Zijn vorige album Lightyears Better kon rekenen op de nodige positieve recensies, waaronder die van Erwin Zijleman van Krenten uit de pop. Mij kon het album minder beklijven, net als de vier voorgangers. Dat in tegenstelling tot zijn album Happy Hour wat hij met Blue Grass Boogiemen maakte. Een dozijn bluegrassnummers waar het spelplezier vanaf spatte.

Zijn zesde soloalbum Long Live Your Friends kroop echter bijzonder snel bij mij onder huid en heeft sindsdien een verslavende uitwerking. Vanaf de groovy opener Brand New Day wordt de luisteraar het album ingezogen. Het zijn vooral de spitsvondige arrangementen, die de luisteraar telkenmale nieuwe dingen laten ontdekken. Uiteraard klinken er de nodige invloeden door, zoals die van Wilco. En zo is de groovy opener duidelijk beïnvloed door The Beatles, zowel de orkestratie als de zang.

Voor zijn nieuwe album koos Tim voor een andere benadering en maakte hij veel gebruik van demo-opnamen op zijn telefoon, opgenomen bij hem thuis, in kleedkamers, op podia of onderweg. Vaak bestonden deze uit niet veel meer dan een melodie en een paar akkoorden. Deze demo's werden met behulp van vriend en producer Sam Verbeek uitgewerkt tot de volwaardige songs die uiteindelijk de nieuwe plaat zouden gaan vormen.

Ondanks dat Long Live Your Friends op vier verschillende plaatsen werd opgenomen klinkt het als een consistent geheel. Naast van Verbeek en Sam van Ommen kreeg Tim hulp van de geweldige, ervaren drummer Nicky Hustinx, die zijn sporen in de muziek ruimschoots verdiend heeft. Op We’re Gonna Make It zingt Tara Wilts mee en David Gram speelt pedal steel.

Een belangrijk thema op het album vormt de maatschappelijke polarisatie, een steeds groter wordend probleem in onze samenleving. Normale discussies zijn amper nog mogelijk, aldus Tim. Op de plaat staan ook liedjes over vriendschappen. De titeltrack Long Live Your Friends is daar lofzang op. “Maar met een rauw randje. Sommige vrienden komen en gaan. Dan zijn vriendschappen een korte tijd heel intens en vervolgens verdwijnen ze ook weer als sneeuw voor de zon.”. En verder maakt Tim zich druk over de staat van onze planeet. Tim zal tot en met april het verslavende Long Live Your Friends gaan ondersteunen met een uitgebreide tournee.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Tim Knol is nog geen dertig maar heeft al een imposante staat van dienst. Het begon allemaal met zijn eerste hit Sam. Hij stond als jongeling op alle grote festivals. Hij is van vele markten thuis, naast zijn solocarrière speelt hij in garageband The Miseries en is een verdienstelijk fotograaf.

In zijn eigen MI5 Studios, gevestigd in een zeventiende eeuws pand in de binnenstad van Hoorn, maakt hij samen met Jeroen Tenty en Eric Lensink muziek voor films, reclames en documentaires. Bovendien produceert hij daar ook geregeld albums, zo ook Happy Hour met het zeer ervaren bluegrass kwartet Blue Grass Boogiemen, al dertig jaar een begrip in de rootsmuziek.

In 2002 was Tim elf toen hij door zijn vader meegenomen werd naar Blue Highways Festival in Utecht en het kwartet grote indruk op hem maakte. Enige jaren kreeg Tim lokale bekendheid en als Blue Grass Boogiemen in die tijd in Hoorn speelde werd Tim steevast op het podium gevraagd om mee te zingen. Het groeide uit tot een grote vriendschap.

De samenwerking werd vorig jaar serieus na een optreden op het uitverkochte roots festival Once in a Blue Moon in Amsterdam. Het was al jaren de bedoeling om eindelijk samen een plaat te maken. Samen of afzonderlijk schreef hij met mandolinespeler Arnold Lasseur liedjes en een cover, Pain in My Heart.

Vanaf opener Crying Shame raast men voornamelijk in een hoge versnelling met hoorbaar spelplezier door het dozijn liedjes. Tims stem lijkt speciaal geschapen voor deze muziek, regelmatig maakt hij op inventieve wijze gebruik van zijn kopstem. Deze heren lijken niet uit ons koude kikkerlandje te komen maar uit de Appalachen.

Tim voelt zich als een vis in het water in dit genre, het lijkt me van zelfsprekend dat deze samenwerking met Blue Grass Boogiemen een vervolg gaat krijgen.

Tim Knol & Blue Grass Boogiemen live:

21 april op Paaspop, Schijndel
11 mei in de Amstelkerk, Amsterdam (albumpresentatieshow)
24 mei op Klomppop, Ovezande
25 mei op Sniester, Den Haag
7 juli in het Vondelpark, Amsterdam
20 juli op de Zwarte Cross, Lichtenvoorde
28 juli bij Zomer op het Plein, Alkmaar
20 augustus op Stortemelk, Vlieland
25 augustus op Terug Naar Tiengemeten, Tiengemeten
18 oktober in ‘t Beest, Goes
26 oktober in Fluor, Amersfoort
27 oktober in De Amer, Amen
30 oktober in TivoliVredenburg, Utrecht
1 november in De Meester, Almere
2 november in de Gashouder, Dedemsvaart
3 november in Rotown, Rotterdam
8 november in 013, Tilburg
15 november in Hedon, Zwolle
16 november in Cacaofabriek, Helmond
28 november in Der Aa-Theater, Groningen
29 november in Burgerweeshuis, Deventer
30 november in het Patronaat, Haarlem.

Goed nieuws voor liefhebbers van donkere, warme stemmen als die van Paal Flaata en Sivert Høyem. Ook de in Leeuwarden woonachtige singer-songwriter Timo de Jong beschikt over zo’n imposante stem. Hij is muzikaal beïnvloed door befaamde crooners als Frank Sinatra en Johnny Hartman, maar ook door hedendaagse muzikanten als Chris Isaak, Theo Lawrence, Marlon Williams en Marty Robbins.

Tot nu toe bracht Timo een EP en twee albums uit. Drie songs van zijn nieuwe album Heart at Rest waren reeds in andere versies terug vinden op Timo de Jong's Intimate Isolation Tapes. Timo noemt zichzelf een Americana crooner, die een heerlijke, verslavende mix brengt van country, folk, rock ‘n’ roll en popmuziek.

Ook zijn teksten zijn bepaald interessant. Vooral de song Cordyceps is vanuit een originele invalshoek geschreven. Timo licht toe : “Dit lied is geschreven vanuit een uitdaging: Schrijf over een insect. Omdat ik het hele “rups die een vlinder wordt” verhaal wat cliché vond, heb ik automatisch de neiging om het in het morbide te zoeken. Cordyceps is een parasitaire schimmel die het hele lichaam van insecten overneemt, om ze vervolgens naar een mooi hoog plekje in een boom te laten lopen, alwaar een soort paddenstoel uit hun lijf groeit.

Dit met redelijk fatale gevolgen voor het insect. Mieren kunnen er ook last van hebben, maar mieren zijn slimmer en herkennen het als één van hen geïnfecteerd is. Deze mier wordt vervolgens weggegooid zodat ‘ie de rest van de kolonie niet kan infecteren. Ik heb een lied geschreven over een mieren echtpaar waarbij de ene mier is gediagnosticeerd met Cordyceps.”.

Maar hij zingt net zo makkelijk een liedje over de zeer omstreden predikant én multimiljonair Kenneth Copeland. De tweede single Big Grey Boxes is Timo’s aanklacht tegen alle lelijke gebouwen zonder ramen in Nederland. Iets wat ik volledig kan beamen, want in mijn woonplaats zijn de nodige, enorme distributiecentra al jaren in doorn in het oog. De liedjes worden zonder uitzondering in verslavende melodieën verpakt waarvan momenteel Life Boat mijn favoriet is.

Timo wordt omringd door uitstekende musici, waaronder vriendin Robin IJzerman. Heart at Rest verschijnt op vinyl. Het zou me niet verbazen dat aan het eind jaar Heart at Rest mijn meest gedraaide album van 2023 zal zijn. Zijn liveoptredens schijnen altijd een aangename huiskamersfeer te hebben, waarbij interactie met het publiek voor Timo een zeer belangrijke rol spelen. Ik kijk ernaar uit om zo’n optreden bij te wonen!

Timo de Jong live :

08-06 MEPPEL : PINZ Bowling, releaseparty

Vorige overige livedata, zie zijn Facebookpagina

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Twee jaar geleden luisterde ik met veel plezier naar No Treasure But Hope. Het album wist me vanaf de eerste beluistering volledig te beklijven. Voor hun dertiende album Distractions moest ik iets meer moeite doen om het te laten landen. Dat kwam vooral door de lange, beklemmende en hypnotiserende opener Man Alone (Can't Stop The Fadin’). Met name de gebruikte beat en de steeds herhalende zang had gewenning nodig. Met een speelduur van elf minuten het langste Tindersticks nummer ooit. Het werd intussen al vrijgegeven. Staples licht het nummer als volgt toe : "In the back of a London cab driving through the city at night is a very special space for me. It has a particular kind of aloneness. This fascination grew over hundreds of nights leaving the the studio exhausted at 1 am - Ladbroke Grove or St Johns wood, through the city and over the river to South East London in an almost dream state. Retracing that journey, this film became a way of touching the city and the feeling of being both a part of and apart from it.”. Er bestaat trouwens ook een kortere versie van het nummer, bestemd voor de radio. Men besloot voor het nieuwe album om meer gebruik te gaan maken van dynamiek dan gebruikelijk. I Image You is gedeeltelijk gebaseerd op een oudere opname op zingende zaag van David Boulter. Het langzaam voortslepende nummer straalt een serene rust uit. De drie volgende composities zijn verrassend genoeg covers. De klassieker A Man Needs a Maid van Neil Young werd in diens uitvoering nogal uitbundig door het inzetten van het London Symphony Orchestra. Menigeen vond dat net iets te veel van het goede. Het is gedeeltelijk autobiografisch, want hij bezingt hier de actrice Carrie Snodgrass, met wie hij een kortstondige relatie had. De regels "My life is changing in so many ways/I don't know who to trust anymore." zijn momenteel actueler dan ooit, door al de tegenstrijdige berichtgevingen waar we vandaag de dag mee te maken hebben, vooral op sociale media, maar ook de betrouwbaarheid van politici. Hier krijgt het nummer een soulvolle uitvoering vooral door achtergrondzang van Gina Foster. Niet voor de hand liggend is de cover van Lady with the Braid van de intussen bijna vergeten zangeres Dory Previn. Op de middelbare school praatte Staples geregeld met zijn leraar Engels over muziek. In die dagen behoorde Joy Division tot Staples’ favorieten. De enige reden die ik kan bedenken voor het tippen om Previn te gaan belusisteren is, dat beiden worstelden met grote geestelijke problemen. De teksten van de meestentijds autobiografische liedjes van Previn bezitten grote dichterlijke kwaliteiten. Melodisch gezien vertoont Lady with the Braid grote gelijkenis met The Ballad of Lucy Jordan geschreven door Shel Silverstein, maar bekend geworden door Marianne Faithfull. De derde cover is You'll Have to Scream Louder van Television Personalities. Staples koos hiervoor vanwege de nog steeds actuele tekst. Tue-Moi is een fraaie pianoballade, in het Frans (met een vet Engels accent) gezongen. Het is een persoonlijke overpeinzing van Staples over wat in 2015 in de Bataclan in Parijs is gebeurd. Het album wordt afgesloten met het behoorlijk lange The Bough Bends. Het begint sereen met vogelgeluiden en teder fluitspel, waarna het vrij rustig verder meandert .

Sinds het begin van de jaren negentig ben ik verslaafd aan de stem van Stuart Staples van Tindersticks. Muziek van die groep zou ik zonder zijn stem me niet kunnen voorstellen, datzelfde geldt trouwens ook voor groepen als Elbow en The Slow Show. Staples is zo bepalend voor de sfeer van de liedjes en dat geldt voor het twaalfde album No Treasure But Hope uiteraard ook weer.

Het vooruitgesnelde persbericht waarin vermeld werd dat het album “something special” zou worden, nam ik voor kennisgeving aan. Direct bij opener For the Beauty werd ik echter bij de lurven gegrepen. Het eenvoudige, maar fraaie pianospel en Staples’ zang wisten mij meteen naar het puntje van de stoel te laten glijden. In zijn zang maakt hij hier inventief gebruik van dynamiek.

Het meeslepende The Amputees is reeds te beluisteren en laten een vertrouwd geluid van strijkers en koortjes horen. Sommige liedjes hebben de potentie om uit te groeien tot live favorieten, zoals het romantische Pinky in the Daylight. Ik zie al innig verstrengelende koppeltjes voor me en aanstekers en mobiele telefoons als sfeerverlichting. Persoonlijke favoriet is het gejaagde See My Girl.

Op de overigens lelijke hoes staat het Griekse eiland Ithaka afgebeeld, de plaats waar Staples sinds vorig jaar woont. Hier schreef hij alle teksten voor het nieuwe album. Het album werd voorafgegaan door akoestische repetities en werd daarna in zes dagen live in Parijs opgenomen, gevolgd door een opnamedag in Londen voor de strijkers.

Begin januari is Tindersticks in België en begin mei in Nederland live te zien. No Treasure But Hope is inderdaad “something special” geworden, een album vol warme en weelderige melodieën, en is wat mij betreft van hetzelfde niveau als hun eerste drie albums.

In hun begintijd repeteerde Tindersticks iedere week, tegenwoordig is dat niet meer mogelijk want Stuart Staples woont in Frankrijk en de andere medeoprichter David Boulter heeft zijn thuis in Praag. Nu komt men alleen nog samen om op te nemen. Er waren momenten dat men de stekker uit de band wilde trekken, gelukkig is dat na meer dan drie decennia nog steeds niet gebeurd. Ook niet na het regelmatige vertrek van bandleden. Vanaf hun begin wilde men geen standaard rockband zijn met de focus op drums en gitaar, maar wilde ze meer een filmische benadering zoals Ennio Morricone.

Dat is nog zo, maar ligt de grote orkestrale benadering uit hun begintijd grotendeels achter hen. Tegenwoordig ligt de nadruk op experimentele soundscapes. Ook op veertiende album Soft Tissue levert dat nog steeds urgente muziek op, sterker nog, het album behoort tot de mooiste uit hun oeuvre. De afgelopen drie maanden passeerde Soft Tissue geregeld de revue en heeft een verslavende uitwerking op mij, met name een nummer als Always a Stranger. De opvallende hoes is van de hand van Stuart’s dochter Sidonie. Binnenkort gaat men gelukkig ook weer op tournee, fans kunnen een doorsnee uit hun oeuvre verwachten, met ook songs van Distractions, want de songs van dat album heeft men nog niet live kunnen spelen.

Tindersticks live :

15-10-2024 EINDHOVEN : Muziekgebouw
16-10-2024 UTRECHT : TivoliVredenburg
17-10-2024 BRUSSEL : Cirque Royale
10-03-2025 ANTWERPEN : Queen Elisabeth Hall
11-03-2025 AMSTERDAM : Carré

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

In augustus werd de jonge klassieke trompettiste Tine Thing Helseth dertig. Sinds haar BBC Proms debuut in 2013 gaat het haar erg voor de wind. Ze speelde reeds met een groot aantal toporkesten over de gehele wereld, waaronder met ons eigen Rotterdams Philharmonisch Orkest, waarmee ze vorig jaar december nog twee concerten in de Doelen gaf.

Haar repertoire bestaat voornamelijk uit de grote klassieke namen, maar daarnaast speelt ze ook werk van bijvoorbeeld Astor Piazzolla en Kurt Weill. Haar grote schare trouwe fans zullen verrast worden door haar nieuwe album Never Going Back, hopelijk net als ik, op een zeer positieve manier.

Deze keer geen bekend klassiek repertoire, maar negen zelf geschreven liedjes. Liedjes die een mix zijn van pop en jazz. Ze zijn sereen, catchy en melodisch. Zelf omschrijft ze het album als volgt : “All the songs on my new album are from the same period in my life. They are all about the same. The experiences have the same feelings, colors, thoughts, descriptions. It’s as if they’re all connected, and they all try to describe the same - but in different ways. Therefore, are the songs and sounds in the same landscape. They simply belong in the same world. Never Going Back is to me a great description of this specific time which has been, and which I will not return to.”.

Ze zingt voor de eerste keer en op een manier of ze nooit iets anders gedaan heeft. Het is dan ook voor mij een volkomen raadsel, dat ze nu pas met een vocaal album op de proppen komt, want ze beschikt over een prachtige stem.

Ze wordt omringd door uitstekende musici, waarvan vooral Mathias Eick en jazzgitarist Jarle G. Storløkken een belangrijke rol spelen. Laatstgenoemde schreef mee aan het zeer catchy titelstuk en bijzonder fraaie afsluiter Unspeakable. Het klassieke tintje wordt verzorgd door het strijkkwartet Oslo Strings.

De komende tijd geeft Helseth veel klassieke concerten, de grote vraag is voor hoelang nog. Never Going Back is in meerdere opzichten een bijzonder aangename verrassing en behoort voor mij tot de fraaiste releases van 2017.

Tine Thing Helseth - Never Going Back - YouTube

Natuurlijk ontkwam ook podiumbeest Tim de Graeve niet aan de ongeveer drie maanden durende lockdown in België. Dat betekende onder andere niet kunnen spelen/jammen in zijn vertrouwde Missy Sippy Blues & Roots Club in zijn woonplaats Gent. Alle tussentijds opgespaarde energie bewaarde hij voor het weekend van 27 & 28 juni. De opnames voor zijn zesde studioalbum Call Us When It’s Over vonden plaats in The Yellow Tape. Hij koos voor een eenvoudige live setup met gebruikmaking van een 60’s Faylon mixing desk en een oude 24 sporen tape machine. Hij wordt op dit album bijgestaan door Bernd Coene op drums, Mattias Geernaert op bas en Toon Vlerick en Tim zelf op gitaar. Het resultaat is een album dat overloopt van energie en spontaniteit, want de songs werden ter plaatse gearrangeerd. Opener Love Come Knocking is een nieuwe song en heeft het hypnotiserende van de desert blues. Ook nieuw is afsluiter It’s All Over Now, hopelijk kunnen we dat ook snel zeggen over de coronapandemie. Daarnaast herbewerkingen van Ocean en I Believe welke op zijn debuutalbum One Man Blues stonden. Beiden zijn in de nieuwe versie nauwelijks herkenbaar, alleen de teksten zijn hetzelfde gebleven. One More Chance stond eerder op de uitstekende voorganger Elsewhere Bound. Enige cover is de R.L. Burnside’s klassieker Going Down South, wat hier een spetterende uitvoering krijgt. Call Us When It’s Over klinkt als een live-album, maar dan helaas zonder publiek. Volgend jaar volgt een compleet nieuw album, maar voorlopig amuseer ik mij kostelijk met dit album.

Sinds 2011 brengt de veertigjarige Gentenaar Tim de Graeve met de regelmaat van een klok om de twee jaar een nieuw album uit. Elsewhere Bound is dus inmiddels nummer vijf in die reeks. Voorganger Melodium Rag was een sober, maar zeer intens album en zijn meest geslaagde tot dan toe.

Op zijn nieuwste werkstuk slaat Tim nieuwe muzikale wegen in, maar dat niet alleen, de inkleuring van de composities is veel uitgebreider. Saxen en trompetten doen met verve hun intrede. De titel is niet alleen muzikaal een verwijzing naar het gebodene, maar ook een verwijzing naar de inhoudelijke ontstaansgeschiedenis van de liedjes.

Ruim twee jaar geleden schreef Tim ze, naar aanleiding van zoals hij zelf omschreef als het einde van een grote liefde, een zevenjarige relatie die abrupt ontplofte. In Don’t Be Sorry zingt hij dan ook “I gonna find me a new best friend”. Maar bijvoorbeeld ook in Still in Love zitten er duidelijke verwijzingen naar die relatie.

Dus niet alleen op persoonlijk vlak werd naar nieuwe wegen gezocht. De nieuwe muzikale wegen leveren een dampende smeltkroes op van (Afrikaanse) blues, soul, rumba, americana, Louisiana swamp en rhythm & blues. De soms broeierige sfeer wordt mooi verbeeld in de prachtige hoes van kunstenaar Jannes de Schrijver.

Tim gaf zijn uitstekende begeleiders de totale vrijheid om de composities op hun eigen manier in te vullen, hetgeen het eindresultaat absoluut ten goede komt. Bovendien werd alles live in de studio zonder overdubs opgenomen. Tom Callens verzorgde de geweldige blazerarrangementen.

Elsewhere Bound is niet alleen Tims meest gevarieerde en meest ambitieuze album, maar zonder enige twijfel ook zijn mooiste. Bovendien biedt het ook de mogelijkheid om nog veel verder te groeien in de nieuw ingeslagen weg. Uiteraard zal Tim de komende tijd optredens geven om de release te promoten, die data zijn op zijn website terug te vinden.

Het schijnt een beetje een trend te worden de laatste jaren, opnemen met slechts een microfoon en analoge apparatuur.

Op de hoes van Melodium Rag zijn de twee hoofdrolspelers afgebeeld achter een Melodium 42b microfoon, waarmee de titel voor de helft verklaard is. In lang vervlogen dagen werd deze microfoon ook gebruikt door legendes als Edith Piaf en Django Reinhardt.

Intussen is Tim de Graeve toe aan zijn vierde album, waarop hij alleen wordt bijgestaan door Steven Troch op mondharmonica. Het spel van Troch is vooral functioneel en dienend. Af en toe treedt hij wat meer op de voorgrond zoals in de titeltrack, wat pure ragtime is.

Veelal zijn de eigen geschreven nummers van Tim doordrenkt door de delta blues. De enige cover is Death Letter van Son House. Hij leerde het kennen in de versie van, heel verrassend, zijn favoriete muzikant Jack White. Deze had het opgenomen op het tweede album van The White Stripes, getiteld De Stijl. Inderdaad vernoemd naar de bekende stroming, waarvan Gerrit Rietveld een belangrijke vertegenwoordiger was.

Het was nog geen aanleiding voor Tim om zich verder te gaan verdiepen in Son House. Dat gebeurde pas later na een bezoek aan het zuiden van de Verenigde Staten in augustus 2005 vlak voor de tragedie veroorzaakt door orkaan Katrina.

Hij was daar om dezelfde lucht te gaan opsnuiven als van een blueslegende als Robert Johnson en het hout aan te raken van Dockery Farms. Daar vlakbij vond hij in het gras een ansichtkaart met daarop een tekening met de afbeelding van Son House en er boven de titel Death Letter.

Tim heeft getracht dezelfde sfeer van die oude delta blues platen te creëren op deze nieuwe schijf en hij is daar wonderwel in geslaagd. De meeste songs zijn zeer intens. Hoogtepunt van de plaat is voor mij Hardcore Blues, waarop hij zijn Martin 017 gitaar uit 1943 werkelijk geselt. Het stond overigens al op zijn debuutalbum, evenals Happiest Man in Town.

Ik kan niet wachten om dit nummer live te horen en gelukkig kan dat binnenkort, want er volgt een uitgebreide release tour door Nederland en België. Melodium Rag is Tim’s meest intense en meest geslaagde album tot nu toe.

Release tour:

06-02 RUISELEDE (BE) : Banana Peel Blues Club
08-02 BRUSSEL (BE) : Ancienne Belgique (Uitverkocht)
10-02 BREDA (NL) : MEZZ
15-02 IZEGEM (BE) : Cultuurhuis De Leest
18-02 HEUVELLAND (BE) : Dranouter Centrum
24-02 GRIMBERGEN (BE) : Club House CRV
04-03 NEERPELT (BE) : Dommelhof
11-03 NIEUWKAPELLE DIKSMUIDE (BE) : De Knocke
16-03 GELDERMALSEN : Betuwsblues
17-03 ZWOLLE (NL) : Statenzaal i.s.m. Hedon
18-03 HENGELO (NL) : Metropool
19-03 UTRECHT (NL) : De Molen i.s.m. Ekko
26-03 GISTEL (BE) : Cultureel Centrum Zomerloos
31-03 GENT (BE) : Trefpunt

Tim de Graeve, geboren in 1978, groeide op in de Westhoek op een afgelegen boerderij. Rond zijn zesde ontdekte hij al de bluescollectie van zijn vader en de platen van Bob Dylan. Hij leerde ook direct gitaar spelen op de oude gitaar van zijn opa en schreef zich in voor de muziekschool.

Reeds op zijn elfde begon hij met eigen liedjes te componeren en op zijn vijftiende stond hij voor het eerst solo op de planken. Na de middelbare school ging hij in Gent studeren. Na afronding van zijn studie werd hij leraar in Eeklo. In zijn vrije tijd speelde hij in diverse bandjes, waaronder The Heartfakers.

Hij leidde een zorgeloos bestaan, totdat het noodlot toesloeg. Het begon met hevige bloedarmoede, wat zou eindigen in een drama van zes jaar ziekenhuisleed. In die periode kreeg hij onder andere twee levertransplantaties. Maar hij vocht zich terug met als grootste wapen zijn liefde voor muziek.

In 2008 kwam de kentering en zou Tiny Legs Tim vorm krijgen. Die naam slaat op zijn lange magere gestalte en dito benen. Hij ging op zoek naar zijn muzikale identiteit, enerzijds door met de Concrete Blues Band de mogelijkheden van de blues te onderzoeken en anderzijds solo als singer-songwriter om het liedjesschrijven onder de knie te krijgen. Door het vermengen van beide stijlen kon hij zijn eigen unieke stijl ontwikkelen.

Hij wekte allengs de belangstelling op van diverse platenfirma’s, maar sloeg elk aanbod af, omdat hij zijn integriteit volledig wilde bewaren. Na een EP verscheen in 2011 zijn debuut cd/lp One man blues. Een album wat veel lovende kritieken kreeg, vooral vanwege de originaliteit. Het zijn eigen geschreven songs die diep geworteld zijn in de Deltablues. Ook opvolger TLT werd op dezelfde enthousiaste manier ontvangen.

Intussen is hij uitgegroeid tot een topper in de Belgische bluesscene en trad hij al op in heel Europa. Reikhalzend werd dus uitgekeken naar de derde cd, Stepping up. Op dit nieuwe album verruilt hij de Deltablues voor een stedelijke Rhythm & Bluessound met invloeden van Swamp, Boogie en New Orleans. Stepping up werd in vijf dagen tijd live opgenomen in de Bomastudios in Gent.

Bij beluistering van de cd krijg je inderdaad indruk of ze live bij je in de woonkamer staan te spelen. Hij omringde zich met een aantal goede muzikanten. Steve Troch op bluesharp, René Stock op double bass en Frederik van den Berghe(Arno, Trixie Whitley) op drums.

De fans kunnen gerust zijn, dit album doet niet onder voor de voorgangers. De cd begint met het heerlijke Heart of the city en houdt daarna moeiteloos de aandacht tot het eind vast. Hij zal ter promotie van Stepping up een aantal releaseshows geven, helaas slechts een in Nederland.

Bart de Win is een bezige bij. Hij geeft vier dagen les op drie verschillende scholen, twee ervan zijn de conservatoria in Utrecht en Rotterdam. Hele dagen werken met muziekfanaten geeft hem veel voldoening, zoveel dat hij toch nog genoeg energie overheeft om zijn eigen muzikale carrière vol te houden.

Bart loopt al een tijdje mee in het muziekwereldje, hij was vijftien jaar lang een van De Vaste Mannen, de fantastische begeleidingsband van Gerard van Maasakkers, waar ook Harry Hendriks van deel uitmaakte. Daarnaast speelt en speelde hij op podia en in studio’s met muzikanten van diverse pluimages.

Met zijn charmante echtgenote Arianne Knegt vormt hij de vaste kern van Tip Jar. Een van zijn laatste wapenfeiten is Bart’s medewerking aan het schitterende album Great Northern van Terry Klein. Vooral Bart’s bijdragen op accordeon zijn wonderschoon.

Gelukkig haalde hij dit instrument ook op Gemstone Road te voorschijn. Zowel in het vrolijke Like a Child en in A Song for Mary, een nummer met een speciale ontstaansgeschiedenis. Een tijd geleden speelden Bart en Arianne in de Cultuurboerderij van Gerard en Berdie Pasmans in Westelbeers. Na afloop liep Arianne op hun antiekzolder een houten reliëf van een zwarte madonna met kind tegen het lijf. Arianne was op slag verliefd, maar het was helaas niet te koop. Wel wilden Gerard en Berdie er afstand van doen, als Bart een lied voor hen zou schrijven. Onlangs vond A Song for Mary zijn première in Westelbeers voor een ontroerd echtpaar Pasmans.

De vergelijking die de recensent van Rootstime maakt met Emmylou Harris en Gram Parsons begrijp ik volkomen, als ik naar de samenzang in opener Loving is Hard to Do luister. Overigens herken ik in dit nummer zonder de credits te raadplegen het vioolspel van Joost van Es.

Net zo herkenbaar zijn de drie vrolijke nummers, die Bart en Arianne samen schreven. De overige nummers zijn van de hand van Bart. Arianne en Bart worden omringd door uitstekende musici, meerdere afkomstig uit de stal van goede vriend en medeproducer Walt Wilkins. Maar ook door Nederlandse muzikanten als BJ Baartmans, Joost van Es en Harry Hendriks, die hun sporen al ruimschoots verdienden in de muziek.

Het catchy Short Nights is een van mijn favorieten, mede door het relaxte, beknopte gitaarspel van Corby Craig Schaub. Een andere glansrol is weggelegd is voor klarinettist Gilad Atzmon in Good Love, wiens partij overigens in Londen werd opgenomen. Het grootste deel van de opnames vonden plaats in Austin, Texas. Vermeldenswaard is zeker ook afsluiter So Long, een integer eerbetoon aan Bart’s overleden ouders.

Zelf noemen ze hun liedjes, songs about love and life, een omschrijving die de lading dekt. Wat ook nog vermeld dient te worden is het uiterst verzorgde artwork. Het design is van Leon Lenders en de foto’s van Will Crooymans. Het album is reeds bij henzelf te koop, maar vanaf 1 september onder anderen via Amazon. De cd releaseshow vindt plaats op 15 september in De Rozenknop in Eindhoven.

De tijd dat alleen in Amerika prima Americana werd gemaakt, ligt allang achter ons, daar is Gemstone Road wederom een overtuigend bewijs van.

Hoe kun je op de dag dat vanwege hevige sneeuwval code rood is afgegeven, je tijd aangenamer en nuttiger besteden dan luisteren naar en schrijven over mooie muziek? Dat geldt zeker voor One Lifetime het vijfde album van Tip Jar. Drie van hun vier eerdere, prachtige albums recenseerde ik al met steeds groter wordend enthousiasme. Andermaal weten ze zichzelf te overtreffen. Kan ook bijna niet anders want in de loop der jaren zijn Bart en Arianne zowel in het dagelijkse maar ook in het muzikale leven steeds meer naar elkaar toegegroeid. Ze zijn ook veelzijdiger in hun muzikale keuzes geworden en zijn nog moeilijker in een hokje te plaatsen. Er komt van alles voorbij, bluegrass, country, soul, folk, roots en zelfs jazz. Men zoekt voortdurend de grenzen van de Americana op. Ze worden omringd door een aantal bevriende en gelijkstemde rasmuzikanten. Een bekende uitspraak van Bart is dan ook “Muzikale connecties met gelijkgestemde geesten uit de hele wereld zorgen regelmatig voor hoogtepunten”. Net als op het door mij gisteren gerecenseerde Hummingbird geeft ook hier meester violist Joost van Es zijn grote kwaliteiten ten gehore. Alle albums die ik heb waarop Joost te horen is, zijn mij even dierbaar. Ook hun vaste Tip Jar kompaan Harry Hendriks en Matthews Southern Comfort collega BJ Baartmans ontbreken weer niet. Daarnaast geeft bijvoorbeeld ook hun goede Amerikaanse vriend Walt Wilkins acte de présence, maar ook de virtuoze klarinettist Gilad Atzmon. De zang van Bart en Arianne, net name de samenzang, weet me nog meer te overtuigen dan op voorgaande albums. Zoals altijd leveren ze ook nu weer piekfijn artwork en tekstboekje af. Verder heb ik weinig meer te melden dan er nogmaals op te wijzen dat One Lifetime hun mooiste album tot nu toe is geworden en ik de hoop uitspreek dat we de songs gauw live mogen gaan aanhoren.

Soms stuit je per toeval op de mooiste ontdekkingen! Dat gebeurde bij mij met Tir Eolas, doordat ze een aantal maanden geleden het voorprogramma verzorgde bij de cd-release van Josienne Clarke en Ben Walker.

Tir Eolas is Gaelic en betekent eigenaren van het land, gebied. Tir Eolas maakt muziek die beïnvloed is door Engelse en Ierse folk, maar ook door wereldmuziek, waaraan ze een geheel eigen draai geven. Voor het produceren van het album werd Jim Moray, gerenommeerd muzikant en producer, gevraagd. Het album werd in een week tijd in de zomer van vorig jaar opgenomen.

Direct in opener The Call wordt duidelijk dat je te maken hebt met een groep die erg goed op elkaar is ingespeeld. De groep bestaat al 5 jaar. Een van hun sterke punten is de geweldige samenzang. In Morven Larry wordt nog een troefkaart op tafel gelegd, namelijk de geweldige leadvocalen van Pip Mercer. Ze beschikt over een krachtige, kristalheldere stem. Overigens een prachtig lied, geschreven door Laura Snowden. Zij tekende voor de meeste nummers op Stories sungs, truths told.

De titelsong beschikt over een verrukkelijk refrein, prachtige, enorm hoge uithalen, welke me kippenvel bezorgen, en zeer subtiele percussie. Het meest traditioneel getint is Aida. Het bevat een stompend ritme, prachtige meerstemmige zang, fiddle en fluit. Hun klassieke achtergrond wordt duidelijk in Your time will come. Vooral het middenstuk is intrigerend en virtuoos. Prachtige gitaarloopjes!

Bijzonder aanstekelijk is All of this. Gejaagde leadzang begeleid door vernuftige meerstemmige zang en inventieve fiddle. Een van mijn favorieten. Overbekend is de eeuwenoude, waarschijnlijk Ierse traditional She moved through the fair. Onder andere in het verleden prachtig vertolkt door Mary Black en vorig jaar nog door Sophie ter Schure. Deze traditional leent zich uitermate goed voor een krachtige en kristalheldere stem en is dus bij Pip Mercer in goede handen.

Wereldmuziek komt om de hoek kijken in het instrumentale drieluik Sweet Bulgarity - Waters of Whitby - Delicious 24 . Hier wordt erg duidelijk hoe goed de muzikanten zijn. Het in elkaar overlopen van de verschillende instrumentals is uitermate vloeiend. Delicious 24 doet me denken aan de excellente muziek van Flook. Sweet Bulgary is overigens een compositie van Brendan Power.

Amper bekomen volgt Donalbain, verhalend over een bekend personage uit MacBeth. Deze historische figuur was ooit tweede in de lijn van troonsopvolging. Zijn broer Malcolm III liet voormalig generaal en dan heersende koning MacBeth vermoorden om zo zelf de troon van Schotland te kunnen bestijgen, die aan zijn vader toebehoorde. Het lied gaat over het feit dat Donalbain nooit de troon bestegen heeft.

Misschien wordt het mooiste wel voor het laatst bewaard, het weemoedige liefdesliedje Though he has left me, met bloedmooie samenzang. Stories sungs, truths told is een verbluffend sterk debuutalbum en het mooiste album, wat ik tot nu toe dit jaar hoorde.

Gisteravond was de albumpresentatie van Ain’t No Place in Costa, Antwerpen. Dat zal ongetwijfeld een groot succes geworden zijn. Opener The Wasted Hours voelt direct aan als een warm bad, vooral door de zwoele mariachi trompetten.

Datzelfde warme gevoel kreeg ik een aantal jaren geleden ook van Colfax van The Delines. Dat is blijkbaar niet zo’n vreemde vergelijking, want oprichter Stof Janssens is een groot liefhebber van de muziek van Willy Vlautin. De groep speelde twee keer in het voorprogramma van Richmond Fontaine.

De band begon ooit als instrumentale band onder de naam The Moe Green Specials en maakte moderne spaghetti western muziek. Ain’t No Place is intussen hun vijfde album en heeft nu de melancholische zang van Peter Lodiers als een van de troeven.

Af en toe worden de liedjes opgesierd met opzwepend gitaarwerk, zoals in het fantastische Holding the Reins, waarbij zich bij mij vooral de vergelijking met de countryrock van Neil Young opdringt. Maar ook in rustige nummers als Won’t Be Easy weet men volledig te overtuigen. Af en toe duikt ook de mooie pedal steel op van Wim Elzinga (aka Mr. Magic).

Op hun nieuwste album combineert men op inventieve wijze de west coast countryrock van voorganger Rivers & Coastlines met de spaghettiwestern sound uit hun begintijd. Op dinsdag 18 december zullen ze live te zien in Q-Bus, Leiden, een absolute aanrader.

Er verschijnen op dit moment vele mooie releases, maar tot de allermooiste kan Ain’t No Place zeker gerekend worden. Dit album is intussen al terecht bedolven onder de nodige uiterst lovende recensies. Een album dat zeker veel zal gaan opduiken in eindejaarslijstjes van zowel critici als muziekliefhebbers.

Nee, de titel FA heeft niets met shampoo of andere verzorgingsproducten van een bekend merk te maken, maar is gelukkig een stuk intrigerender. Voor de bevolking van Togo heeft het getal 256 een speciale betekenis. In de wiskunde is het getal bekend als de macht van twee tot de achtste. Maar voor de aanhangers van de voodoo doctrine wordt het geassocieerd met Orakel van FA. Elke voodooisant is gekoppeld aan een van de 256 FA-diagrammen, een spiritueel systeem dat de verhalen, ritmes, liedjes en beproefde wijsheid van de voorouders meedraagt.

Voor hun tweede album FA ging het in Nederland woonachtige Togo All Stars niet over een nacht ijs. De muzikanten reisden naar verschillende Vaudou-tempels, spraken met priesters en namen deel aan ceremonies, waarbij ze muziek maakten met ingewijden.

Togo is een klein West-Afrikaans land dat aan de ene kant ligt ingeklemd tussen Ghana en anderzijds Benin en Nigeria. Niet vreemd dat muziek uit die landen, zoals bijvoorbeeld highlife en de afrobeat van Fela Kuti hier behoorlijk doorklinken. Maar ook andere invloeden als funk, naast uitstapjes naar Cuba, New Orleans tot aan Europese invloeden.

Dit alles verpakt in beklijvende melodieën en ritmes, waarbij de percussie begeleid wordt door heerlijke blazers en toetsenspel en indringende zang. Wie meer over voodoo te weten zal willen komen is het boek “Voudou” van Leendert van der Valk wellicht een aanrader. Hij schreef trouwens een interessant artikel voor de website van Togo All Stars.

Voor liefhebbers van swingende West-Afrikaanse muziek zijn FA en de komende liveoptredens een absolute must.

Togo All Stars live:

18-08 NIJMEGEN : Merleyn
19-08 UTRECHT : De Nijverheid
20-08 BIDDINGHUIZEN : Lowlands
21-08 BLOEMENDAAL AAN ZEE : Rapa Nui
23-08 GRONINGEN : Noorderzon
28-08 VENLO : Zomerparkfeesten
01-09 AMSTERDAM : Skatecafe
02-09 VLIELAND : Into The Great Wide Open
02-09 DEN HAAG : Paard
03-09 ZWOLLE : Stadsfestival
04-09 MAASTRICHT : Bruis Festival

Arnie Rosenthal is een Amerikaanse singer-songwriter, die al meer dan veertig jaar wordt aangesproken als Tokyo (Toke). Die bijnaam dankt hij aan zijn korte carrière als amateurbokser. Een verwijzing naar dat verleden komt terug in het logo van zijn platenlabel Rock and Sock Records, namelijk een bokshandschoen.

Voor de reporters van de Euro Americana Chart is hij geen onbekende, zijn laatste albums haalden hoge noteringen in deze americanalijst. Zijn muzikale invloeden zijn redelijk opvallend, Paul Simon, The Beatles, Joni Mitchell, Roy Orbison tot aan meer voor de hand liggende invloeden als The Byrds, Gram Parsons en Emmylou Harris.

This Minstrel Life is intussen zijn zevende album en bestaat uit zes studiotracks en vier live-opnames. Die titel komt niet zomaar uit de lucht vallen. Toke voelt zich een moderne minstreel, hij zingt namelijk ook over actuele gebeurtenissen en personen.

Regelmatig zingt hij over politieke onderwerpen, zoals in Now I Believe There’s a Devil. Het moge duidelijk zijn wie in zijn ogen die duivel is. Overigens een heerlijk texmex nummer, gedeeltelijk in het Spaans gezongen. Zijn stem lijkt hier trouwens enigszins op die van Paal Flaata.

Ook texmex en politiek getint is The Immigrant Revisited, wat oorspronkelijk The Immigrant heette en wat hij opnieuw opnam met een aangepaste tekst, omdat het thema door Donald Trump nog steeds erg actueel is in Amerika.

Maar hij roert ook heel andersoortige onderwerpen aan als een familietragedie, de muziekbusiness, ultra marathons lopen (!) en iemands minder goed verlopen leven in Wiregrass, wat hij samen schreef met Moira Saucer. Naast eigen werk is er een cover te vinden van Merle Haggards Mama Tried.

Toke wordt omringd door uitstekende begeleiders, zoals al blijkt in opener Hundred Mile Man. Hier is een hoofdrol weggelegd voor de opzwepende viool van John Teer (Chatham County Line). De vier livetracks geven een goed beeld hoe Toke live klinkt. Vooral Little Poetry Girl bevalt me erg goed en behoort tot de fraaiste tracks.

Vermeldenswaard is het bijzonder fraaie mandolinespel van Charlie Chamberlain in There Is No Perfect Love en in The Immgrant Revisited. Uit de livetracks blijkt dat Toke een zeer ervaren muzikant is en een goede verhalenverteller, die gemiddeld zo’n honderd keer per jaar optreedt, veel in Amerika maar ook in Engeland.

Een verhalenverteller, die niet uit is op goedkoop sentiment of zich laten leiden door emoties, maar zich beperkt tot het gewoon vertellen van het verhaal.

Now I Believe There's a Devil - Tokyo Rosenthal - YouTube

Ik deel de mening totaal niet van bovenstaande heren, volgens mij hebben beiden last van concentratieproblemen (Ik denk trouwens dat dit album : Bokanté & Metropole Orkest - What Heat (2018) je beter zal bevallen, muziekobsessie )

Voluit heet hij Thomas Baxter Gleave, geboren uit zeer muzikale ouders. Ook broer Charlie Winston erfde die genen. Zowel qua uiterlijk als qua stem lijken ze trouwens op elkaar.

Het heeft even geduurd, The Uncarved Block, verscheen alweer vijf jaar geleden. Reden was dat er nogal wat gebeurde in zijn privéleven, scheiding, nieuwe liefde en hij werd vader. Het heeft uiteindelijk geleid tot zijn vierde, meest persoonlijke album, The Other Side of Blue.

Met veel emotie brengt hij zijn songs, zichzelf alleen begeleidend op gitaar en soms op piano. Naast zijn persoonlijke liedjes is er ook een ode te vinden aan Davey Graham, een van de meest invloedrijke figuren uit de Britse folk in de jaren zestig.

Het zijn tijdloze songs, waarvan het opgewekte Black are The Gypsy Horses, geschreven voor zijn nieuwe liefde, mijn grote favoriet is. Reden van mijn korte recensie is, dat collega Dick Hovenga van Written in Music reeds half augustus met een prachtige recensie het gras voor mijn voeten heeft weggemaaid.

Zijn recensie, waar ik mij helemaal in kan vinden, is eventueel daar terug te lezen, mocht je nog niet nieuwsgierig geworden te zijn om The Other Side of Blue te gaan beluisteren. Verheugend is dat The Uncarved Block (het ‘nooit uitgebrachte’ meesterwerk) eind september, in een gelimiteerde oplage, op vinyl, zal uitkomen.

Tom Brosseau is een relatieve onbekende singer-songwiter geboren in North Dokato, maar tegenwoordig opererend vanuit Los Angeles. In zijn vroegere jeugd leerde hij acoustisch gitaar spelen van zijn oma. Zijn muzikale indrukken in zijn jeugd waren zeer divers. Zowel in de kerk, op school en thuis leerde hij muziek ontdekken, waaronder vooral veel hymnes en folksongs. Dank zij zijn grootouders verdiepte hij zich ook in songwriters uit The Great American Songbook.

Sinds 2002 brengt hij cd’s uit. Perfect abandon is alweer zijn 9e, ditmaal uitgebracht op het zeer sympathieke label Tin Angel Records, waar onder andere ook Devon Sproule en Ed Askew onderdak vinden. Laatstgenoemde bracht in 2013 het schitterende For the world voor dit label uit.

De titel van Perfect abandon is ontleend aan een zinsnede uit een langvergeten Delmore Brothers autobiografie, Truth is stranger than publicity. Alton Delmore beschijft hoe J.L. “Joe” Frank, een van de eerste belangrijke country muziek promotors en managers zijn hoed droeg, “with a perfect abandon”. Vandaar een afbeelding van een persoon met hoed op de hoes. Alton en Rabon Delmore waren country pioniers die in de jaren dertig vaak in de fameuze Grand Ole Opry show optraden.

Voor het nieuwe album werd de bekende producer John Parish ( P J Harvey, Sparklehorse, Peggy Sue) en Ali Chant gevraagd. Men ging bij het opnemen op zoek naar het creëren van een echt livegeluid. Het album werd daarom mono, met slechts een microfoon opgenomen.

Ter voorbereiding van de opnames werd tweemaal opgetreden in het Cube Theater in Bristol, met David Butler op drums, Joe Carvell op bas, Ben Reynolds op elektrische gitaar en Jon Parish af en toe op orgel. Het album is ook in deze stad opgenomen. Uiteindelijk werd Tom op het album alleen bijgestaan uit een driemansband (drums, bas en een Stratocastergitaar).

Op het album zijn de voor hem gebruikelijke thema’s te vinden, het verkennen van de strijd van de mens om onder andere liefde en verraad beter te begrijpen.

Het was wel wennen aan dit album. Ten eerste door het aparte stemgeluid en manier van zingen van Tom. Maar ook door de zeer sobere begeleiding op album. Maar na een behoorlijk lange periode van gewenning kan het album voor mij gerekend worden tot zijn betere.

Zijn debuut was mij geheel ontgaan. Gelukkig viel onlangs ongevraagd Monsters in the Deep op de deurmat. Met een indringende blik kijkt singer-songwriter Tom Hickox in de camera, vergelijkbaar met Vincent van Gogh op zijn zelfportretten.

Door de opvallend gekleurde hoes vreesde ik een retro, zeventiger jaren, psychedelische plaat. Gelukkig niets van dat alles, Tom Hickox staat met beide benen volledig in het heden. Al direct door de opbouw van opener Man of Anatomy werd ik volledig gefocust.

Hickox stopt erg veel ideeën in zijn songs, een soort hedendaagse Johann Sebastian Bach. De opbouw van Man of Anatomy is zeer inventief, vooral het gebruik van het vervormde gitaarspel is geweldig, die overigens associaties geven met Portishead. Daarnaast beschikt hij over een imposante bariton.

Om alvast een voorspelling te doen, als Istanbul op single zou uitkomen, dan wordt het ongetwijfeld een dikke hit. Het refrein eenmaal gehoord, vergeet je nooit meer. Bovendien zit deze song ook weer intelligent in elkaar.

Uiterst sober is The Plough, alleen zang en akoestische gitaar. Het is voor mij een van de allermooiste songs van dit jaar tot nu toe. Vol ingenieuze ritmewisselingen zit The Dubbing Artist. Hickox probeert ook veel te variëren in zijn zang, zo zingt hij in The Fanfare bepaalde gedeeltes met een lagere stem. Zijn stem klinkt dan als een kruising tussen Scott Walker en Johnny Cash.

Ook zijn teksten zijn interessant, Korean Girl in a Waiting Room is vanuit een opvallende invalshoek geschreven. En wordt er gerefereerd aan de Griekse mythologie in Perseus and Lampedusa, een prachtig liedje dat net als veel andere nummers gedomineerd wordt door de piano. Het titelnummer is bijna net zo catchy als Istanbul.

Tot de mooiste songs behoort afsluiter Mannequin Heart, waarin de hoofdrol dit keer voor de gitaar is. Leonard Cohen en David Bowie worden in de credits genoemd als inspiratiebron. Een belangrijke rol speelde zijn levenslange vriend en co-producer Chris Hill. De Engelse pers is alvast unaniem lovend.

Volgens mij gaat Monsters in the Deep aan het eind van het jaar opduiken in heel veel lijstjes, zowel van muziekliefhebbers als van critici.

"The guitar / cello duets from veteran singer-songwriter Tom Mank and his partner Sera Smolen are rarely very exciting at the first listening, but turn out - on closer listening – to be always exceptionally beautiful and sophisticated.” schreef de hoofdredacteur van Popmagazine Heaven, Eric van Domburg Scipio, ruim drie jaar geleden op de Bandcamppagina van dit duo.

Deze woorden onderschrijf ik volledig, want Tom en Sera hebben me met Unlock the Sky volledig overrompeld. Zelden heeft een eerste beluistering van een cd zoveel indruk op mij gemaakt, vooral door de originaliteit van het repertoire.

Dit echtpaar heeft hun sporen in de muziek al ruimschoots verdiend. Sera verdiende die oorspronkelijk in de klassieke muziek en Tom speelde in diverse folk, blues en bluegrass bands. Samen vormen ze al sinds 1994 een duo.

Tom schrijft veel van het repertoire, regelmatig samen met anderen. I Left the City schreef hij met de eveneens in Ithaca woonachtige Anna Coogan, een ook in Nederland bekende naam. Een van de fraaiste songs, Calico Dress, schreef hij samen met Kyle Carey. Beide dames komen overigens beiden binnenkort met een nieuwe schijf.

Niet alleen in de liedjes werkt Tom veel samen met anderen, ook in het zingen van de songs. Een groot aantal zangeressen delen de zang met Tom, waaronder de Belgische zangeres Kimberly Clays in My Thunder and Lightning. Dit nummer heeft ook nog een Nederlands tintje, want mondharmonicavirtuoos Gait Klein Kromhof levert hier een bijzonder fraaie bijdrage. Overigens zal Gait binnenkort ook te beluisteren zijn op het nieuwe album van Ries de Vuyst.

Ook de foto op de achterkant van de cd is van Nederlandse makelij, namelijk gemaakt door Theo Looijmans. Dat Tom iets met Nederland heeft blijkt uit het opnieuw opgenomen Amsterdam.

Naast liedjes van Tom ook een fraaie instrumentale compositie van Sera, Unlock the Sky, waarin zij alleen mag schitteren. Zonder andere muzikanten hier te kort te willen doen, Sera’s spel is volkomen uniek. Ik ken maar heel weinig muzikanten, die zich zo weten te onderscheiden.

Volgende maand zullen ze voor de tiende keer door Nederland en België toeren, hopelijk gaat U kijken, want ze brengen bijzonder repertoire. Het zou me niet verbazen als Unlock the Sky aan het eind van 2017 mijn favoriete album van dit jaar blijkt zijn.

Tom & Sera Live:

9-4-2017 WAHLWILLER: Pandora Podium
13-4-2017 GELDROP: De Ruimte
19-4-2017 HERENTALS (B): Muziekschool SAMWD
20-4-2017 MIDDELBURG: De Spot, in het kader van Songs From the Heart
21-4-2017 GENT (B): Werkendam, huisconcert
22-4-2017 ASSENEDE (B): Café de Strandpaal
23-4-2017 OSSENISSE: ’t Schallasmaj
24-4-2017 STEENDAM: Podiumcafé Peter en Leni
28-4-2017 WINGENE (B): De Boskant, huisconcert
29-4-2017 MIDDELBURG: De Drukkerij

Soms hoef je er helemaal niets voor te doen en word je mooie muziek in de schoot geworpen. John Smits van Johnny's Garden was zo vriendelijk om mij een link naar de Soundcloud van Tom Neven door te sturen. Na het beluisteren van een nummer was ik al overtuigd en zocht ik contact met de voor mij totaal onbekende singer-songwriter Tom Neven. Tot mijn grote verrassing blijkt hij slechts een paar straten van mij vandaan te wonen. Tom is 34 jaar, onderwijzer en woont zijn hele leven al in Etten-Leur.

Hij blijkt een echte laatbloeier op muziekgebied. In zijn prille jeugd volgde hij verplichte blokfluitlessen. De blokfluit en Tom bleken samen geen succes, bovendien was hij ervan overtuigd dat hij volstrekt amuzikaal was. Het zou tot zijn twintigste duren, voordat hij de gitaar zou oppakken. Dat deed hij tijdens zijn studie aan de Pabo (lerarenopleiding). Hij werd direct verliefd op het instrument en ging gitaarlessen volgen. Zijn gitaarleraar hoorde hem zingen en motiveerde hem om daarmee door te gaan. Reeds een jaar later stond hij met knikkende knieën voor het eerst op een podium.

Zijn eerste echte podiumervaring deed hij op met Explicit Parrt, maar al snel had hij in de gaten dat hij niet in de wieg gelegd was voor rockzanger. Dezelfde bezetting zou hierna de funky popband Lost Lions of India gaan vormen, die veel optreden in de regio. De groep werkt achter de schermen aan een nieuw album. In de tussentijd verdiepte hij zich thuis in flamencomuziek, fingerpicking en het schrijven van persoonlijke liedjes. Hij merkte al snel dat, dat erg goed bij hem paste en na zeer enthousiaste reacties uit zijn eigen omgeving, zocht hij het podium.

Zijn solocarrière begon echt gestalte te krijgen toen hij in 2014 de finale van De BN/De Stemcultuurprijs haalde. Hij mocht optreden voor een stampvol Chassétheater. Helaas won hij net niet, maar het was een mooie stimulans voor het maken van een cd. Het moest een album worden dat niet draaide om perfectie, maar om puurheid. Bovendien moest de luisteraar het idee krijgen, dat hij naast je op de bank zit te spelen.

Voor het produceren en opnemen van Closer koos hij Jules Fransen, een meer dan uitstekende keuze. Het eerste dat me opviel bij het luisteren zijn de kristalheldere opnames. Die opnames vonden gewoon bij Jules Fransen thuis plaats. Alle songs werden in één take opgenomen en kennen een zeer sobere instrumentatie. In opener Follow Me Home valt vooral de fraaie samenzang met Hilda Ruijs op, maar ook de bijdrage van Alex Akela op dobro mag niet onvermeld blijven. Hilda leerde hij kennen tijdens de finale van De BN/De Stemcultuurprijs. Beide muzikanten zijn een gouden greep geweest van Tom.

Het titelnummer is zeer indringend. "Closer is geschreven voor mijn vriendin, maar gaat in principe niet over haar en mij. De tekst handelt over een vader die een excuus maakt aan zijn dochter. Ik heb me geprobeerd in hem in te leven.", aldus Tom. De viool van Alex Akela stuwt het nummer naar nog grotere hoogte. Een afwisselend tintje geeft het met elektrische gitaar opgesmukte Wash It Away. Ook wat meer ritmisch is Time, wederom met bloedmooie zang van Hilda Ruijs, die op het einde wat meer op de voorgrond mag treden.

Tom beschikt trouwens over een aangename, licht hese stem. Direct al bij de eerste beluistering maakte het zeer sobere, droevige Empty House grote indruk, zonder dat ik wist waar de tekst over ging. Het is een eerbetoon aan een moeder en dochter die niet meer samen kunnen zijn, maar gaat ook over de pijn die een ouder moet voelen bij het verliezen van een kind. Het lied is opgedragen aan Renate en haar dochter Renske. Zij was één van de beste vriendinnen van Toms vriendin en kwam in 2010 om het leven bij de vliegramp in Tripoli. Met deze wetenschap krijgt het lied nog een extra dimensie.

Bijzonder ingetogen is Release Me. Associaties aan Damien Rice roept The Stranger & Me bij me op. Niet zo vreemd, want Damien Rice behoort samen met Ray Lamontagne, The Tallest Man on Earth, Iron and Wine, Glen Hansard en Johnny Cash tot zijn favoriete artiesten. Ook hier is de viool van Alex Akela een duidelijke meerwaarde. Voor zijn jongere zus schreef hij Little Sister. Hij is bijzonder eerlijk in die tekst, want hij geeft erin ruiterlijk toe dat hij er niet altijd voor haar was. Waardige afsluiter is Fool You Loved, waarin, het wordt eentonig, wederom een glansrol voor Akela is weggelegd.

Het album is prachtig vormgegeven. De foto's in het tekstboekje werden gemaakt door zijn vriendin Katelijn Froeling. Belangstellenden kunnen de cd via Facebook bij hem bestellen (aan een website wordt gewerkt). De prijs bedraagt 10 euro exclusief verzendkosten. Closer is, ondanks de sobere songs, een indrukwekkend debuut. Het is maar weinig artiesten gegeven om mij echt te raken met eerlijke, persoonlijke liedjes.

Acht jaar geleden was het debuutalbum Closer van singer-songwriter Tom Neven bijzonder succesvol. Alle recensies, waaronder die van Oor, waren unaniem lovend. Maar niet alleen de critici gingen overstag. Mede debet daaraan was het optreden van Tom samen met bassist Rob Couweleers en violist Alex Akela in het helaas ter ziele gegane muziekprogramma “Vrije Geluiden”.

Toevallig kwam ik Tom destijds tegen toen hij op het postkantoor de grote doos met enthousiaste reacties op dat optreden was gaan ophalen. Het leidde natuurlijk tot veel optredens, waaronder een jaar later op het Naked Song Festival in Eindhoven. De boeker van Mick Flannery was daar aanwezig en vroeg Tom toen om een drietal shows op grote podia als support act voor Flannery op te treden.

Aan Closer werkte bassist Couweleers al mee, evenals Robbert van Elewout (coproducer, backing vocals). Beide heren kende Tom al van de opgeheven energieke band Lost Lions of India. In 2017 begon violiste Marie de Thouars mee te spelen tijdens liveoptredens. Op Rob na zijn het allemaal leerkrachten in het basisonderwijs.

Door het regelmatig optreden is de inbreng van Tom’s begeleiders aanzienlijk toegenomen. Tom draagt nog altijd zanglijn, tekst en akkoorden aan. De rest bekijkt dan in eerste instantie zelf hoe ze hun partij invulling geven. Volgens Tom een mooie samenwerking, waarbij men elkaar voortdurend feedback geeft tijdens dit proces.

Overigens leek er in acht jaar tijd weinig veranderd. Net als destijds werd het album door Tom persoonlijk bij mij, met begeleidende handgeschreven brief, in de brievenbus gestopt. Toch heeft er in Tom’s leven een grote verandering plaatsgevonden, hij werd in de tussentijd vader van Isa en Sam. Sam is intussen vijf, de leeftijd van Tom op de hoes van Soon.

De foto is gemaakt in de zomer van 1986 tijdens een dagje uit in Rotterdam met zijn ouders. Daar was ook zijn tante Kitty bij aanwezig. Zij was degene van wie hij de gitaar kreeg, waarop hij zijn eerste liedjes speelde. “De foto staat symbool waar we trots op zijn. Een album over liefde en tijd : ouder (en soms wijzer) worden, twijfel, samen zijn en verlies. Voor ons zijn de muziek, teksten en artwork van Soon daarom onlosmakelijk met elkaar verbonden”, aldus de band.

De werkwijze van opnemen was dezelfde als bij Closer. Veelal one-takes, waarbij men andermaal op zoek naar het “juiste gevoel”. Andermaal is men daar volgens mij uitstekend in geslaagd. Bij het beluisteren krijg je ook meer een groepsgevoel dan bij het debuut. Uiteraard werd het album opnieuw opgenomen bij Jules Fransen, die ook nu weer zorg draagt voor een heldere productie.

Andermaal worden mooie, vaak persoonlijke verhalen verteld. Tom over het tot stand komen van de teksten : “Ik heb de teksten geschreven. Maar om een zekere kwaliteit te waarborgen en tot verdieping te komen heb ik de afgelopen jaren veelvuldig met mijn goede vriend Robbert over de teksten gesproken. We zijn samen tot een bijzondere manier van werken gekomen die ervoor heeft gezorgd dat ik op tekstueel vlak het beste uit mezelf heb kunnen halen. Hoe werken we? Ik kom met een idee voor een liedje, soms met een opzet van een tekst, soms nog zonder.

Robbert en ik hebben vervolgens steeds uitvoerig gefilosofeerd over dit basisidee en waar het lied heen zou kunnen gaan. Wat zijn interessante invalshoeken? De zinnen komen uit mijn hoofd; maar Robbert is in het schrijfproces van de teksten voortdurend mijn spiegel, 'advocaat van de duivel', ‘eindredacteur’, sparringpartner geweest. Voortdurende vragen als: Waarom zeg je dit? Wat bedoel je nou eigenlijk? etc. Hierdoor was ik in staat om steeds een beetje meer uit mezelf te halen en uit mijn teksten.

Robbert heeft mij, als wandelende muziekencyclopedie zijnde, talloze handreikingen gedaan van liedjes die als inspiratie konden dienen. Dit leverde steeds erg boeiende en lange gesprekken op tussen Robbert, die ik blind vertrouw, en mijzelf. Het verwoorden van je gevoel in een nummer is een intens en heel persoonlijk proces en met Robbert heb ik een modus gevonden waarin ik steeds echt durfde te zeggen wat ik op mijn lever heb. Dus ja; de woorden komen uit mijn hoofd, maar zonder Robbert had ik deze teksten niet op deze manier kunnen schrijven.”. Overigens gaat de vriendschap tussen Robbert en Tom terug tot de tijd dat ze allebei op de Pabo zaten.

Een van de belangrijkste liedjes is voor Tom Rumination Street. Het betreft herinneringen aan zijn jeugd, maar ook over het besef hoe snel de tijd gaat en over ouder worden en over je kinderlijke onschuld verliezen. De albumhoes symboliseert dit liedje als het ware en andersom. Daarnaast gaat het over liefde voor muziek. Op de zondagmorgen kreeg Tom vaak de favoriete muziek van zijn vader voorgeschoteld, zoals Elvis, the Everly Brothers en Roy Orbison. Wat zeker de muzieksmaak van Tom medebepaald heeft. Zijn grootste inspiratiebron is trouwens de laatste jaren John Prine. De "Old Mr. van Dyke" in de song staat hier trouwens symbool voor verscheidene mensen die er niet meer zijn.

De schitterende titelsong Soon vertelt het verhaal van een jongetje (en later volwassen man) en zijn overleden vader. Een verhaal voortkomend uit Tom’s werk als leraar. Het voert helaas te ver om de overige interessante teksten te bespreken.

Muzikaal gezien eist de viool een prominentere rol op dan op het debuut. De Thouars is klassiek getraind en is naast leraar ook nog viooldocent. Soms is Marie’s spel inventief, zoals in Why Don’t You Care, Mr. Universe?, voorzien van een loopje dat al snel niet meer uit je geheugen is weg te branden. Maar haar spel kan ook behoorlijk gevoelig en lyrisch zijn, zoals in afsluiter If I Go. Het fraaie artwork is van hun goede vriend Tom Gudde van de uitstekende groep De Toegift. Soon weet me na intensief luisteren zeker zo te beklijven als debuut Closer, overigens nog steeds verkrijgbaar op cd.

Tom Neven & the Side Effect live :

17-03 BREDA : Chassé Theater, albumreleaseshow (Uitverkocht)
07-04 ETTEN-LEUR : Huiskamerconcert
02-06 HEILIG LANDSTICHTING : Huiskamerconcert
31-08 NIJMEGEN : St. Jacobskapel, GetU Concerts
12-10 ETTEN-LEUR : Huiskamerconcert
19-01 TBA

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

De jonge zangeres Tone Hille Bringsdal woont in Mandal, gelegen in het zuidelijkste puntje van Noorwegen aan de Noordzee. Muzikaal gezien liggen haar wortels echter in Amerika en Australië. In haar tienerjaren luisterde ze vooral veel naar Nick Cave. Dankzij Townes van Zandt werd ze een betere gitarist en Gillian Welch bekoorde haar vooral door een wijze van zingen, die ze ervoor nooit eerder gehoord had.

Sinds ongeveer zo’n zes jaar treedt ze op. Na afloop van een van haar eerste optredens als support act van The Violent Years in een club in haar woonplaats ontmoette ze Torgeir Waldemar Engen en diens vriendin. Ze raakte in gesprek over muziek, liedjes schrijven en opnemen.

Een jaar later stelde Torgeir haar voor aan Anders Møller, met wie hij veel samenwerkt. Als snel had Tone door dat dit de juiste mensen waren om mee samen te werken, zowel muzikaal als persoonlijk. Ondanks dat ze alle drie totaal verschillende achtergronden hadden.

Alhoewel ze tot nu toe geen muziek uitbracht trad Tone geregeld op, in veel gevallen samen met Engen. Deze zomer nog speelde ze op het Island Festival als support act van Madrugada voor zo’n 4000 bezoekers.

Haar liedjes schrijft ze vaak in haar keuken, meestal is daar een gitaar voor handen. Ze verzamelt haar muzikale aantekeningen op verschillende wijzen, memo blaadjes, schriften, losse vellen en op diverse digitale manieren.

Soms begint een liedje met een gitaarrif, soms na het zien van een documentaire en soms begint ze met een woord of een zin. Maar het kan ook gebeuren dat ze tijden lang eenzelfde rif speelt zonder dat er iets mee gebeurt.

Bij het horen van haar debuutep Prologue gebeurde wel meteen iets met mij. Op indringende wijze wist ze me meteen met haar stem te betoveren. Met dank ook aan coproducers Anders Møller en Torgeir Waldemar Engen, die de vier liedjes op subtiele wijze mee inkleurden. Het zo’n twintig minuten durende Prologue werd opgenomen in de Subsonic Society.

Deze ep gaat gelukkig snel een vervolg krijgen, want in de winter gaat Tone samen met Møller en Engen haar debuutalbum opnemen. Gelukkig, want Prologue is Norwegicana op zijn allerbest.

In het verleden bracht Dick Connette al vier albums uit die gebaseerd waren op de Amerikaanse folk en andere populaire tradities.

Zijn eerste album Last Forever: New and Old Songs out of the American Tradition dateert alweer van twintig jaar geleden met daarop geheel eigen interpretaties van traditionele songs die werden gezongen door Sonya Cohen, een nicht van Pete Seeger. Deze formule werd nog drie keer herhaald. Helaas overleed Sonya twee jaar geleden op slechts vijftigjarige leeftijd.

Op zijn nieuwste album Vol. 1 Oysters Ice Cream Lemonade maakt hij gebruik van verscheidene vocalisten en borduurt voort op de vier voorgangers. Naast een aantal covers zijn er ook zes eigen composities te vinden.

Het repertoire is een mix van vocale en instrumentale stukken. Een drietal korte instrumentale composities zijn van de hand van Jaco Pastorius, Liberty City Pt. 1,2 en 3, en dienen als intermezzo. Zeer opmerkelijk is het twaalf minuten durende go-go nummer Chuck Baby, waarin vooral blazers en percussie domineren. Het is een eerbetoon aan de godfather van de go-go, Chuck Brown.

Een viertal van de liedjes worden gezongen door Suzzy Roche. Black River Falls vertoont Oosterse invloeden. Vrolijk van toon is All Along waarin heerlijke blazers en strijkers te horen zijn. Verfraaid door een harmonica is de opmerkelijke cover van He’s a Bad Boy, geschreven door Carole King en Gerry Goffin.

Eigenlijk zijn alle arrangementen opmerkelijk en eigenzinnig. Zo ook Young Loves to Love gezongen door Ana Egge. Het is een medley van Brown Eyed Girl en Sweet Thing en ademt de sfeer uit Van Morrison ten tijde van Astral Weeks. Die sfeer wordt ook nog eens versterkt doordat de gitaar bespeeld wordt door Jay Berliner, die ook in 1968 meewerkte aan Vans meesterwerk.

Old Alabama,waarvoor diverse traditionals model stonden, wordt ook door Egge gezongen. De andere vocalisten zijn Rachelle Garniez en Gabriel Kahane, die ieder een song vertolken. Gezien de titel mogen we erop rekenen dat dit geheel unieke en eigenzinnige project, wat me overigens getipt werd door muziekkenner Willem K. (waarvoor dank!), een vervolg gaat krijgen en dat is zeer toe te juichen.

De oorsprong van deze band ligt niet Israel, maar in Australië. Om precies te zijn in Byron Bay. De historie van Tora gaat vijftien jaar terug, toen Jai Piccone, Jo Loewenthal, Shaun Johnston en Thorne Davis elkaar leerde kennen op de middelbare school. De band werd officieel geformeerd in 2012 en in 2013 verscheen hun debuutep Tora, waarop al duidelijk de invloed van SOHN en James Blake te horen was. Het balletje begon in 2017 echt te rollen met hun debuutalbum Take a Rest. De songs werden geschreven en uitgewerkt in Londen, LA, Berlijn en Amsterdam. Het wist de aandacht te trekken van het bekende Amerikaanse radiostation KCRW, maar ook onder andere van de BBC en van Elton John op Beats 1. Hun populariteit schoot hierna omhoog en trekken ze sindsdien maandelijks miljoenen luisteraars op Spotify. Het debuut opende ook de nodige deuren. Hun tweede album Can’t Buy the Mood, wat geproduceerd werd door Roy Kerr (London Grammar, Lana Del Rey), werd opgenomen in de fameuze RAK Studios in Londen. Door hun grote populariteit in West-Europa besloten ze in 2019 dat Amsterdam hun uitvalbasis zou worden voor hun komende Europese en Amerikaanse tournee. Helaas ging de wereld op slot en gingen alle optredens in 2020 niet door. Maar ieder nadeel heeft zijn voordeel, zou Johan Cruijff zeggen. In alle rust werd in acht maanden tijd in Amsterdam in de Westerpark Studio gewerkt aan A Force Majeure, hun mooiste album tot op heden. Het kent alle ingrediënten van de voorgangers. Hun muziek wordt nog steeds door James Blake en SOHN geïnspireerd en kunnen de elf songs tot de Chillwave gerekend worden. De liedjes worden opgefleurd door organische en elektronische ritmes, waarin soms R&B-invloeden te horen. A Force Majeure is geen album dat is geschreven als reactie op de pandemie, maar het is een album dat het aanpassingsvermogen en de ambitie van de band vastlegt. Het bevat hedendaagse thema’s. “Put down your phone for a second, so I can have your attention,” zingt Jo Loewenthal in Put Down Your Phone. Het wijst de luisteraar te blijven focussen op wat werkelijk belangrijk is in dit leven. Loewenthal beschikt trouwens over een aangename stem, waarbij hij geregeld inventief gebruik maakt van zijn kopstem. De songs Fire Apartment, Metanoia en How Long zijn drie aantrekkelijke duetten met gastzangeressen Angie Hudson, Asha Franco en Molly Nicholson. Duetten die zeker naar meer smaken. Het meer dan uitstekende A Force Majeure is reeds te bestellen op cd en vinyl op hun website.

Tora live :

04-11 ROTTERDAM : Rotown
05-11 AMSTERDAM : Paradiso
06-11 UTRECHT : Ekko
07-11 BRUSSEL : Botanique, Witloof Bar

Tien jaar geleden debuteerde de toen veertigjarige Noorse singer-songwriter Torgeir Waldemar Engen met een titelloos album van wereldklasse. Op een na allemaal zelf geschreven liedjes, op de cover Highway Kind van Townes Van Zandt na. De verwachtingen voor een opvolger waren vervolgens torenhoog, maar die werden drie jaar later volledig ingelost met het nog fraaiere No Offending Borders. Het bevatte een uitgekiende mix van afwisselend meer folk- en rock getinte songs. Ook was hier andermaal een cover te vinden, een uitvoering van Link Wray’s Falling Rain. Weer drie jaar later volgde zijn album Love. Grote inspiratiebron voor dat album vormde Brian Wilson’s Love and Mercy.

Zijn muziek bestaat voornamelijk uit een mix van folk, rock en country. In 2022 trad Torgeir, begeleid door een groep uitgelezen muzikanten op in een bomvol Opera House in Oslo. Die muzikanten waren Anders Møller, Daniel Henriksen, Lars Arne Lindland, Håvard Krogedal, Christer Engen, Kristine Marie Aasvang, Ole- Henrik Moe, Kari Rønnekleiv, Theresa Mantorski, Kristin Alsos Strand en Magnus Skavhaug Nergaard. In de altijd beklijvende opener Take Me Home, zingt Torgeir een duet met Tuva Syvertsen, vooral bekend door haar samenwerking met Susanna Wallumrød. Met de IJslands/Noorse popzangeres Charlotte Qvale zingt Torgeir een duet in Talent for Love.

De gespeelde set bevat slechts een song van zijn laatste album, de overige songs komen van zijn eerste twee, meest succesvolle albums. Dat zijn mijn favoriete albums van hem. Helaas worden twee van mijn persoonlijke favorieten, Summer in Toulouse en Sylvia (Southern People), niet vertolkt. Benieuwd welke songs er in oktober op zijn setlist zullen staan op Ramblin’ Roots. Tot die tijd draai ik alvast warm met dit uitstekende livealbum, waarop overigens het publiek haast alleen hoorbaar is tijdens het beschaafd applaudisseren.

Torgeir Waldemar live :

17-10 UTRECHT : TivoliVredenburg, Ramblin’ Roots Festival

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Tot de fraaiste albums van het vorige decennium behoorde voor mij Torgeirs tweede album No Offending Borders. Hierop was een uitgekiende mix van afwisselend meer folk- en rockgetinte songs te horen. Hierdoor waren de verwachtingen hoog gespannen voor zijn derde album Love.

Grote inspiratiebron voor het album vormde Brian Wilsons Love and Mercy. Torgeir licht het als volgt toe : “Love is the driving force behind all our actions. But love isn’t necessarily beautiful or pleasant – it contains too much – everything from self-destruction to crimes of passion. We need to take care of one another, but also the world around us. We've been acting out of love, even if it’s love of money or status. As a consequence, the oceans are dying and the forests are burning. Is this the way we show future generations what love is… Love requires commitment and also has consequences.".

Nog meer is het nieuwe album geworteld in de rock van de jaren zeventig en heeft het duidelijke raakvlakken met Neil Young & Crazy Horse. De songs zijn nog meer uitgesponnen dan op de voorganger, afsluiter Black Ocean duurt zelfs bijna een kwartier. De nummers zijn net zo meeslepend geworden als de rocksongs op de voorganger.

Veel van de songs lijken me dank zij jams tot stand te zijn gekomen. Een belangrijke rol is weggelegd voor Anders Møller en Ole Henrik Moe. Vooral met eerst genoemde werkt Torgeir veel samen. Beide heren zullen ook een grote vinger in de pap gaan hebben in het later dit jaar te verschijnen debuutalbum van Tone Bringsdal. Eind april zal Torgeir ongetwijfeld twee spetterende liveshows geven in België.

Torgeir Waldemar live:

29-04 BORGERHOUT: De Roma (Support Dries)
01-05 INGELMUNSTER: Labadoux festival

Op de afgebeelde stoel op de hoes zat Wilhelm II, koning van Pruisen en keizer van Duitsland, toen de Serviërs het Habsburgs ultimatum niet op alle punten accepteerde. Zo ontstond er oorlog tussen Oostenrijk en Servië, waarbij Wilhelm II zijn steun gaf aan Oostenrijk en de oorlog uiteindelijk zou ontaarden in de Eerste Wereldoorlog. Welke beslissing zou jij toen genomen hebben?!

De thema’s op No Offending Borders laten ons zien met welke serieuze zaken we iedere dag in ons leven te maken hebben. Zowel op persoonlijk vlak, relaties die verwateren of zelfs verloren gaan, het verlies van dierbaren, maar ook op nationaal en globaal vlak. Denk bijvoorbeeld aan het vluchtelingenprobleem, de verontrustend hoge zelfmoordenstatistieken en de positie van de zwakste in onze samenleving. De negen rijkste personen op aarde bezitten net zoveel als zesendertig procent van de wereldbevolking.

Het zijn niet bepaald de vrolijkste thema’s waar Torgeir Waldemar Engen over zingt. De prachtige akoestische opener Falling Rain is een cover van Link Wray, waarin Torgeir zichzelf begeleidt op gitaar en mondharmonica. Het gaat over de waanzin van oorlog. Link Wray was niet alleen een van de beste gitaristen van de vorige eeuw, maar ook een oorlogsveteraan, die zowel lichamelijk als geestelijk als een wrak terugkwam uit de Koreaanse oorlog. Bijgaande regels zeggen veel over de ontberingen die hij moest ondergaan: “My mind is like a spring in a clock, It won’t unwind, I can't see, can't think, can't feel, I'm out of time”.

Ook het stevige rocknummer Summer in Toulouse heeft oorlog als thema, maar ook het feit dat politici vaak niet te vertrouwen zijn: “When we are all deluded by the line of dead presidents”. Het thema van Among the Low lijkt me geen verdere uitleg nodig te hebben. Island Bliss is een terugblik op gelukkiger tijden. Bijzonder fraai akoestiek gitaarspel en opvallend is het gebruik van twee mellotrons, misschien wel de mooiste song van het album.

Sylvia (Southern People) is een lied waarop Neil Young in zijn allerbeste dagen patent op leek te hebben. De in de song genoemde Sylvia Bell lijkt me een fictief persoon, welke eventueel een verwijzing zou kunnen zijn naar Sylvia Plath, naast haar gedichten, bekend geworden door haar roman The Bell Jar. Zij worstelde met grote depressies en pleegde uiteindelijk zelfmoord.

Indringend is The Bottom of the Well, waarin een verwijzing zit naar Nick Cave (“It’s the echo of the boatman’s call”). Souls on a String kwam reeds als single uit, met op de hoes een afbeelding van de beroemde postduif Cher Ami. Deze duif wist ondanks dat ze aangeschoten werd met haar bericht de eigen linies te bereiken en het leven van 194 soldaten te redden. Het is trouwens de enige song die bij mij enige gewenning nodig had. Een religieus tintje heeft de magnifieke afsluiter I See the End, waarvan de tekst werd geschreven door Moji Abiola.

No Offending Borders bevat een uitgekiende en verslavende mix van akoestische folkliedjes en intense rock songs, die volgens mij geen enkele luisteraar onberoerd zal laten. Absoluut een essentieel album.

Heel lang had ik Little Earthquakes, het debuutalbum van Tori Amos, al niet meer gehoord. Zeker meer dan tien jaar geleden voor het laatst. Aanleiding voor hernieuwde beluistering was een artikel in de nieuwste editie van Popmagazine Heaven, waarin men liedjes besprak, die met China te maken hebben. Eric van Domburg Scipio had gekozen voor China van dit debuut.

Eigenlijk wel vreemd dat ik het album zo lang niet beluisterd heb, in tegenstelling tot de eveneens geweldige opvolger Under the Pink, die nog wel regelmatig de revue passeerde. Little Earthquakes behoort tot mijn favoriete albums in mijn platencollectie.

Tori leerde ik kennen dankzij de tv-show van Sonja Barend, waar ze op sensuele wijze, zichzelf begeleidend op piano Leather vertolkte. Meteen werd Little Earthquakes aangeschaft, een van mijn beste aankopen ooit en sindsdien behorend tot mijn muziekDNA. Leather behoort trouwens mijn favoriete liedjes door het heerlijke pianospel.

Een album vol persoonlijke liedjes over relaties, haar jeugd en religie. Achteraf gezien blijkt het haar meest toegankelijke album te zijn. Voor mij kan later werk niet tippen aan deze eerste twee albums. In 2015 werd het album opnieuw uitgebracht met een bonuscd, met daarop haar eerste drie ep’s en live-opnames.

Gisteren, 21 februari, was het volgens AllMusic precies dertig jaar geleden dat Little Earthquakes verscheen, mooie aanleiding om dit fenomenale debuut nog eens in het zonnetje te zetten.