.

De teksten zijn nogal persoonlijk, soms hilarisch maar gaan ook over existentiële zaken, maar ook over oorlog, zoals in het indringende Bad Kiss. Het doorleefde Just Like Moby Dick is typisch zo’n album, wat per luisterbeurt steeds meer onder de huid gaat zitten. Het bewijst ook dat de muziek van Allen nog steeds relevant is, ondanks zijn reeds hoge leeftijd. Ik denk dat vooral liefhebbers van een verhalenverteller als Guy Clark heel goed raad zullen weten met deze schijf.

De legendarische Texaanse kunstenaar Terry Allen neemt een unieke positie in op de grenzen van countrymuziek en conceptuele kunst; hij heeft met iedereen gewerkt, van Guy Clark tot David Byrne tot Lucinda Williams tot Bruce Nauman, en zijn kunstwerken bevinden zich in musea over de hele wereld.

Allen loopt intussen tegen de tachtig maar verraste twee jaar terug nog met het prachtige Just Like Moby Dick,een album in het verlengde van verhalenvertellers als Guy Clark. Zijn huidige platenlabel Paradise of Bachelors bracht terecht zijn altcountry klassieker Lubbock (On Everything) uit 1979 zes jaar terug opnieuw uit. Volgens de nodige critici een van de mooiste country albums ooit gemaakt.

Deze keer brengt Paradis of Bachelors zijn derde en vierde album opnieuw uit. Smokin’ the Dummy uit 1980 krijgt op Allmusic slechts twee sterren, maar dat vind ik onterecht. De opener The Heart of California (for Lowell George) schreef Allen kort na het overlijden van George en is een nummer in de trant van Little Feat. Het album is naast aan Lowell George ook opgedragen aan Suzanne Campbell Harris.

Veel beter werd indertijd Bloodlines ontvangen, naast Lubbock een van zijn beste albums. Naast de gebruikelijke country uitstapjes ook de nodige Ierse folkinvloeden. Zo gaat Ourland over de wreedheden die in het religieuze conflict in Noord-Ierland zijn gepleegd. Beide albums worden geleverd met tekstboekje.

Op vele manieren verdiende de Texaanse singer-songwriter Terry Klein in het verleden de kost. Hij werkte in ziekenhuizen, fabrieken en als strafrechtadvocaat. Hij leefde op veel verschillende plaatsen en bezocht op één na alle staten van de Verenigde Staten, maar is nu gelukkig met zijn familie in Austin. Ook heeft hij zich intussen volledig geworpen op zijn roeping als singer-songwriter.

Good Luck, Take Care is intussen zijn derde album. Terry bracht destijds zijn debuutalbum Great Northern zelf onder mijn aandacht. Hierop leverde onze Bart de Win de nodige, subtiele bijdragen. Na enige gewenning aan zijn stem wist Great Northern mij snel te overtuigen. Mijn slotconclusie was : “Van Terry Klein gaan we volgens mij nog veel horen, een songwriter die voortborduurt op de traditie van Townes en Guy.”. Gelukkig vergaarde het album in Nederland vervolgens nog meer belangstelling. Met Tex werd zijn populariteit vergroot. Opnieuw leverde Bart de Win fraaie bijdragen en wederom was Walt Wilkins de producer.

Deze keer toog Terry naar Nashville en is multi-instrumentalist Thomm Jutz de producer. Het album opent met het stevige 60 in a 75, waarbij hij het ZZ Top geluid in gedachte had. Terry speelde trouwens in een grijs verleden in een heavy metal band in Los Angeles en heeft dus ervaring met dit soort stevige muziek. Het beschrijft een paniekaanval op het podium. Het enige nummer wat hij niet alleen schreef is The Salt. Hij schreef het samen met Jackson Emmer via Zoom tijdens de lockdown.

Een van Terry’s favoriete novelles van de laatste twintig jaar is “The Goldfinch” van Donna Tartt. Het is geïnspireerd op het prachtige schilderijtje “Het Puttertje” van Carel Fabritius uit 1654. Datzelfde jaar zou Fabritius op jonge leeftijd op tragische wijze overlijden bij de "Delftse donderslag", een buskruitexplosie die volgens overlevering tot op Texel te horen was.Tijdens zijn Nederlandse tournee in juni 2019 ging Terry op pelgrimage naar het Mauritshuis in Den Haag.

Hij beschrijft in The Goldfinch fraai hoe bezoekers veelal voorbijlopen aan het schilderijtje en zich vervolgens verdringen bij de Rembrandts en Vermeers en dan vooral bij “Het meisje met de parel”. Het eindresultaat is een prachtig ingetogen nummer, heel sober met alleen producer Jutz als begeleider opgenomen. Wie weet had Terry het liedje nooit geschreven als hij het schilderijtje niet in het echt gezien had.

Overigens miste ik helaas dat jaar zijn optreden in het Floralia Park in Oosterhout. Gelukkig zag ik twee maanden later wel een huiskamerconcert van zijn goede vriend Jordi Baizan, met wie hij regelmatig optreedt. Een maand hierna waren Terry en Jordi op tournee door Californië. Bij een doortocht door de Salinas Vallei passeerden de twee een truck met de mooiste rode peppers die Terry ooit gezien had. Het resulteerde het op een mandoline geschreven Salinas. Terry dacht een bluegrassnummer geschreven te hebben, maar in de studio pakte dat anders uit. Zijn begeleiders kregen namelijk de opdracht van producer Jutz hun inkleuring zelf te bepalen.

Het voert te ver om alle liedjes te bespreken. De aanpak was rauwer van opzet dan de voorgangers. Er is een uitstekende balans tussen wat stevigere en meer ingetogen songs. Ook deze keer weet Terry de luisteraar te trakteren op interessante verhalen. Good Luck, Take Care werd in slechts enkele dagen in oktober 2021 opgenomen en is nu al mijn favoriete album van Terry. Hopelijk komt hij snel weer naar Nederland om dit prachtalbum voor te stellen.

"When I heard the songs on Great Northern for the first time, I was floored. I knew I was hearing a true songwriter, and a true craftsman. These songs deal with real moments, elements, depths of the human spirit. The songs here still move me. Welcome a strong collection of songs and a new clear, bold voice.” Aldus producer Walt Wilkins.

Hij is overigens niet de enige, die erg lovend is over de bescheiden Americana singer-songwriter uit Austin, Terry Klein. Hij is de protégé van Mary Gauthier. Volgens haar had Better Luck Next Time geschreven kunnen zijn door Bruce Springsteen, Townes van Zandt of Steve Earle.

Terry schrijft liedjes over het leven van alle dag, met af en toe een tikkeltje humor. Liedjes die een groot vakmanschap verraden.

Onder de medewerkende muzikanten bevindt zich onze eigen rasmuzikant Bart de Win. Niet zo verbazingwekkend, want hij en Walt Wilkins zijn goed bevriend. Bart levert hier subtiele bijdragen op keyboard, piano en vooral op accordeon.

Alle liedjes worden trouwens op bijzonder fraaie, niet opdringerig wijze ingekleurd. Tot nu toe vergaarde het debuutalbum Great Northern weinig aandacht, ten onrechte.

Van Terry Klein gaan we volgens mij nog veel horen, een songwriter die voortborduurt op de traditie van Townes en Guy.

Veelal luister ik vooral naar folk, americana en singer-songwriters. Sinds vorig jaar probeer ik meer gevarieerd te luisteren en dat bevalt uitstekend. Vandaar dat ik me deze keer gewaagd heb aan Push On, het tweede album van het Engelse duo Adam Volsen en Roy Spencer. Het verschijnt al snel na hun debuut As We Do Our Thing, wat in Engeland op de nodige airplay kon rekenen.

Het duo wordt gerekend tot de dance- en hiphopscene. Genres waarvan ik, eerlijk gezegd, praktisch niets weet. De goed in het gehoor liggende, uptempo songs op Push On spraken me direct aan. Je hoort vooral veel funk-, soulelementen terug in hun muziek.

In het begeleidend persbericht wordt de uitstekende zangeres Honey Larochelle niet vermeld, wat jammer is. Zij mag onder anderen Roberta Flack en Macy Gray tot haar fans rekenen. Wat ook jammer is, dat ze slechts op twee nummers haar vocale capaciteiten ten toon mag spreiden, waaronder op het vintage soulnummer Entitled to That.

De heren die de overige nummers zingen en rappen doen dat overigens op bekwame wijze. Op Remedy wordt de bekende MC Dr Syntax van stal gehaald.

Niet alleen schreven Volsen en Spencer aan allen nummers mee, maar speelden ze samen ook bijna alle instrumenten zelf in. Met name de funky blazers bevallen me goed, net als toetsenpartijen in Push On en Buzzsaw.

Even dacht ik trouwens, dat ik de verkeerde cd had opgezet, want de opener lijkt als twee druppels water op de muziek van Kira Neris. Push On zal vooral zijn weg weten te vinden naar de dansvloer en feestjes.

Op zaterdag 13 april verscheen in Frankrijk in een oplage van 1000 stuks op vinyl voor Record Store Day het album Live at L’Ubu van The Apartments. De Australische groep rondom frontman Peter Milton Walsh heeft daar sinds jaar en dag zijn meest trouwe fans. Walsh vernoemde de groep ooit naar een van zijn favoriete films, The Apartment van Billy Wilder.

In 2015 verscheen, na een onderbreking van achttien jaar, eindelijk een opvolger voor het album Apart. Bijna twee decennia had Walsh nodig om de vroegtijdige dood van zijn driejarige zoontje te verwerken. Het iconische album No Song, No Spell, No Madrigal, met de eveneens iconische hoes, is aan hem opgedragen.

De liedjes van dit album zijn ruim vertegenwoordigd op Live at L’Ubu. Ze staan op de eerste lp en vormen “the present”. De tweede lp, “the past”, vormt een mooie selectie uit eerdere albums. Walsh wordt omringd door ervaren muzikanten als Eliot Fish (bas en zang) en Natasha Penot (toetsen, zang en tamboerijn), met wie hij al lang samenwerkt.

Live maken liedjes als Swap Places nog meer indruk en geven me ook nu weer kippenvel. De tekst van dit liedje komt diep binnen, hij bezingt hier de onrechtvaardigheid dat zijn zoon op jeugdige leeftijd moest sterven en hij graag in zijn plaats was gegaan:

"If I could do your dying for you
You know I'd swap places
In a New York minute
The wooden box would
Have me in it"

De hoesfoto is trouwens een verwijzing naar dit liedje, die in New York gemaakt is. No Song, No Spell, No Madrigal werd ook in Nederland volop opgemerkt. Ook door Thomas van der Vliet, hij interviewde hem niet alleen voor 3voor12VPRO, maar bracht ook via zijn platenlabel Brandy Alexander Recordings het album in een speciale editie uit. Bovendien haalde hij Walsh naar Nederland voor een optreden.

Naast dit fraaie Live at L’Ubu is er nog meer goed nieuws te melden, volgend jaar gaat Walsh een spiksplinternieuw album uitbrengen. De release van Live at L’Ubu werd me trouwens onder de aandacht gebracht door muziekliefhebber Marc, waarvoor dank.

De groepsnaam The Apartments is ontleend aan Billy Wilder’s film The Apartment uit 1960. Beiden bevatten elementen van cynisme en romantiek. The Apartments werd opgericht in 1978 in Brisbane ten tijde van het punk- en new wavetijdperk.

Leden van het eerste uur waren frontman en componist Peter Milton Walsh, Michael O’Connell (gitaar, zang), Peter Whitby (bas, zang) en Peter Martin (drums). In datzelfde jaar werd Walsh gevraagd toe te treden tot The Go-Betweens en leek The Apartments geen lang leven beschoren, echter de karakters van Walsh en de rest van die groep verschilden als dag en nacht. Na een korte periode verliet hij The Go-Betweens weer.

In mei 1979 verscheen de eerste, prachtige EP Return Of The Hypnotist. Gevolgd door een handvol mooie cd’s, waarvan de laatste uit 1997, Apart, toen bepaald niet op juiste waarde werd geschat door de critici. Nu wordt het regelmatig vergeleken met Lou Reed’s meesterwerk Berlin. In die beginperiode kregen ze ook een redelijk grote en fanatieke schare fans, met name in Europa.

Na 1997 stokte de productiviteit van Walsh. Hij bleef na 1997 nog wel veel optreden in diverse samenstellingen, met name in Frankrijk bleef hij onverminderd populair. Verrassend was het, dat na 18 jaar eindelijk weer nieuw werk verscheen in de vorm van No Song, No Spell, No Madrigal. Uitgebracht op een Frans label, de populariteit was daar altijd al het grootst.

Is er veel veranderd ten opzichte van ouder werk? Gelukkig niet. In het verleden werd zijn muziek vaak vergeleken met Serge Gainsbourg, Leonard Cohen en post-punk. Bij liefhebbers van groepen als Tindersticks zou deze muziek ook in de smaak kunnen vallen. Zijn muziek is moeilijk te categoriseren. Misschien past de term chamber-pop het best bij zijn muziek.

Het is in ieder geval een prachtige verzameling meeslepende songs geworden, iets dat reeds door het Engelse blad Uncut onderkend werd. Mooi is dat No Song, No Spell, No Madrigal sinds 29 juni, zowel op cd als vinyl, ook te koop is in Nederland, want het is niets minder dan een prachtplaat!

Midden jaren zeventig gebeurde er veel op muziekgebied in Engeland. De punk en new wave zorgde voor een nieuwe impuls in de populaire muziek. Door toedoen van Bob Marley, die ook in Engeland mateloos populair werd, kon ook reggae rekenen op een toenemende belangstelling.

In de kielzog hiervan ontstond ook een revival van de eind jaren vijftig in Jamaica ontstane muziekstroming, de ska. Eigenlijk wel logisch, want skamuziek bruist van de energie en is erg dansbaar.

Een aantal van die groepen, Madness, The Specials en The Beat werden erg populair, vooral door de singles die ze uitbrachten. Maar Madness en The Beat waren duidelijk meer dan een singlesgroep. Madness bereikte hun creatieve hoogtepunt in 2009 met The Liberty of Norton Folgate.

De meest talentrijke van die twee groepen was voor mij toch The Beat, in Amerika The English Beat geheten en in Australië The British Beat. Helaas maakten ze maar drie fantastische albums en werd in 1983 de stekker uit de groep getrokken. Het blijft gissen naar de reden ervan.

Dave Wakeling en Roger Ranking formeerde vervolgens General Public. Twee andere leden, Andy Cox en David Steele, moesten van hun accountant vernemen, dat de groep had ophouden te bestaan. Zij besloten hierop Fine Young Cannibals op te richten. Beide groepen werden redelijk succesvol.

Sinds het opheffen van de groep kreeg men regelmatig verzoeken voor reünieconcerten. Uiteindelijk ging men in 2003 overstag en werd een concert verzorgd in The Royal Festival Hall. En nu verschijnt dus na 34 jaar een vierde album, Bounce, gestoken in een moderne hoes.

Toch hoor je veel van de ingrediënten van de vorige cd’s terug op Bounce, zoals de zang van Roger Ranking en de lekkere saxofoonpartijen. Alhoewel de muziek nu iets meer relaxt is geworden.

Bounce is een waardevolle aanvulling van het oeuvre van The Beat. Het kan ook een mooie kennismaking vormen voor de overige drie albums, die volgens mij in geen enkele platencollectie zouden mogen ontbreken.

“One thing I am always proud of is how The Beatles’ songs were so different from each other. Some other artists found a formula and repeated it. When asked what our formula was, John and I said that if we ever found one we would get rid of it immediately”, aldus Paul McCartney in zijn voorwoord in het honderd pagina’s tellende meegeleverde boekwerk. Daarmee slaat hij de spijker op zijn kop, het is de gevarieerdheid van de songs wat The Beatles zo boeiend maakte.

Eerder dit jaar schreef ik al een stukje over mijn favoriete Beatles song Eleanor Rigby. De enige song in het Beatle repertoire waarop ze alleen zingen. Voor Eleanor Rigby liet producer George Martin zich inspireren door muziek van Bernard Herrmann gebruikt voor de Hitchcock film “Psycho”. Martin die in die tijd een steeds belangrijkere rol ging spelen op de Beatles albums. McCartney schreef een boeiend essay over het nummer wat terug te vinden is in de twee boeken onder de naam “The Lyrics: 1956 to the Present”, vorig jaar november verschenen. Een absolute aanrader!

Overigens ben ik The Beatles pas op latere leeftijd beter gaan waarderen. Toen The Beatles stopten in 1970 was ik pas twaalf en kende ik ze alleen van hun bekende hits, die je op de radio hoorde. In die tijd had ik net een platenspeler gekregen en mijn allereerste lp was het debuutalbum van The Rolling Stones. De eerste platen die ooit van The Beatles bezat waren de bekende blauwe en rode verzamelalbums. Pas drie jaar terug kocht ik voor een zacht prijsje de bekende verzamelbox uit 2009.

Een echte Beatles freak zoals iemand als Yorick van Norden zou ik mijzelf dus niet willen noemen. Bij deze nieuwe release heb ik nogal de nodige gemengde gevoelens. De opnames werden op een uitstekende manier opgepoetst door Giles Martin.De Super Deluxe-variant bevat twee bomvolle albums met alternatieve studiotakes en oefensessies. Maar ook nog een volledige mono-versie van Revolver en een EP met de opnieuw gemixte nummers Rain en Paperback Writer.
Voor de freaks zullen die extra versies een echte bonus zijn, voor mij beduidend minder. Bovendien vind ik de trackvolgorde van de extra cd’s niet erg logisch. Zo zit je bij de nummers Yellow Submarine en I’m Only Sleeping achter elkaar naar vier verschillende versies van die nummers te luisteren. Wat de nieuwe uitgave vooral interessant maakt, is de achtergrondinformatie in het tekstboek. Voor de meeste geïnteresseerden zal denk ik de twee cd versie met veertig pagina’s tellend boekje meer dan voldoende zal zijn.

Wat natuurlijk wel overeind blijft is dat Revolver zesenvijftig jaar na dato nog steeds staat als een huis. Of zoals Paul McCartney die zijn voorwoord met het nodige gevoel voor understatement beëindigd met de woorden “All in all, not a bad album.”.

Regelmatig struin ik Bandcamp af op zoek naar interessante, onbekende muziek. Bij het zien van de aparte hoes van A Thing of Reality was mijn interesse direct gewekt, vooral omdat het me liet denken aan een videoclip van Liz Green, Where the River Don’t Flow. De hoes werd overigens gemaakt door Christina Anderson, de moeder van Bertie.

BeauBowBelles is een Londens kwartet, dat sinds 2010 bestaat. Bertie Anderson Haggart, Emma Price, Ros Wilks en Marcus Daborn zijn allen geweldige multi-instrumentalisten. De voortreffelijke, vaak meerstemmige zang wordt verzorgd door de drie dames.

De liedjes zitten stuk voor stuk boordevol ideeën en maakt men hierbij gebruik van diverse genres, variërend van zigeunermuziek, folk, en soms country tot zelfs vaudeville en smeed dit tot een eigenzinnig, nieuw geheel. De muziek is over het algemeen zeer ritmisch ingesteld en is het dus moeilijk stilzitten. Ze zijn bovendien voorzien van sterke en vaak vrolijke melodieën.

A thing of Reality is het volwaardige debuut van de groep. Eerder verschenen reeds een EP en single. All Over That is de opener en verscheen reeds in een andere versie op single. Direct wordt al duidelijk dat het geen alledaagse muziek is. In de openingsakkoorden wordt direct de toon gezet door zigeunerviool en trompetten, gevolgd door diverse tempowisselingen en een zeer aanstekelijk ritme.

Lo Ho Down is volgens datzelfde stramien opgebouwd en laat wederom horen dat de viool een belangrijke muzikale rol vervuld. Er wordt hier naar een geweldige climax toegewerkt. Een rustpunt vormt het gracieuze en meer ingetogen Blue Tree,voorzien van een heerlijk arrangement en dito zang.

Met fraai gitaarspel opent de ballade Sleep. Vooral in het ingetogener deel is de zang erg gevoelig. Iets wat nog meer geldt voor Fly Away, een van de hoogtepunten. Het bezit een refrein wat nog moeilijk uit je hoofd te krijgen is. Overigens is het vioolspel hier wondermooi. Erg aanstekelijk en spannend is Lotions, ook een van de betere liedjes. Vooral de break met percussie is geweldig.

Het meest in het gehoor liggend en bovendien erg vrolijk is The Boy with a Boater on His Head. Voor mij het minst geslaagde nummer, iets te gewoontjes in vergelijking met het overige materiaal. Hoogtepunt vormt de ballade Sophie. Vooral de toevoeging van de banjo is speciaal.

Heerlijk pianospel opent Fools & Fairytales. Het zit vol spitsvondige verwijzingen naar vaudeville. Slotnummer Make Up laat duidelijke jaren zeventig invloeden horen. De cd werd overigens voortreffelijk geproduceerd door David Holmes.

"On the other side of the world
Is my backyard
Garden of Eden spirited
Did it need to be protected?"

Zingt het zestal van de Canadese psychedelische rockband The Besnard Lakes in Raindrops, de eerste single van hun zesde album The Besnard Lakes Are the Last of the Great Thunderstorm Warnings. Het nummer verwijst naar het veel te vroege overlijden van Mark Hollis van Talk Talk. Het is het eerste album wat op Full Time Hobby verschijnt, omdat ze niet langer compromissen wilden sluiten. Het is een eigenzinnig album geworden, gemaakt met een punkattitude. In de trant van, we maken alleen muziek die relevant voor onszelf is, als het publiek het ook nog interessant vindt, dan is dat mooi meegenomen. Het is een heuse suite van 71 minuten geworden over, zoals ze het zelf omschrijven, “the darkness of dying and the light on the other side”. In het persbericht omschrijft men treffend dat de negen songs een speciale grandeur hebben, maar ook zelfverzekerd, berustend, onheilspellend en onaantastbaar klinken. Het is niet bepaald achtergrondmuziek, muziek waar je je echt op moet focussen, vooral bij de langzaam voortschrijdende, achttien minuten durende, afsluiter en titelsong. Pas bij meerdere beluistering begint de gelaagdheid op zijn plaats te vallen. Voor wie dus bereid is de nodige tijd in The Besnard Lakes Are the Last of the Great Thunderstorm Warnings te steken is het absoluut een avontuurlijke luistertip.

Tijdens de Tour de France, Wimbledon en andere grote sportevenementen staat muziek bij mij op een lager pitje. Toch verdient Angel Dust & Cyanide van het Engelse duo The Black Feathers, bestaande uit Sian Chandler en Ray Hughes, volop aandacht.

Iets wat hun debuut Soaked to the Bone naar mijn bescheiden mening te weinig kreeg. Ondanks de medewerking van onder andere de legendarische pedal steel speler BJ Cole en dobro speler Philip Henry ten spijt. Een album gevuld met eigen nummers, op een cover van Bob Dylans Make You Feel My Love na.

Net als op het debuut versmelten de stemmen van Chandler en Hughes op organische wijze. Ook combineren ze op het album weer hun eigen mix van folk,roots, Americana en rock elementen. Hun bloedmooie zang doet me regelmatig aan die van Gillian Welch en Dave Rawlings denken. Naast eigen werk bevat het ook een geweldige cover van de Portishead klassieker Glory Box. Het beste bewaren ze voor het laatst, de afsluiters Barcelona en Nos Da.

Chandler en Hughes vormen trouwens nu alweer tien jaar zowel op het podium als in het dagelijks leven een duo. Het verbaast me dat Angel Dust & Cyanide in de pers nog geen enkele aandacht gekregen heeft, want het is andermaal een prachtplaat geworden.

Gewoonlijk bespreek ik alleen artiesten, die aan het begin van hun carrière staan, wat niet gezegd kan worden voor de leden van The Boom Band. De groep werd opgericht door gitarist Matt Taylor (Snowy White Blues Project/The Motives) en drummer Steve Rushton (Imelday May/Jeff Beck).

De groep bestaat verder uit Jon Taylor, Marcus Bonfanti, Paddy Milner, Scott Wiber en Mark Butcher, allen doorgewinterde muzikanten. Laatstgenoemde maakte trouwens ooit deel uit van het Engelse cricketteam.

Naast dat ze hun instrument goed weten te beheersen, bezitten alle gitaristen en de keyboardspeler over geweldige zangkwaliteiten. Beurtelings wordt de leadzang verzorgd. Het meeste van het gebrachte repertoire werd zelf geschreven door diverse bandleden. Hun muziek is een mix van southern rock, blues en country, die zeker bij liefhebbers van Little Feat in de smaak zou kunnen vallen.

Ook worden een aantal covers op akoestische wijze gebracht. Nobody’s Fault But Mine van Blind Willie Johnson, Can’t Find My Way Home van Steve Winwood en You Can Bring Me Flowers van Ray LaMontagne worden totaal eigen gemaakt en gloedvol gebracht. Het spelplezier is goed te horen aan het eind van You Can Bring Me Flowers als de band nog even doorloopt.

De heren leveren waar voor hun geld want The Boom Band duurt maar liefst ruim 69 minuten, maar verveelt geen enkel moment. De aanschaf van de fysieke cd is duidelijk te verkiezen boven een digitale download vanwege het prachtige boekje wat bij de cd wordt geleverd.

Intussen mogen ze al Van Morrison tot hun fans rekenen. Ze gaan er zeker binnenkort een hoop bij krijgen wanneer ze op 2 mei zullen optreden op het Moulin Bluesfestival. Het zou me niet verbazen als ze het hoogtepunt van die dag worden.

Er ging een heel lange weg vooraf aan de release van Carry Your Kin, om precies te zijn vijf jaar. Het begon op het moment, dat Stuart McCallum (The Cinema Orchestra) op My Space Rioghnach Connolly (Honeyfeet) het nummer Knocking on Another’s Man Door hoorde zingen.

Al heel lang wilde McCallum al met een zangeres werken. Hij had zelfs een groot aantal kant en klare songs liggen. De repetities vonden plaats in Rioghnach’s keuken. Het duurde een behoorlijk lange tijd voordat Rioghnach durfde aan te geven, dat ze het materiaal niet geschikt voor haar vond.

Hierop besloten ze om samen nieuwe liedjes te gaan schrijven. Soms was het schrijven van een nieuw nummer een langdurige aangelegenheid. Maar het breekbare For You ontstond spontaan tijdens een jamsessie in Machester’s Matt and Phred’s club.

In haar teksten neemt Rioghnach bepaald geen blad voor de mond. Overigens boort ze een groot scala van onderwerpen aan. Dat varieert van geboorte en dood, vrouwenrechten, moederschap, overlijden van mannen op zee tot aan de nasleep van het kolonialisme.

Het duurde wel even, voordat de muziek wilde indalen. Enige uitzondering hierop was Antwerp. De spil in de muziek vormt absoluut de fantastische zang van Rioghnach. Haar frasering is heel bijzonder. Met opvallend gemak zingt ze. Altijd vrij ingetogen. Overigens is ze naast zangeres ook een uitstekend fluitiste.

De muziek valt heel moeilijk in een hokje te plaatsen. Het zweeft ergens tussen folk, rock, pop en zelfs klassiek in. De instrumentatie is voornamelijk akoestisch. De fantastische orkestrale arrangementen zijn van de hand van Stuart, net als de voortreffelijke productie.

Ik denk dat liefhebbers van groepen als Portishead en 9Bach deze muziek zeker zullen kunnen waarderen. Voor de audiofielen onder U, Carry Your Kin is al ongeveer twee maanden geleden via Bower & Wilkins ook als een 24bits digitale download uitgekomen.

Volgens mijn gaat Carry Your Kin hoge ogen gooien in menig eindejaarslijstje. Overigens omschreef een muziekvriend van mij de cd een heel stuk kernachtiger dan ik : betoverend.

De eerste twee albums van het folkduo The Breath uit Manchester, Carry Your Kin en Let the Cards Fall, werden door Stuart McCallum zelf geproduceerd. Het duo benaderde deze keer voor die rol Thomas Bartlett (The Gloaming, Sufjan Stevens) door hem die beide albums op te sturen. Na een paar tellen Ríognach Connolly’s stem gehoord te hebben, was hij al overtuigd dat hij het album wilde produceren : "Within seconds of hearing Ríoghnach's voice I was sold. It is so unmistakably Irish, its ornamentation so born of [traditional] sean nós, which was a big part of my early obsession with Irish music. It's kaleidoscopic, what she's able to do.". Ook voor mij is sinds ik haar stem voor het eerst hoorde die als balsem voor de ziel. Ríognach is een veelzijdige zangeres van de buitencategorie.

Op het nieuwe album Land of My Other spelen onder andere de thema’s geboorte en dood een belangrijke rol. 2019 was een jaar van grote vreugde en groot verdriet voor Ríoghnach. Tien weken na de geboorte van haar dochter overleed haar vader, een anarchist, doedelzakspeler en een dichter, die aan Cambridge studeerde. Little One is uiteraard een ode aan haar dochter. De fraaie titelsong Land of My Other is een ode aan haar ouders en Ierland waar ze opgroeide, om precies te zijn in Armagh. De fluit geeft het nummer een duidelijk Iers tintje, denk dan vooral aan de legendarische groep Planxty.

Remembering the Flood is geïnspireerd door de bekende Ierse traditional A Stór Mo Chroi (Schat van mijn hart). Clíona's Wave is een lofzang op een van de negentien mythische vrouwelijke godheden in de Ierse traditie, gesitueerd op de rotsen bij Glandore, West Cork (het thuis van Connolly’s grootouders, waar Ríognach vele fijne zomervakanties doorbracht). Echt diep kippenvel bezorgt me Letters from Long Kesh, vooral wanneer haar stem de hoogte ingaat en de noten langer worden gemaakt. De tekst handelt over haar bezoeken aan haar vader in de Long Kesh gevangenis, waar boodschappen op Rizla vloeitjes en drank opgeslagen in ballonnetjes in de binnenkant van haar beha-cups naar binnen werden gesmokkeld. Haar vader zat daar vanwege zijn rol tijdens "The Troubles", hij was een politiek gevangene gedurende elf jaar. Het enige nummer dat live werd opgenomen is Head Down.

Het sobere pianospel van Bartlett vormt duidelijk een verrijking van het geluid van The Breath. Mijn favoriete nummers veranderen regelmatig, hét kenmerk van een buitengewoon fraai album. De keuze van Thomas Bartlett als producer is een gouden greep geweest. Voor begin volgend jaar staat in België een optreden gepland, hoog tijd dat dat ook voor Nederland gebeurt, want Land of My Other is een van de fraaiste albums van 2023.

The Breath live :

17-01-2024 LEUVEN : 30CC/Predikherenkerk

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Hun debuut Carry Your Kin werd twee jaar geleden met open armen ontvangen door zowel critici als muziekliefhebbers. De druk van de hoge verwachtingen bij hun fans voor de opvolger had enorm hoog geweest kunnen zijn bij zangeres Rioghnach Connolly (Afro Celt Sound System, Honeyfeet) en gitarist Stuart McCallum (The Cinematic Orchestra).

Blijkbaar is de afgelopen twee jaar de chemie tussen de twee gegroeid, want slechts in een paar dagen tijd werd het repertoire voor Let the Cards Fall geschreven. De inkleding ervan is minder bombastisch en meer organisch geworden. Het draait deze keer echt alleen om de liedjes zelf.

De onderwerpen zijn weer gevarieerd, eerlijke, persoonlijke liedjes over vakantieherinneringen, eerste liefde, maar bijvoorbeeld ook een terugkerend thema als postkoloniale onrechtvaardigheid.

Men is muzikaal gezien nog meer naar een eigen, uniek geluid toegegroeid met invloeden, net als op de voorganger, uit rock, pop, klassiek, jazz en (Ierse) folk. In het persbericht wordt hun muziek gemakshalve omschreven als alt-folk, maar het is duidelijk meer dan dat alleen.

Een belangrijke pijler in hun muziek blijft de unieke zang van Rioghnach, in een ingetogen song als Let It Calm You Down, weet die mij iedere keer weer kippenvel te bezorgen. Maar ook de invloeden uit de Manchester scene zijn niet te onderschatten.

Met Let the Cards Fall hebben ze niet alleen hun unieke muzikale positie nog verder verstevigd, maar wat mij betreft ook een van de allermooiste albums van 2018 afgeleverd.

Ter promotie van hun nieuwe akoestische album Only Stories doen vanaf vandaag zangeres Rioghnach Connolly en gitarist Stuart McCallum respectievelijk België, Nederland en Duitsland aan. Only Stories bevat Boat Song van hun debuutalbum Carry Your Kin en vijf songs van opvolger Let the Cards Fall. Tevens verder de niet eerder uitgebrachte titelsong en No You Keep It. Alleen gevoelige zang, akoestische gitaar en fluit zijn te horen. Ook in deze uitgeklede versies blijven de songs fier overeind en vormen zeker een mooie aanvulling op de bestaande versies.

The Breath live:

23-03 LEUVEN: Schouwburg
24-03 WAGENINGEN: Theater Junushof
25-03 AMSTERDAM: Paradiso, kleine zaal

Some People I Know, het debuutalbum van de eeneiige tweeling Adam en David Moss, wist de gevestigde pers wereldwijd tweeënhalf jaar geleden meteen volledig te overtuigen. Zelf eindigde ik mijn recensie met deze slotconclusie : “Zeker een aanrader, want Some People I Know is een folk master class samenzang.”. Die geweldige samenzang werd al op vroege leeftijd eigen gemaakt door mee te zingen met platen uit hun vaders collectie, zoals The Kingston Trio, The Everly Brothers, The Beatles en The Beach Boys. Veel luisteraars zullen, waarschijnlijk net als ik, door hun perfecte samenzang meteen de associatie leggen met The Everly Brothers. Ook beheersen de heren door hun universitaire studies hun instrumenten tot in de puntjes. Op het podium spelen ze als akoestisch duo: David op cello en gitaar en Adam op de vijfsnarige viool. De eerste single On the Road Again geeft een goede indicatie van wat de luisteraar mag verwachten. Het gaat over de dualiteit van het verlangen om op tournee te gaan, maar ook over hoe dat leven dan is. En over de heimwee naar thuis. Het nummer werd overigens al voor de Coronapandemie geschreven. Hun teksten zijn over het algemeen de moeite waard. Erg grappig vind ik de spitsvondige tekst van het tragikomische Seeing Double. Dat ze ook hun mannetje staan zonder zang bewijst het korte, melancholische A Poquito Doina. Men waant zich te gast bij Hongaarse of Roemeense zigeuners. Het album werd geproduceerd door Ryan Hadlock (The Lumineers, Brandi Carlile, Vance Joy) in de Bear Creek Studios in Woodinville, Washington. Calla Lily vind ik nog iets overtuigender dan het al fraaie debuutalbum.

De drijvende kracht achter de Rotterdamse alternatieve band The Bullfight is Thomas van der Vliet, verantwoordelijk voor alle muziek van deze band, de vaak donkere teksten zijn van Nick Verhoeven. Thomas van der Vliet is ook een man met een missie, lang geleden vertelde hij me al dat hij ernaar streefde om zoveel mogelijk kunstvormen te gaan combineren. De eerste stap daartoe werd in 2015 gezet door het oprichten van het eigen platenlabel Brandy Alexander Recordings, vernoemd naar een nummer van Leslie Feist. Naast albums van The Bullfight, werd bijvoorbeeld een speciale editie uitgegeven van het magistrale No Song, No Spell, No Madrigal van The Apartments, hij interviewde destijds trouwens Peter Milton Walsh voor 3voor12VPRO.

Gaandeweg werden steeds meer kunstvormen gecombineerd, daar wordt nu het debuut van Thomas als romanschrijver aan toegevoegd. Helaas kreeg ik pas precies een week geleden het pakket thuisgestuurd en ben nog niet in de gelegenheid geweest om zijn debuutroman “Het Interview” te lezen. Ik zag wel in het begeleidend schrijven dat Bart Chabot er enthousiast over is. De tekst op de meegeleverde fictieve poster nodigt in ieder geval uit om het boek snel te gaan lezen ; “A serial killer on the loose, a cop on the booze, who will see another dawn”? Bij het boek zit ook een QR code voor een audioversie ervan, ingesproken door Alex Roeka. Ook componeerde Thomas een gelijknamig getitelde score als begeleiding bij het boek. Titels als Momento en Kerouac verraden dat zowel film als literatuur een rol spelen in het boek.

Uiteraard heb ik reeds wel uitvoerig het andere album Amen, Demon beluisterd. Meteen bij de groovy opener Santa Maria, met Dick Rondeltap op sax, wordt de luisteraar het album ingezogen. Ondanks dat ik al hun vorige albums ken, is het voor mij toch altijd weer even wennen aan de zang van Nick. Persoonlijk geef ik meer de voorkeur aan de toegankelijkere zang van Daisy Cools, die de leadzang verzorgt op Morning Come Slowly That Day, All That’s Left en Will You Come Looking for Me?. Voor het laatste nummer schreef Daisy zelf de tekst.

Zoals de titel van Amen, Demon al aangeeft zijn de overige teksten van Nick vaak donker van aard. Tegenwoordig maakt trouwens Conrad Freling (banjo, mandoline, backing vocals) deel uit The Bullfight. Deze singer-songwriter ken ik al heel lang als een van de meest enthousiaste muziekliefhebbers op het populaire forum Musicmeter. Amen, Demon wordt zowel op vinyl als cd uitgegeven, de score bij Het Interview alleen op cd.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Op de lagere school werd me al snel duidelijk dat geschiedenis vooral over de slechtheid van de mens gaat. Je werd volgestouwd met feiten over moord en doodslag, zoals Bonifatius die in 754 nabij Dokkum vanwege zijn geloofsovertuiging werd vermoord.

Maar ook vaak om politieke redenen, zoals bij de gebroeders Johan en Cornelis de Witt die op 20 augustus 1672 in Den Haag werden gelyncht door leden van de plaatselijke schutterij. Dit ongetwijfeld afschuwelijke tafereel inspireerde de schilder Jan Baen meteen tot het vastleggen ervan op canvas.

Een afbeelding hiervan is terug te vinden in het bijzonder fraaie boek, wat bij de cd Eggs & Marrowbone van de Rotterdamse groep The Bullfight hoort. Al jaren liep Thomas van der Vliet met het idee rond om over het thema murder ballad een boek met cd uit te geven.

Zo’n anderhalf geleden trok hij de stoute schoenen aan en vroeg aan bekende en minder bekende kunstenaars uit diverse disciplines hun licht te laten schijnen over dit intrigerende onderwerp.

Zo vind je tattoo koning Henk Schiffmacher terug, die uiteraard een verwijzing maakt naar zijn hoofdberoep. Of een gedicht van Bart Chabot, hij was niet alleen een boezemvriend van Herman Brood, maar schreef bijvoorbeeld in het verleden ook mooie columns voor Oor. Daarnaast een paar foto’s uit een grijs verleden, maar het overgrote deel zijn recente werken, veelal fraaie schilderijen.

Daartussen is niet toevalligerwijs een afbeelding van Nick Cave te vinden. Al heel lang vormt hij een inspiratiebron voor The Bullfight, misschien vormde diens album Murder Ballads wel het beginidee voor dit ambitieuze project. Hierop vertolkt Cave bekende murder ballads, waaronder Henry Lee met PJ Harvey.

Cave haalde overigens de mosterd, net als bijvoorbeeld Bob Dylan, uit de door Harry Smith samengestelde box Anthology of American Folk Music, dat gezien kan worden als de bijbel op het gebied van country, folk en blues.

En zo werd The Bullfight weer geïnspireerd om een album vol zelf geschreven murder ballads te maken. Hun folk- en popnoir klinkt zoals gebruikelijk vertrouwd in de oren. Gastrollen zijn weggelegd voor Birgit Schuurman, Mark Ritsema en The Belladonnas. De hoes van de cd werd gemaakt door Eline, de vrouw van Thomas.

Erwin Zijleman van het populaire muziekblog Krenten uit de pop schreef het artikel “The Murder Ballad in Past, Present and Future”. Gezien de fraaie muziek, maar ook het schitterende boek, ziet die de toekomst van de murder ballad er zonnig uit. De boekpresentatie zal volgende week donderdag plaatsvinden in Rotown, toegang is gratis. De overige optredens zijn te vinden op hun website.

Afgelopen zaterdag was de cd-release van Shame, Guilt, Deception in het warme en uitverkochte Walhallatheater in Katendrecht. Het nieuwe album verschijnt vandaag op Brandy Alexander Recordings, het label van de toetsenist van The Bullfight, Thomas van der Vliet.

Thomas kende ik in eerste instantie alleen van zijn platenlabel, waarop hij vorig jaar het schitterende album inclusief bonustracks No Song, No Spell, No Madrigal van The Apartments uitbracht. Zoals voor zoveel anderen bleek The Bullfight voor mij een goed bewaard geheim te zijn. En dat ondanks de vele, uiterst lovende recensies in bladen als Oor en Music Maker ten spijt.

Als je de democd Lips & Ashes uit 2004 meerekent, is dit inmiddels hun vijfde cd. Op het promosheet wordt hun muziek omschreven als: “De muzikale evenknie van een David Lynch-film. Vervreemdend doch lonkend. Donkerromantische teksten met her en der een druppel bloedrood, gedrapeerd over rammelende orgels, ronkende ritmes en stemmige strijkers”.

Zelf moest ik direct aan de muziek van Nick Cave en Tindersticks denken, vooral door de zang. Het was voor mij behoorlijk wennen aan de stem van Nick Verhoeven, die voor mij af en toe wat gekunsteld overkomt. Muzikaal gezien had ik wel direct een klik met de liedjes. Vooral met een goed in het gehoor liggende song als That Man, dat direct blijven hangen, voorzien van een heerlijk orgeltje.

Regelmatig maakt Thomas gebruik van een zeldzaam orgeltje, de Optigan, gemaakt door Mattel in de jaren zeventig. De Optigan wordt ook omschreven als de “poor man’s mellotron”. Andere songs, zoals No Thorns, No Roses hadden wat meer tijd nodig, maar zijn mij intussen net zo dierbaar geworden. Sommige songs dateren van rond 2010, maar I Guess You Know By Now is slechts enkele maanden oud.

Als bonus werd het uitverkochte album uit 2006 One Was a Snake toegevoegd. Het fraaie artwork is van Jaco Putker. Overigens schiet het volgende album al op. Het zal eveneens gaan verschijnen op Brandy Alexander Recordings, net als later dit jaar de nieuwe EP van St. Polaroid.

Het wordt hoog tijd dat The Bullfight met Shame, Guilt, Deception bekendheid gaat krijgen bij het grote publiek. Zeker de liefhebbers van Tindersticks en Nick Cave zullen The Bullfight kunnen appreciëren.

The Bullfight live:
2 juni : AMSTERDAM, De Nieuwe Anita
3 juni: VLAARDINGEN, De Kroepoekfabriek
24 juni: ROTTERDAM, Kopisoesoe

Precies drie jaar na Eggs & Marrowbone verschijnt Some Divine Gift. Wederom een ambitieus project waar op fraaie wijze muziek en beeldende kunst samenkomen. De vinylversie wordt geleverd met stevige tekstvellen, waarop de ene kant de tekst en aan de andere kant artwork van kunstenaars staat afgebeeld. Bij de cd-versie is dit een meegeleverd boekje.

Het betreft hier werk van de gerenommeerde kunstenaars als Jaco Putker, Bianca van der Werf, Wytse Sterk, James Johnston, Gary Alford, Hélène Bautista, Bastiaan Mol, Sabine Vissers en van tattoo specialist Henk Schiffmacher.

In twee van de negen composities wordt gebruik gemaakt van twee reeds bestaande gedichten. Het album opent met het beroemde sonnet Ozymandias van de Britse dichter Percy Bysshe Shelley. Het wordt als een meesterwerk beschouwd vanwege de uitzonderlijke kwaliteit en de virtuoze dictie. Hier wordt het door de geweldige voordracht van Barry Hay en een indringende begeleiding omgetoverd tot een meesterlijke compositie.

Het andere reeds bestaande, door Daisy Cools in het Portugees voorgedragen gedicht, is Silêncio! van Florbela Espanca. Deze Portugese dichteres werd bekend door haar passionele, feministische gedichten. Net als de Mexicaanse schilderes Frida Kahlo en de Nederlandse arts Aletta Jacobs was zij belangrijk voor het opkomen voor eigen rechten van vrouwen.

Nick Verhoeven van The Bullfight leverde de teksten voor The Incantation en The Walker. De overige vijf teksten werden niet door de minsten aangeleverd. Twee prachtige, Nederlandse teksten kwamen van de hand van Alex Roeka en Spinvis.

Mark Ritsema geeft zijn tekst in The Last Neanderthal (met fraai saxspel van Dick Rondeltap) een duidelijk Tom Waits tintje mee. Dat David Boulter gevraagd werd verbaasde me niet, omdat The Bullfight in dezelfde alternatieve, muzikale vijver vist als Tindersticks. Zijn My Sister zou overigens niet hebben misstaan op Dead Club van Tunng. Een wat vreemdere eend in de bijt op het album is Henry Rollins.

De hoes werd gemaakt door Alf Christian Hvaring. De zonder uitzondering prachtige muziek werd gecomponeerd door Thomas van der Vliet. Het bijzonder fraaie Some Divine Gift zal slechts alleen in beperkte oplage op vinyl en cd verschijnen, dus niet digitaal en zal ook niet te beluisteren zijn op Spotify en dergelijke.


The Bullfight live :

29-10 ROTTERDAM : Woordnacht Festival
30-10 EGMOND A/D HOEF : Hoeve Overslot
03-11 ROTTERDAM : R’dam Late Night
12-11 ROTTERDAM : Studio De Bakkerij (releaseparty)
17-11 HAARLEM : Patronaat
18-11 LEIDEN : Galeriecafé Leidse Lente
20-11 ROTTERDAM : Frontaal (Worm)
26-11 AMSTERDAM : De Nieuwe Anita
27-11 DEN HAAG : Paard
02-12 DELFT : Rietveld Theater
08-01 GORINCHEM : Het Zevende Huis

De broers Jack Torrey en Page Burkum uit Minneapolis braken in 2016 door met hun tweede album You’re Dreaming. Op dit album hoorde je rock ‘n’roll-, folk- en country-invloeden uit de late jaren vijftig en begin jaren zestig.

De meeste luisteraars zullen toen bij beluistering door de samenzang van de broers meteen de link met The Everly Brothers gelegd hebben. Ook in Nederland mochten ze op de nodige belangstelling rekenen en waren ze op uitnodiging van Johan Derksen in het tv-programma VI te zien.

In december verscheen de eerste single van het nieuwe album, Please Don’t Call Me Crazy. Meteen werd duidelijk dat de koers van het duo niet gewijzigd is. Nog steeds de invloeden uit vervlogen tijden, dezelfde fraaie harmonieën en ingetogen liedjes over de liefde.

Hun kracht ligt voornamelijk in het feit dat de composities snel blijven hangen, dat vooral door de sterke refreinen. De liedjes nodigen ook snel uit tot meezingen. Hun muziek heeft een sterk nostalgische inslag, die vooral bij oudere luisteraars in de smaak zal gaan vallen.

Liefhebbers van hun vorige album zullen zich geen buil vallen aan Easy Way. In augustus en september komen ze naar Europa voor optredens.