In april 2018 wist de jonge, talentvolle Antwerpse band The Calicos meteen Humo’s Rock Rally te winnen. Het zestal bestaat uit Quinten Vermaelen (gitaar en zang) Aäron Koch (gitaar en pedalsteel) Sander Smeets (gitaar en toetsen) Maximilian Dobbertin (toetsen) Guido Op de Beeck (bas) en Olivier Penu (drums). Sinds 2018 bracht men een zestal singles uit, waarvan de laatste vier op hun debuutalbum The Soft Landing terecht kwamen. Een album dat men in alle rust opnam. The Calicos maken melodieuze muziek met invloeden uit Americana, indie en alt country. Geïnspireerd door artiesten als The War On Drugs, Strand Of Oaks, Wilco, Jonathan Wilson en Ryan Adams, gemixt tot een eigen geluid. De productie nam de band zelf in handen, geholpen door levende legende Firmin Michiels en andermaal loepzuiver afgewerkt door Tobie Speleman (blackwave., Geppetto & The Whales, EMY, The Haunted Youth). De opvallende, maar toch eenvoudige hoes gaf me direct een goed gevoel. Ook een zomers gevoel, want bramen associeer ik met de (late) zomer. De muziek geeft me ook een positief gevoel. Nog meer sinds ik weet dat Gijs van de Burgt van Harvest Music en Jan Muylaert van Salmon Bookings, hun booking agents in Nederland en België zijn. Beiden heb ik de afgelopen jaren leren kennen als americana liefhebbers met het muziekhart op de juiste plaats en nemen alleen maar artiesten aan, waar ze volledig achterstaan. Zo ook in dit geval, want The Soft Landing van The Calicos is een bijzonder overtuigend debuut, dat volgens mij zowel door jongere als oudere americana liefhebbers omarmd zal gaan worden.

Aangetrokken werd ik door de aparte, enigszins surrealistische hoes, die herinneringen bij mij opriep aan Monty Python. De naam The Carnivaleros deed geen enkel belletje bij mij rinkelen. Het is een groep rondom frontman Gary Mackender uit Tucson, Arizona, in 2002 door hem opgericht.

Daarvoor speelde hij als drummer in diverse bands, de bekendste daarvan was de Iers-Tex-Mex band The Mollys. Ook vormde hij ooit samen met Karl Hoffmann de ritmesectie van Kelley Hunt. Na zo’n 25 jaar worden de twee weer herenigd op Dreams Are Strange. Samen produceerden ze ook op vakkundige wijze dit vijfde album.

De muziek is moeilijk in een hokje te plaatsen, zelf noemen ze het desert bayou music. Er komt een groot aantal genres voorbij, die variëren van zydeco, tex-mex, country, ska, folk tot aan Oost europese invloeden.

Het intro van opener Hesitation bridge zette mij enigszins op het verkeerde been; even dacht ik met een doorsnee country album te maken te gaan krijgen. Maar zodra de accordeon inzet wordt duidelijk dat, dat niet het geval is.

Overigens startte hij The Carnivaleros omdat hij zich pas de accordeon eigen gemaakt had en graag zijn zelf op dat instrument geschreven liedjes wilde uitvoeren. De inspiratie voor dit liedje vond hij overigens in het boek An Artist of the Floating World van Kazuo Ishigiro.

Met een ijzersterk refrein is de grappige titelsong gezegend, wat over een droom gaat. In de korte instrumental The Chestnut Oak is voor de eerste keer op viool Heather Hardy te horen, een begiftigd violiste. In Gonna Jump In a Hole lijk je even beland te zijn op een album van Madness, vanwege de duidelijke ska-invloeden.

Over een van de meest populaire first ladies van de Verenigde Staten gaat Mamie Eisenhower, zij was een extraverte dame met een voorliefde voor mooie kleren en dure juwelen. Behoorlijk ingetogen is de instrumental Tumacacori, vernoemd naar een Nationaal historisch park.

Moeilijk uit je hoofd te krijgen is Who’s To Say, voorzien van de heerlijke achtergrondvocalen van Heather Hardy en Rebecca Carlson. Erg melancholisch is de break-up song Moving On. Aanleiding tot het schrijven van Wore Out My Welcome vormde het feit dat hij John Hiatt die uitdrukking een keer hoorde gebruiken op het podium.

Overigens speelt Gary de nodige andere instrumenten, en speelt broer Greg vibrafoon in het enigszins jazzy aandoende Donna’s Song. Violiste Hardy excelleert hier andermaal. Een van mijn persoonlijke favorieten is het grappige Psychic Mary.

Het album sluit af met twee instrumentals, vooral High Speed Yard Sale is vermelden waard. Het is een nummer beïnvloed door de muziek uit de Balkan. Erg vindingrijk is de toevoeging van de tuba, bespeeld door Sly Slipetsky.

Wat bijzonder knap is aan Dreams Are Strange dat het ondanks de diversiteit aan stijlen toch een geheel vormt. Dit wordt nog eens versterkt door de uitgekiende instrumentatie. Liefhebbers van inventieve accordeonmuziek weten genoeg.

Het begon allemaal voor het viertal van The Clockworks halverwege de jaren tien op het St. Raphaels College in Loughrea, gelegen zo’n veertig kilometer ten oosten van de studentenstad Galway. Loughrea is een mooi stadje van nog geen tienduizend zielen, ook de geboorteplaats van de begenadigde singer-songwriter Ultan Conlon. Een goede vriend van de band, hij was een van de eersten, voor wie ze als support act mochten optreden.

Al snel begint de roem te groeien en verkopen ze in mei 2018 de bekende Roisín Dubh in Galway uit. Hierna trekken ze de stoute schoenen aan en besluiten in januari 2019 hun geluk te gaan beproeven in Londen. Ze nemen, gevoed door blind vertrouwen en vastberadenheid, hun intrek in een flat boven een bakkerij in Noord-Londen. Dat vertrouwen blijkt terecht, binnen een maand tekenen ze een contract bij het singles label Creation23. Vele optredens volgen, ook in Nederland, zoals bijvoorbeeld in Paradiso en op de festivals The Great Escape en Eurosonic.

De ambitieuze rockband neemt vervolgens voormalig Suede-gitarist Bernard Butler in de arm als producer. Naast veel producerswerk, waaronder het magnifieke Old Wow van Sam Lee, bracht hij vorig jaar samen met Jessie Buckley het bijzonder fraaie album For All Our Days That Tear the Heart uit.

Exit Strategy draait om een hoofdpersoon die van Galway naar Londen verhuist op zoek naar betekenis, ervan overtuigd dat de oplossing, als hoofdpersoon in de film over zijn eigen leven, ligt in het veranderen van zijn omgeving en het optreden als iemand die hij niet is. Het album is zowel een spiegel als een portaal en belooft ontmoetingen met manipulatieve bazen, kwaadaardige reclamebureaus, een verbroken pact om naar Australië te vluchten, aanvaringen met de wet, vreemdgaande vriendjes, door drugs gedreven jongeren, hartzeer, paranoia, angst op sociale media en een dronken zanger verkleed als Jezus. Thematisch racet het album tussen emoties, tussen ironie en oprechtheid, tussen soulsearching en ironisch vingerwijzen en eindigt waar het allemaal begon, zowel muzikaal als qua single-uitrol, met de nostalgisch/euforische eerste single Westway.

"We beginnen het verhaal van het album met de laatste scène, op dezelfde manier waarop sommige geweldige films, zoals Goodfellas, aan het einde beginnen" aldus zanger James McGregor. Tekstueel gezien is men vooral beïnvloed door films, muzikaal gezien zijn The clockworks een goed geoliede machine, die de gevoeligheid van pop met luidruchtige post-punk en door rock beïnvloede stijlen verweeft. De hechte ritmesectie bestaat uit drummer Damian Greaney en bassist Tom Freeman. Zanger James McGregor blijkt naast in uitbundige nummers ook goed uit de voeten te kunnen in rustigere, gevoeligere nummers als Hall of Fame en het gitaarspel van Seán Connelly vormt voor mij geregeld de kers op de taart.

Het album werd trouwens opgenomen in de legendarische Abbey Road Studios. Naast van Leon Pouwels van Written in Music kreeg het uitstekende conceptalbum Exit Strategy al een grote recensie in de nieuwe editie van Oor. Er zullen denk ik nog veel lovende recensies volgen.

The Clockworks live :

11-04 BRUSSEL : AB
12-04 ROTTERDAM : Rotown
14-04 AMSTERDAM : Paradiso, kleine zaal
15-04 NIJMEGEN : Merleyn

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Het Belgische avant-gardistische octet The Colorist Orchestra werd geformeerd in 2013 door arrangeurs Aarich Jespers en Kobe Proesmans. Ze zijn vooral bekend als vertolkers en heruitvinders van andermans songs waarop ze hun melodieuze percussie en avant-gardistische/klassieke benadering toepassen om te komen tot nieuwe arrangementen en composities. Hierbij maken ze ook gebruik van niet bestaande instrumenten of instrumenten die ze eigenhandig hebben aangepast. Dankzij hun liveoptredens, in het begin onder de naam The Colorist, verkregen zij hun naamsbekendheid. Men werkte achtereenvolgens live met Sumie, Cibelle, Emiliana Torrini, Lisa Hannigan, Howe Gelb en Gabriel Rios. Er verschenen livealbums met Emiliana Torrini en Lisa Hannigan (een EP). Voor hun nieuwe album Not on the Map was de aanvankelijke insteek niet anders. Het idee was om in samenwerking met de genreoverschrijdende Amerikaanse singer-songwriter Howe Gelb, o.a. bekend van de baanbrekende band Giant Sand, delen van zijn ruim vijftig albums tellende en zeer uiteenlopende discografie in een nieuwe muzikale vorm te gieten. Dit pakte echter anders uit. Want al snel bleek dat de creatieve werkwijze van Howe Gelb weinig ruimte biedt voor vastomlijnde plannen. Met als resultaat dat Not on the Map uit compleet nieuw materiaal bestaat en door de elfjarige dochter van Proesman treffend werd geformuleerd: “You have Howe, and he's creating a world. And then you guys create the ocean around it.” En die oceaan wordt vooral beheerst door inventieve percussie en subtiele inkleuring van de nodige andere instrumenten. Vocale assistentie krijgt Gelb op een viertal nummers van zangeres Pieta Brown. Ook nu klinken er invloeden door van artiesten als Harry Partch, Moondog, Kronos Quartet, Talking Heads en Steve Reich. Not on the Map is een album voor de meer avontuurlijk ingestelde luisteraar.

Live:

04-11 HERENT : Try-out
06-11 GRONINGEN : Take Root Festival
08-11 GENT : 40 jaar Democrazy
09-11 AMSTERDAM : Paradiso
13-11 BORGERHOUT : De Roma
16-11 BRUSSEL : AB
18-11 SINT-NIKLAAS : Municipal Theater

De singer-songwriters Jara Holdert (AKA Lewin) en Matt Arthur leerden elkaar toevallig kennen tijdens een gedeeld concert (open mic) in Amsterdam in 2016. Ze luisterden naar elkaars optreden en raakten na afloop met elkaar aan de praat en bleken een klik te hebben. De eerste keer dat ze samenspeelden leek het of ze dat al jaren deden én met het nodige plezier. Het enige nadeel was en is dat Jara in Nederland woont en Matt in Engeland.

In april 2019 namen ze live hun EP Amsterdam Moon op in onze hoofdstad. Hierop kregen ze wat hulp van bassist Bram van Langen en drummer Sean Gascoigne. De samenwerking en optredens werd vervolgens erg bemoeilijkt door de Coronapandemie. Door middel van eindeloze videogesprekken en voice messages wisselden het tweetal muzikale ideeën uit. Uiteindelijk nam men 2022 en 2023 in enkele sessies in de Even/Odds Studios van Sean Gascoigne gevestigd in de kelder van het Amsterdamse Volkshotel het debuutalbum A Different Life op.

De songs werden analoog en live opgenomen op een Tascam388 tape machine. Twee songs stonden reeds op de EP, Something’s Turned en Rosie. De nieuwe versies zijn duidelijk te prefereren boven de eerdere. Ook deze keer kreeg men weer hulp van bassist Bram van Langen en producer/drummer Sean Gascoigne. De songs behandelt thema’s als liefde, verlies, mentale worstelingen en vriendschap. Soms gaan ze over iets wat ze allebei ooit gedaan hebben. Zo gaat Baby Baby over de verleiding om een ex te bellen op een avond dat je je eenzaam voelt. Het is hier gegoten in een Kinks-achtige popsong, het basspel is hier trouwens de kers op de taart.

Zowel Jara als Matt zijn aan de ene kant beïnvloed door warme en melancholische pop en folkliedjes uit de jaren zestig en zeventig, maar ook door hedendaagse artiesten als Laura Marling en Angus en Julia Stone. Ondanks de vaak bijzonder sobere invulling van de songs weten Jara en Matt door hun geweldige samenzang zonder enige moeite de aandacht van de luisteraar vast te houden. Debuutalbum A Different Life is dan ook een absolute aanrader.

The Coo live :

17-10 LONDEN : The Marquis
12-12 VELDHOVEN : De Schalm
13-12 UTRECHT : TivoliVredenburg, Club Nine
14-12 SPIJKERBOOR : Café ‘t Keerpunt

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Herfst, jaargetijde van veel wind, regen en vallende bladeren. Tevens de ideale periode voor het uitbrengen van een nieuw album van de Canadese groep The Deep Dark Woods.

Ook in de opener Fallen Leaves vallen de bladeren in grote hoeveelheden, getuige de regel “And the thousands and thousands of fallen leaves”. Naar deze regel verwijst ook de titel van het album, Yarrow (duizendblad). Fallen Leaves is een lied over een treurende man, die zijn grote liefde verliest.

Frontman Ryan Boldt schrijft vaak over de minder prettige kant van het leven, regelmatig gaan ze over de dood. Op eerdere albums kwamen al titels voor als The Gallows en Hang Me Oh Hang Me. Het thema dood komt ook voor in het fictieve, ruim acht minuten durende The Birds Will Stop Their Singing, waarin iemand in koelen bloede wordt vermoord.

Wel echt gebeurd is Deep Flooding Waters. In juni 2013 was Boldt drie dagen gestrand in een hotel in Canmore vanwege een overstroming in dat gebied. Tijdens die drie dagen schreef hij het nummer.

Up on the Mountaintop herinnert me aan de begintijd van Fairport Convention. Niet zo vreemd die invloed, want Boldt is een groot liefhebber van de groep, bovendien stond hij in mei nog samen met Richard Thompson op het podium. Overigens werd de groep in het verleden regelmatig vergeleken met The Band.

Een heel fraaie toevoeging aan de liedjes is de tweede stem van Kacy Lee Anderson, die een mooi tegenwicht vormt voor de treurige stem van Boldt. Na alle droefenis gloort er gelukkig de nodige hoop in afsluiter The Winter Has Passed :

“The winter it has passed, and the summer’s come at last
The branches they are tender, it's putting forth it's leaves.
A new day has come, the morning light has shone
The birds they are glad, they're singing in the trees.”

Yarrow is een ideale plaat om de lange avonden in de herfst en de winter door te komen.

The Deep Dark Woods - Fallen Leaves - YouTube

Album Premiere: The Deep Dark Woods, 'Yarrow' - allmusic.com

Het was Rein van den Berg die mij in 2014 enthousiast attendeerde op hun debuutalbum Colfax. Ook mij had het album snel in een wurggreep, het zou uiteindelijk een van mijn favoriete albums van het vorige decennium worden.

De songs voor het album werden geschreven door meester-verteller Willy Vlautin, op een cover van Randy Newman’s Sandman’s Coming na. Liedjes doordrenkt met vooral countrysoul invloeden en met een filmisch karakter, die het vooral goed doen op de late avond. Zangeres Amy Boone tilde met haar geweldige zang de fraai gearrangeerde liedjes naar een nog hoger niveau.

De opvolger The Imperial vergrootte de populariteit van de band enorm, maar kon mij persoonlijk niet zo overtuigen als het debuut. In mei vorig jaar verscheen in eigen beheer het tussendoortje The Night Always Comes, een soort soundtrack bij Vlautin’s gelijknamige novelle en gevuld met op twee na instrumentale composities.

Het nieuwe album The Sea Drift is gedeeltelijk reeds geschreven en opgenomen voor de lock down. Amy Boone vroeg Willy Vlautin een song te schrijven in de trant van Tony Joe White's Rainy Night In Georgia. Het album moest uiteindelijk een opus worden met liedjes die zich afspelen aan de US Gulf Coast, niet ver vandaan waar Boone opgroeide.

Andermaal toont Vlautin zich een meester-verteller. Ook muzikaal weten de prachtig gearrangeerde songs met wederom een filmisch karakter pijlsnel te overtuigen. Het bijzonder goed in het gehoor liggende en uptempo Kid Codeine is enigszins een vreemde eend in de bijt.

Het bijzonder fraaie The Sea Drift ligt duidelijk in het verlengde van beide voorgangers en zal ongetwijfeld veel nieuwe zieltjes gaan winnen.

The Delines live :

21-02 BRUSSEL : AB Club
22-02 WAGENINGEN : Junushoff
23-02 UTRECHT : Tivolivredenburgh
24-02 GRONINGEN : Oosterpoort
25-02 EEKLO : N9
28-04 VENLO : Grenswerk
29-04 AMSTERDAM : Paradiso Noord

De allereerste song van The Doors die ik ooit lang geleden op de radio hoorde, was meteen een van hun meest legendarische, Light My Fire. Afkomstig van een van de meest iconische debuutalbums ooit. Wat mij vooral aantrok in Light My Fire was het orgeltje van Ray Manzarek, de catchy melodie en de inventieve bossa nova invloeden. De aantrekkingskracht van de charismatische zanger Jim Morrison kwam pas later.

Het nummer werd aan het viertal gezamenlijk toegeschreven, maar het basisidee was afkomstig van gitarist Robbie Krieger, die op de proppen kwam met “C’mon baby, light my fire …” hook. De single zorgde meteen dat de groep succesvol werd. Mede geholpen door een legendarisch optreden in de Ed Sullivan Show, die coast-to-coast werd uitgezonden. Vooraf had Morrison beloofd het woord higher niet te gebruiken, maar deed dat toch, het werd het eerste en laatste optreden in die show.

De eerste single en de geweldige opener van het debuutalbum The Doors was echter het indringende Break On Through (To The Other Side) wat over drugsgebruik gaat. De groepsnaam The Doors is een verwijzing naar The Doors of Perception van Aldous Huxley over diens ervaringen met het gebruik van mescaline.

Naast veelal eigen werk ook twee covers, Alabama Song (Whisky Bar) van Bertolt Brecht & Kurt Weill en de blues song Back Door Man van Chester Burnett & Willie Dixon. De lange afsluiter The End is ook een klassieker. Ooit op geweldige wijze gecoverd door Nico. Het nummer werd ook gebruikt in Apocalypse Now van Francis Ford Coppola.

In de jaren zeventig en tachtig was, vooral dankzij Bob Marley, de reggae erg populair. Ook mijn platenkast puilde toen uit van de toppers in dat genre. Heden ten dage is mijn belangstelling en die van muziekliefhebbers in het algemeen voor de reggae verwaterd. Geen idee hoe dat komt.

Misschien dat The Dubbeez, de uit Amsterdam en Almere afkomstige band daar verandering in kan brengen. Opgericht in 2015 maar al met de nodige wapenfeiten op hun conto. Gaven al concerten op Noorderslag, Zwarte Cross, Paaspop en waren ze te zien bij DWDD. Ook waren ze onder anderen al support act van reggaelegendes Lee “Scratch” Perry en Alpha Blondy.

In 2016 wonnen ze de World Reggae Contest in Polen en mochten ze met topproducers Stephen Stewart en Sam Clayton werken. Begin vorig jaar namen ze hun debuutalbum Peace, Love & Dub op in Kingston, Jamaica in de vermaarde Tuff Gong en Anchor studio’s.

In augustus vorig jaar brachten ze reeds de eerste single ervan uit, het zeer aanstekelijke Feelings en een paar dagen geleden de derde, Obsession. Het repertoire klinkt zeer eigentijds en tijdloos, vooral door de zang.

Peace, Love & Dub voelt als een heerlijke, warme deken in deze donkere periode van het jaar. Het laat me ook weer terug verlangen naar reggaeklassiekers uit lang vervlogen dagen. Warm aanbevolen!

The Dubbeez live:

08-02 AMSTERDAM : Paradiso
10-02 NIJMEGEN : Merleyn
16-02 UTRECHT : De Helling
17-02 GRONINGEN : Simplon

De promotiecampagne voor The Endless Coloured Ways : The Songs Of Nick Drake startte al op 1 maart. Sindsdien zijn er een aantal dubbelzijdige 7-inch singles in beperkte oplage verschenen, de eerste uit die reeks was van de populaire Ierse band Fontaines D.C.. Dit album is het geesteskind van Cally Callomon, manager van het Nick Drake Estate en Jeremy Lascelles, medeoprichter van Blue Raincoat Music en CEO van Chrysalis Records.

Cally Callomon schreef mee aan Gabrielle Drake’s fraaie boek “Remembered For A While” over haar betreurde broer. Sinds de dood van Nick is Gabrielle de hoedster van de muziek van Nick en Molly, haar moeder. Ze zal ongetwijfeld heel erg blij mee zijn met de hernieuwde belangstelling voor de muziek van Nick. Niet dat er te klagen was over de interesse in zijn muziek. Zo werd bijvoorbeeld al een aantal maal het album Pink Moon integraal gecoverd.

De lijst van meewerkende artiesten van divers pluimage is indrukwekkend. Ongeveer een halve eeuw na zijn dood is Drake’s muziek nog steeds een onuitputtelijke bron van inspiratie voor andere muzikanten. Het meest voor de hand liggend was de medewerking van Katherine Priddy. Katherine groeide op in het pittoreske Alvechurch, slechts tien kilometer van Tanworth-in-Arden, waar Drake een deel van zijn zorgeloze jeugd doorbracht en waar hij op slechts zesentwintigjarige leeftijd zou overlijden.

Drake is misschien wel Katherine’s belangrijkste inspiratiebron. Zij vertolkt op fraaie wijze They’re Leaving Me Behind afkomstig van Family Tree, een compilatiealbum met thuisopnames en demo’s. Het is een van de eerste liedjes, die Drake schreef. De video ervoor werd opgenomen in Wenlock Abbey, al zo'n veertig jaar het thuis van Gabrielle Drake. Tevens niet afkomstig van een regulier album is het titelnummer van het fraaie Time of No Reply, waarop tien niet eerder uitgebrachte opnames te vinden zijn.

De meewerkende artiesten werd trouwens gevraagd de nummers zoveel mogelijk eigen te maken, wat ook zeer goed gelukt is. Ben Harper is degene die met zijn uitvoering van Time Has Told Me het dichtst bij het origineel blijft. Meest verrassend vind ik de medewerking van R&B zangeres Emeli Sandé, die One of These Things First op inventieve wijze haar genre intrekt. Een van de meest spannende vertolkingen vind ik Saturday Sun door Guy Garvey en Mike Lindsay. Het meest eigen gemaakt is Parasite door Stick in the Wheel.

Helaas minder bekend bij het grote publiek zijn de Schotse zangeres Karine Polwart en Kris Drever van het avontuurlijke folktrio Lau. Zij brengen een fraaie versie van Northern Sky, een van de mooiste liefdesliedjes ooit geschreven. De trompet is hier de kers op de taart. Karine’s album met Dave Milligan getiteld Still as Your Sleeping is trouwens een absolute aanrader. Heerlijk catchy is de uitvoering van Three Hours door Aldous Harding en John Parish. Favoriete track is Poor Boy door Nadia Reid.

Zo zal uiteraard iedereen zijn favorieten hebben. Er valt meer dan anderhalf uur te genieten. Zelf luister ik al een halve eeuw naar Drake’s muziek, die ik per toeval ontdekte in 1973 of 1974 dankzij het album Solid Air van John Martyn, waarvan het titelnummer over Drake gaat. Sindsdien luister ik met een bepaalde regelmaat naar zijn muziek en is Bryter Layter mijn favoriete album in mijn platencollectie. The Endless Coloured Ways : The Songs Of Nick Drake is een schitterend eerbetoon aan deze betreurde muzikant, die hopelijk een nieuwe boost zal geven aan de belangstelling voor zijn niet al te grote, maar tijdloze oeuvre.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Hier staat overigens volgens mij wel de juiste tracklist : Various Artists The Endless Coloured Ways: The Songs of Nick Drake (Various Artists) on WOW HD - wowhd.co.uk

Achttien was ik, het jaar dat de punk zijn opwachting maakte. Mijn muzieksmaak was nog volop in ontwikkeling en ik was toen naast in reggae vooral geïnteresseerd in de muziek die uit het Verenigd Koninkrijk kwam, maar ook Amerikaanse bands als Television en Talking Heads trokken mijn aandacht.

Dat er in die tijd een actieve punkscene aan de westkust van Amerika was, ontging mij toen volledig. Naast The Blasters en The Plugz werd The Flesh Eaters een van hun belangrijkste vertegenwoordigers. Deze band werd in 1977 opgericht door zanger en liedjesschrijver Chris Desjardins (aka Chris D.) en door de jaren heen de enige constante factor in deze groep.

Begin jaren tachtig kwamen No Questions Asked, A Minute to Pray A Second to Die, Forever Came Today en A Hard Road to Follow uit, albums die de tand des tijds glansrijk doorstaan hebben. In de loop der jaren wisselde de bezetting regelmatig, echter vorig jaar kwam de oorspronkelijke bezetting weer bijeen.

Naast Chris D. dus ook met onder andere Steve Berlin en Dave Alvin. Steve Berlin is bij het grote publiek vooral bekend als saxofonist van Los Lobos en hun meesterwerk Kiko. Dave Alvin bracht een groot aantal prachtige solo albums uit en ook nog enkele met zijn broer Phil.

Op I Used to Be Pretty zijn een aantal van hun oude nummers, in een niet al te drastisch gewijzigde versie, opnieuw opgenomen. Opvallend is de intensiteit waarmee deze heren op leeftijd nog steeds hun muziek brengen. Door de sax van Berlin onderscheidt men zich van andere bands in dit genre.

Naast eigen composities vertolkt men Fleetwood Macs The Green Manalishi,The Sonics Cinderella en The Gun Clubs She’s Like Heroin To Me. Tekstueel is Desjardins beïnvloed door poëzie, Amerikaanse pulp novelles, klassieke Europese films, tot aan samurai, horror, film noir en spaghetti westerns.

I Used to Be Pretty bewijst dat de heren nog lang niet versleten zijn, integendeel, ze geven menig jonge band op het gebied van intensiteit nog het nakijken.

Fathoms is intussen het derde album van dit Schots/Engelse viertal. Beide voorgaande albums werden uiterst lovend ontvangen en leverden hen vorig jaar de onderscheiding van BBC Radio 2 Folk award winners of Best Group 2017 op. Ook hier in Nederland onderkende Hans Jansen van Johnny's Garden direct bij hun debuut At Our Next Meeting hun kwaliteiten.

Wederom blazen Lucy Farrell, Rachel Newton, Emily Portman en Alasdair Roberts bekende en minder bekende traditionals nieuw leven in. Alle vier speurden ze in archieven en platencollecties naar repertoire.

Roberts kwam met de meest bekende traditionals op de proppen, The Dark-Eyed Gypsies en The Cabin Boy, laatstgenoemde leerde hij kennen in de uitvoering van Peggy Seeger. Het liedje is overigens al terug te vinden in de collectie van Thomas Mcqueen uit 1827.

Ook False Lover Won Back heeft als bron Peggy Seeger. Haar uitvoering is terug te vinden op het album Classic Scots Ballads, welke ze maakte met Ewan McColl. Ronduit schitterend is Write Me Down, bekend geworden door de legendarische Copper Family. Hier wordt echter uitgegaan van de versie van de Ierse zangeres Cecilia Costello.

Misschien nog wel mooier is het ingetogen, door Lucy gezongen False True Love, een ballade ontleend aan Young Hunting van Shirley Collins uit 1967. Twee songs werden ontleend aan het boek Traveller’s Joy – Songs of English and Scottish travellers and gypies 1965 – 2005, verzameld door Mike Yates. Een onderhuidse spanning kenmerkt The Cruel Grave.

Het voor mij onbekende Down by the Greenwoodside krijgt een beklijvende uitvoering. Prachtig gezongen door Rachel en de begeleiding is bijzonder spannend en inventief, zeker een van de hoogtepunten. Een van de bekendste traditionals is My Son David. Emily leerde het van Lou Killen, die het weer geleerd had van de bekende Schotse folkzangeres Jeannie Robertson.

Dat is het mooie van die traditionals, dat het generatie op generatie aan elkaar wordt doorgeven. Nog mooier wordt het als er aan bestaande versies iets eigens wordt toegevoegd. Op Fathoms is dat dit unieke viertal wederom met vlag en wimpel gelukt, mede dankzij de geduldige producer Andy Bell, ook wel het vijfde Furrow Collective lid genoemd.

Je hoefde geen Nostradamus te zijn om te kunnen voorspellen dat het nieuwste album 3 zou gaan heten, gezien de voorgangers The Gloaming en 2. Net als op het voorgaande album wordt de luisteraar getrakteerd op zo’n zeventig minuten luistergenot. Ook het artwork doet weer vertrouwd aan, wederom verzorgd door het duo Shana & Robert ParkeHarrison.

Uiteraard is ook op 3 weer gekozen voor een combinatie van traditionals en eigen composities. Hun unieke geluid is in de loop der jaren niet veranderd, dat zal ook moeilijk gaan met de karakteristieke en uit duizenden herkenbare zang van Iarla Ó Lionáird, maar ook het vioolspel van Martin Hayes vormt voor mij een van de belangrijkste pijlers in de muziek van The Gloaming.

Het knappe aan de muziek van The Gloaming is hoe traditie en innovatie hand in hand gaan, muziek diep geworteld in de Ierse cultuur. Uiteraard met teksten gezongen in Gaelic zoals opener The Weight of Things, gebaseerd op het recente gedicht Meáchan Rudaí van Liam Ó Muirthile. Maar men grijpt net zo gemakkelijk terug naar de zeventiende eeuwse dichter Eoghan Ruadh Mhac an Bhaird in My Lady Who Has Found the Tomb Unattended.

Bewonderenswaardig is dat het album toch wederom homogeen klinkt. Uiteraard krijgen de overige drie bandleden ook genoeg ruimte om op de voorgrond te treden. Thomas Bartlett’s bijdrages zijn over het algemeen erg subtiel, The Lobster en The Pink House zijn goede voorbeelden daarvan. Hij drukt op de albums van The Gloaming minder zijn stempel als producer dan op zijn andere producties, zoals bijvoorbeeld op Shelter van Olivia Chaney. Hetgeen wel logisch is als je werkt met zulke doorgewinterde muzikanten.

Misschien is het vloeken in de Ierse kerk, hoe zou The Gloaming klinken als men in het Engels zou zingen? Waarschijnlijk zou het karakter van de muziek voor een deel veranderen. We zullen het waarschijnlijk nooit weten, want daarvoor is de muziek toch te diep geworteld in de Ierse traditionele muziek en dat is totaal niet erg, want 3 levert wederom wonderschone muziek op. Nederland heeft trouwens het voorrecht dat de Europese tournee op de dag van de release begint in TivoliVredenburg, Utrecht.

In 2005 werd in Antwerpen het trio The Golden Glows geformeerd, bestaande uit Bram Van Moorhem, Nel Ponsaers en Katleen Scheir. Laatstgenoemde ken ik als de partner van Jan Muylaert, die Salmon Bookings runt, waar een aantal uitstekende artiesten onderdak vinden. In 2018 recenseerde ik het prachtige soloalbum Border Guards van Katleen, wat dat jaar ook hoge ogen gooide in mijn eindejaarlijst.

Vervolgens kwam ik met terugwerkende kracht in aanraking met de albums van The Golden Glows. Een jaar later besprak ik hun in eigen beheer uitgebrachte album The Songbook of Harry Smith. De titel verwijst naar Anthology of American Folk Music, dat gezien kan worden als de bijbel op het gebied van country, folk en blues. Het werd eind jaren veertig samengesteld door excentriekeling Harry Smith, die uit zijn immense verzameling 78 toerenplaten vierentachtig nummers uitkoos stammend uit de periode 1926-1933 en in 1952 uitgebracht werd door Folkways.

Sunrise is het eerste album wat niet in eigen beheer wordt uitgebracht, maar op het Nederlandse kwaliteitslabel Excelsior. Op het nieuwe album gaat men terug naar de basis, alleen gitaar en fantastische meerstemmige zang. Meer heeft men niet nodig in deze, op een na, zelfgeschreven songs, die geworteld zijn in de Amerikaanse rootsmuziek. Grotendeels geschreven door Bram, en gedeeltelijk ook door Nel.

De titel Sunrise verwijst naar de zonsopgang als universeel symbool voor vernieuwing. Hurricane is volgens Bram de lastigste song van Sunrise om live te brengen. Door haarscherpe overgangen op de gitaar, maar vooral door de emotionele lading. Het is een van de meest eerlijke en persoonlijke nummers, die hij tot nu toe schreef. De reeds vrijgegeven single California (Golden State) is een liedje over reizen, dromen en thuiskomen in jezelf. De enige cover is Blue Crystal Fire van Robbie Basho afkomstig van diens cultklassieker Visions of the Country uit 1978.

Nick Cave is een van de belangrijkste inspiratiebronnen van het trio, maar voor wie geïnteresseerd is in de bewuste en onbewuste inspiratiebronnen voor Sunrise kan die eventueel hier vinden. Ondanks de sobere invulling van de ingetogen songs weten ze door de geweldige zang gemakkelijk de luisteraar te beklijven. Het zijn trouwens drukke tijden voor het trio, met name voor Nel, die afgelopen vrijdag onder de artiestennaam Alderson haar solodebuut Erinyes uitbracht.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

“With silver synths and pounding drums, Harry Smith’s Anthology is ready for the 21st Century.”, zo prijst The Golden Glows zelf hun nieuwste release The Songbook of Harry Smith aan. De titel verwijst naar Anthology of American Folk Music, dat gezien kan worden als de bijbel op het gebied van country, folk en blues.

Het werd eind jaren veertig samengesteld door excentriekeling Harry Smith, die uit zijn immense verzameling 78 toerenplaten vierentachtig nummers uitkoos stammend uit de periode 1926-1933 en in 1952 uitgebracht werd door Folkways.

Smith had een grote voorliefde voor rangschikken, de songs werden onverdeeld in “Ballads”, Social Music” en “Songs”. Een groot deel van de liner notes kwamen trouwens van de hand van een andere excentriekeling, de legendarische gitarist John Fahey, die ooit in een tv-interview zijn gitaar als asbak gebruikte.

Het nieuwe album kwam op aandringen van Kurt Overbergh van het Brusselse Ancienne Belgique tot stand. Sinds 2005 blaast The Golden Glows songs uit de jaren twintig en dertig met succes nieuw leven in. Bart van Moorhem vond in alt Nel Ponsaers en sopraan Katleen Scheir bondgenoten om dat doel te verwezenlijken. Solo bracht Katleen eind vorig jaar het prachtige album Border Guards uit.

Op het in record tempo live in de studio opgenomen album wordt men op vakkundige wijze bijgestaan door Frederik Meulyzer op drums en Bram Weijters op toetsen.

Opener is de bekende murder ballad Henry Lee, vooral bekend geworden door het duet van Nick Cave en PJ Harvey en een paar jaar terug nog opgenomen door Guido Belcanto en Nathalie Delcroix, uiteraard in het Nederlands. Nick Cave en Guido Belcanto waren niet de enigen die beïnvloed werden door de box, bijvoorbeeld Bob Dylan haalde ook hier de mosterd.

The Golden Glows selecteerde een dertiental composities, waarvan Black Jack David en The Butcher’s Boy hun oorsprong overigens hadden in Verenigd Koninkrijk. Het album is reeds digitaal te beluisteren, de vinylrelease is op 22 oktober. The Songbook of Harry Smith is een voorbeeldige verzameling moderne interpretaties van reeds tijdloze liedjes.

The Golden Glows live:

The Songbook of Harry Smith kwintet donderdag 7 november De Zwerver, Leffinge
The Songbook of Harry Smith kwintet vrijdag 15 november CC Mechelen
The Songbook of Harry Smith trio zaterdag 23 november CC Het Getouw, Mol
The Songbook of Harry Smith trio vrijdag 29 november Muziekcentrum Dranouter
The Songbook of Harry Smith trio zaterdag 30 november CC Ter Vesten, Beveren
The Songbook of Harry Smith kwintet donderdag 12 december CC Hasselt
The Songbook of Harry Smith kwintet vrijdag 13 december CC De Kern, Wilrijk
The Songbook of Harry Smith trio woensdag 18 december CC Het Bolwerk, Vilvoorde

Bij bluesmuziek denk ik niet direct aan Noord-Ierland, waar het trio The HardChargers vandaan komt. Lonesome Chris Todd (gitaar, zang), Richard J. Hodgen (drums, wasbord) en Dave Thompson (bas, ukelele basgitaar) treden al acht jaar gemiddeld negentig keer per jaar op, van bars tot aan de grootste rock- en bluesfestivals op het eiland.

In die periode zijn ze uitgegroeid tot een goed geoliede machine met een grote schare fans. Scarescrow is hun debuutalbum en kwam dankzij crowdfunding tot stand, het beoogde budget werd in slechts één dag bereikt.

Inspiratiebronnen van de band zijn Blind Willie McTell, Blind Willie Johnson, Bukka White, Willie Brown en uit het elektrische bluestijdperk Lightnin’ Hopkins, Howlin’ Wolf en Frankie Lee Simms.

Bij opener Mean Town Blues, een nummer van Johnny Winter, was ik direct bij de les en bleef dat tot de laatste noot weggestorven was. De enige andere, opvallende cover is I Can’t Be Statisfied van Muddy Waters.

In een paar nummers krijgen ze assistentie van de Ierse jazzcoryfeeën Linley Hamilton (trompet) en Scott Flanigan (piano, orgel). Het repertoire wordt bijzonder energiek gebracht en klinkt erg verfrissend. Ze kunnen gerekend worden tot de smaakmakers in de huidige bluesscene, zoals North Mississippi Allstars en Andres Roots.

Waar ze live tot in staat moeten zijn hoor je het beste terug in de ruim elf minuten durende afsluiter No Stone Unturned. Zelf omschrijven ze trouwens hun muziek als “dirty roots blues from Belfast”. Het lijkt me een beleving om dit trio ooit eens live te mogen aanschouwen, in de tussentijd omarm ik liefdevol dit blinkende schijfje.

In 2020 verscheen Life and Life Only reeds als een EP met slechts 6 nummers in een andere hoes. De nieuwe, meer retro hoes pas beter bij de door sixties doordrenkte muziek die de groep rond Will Turner en Georgie Fuller maakt. De oorspronkelijke zes tracks werden door het duo in een oude, kleine Londense flat opgenomen en door henzelf geproduceerd. Ze maken een onweerstaanbare mix van psychedelische blues, bombastische soul, acid rock en opgewekte pop. Invloeden die doorklinken in hun muziek zijn popacts als The Hollies, The Zombies en The Kinks, naast flowerpower acts als Jefferson Airplane en The Mamas And The Papas tot aan de vroege Fleetwood Mac.

De uitgebreide versie bevat naast een akoestische versie van Go Down River en live track Man of the Hills drie covers. Ze vertolken Desert Raven (Jonathan Wilson), Real Love Baby (Father John Misty) en Guinnevere (Crosby, Stills & Nash). Die laatste cover vind ik het meest geslaagd. Dat er nog steeds voldoende belangstelling voor dit soort retromuziek bestaat blijkt wel uit het feit dat de band veel optreedt. Zo waren ze in Nederland al te zien in de AFAS arena (supporting Black Pumas), Eurosonic, Paradiso (London Calling) en the Into The Great Wide Open-festival. Hopelijk komen ze snel terug, want Life and Life Only is een aanstekelijk en verslavend plaatje.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

“A Northern take on Southern Roots & Americana; hot-blooded and rife with heartache & harmony.”, zo prijst deze band zichzelf aan op hun website. The Honeyrunners brengen dan wel muziek afkomstig uit het zuiden van de Verenigde Staten maar komen uit Toronto. Everything Is on Fire is hun debuut en bevat negen puntige songs, zoals al aangegeven in het roots en americana genre. Het verschijnt op het Gypsy Soul label, waar onder andere ook uitstekende acts als Samantha Martin & Delta Sugar en Bywater Call onder contract staan. Samantha Martin is hier trouwens een van de vier backing vocalisten. De band beschikt met Dan Dwoskin over een uitstekende zanger, die een stem met een overheerlijk hees randje bezit. Alles is overigens Canadees aan hun debuut, want op de achterkant wordt het album gekwalificeerd als MAPL. Dat betekent concreet dat alle muzikanten, componisten en overige betrokkenen afkomstig zijn uit Canada. Net als bij de band van Samantha Martin wordt het normaal gesproken uit een viertal bestaande The Honeyrunners live flink uitgebreid met een aantal gastmuzikanten. Soms staat er een compleet elftal op de bühne. Het is te hopen dat deze lekkere band met hun debuut Everything Is on Fire snel de podia van de Lage Landen in vuur en vlam komt zetten.

Al snel had ik in de gaten dat er iets niet klopte, want wie noemt er nu een label Lie Records? De groepsnaam The Infamous Roots Rielemans Family Orchestra leek die niet verdraaid veel op de dit jaar helaas ontvallen Toots Thielemans? En aan dat verhaal op hun website zat op zijn minst een luchtje.

Reden genoeg voor mij om Peter R. de Vries in de arm te nemen om deze zaak tot op de bodem uit te laten zoeken. Gelukkig ging het om recente feiten, dus een cold case team was niet nodig. Al snel kwam de Vries met een schokkende onthulling.

Hij kreeg uit een betrouwbare bron, die uiteraard anoniem wenst te blijven, zwart op wit het bewijs, dat de vijf verdachte personen helemaal geen familie zijn! Het zijn namelijk zeer ervaren muzikanten, die Bruno Deneckere, Nils De Caster, Pascale Michiels, Kathleen Vandenhoudt en Luis Marquez blijken te heten.

Met deze gegevens ging de Vries verder aan de slag. Het vinden van de volgende informatie was hierdoor een koud kunstje voor hem. Pascale Michiels en Kathleen Vandenhoudt vormen sinds een aantal jaren het duo Billy & Bloomfish, met het prachtige Ridin’ the Rods op hun conto. En nog veel langer maken ze deel uit van de Nederlands/Belgische formatie The Blue Angels.

De heren Bruno Deneckere en Nils De Caster blijken live hun mannetje staan, dat bewezen ze in 2013 nog met het toepasselijke getitelde Live, in eigen beheer uitgebracht.

Kortgeleden kwam het vijftal met Time of Day op de proppen. De Vries onderzocht of de teksten soms satanische of verborgen boodschappen bevatten. Na gedegen onderzoek komt hij tot de conclusie, dat het teksten recht uit het hart zijn, sommigen gaan over de liefde.

Een liedje gaat zelfs over iemand met een gebroken hart. Het zijn volgens de Vries gewone, authentieke mensen met het (muziek)hart op de juiste plaats. En alhoewel hij maar een doorsnee muziekliefhebber is, hoort hij dat ze hun instrumenten goed beheersen en dat de zang meer dan oké is.

Zijn slotconclusie luidt dan ook: eerlijke, authentieke muzikanten, die een prachtplaat hebben afgeleverd, het blijft echter gissen naar de gekozen groepsnaam.

De eerste twee vrijgegeven tracks You Don't Even Know Me en Naked in the Sun van de dan nog onbekende artiest The Jordan wisten met slechts minimale aandacht op sociale media meer dan een half miljoen streams te vergaren. Live werd The Jordan voor het eerst zo’n vier maanden geleden geïntroduceerd in Matthijs Gaat Door.

Achter The Jordan gaat Caroline Esmeralda van der Leeuw (41) schuil, die wereldwijd bekend werd onder de naam Caro Emerald. Bekend van hits als A Night Like This en het album Deleted Scenes from the Cutting Room Floor, waarvan vele miljoenen exemplaren over de toonbank gingen. Ook in vele andere landen werd ze omarmd. Haar artiestennaam ontleende ze aan de buurt waar ze opgroeide, de Amsterdamse Jordaan.

Na al die jaren was Caroline uitgekeken op de formule van Caro Emerald. Ze stichtte in de tussentijd een gezin, is moeder van twee dochters. Voor Nowhere Near the Sky trok ze de ervaren producer David Kosten (oa Steven Wilson, Joseph Arthur en Everything Everything) aan. De ingetogen, etherisch opener The Room laat meteen de rigoureuze koerswijziging horen. Zelf omschrijft Caroline haar muziek als “Trippy pop, lyrical poetry with a raw, feminine edge”. Hoe klaar ze was met haar oude sound zingt ze in de reeds vrijgegeven single Naked in the Sun :

“I am so tired of the bullshit
The big hits
The same trick …”

Het aantrekken van Kosten is een gouden grijp, want het is een avontuurlijk album geworden, met een eigen geluid. Nothing New is een fraai duet met Koen de Witte, van de op dit moment volop in de belangstelling staande band Solomon. Het beste bewaart Caroline voor het laatst, het bijzonder fraaie, ingetogen Mmm. Het was een moedige stap van Caroline om vanaf nul opnieuw te beginnen. Nowhere Near the Sky werd vorige week al voorgesteld op Eurosonic en Noorderslag. In maart volgen naast Paradiso ook optredens in Engeland, Berlijn en Parijs.

The Jordan live :

15-03 BRUSSEL : AB
23-03 AMSTERDAM : Paradiso

Op hun vorige album stond het Eurosongfestival centraal, ditmaal wordt op Bal Populaire het levenslied in het zonnetje gezet. Voor het eerst schreef Dave von Raven veel van de tekst en muziek zelf, daarnaast een vijftal covers. Persoonlijk heb ik niet zoveel met het genre, ondanks het feit dat mijn vader met de vader van Corry Konings drieënhalf jaar optrok tijdens zijn verblijf als soldaat in Indonesië eind veertiger jaren en een andere dienstkameraad van mijn vader lang in de Jordaan woonde.

Een uitzondering erop vormt het Smartlappenfestival in mijn woonplaats, waar onder het genot van het nodige bier je in de kroeg opeens klassiekers als Manuela gaat meezingen. Geen wonder dat op de binnenkant van het uitklapbare hoesje de heren van The Kik afgebeeld staan in Café de Harmonie in Terheijden. Deze bruine kroeg ademt nostalgie uit door de aanwezigheid van een heus Decap orgel. Dit orgel was uitermate populair in de jaren zestig en zeventig met name in Vlaanderen. Niet alleen het orgel was destijds erg populair dat gold ook voor de accordeon, dit instrument is dan ook prominent aanwezig op Bal Populaire, hier bespeeld door Dominique Paats.

De opener en reeds vrijgegeven single Daggie Niet Gelachen vind ik door het hoge Sterren NL gehalte het minst geslaagde nummer. Alhoewel ik het credo van Dave’s oma hier wel volledig omarm. Het beste bevalt de zelf geschreven wals musette Het Spijt Me Parijs, waardoor je je daadwerkelijk in Parijs voelt. Ook fraai is de cover van Plastic Rozen, waarvan de strijkersarrangementen gemaakt zijn door Reyer Zwart en waarop onder andere ook Benjamin Herman te horen is.

Opgenomen in de studio waar de geschiedenis van het Nederlandse levenslied ooit begon, de Telstar studio van de Rotterdamse legende Johnny Hoes. Zijn liedje Och, Was Ik Maar bij Moeder Thuis Gebleven is met 450.000 exemplaren nog altijd de best verkochte Nederlandstalige single aller tijden. In de afsluiter Kleine Nico, geschreven door Fred van Dam en Harry de Groot, wordt een ode aan Johnny Hoes gebracht. Er wordt hier gebruikgemaakt van een nooit uitgebrachte demo van Johnny Hoes.

De afgelopen tijd hield Dave zich minder bezig met de actualiteit, maar richtte zich voornamelijk op lichtere, persoonlijke onderwerpen. Drummer Kees Doms is trouwens voor het laatst te horen op een Kik album. Vanaf de komende toer zal Kees Schaper (Bob uit Zuid, Yorick van Norden & Anne Soldaat) gaan vervangen.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Gisteren won Wout van Aert op imponerende wijze Omloop Het Nieuwsblad. Bij het overschrijden van de finish maakte hij het V-teken. Na afloop bracht hij zelf tijdens het interview de verschrikkelijke situatie in Oekraïne ter sprake en zei dat sport nu slechts maar een bijzaak is.

In 1956 vond voor het eerst het Eurovisiesongfestival plaats juist om Europese landen te verbinden in plaats van elkaar naar het leven te staan. Intussen uitgegroeid tot een megaspektakel dat jaarlijks vele miljoenen kijkers aan de buis kluistert.

Ook Dave von Raven heeft al vele jaren een fascinatie voor het bekendste muziekfestival. Op uitnodiging van Beau van Erven Dorens speelde The Kik bekende Eurovisie Songfestival hits rond de afgelopen editie vanuit Rotterdam. De band bracht deze vijf hertalingen uiteindelijk ook uit op een EP.

Dat smaakte duidelijk naar meer en gingen ze opnieuw aan de slag met Songfestivalliedjes. “Stuk voor stuk wereldhits die je dagelijks om je heen hoort, maar dan vrij vertaald, hertaald, in je moerstaal”, aldus Dave von Raven.

Na de songfestivalhymne komt zowel in Waterloo als Rotterdam het thema oorlog terloops ter sprake. Waterloo is uiteraard een cover van de ABBA-klassieker. En Amsterdam van Maggie MacNeal wordt door oer-Rotterdammer von Raven natuurlijk getransformeerd naar een ode aan Rotterdam.

Er wordt vooral een greep gedaan uit oudere Songfestivalnummers, liedjes dus met een kop en een staart en veelal met een ijzersterke melodie. Een wat oubollige keuze vind ik Een Beetje van Teddy Scholten, wat gelukkig volledig gecompenseerd wordt met een uitbundige versie van Poupée De Cire, Poupée De Son van France Gall.

Niet alleen overbekende liedjes passeren de revue, zoals Dansevise van Grethe & Jörgen Ingmann wat hier omgedoopt wordt tot ‘t Is Toch Vreemd. Ook de afsluiter is minder voor de hand liggend, Non Ho L’Età van Gigliola Cinquetti, wat hier Waar Blijft de Tijd heet.

Verder komen The Common Linnets, Bucks Fizz (inclusief censuur piep), Dana, Dana International en nog een keer ABBA voorbij. De liedjes zijn uitstekend gearrangeerd en vaak voorzien van spitsvondige teksten. Vanaf 4 maart start een uitgebreide theatertoer en in juli zullen ze te zien zijn op Zwarte Cross.

Tot vorig jaar waren The Lasses, Schots voor De Meisjes, een goed bewaard geheim voor mij. Daar kwam verandering in op het moment dat ik het prachtige Laurels van Sophie ter Schure leerde kennen. Het kreeg een lovende recensie van collega Hans Jansen op Folk Lantern : Folk Lantern: Sophie ter Schure, Laurels - folklantern.blogspot.nl , maar tevens van autoriteit op het gebied van folk en roots, fRoots! Het bevat een prachtige verzameling spaarzaam, maar origineel gearrangeerde traditionele folksongs.

Dit Amsterdamse folkduo wordt gecompleteerd door Margôt Limburg. Zij beschikt al over een ruime muzikale ervaring. Sinds 1999 vormt zij samen met Ed ten Hoedt het folkduo, Sunflower, die een drietal cd’s uitbrachten. Sophie en Margôt leerde elkaar kennen tijdens een vrije sessie in Ierse pub Mulligans, gelegen aan de Amstel in Amsterdam. Ze werden aan elkaar voorgesteld door Victor Lacken. De sopraan van Sophie bleek wonderwel goed te passen bij de alt van Margôt. Ze kregen die avond veel complimenten en een nieuw folkduo was geboren.

Daughters is de tweede cd van het duo. Het thema van de cd is, situaties waarvan je als ouders hoopt dat je dochter er nooit in terecht zal komen. Net als op Laurels is de begeleiding van de zang zeer spaarzaam. De opener Grey Funnel Line wordt zelfs prachtig a capella gezongen. Een prachtige fluit bespeeld door Stijn van Beek duikt op in Hush Hush.

Alan McLachlan speelt op een aantal nummers mee. Zijn prachtige spel tilt de songs naar een hoger peil. Net als de viool van Mirte de Graaff op Eileen Og. In slotnummer Stretched on Your Grave wordt de leadzang verzorgd door Victor Lacken. Het materiaal bevat voornamelijk bekende traditionals met hier en daar een uitstapje richting country.

Minder bekend is overigens het heerlijke Old Cook Pot. Net als op het debuut ook hier een cover van Richard Thompson, The Dimming of the Day. De dames zijn grote Richard Thompson fans en hebben de ambitie om ooit een album met alleen zijn nummers op te nemen.

Maar het belangrijkste op Daughters blijft natuurlijk de geweldige zang van de dames, waar de overgave en spelplezier vanaf druipt. Sophie en Margôt verdienen het absoluut met dit prachtige Daughters een groter gehoor te krijgen, dan ze tot nu toe gehad hebben.

Vorige maand had mijn blog het genoegen van de singlepremière van Hunter Moon van het Amsterdamse duo The Lasses. Het bijzonder fraaie Hunter Moon, van de hand van Margot, bezorgde mij het gevoel dat het wel snor zou zitten met hun derde album Undone. Dat voorgevoel blijkt bij beluistering volkomen te kloppen.

De Ierse pub Mulligans, gelegen aan de Amsterdamse Amstel, loopt als een rode draad door dit album, als wel door de carrière van Margot en Sophie. De twee leerden elkaar immers tijdens een sessie in Mulligans kennen, en op dezelfde wijze ook producer Janos Koolen (Frédérique Spigt, Steam Power). En met de medewerkende muzikanten, gitarist Auke Hofstra en violiste Mirte de Graaff, speelt men geregeld sessies in Mulligans.

Tijdens de opnamesessies trachtte producer Koolen de sfeer van de sessies in Mulligans te imiteren. Men maakte tijdens de opnames van Undone gebruik van slechts een microfoon, waardoor je het gevoel krijgt alsof de dames in je woonkamer een huiskamerconcert aan het geven zijn.

Hoe puur hun stemmen zijn hoor je meteen in de a capella opener Undone in Sorrow van Ola Belle Reed, waaraan de titel is ontleend. Hun stemmen gedijen het beste bij een sobere inkleuring, die dan ook spaarzaam, maar wel smaakvol, is. Zo wordt het afgekloven Who Knows Where the Time Goes van Sandy Denny door de fluwelen Franse hoorn van Morris Kliphuis (Kapok) meer dan het beluisteren waard.

Sophie leverde ook een prachtige compositie aan, Here Now. Uiteraard ontbreken traditionals niet. Tot de bekendste, hedendaagse composities behoort Motherland van Natalie Merchant. Verheugend vind ik het feit dat er een drietal eigen composities pronken op het fraaie Undone.

Mijn hoop en wens is dat het er op een volgend album meer zullen zijn, want hun eigen composities behoren hier voor mij tot de mooiste. De releaseshow vindt zondag 27 oktober plaats in de Tolhuistuin, Amsterdam.

Hun eerste plaat kon niet bepaald rekenen op airplay van de nationale radio. Dat veranderde gelukkig bij hun tweede album Bang the Drum, doordat Leo Blokhuis veelvuldig hun singles begon te draaien, ook nam hij het album op in zijn jaarlijstje voor Oor dat jaar. Bij het volgende album Something in the Air veranderde het groepsgeluid enigszins, een album wat me overigens uitstekend beviel.

Ondanks het vrolijke, feelgood karakter van hun door west coast muziek beïnvloedde muziek waren hun teksten een stuk serieuzer. Praktisch alle bandleden zijn in het dagelijks leven werkzaam in de hulpverlening, in de vorm van gehandicaptenzorg en daklozenopvang. Die maatschappelijke betrokkenheid en ervaringen zijn van directe invloed op hun teksten, die veelal worden gekenmerkt door thema’s als eenzaamheid, nostalgie en verlies.

Het vorige album werd opgenomen in een boerenschuur in Dalfsen, deze keer in Studio SSE Noord, met uiteraard Frans Hagenaars als producer. Overigens verbaast het me hogelijk dat de albums van The Maureens tot nu toe nooit uitgekomen zijn op Excelsior Recordings. Hun muziek past naadloos tussen acts daar als Johan, Moss en vooral Darryll-Ann. Net als bij Daryl-Ann klinken er bij The Maureens ook altijd de nodige Beatles invloeden door. Zo ook op het nieuwe album Everyone Smiles.

Zoals de titel al deed vermoeden bezorgden de nieuwe liedjes me al snel een opgewekt humeur. Uiteraard staat het nieuwe album weer vol opbeurende gitaarpop en blijven de meeste liedjes al snel hangen door memorabele refreinen, zoals bijvoorbeeld Alison, wat na een keer horen al niet meer uit mijn geheugen te branden was. De band speelde tot nu toe in huiskamers, zalen als Paradiso en Tivoli, maar trok ook richting Engeland om te spelen in de Liverpoolse Cavern Club. Een Spaanse tour staat nog te gebeuren, nadat deze eerder werd uitgesteld (Corona). De vinylversie van het album wordt weer uitgegeven door het Spaanse label Meritorio.

The Maureens live :

03-02 UTRECHT : TivoliVredenburg, presentatie album
11-02 APELDOORN : Gigant muziekcafé
06-04 NIEUWEGEIN : De Partner
26-05 JOURE : ‘t Haske

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

De hoes van hun debuutalbum The Maureens zette me ooit op het verkeerde been, want ik dacht te maken te hebben met een act van het Excelsior label. Ook was hun muziek vergelijkbaar met acts van dat label, zoals Johan, Moss en Darryll-Ann.

De eerste twee platen waren absoluut de moeite waard, maar konden bepaald niet rekenen op de gunfactoor van de nationale radio. Die underdogpositie maakte deze band al voor mij extra sympathiek, maar wordt nog eens versterkt doordat bijna alle bandleden in het dagelijks leven werkzaam in de hulpverlening zijn, in de vorm van gehandicaptenzorg en daklozenopvang, beroepen waarvoor ik veel respect heb.

Die maatschappelijke betrokkenheid en ervaringen zijn van directe invloed op de sfeer van de muziek en de teksten, die veelal worden gekenmerkt door thema’s als eenzaamheid, nostalgie en verlies. Hun muziek heeft af en toe wel een melancholische inslag, maar heeft toch meestal het zonnige en vrolijke karakter van indie westcoast pop.

Het groepsgeluid is na het vorige album wel wat veranderd, van de zesmansformatie van toen verlieten er drie de groep, waarvoor er een in de plaats kwam. De huidige samenstelling is Hendrik-Jan de Wolff (zang/gitaar), Wouter Zijlstra (zang/basgitaar), Stefan Broos (zang/drums), Martijn Vink (gitaar).

Met leden uit alle windstreken (Groningen, Dalfsen en Utrecht) was het logistiek even zoeken naar een oplossing maar die werd gevonden in een boerenschuur in Dalfsen, waar wekelijks wordt geschaafd en geknutseld aan de muziek, steeds met als doel om dichter bij het perfecte popliedje te komen.

Hun muziek wordt dus vooral beïnvloed door west coast muziek van groepen als The Byrds en dergelijke, maar je hoort toch ook af en toe wat Daryll-Ann en Beatles invloeden terug. Het feelgood karakter van hun muziek heeft een positieve invloed op het humeur van de luisteraar.

Voorafgaand aan het album zijn in het najaar van 2018 al drie singles uitgebracht. Dat hun muziek de nodige kwaliteiten moet worden toegedicht, blijkt wel uit het feit dat misschien wel de grootste kenner van de Amerikaanse west coast muziek in Nederland, Leo Blokhuis, de nodige aandacht aan deze singles heeft besteed in zijn programma op Radio 2.

Er gloort zelfs een Spaanse tour, want Something in the Air wordt ook in Spanje op vinyl uitgebracht door het Spaanse label Meritorio. Maar eerst wordt dit wederom uitstekende album in Nederland gepromoot.

The Maureens live:

15-02 UTRECHT: TivoliVredenburg
17-02 APELDOORN: Gigant, muziekcafé
21-02 AMSTERDAM: Sugar Factory
22-02 EINDHOVEN: Altstadt
23-02 VENLO: Instore Sounds
06-03 DEVENTER: Burgerweeshuis
09-03 KAMPEN: ’t Ukien
16-03 ZWOLLE: Instore Plato
23-03 DEVENTER: Instore Plato
23-03 APELDOORN: Instore Plato
24-03 HAARLEM: Wo’s livingroom
30-03 AMSTERDAM: Instore Concerto
20-09 ZEIST: De Peppel

Van de indierockband The Me in You uit het Vlaamse Hageland had ik nog nooit gehoord. Toch kende ik zonder het te weten hun compositie Out of the Blue van enige jaren terug al. Fan van de groep van het eerste uur, de populaire tv-kok Jeroen Meus, had hen namelijk gevraagd de nieuwe begintune voor zijn tv-programma “Dagelijkse kost” te schrijven. Aangezien daar regelmatig op de achtergrond uitstekende muziek te horen is, had ik vooraf al een positief gevoel over How Does It Feel to Be Wrong All the Time.

Het is intussen het vierde album van de band. Volgens het begeleidende persbericht waren op voorganger The Music of Stuart Conroy vage echo’s van Air, Boards Of Canada en Bon Iver en soms ook ambient invloeden te horen. De eerste associatie die ik met hun muziek had was echter Prefab Sprout. Het etherisch aandoende The Day MCA Passed Away had ook uit de koker van Paddy McAloon kunnen komen. Het blijkt echter een eerbetoon te zijn aan Adam Yauch van de Beastie Boys.

Ook deze keer is Gaëtan Vandewoude van Isbells weer producer van dienst. Compromisloos spelplezier en muzikale herbronning blijken ook nu weer de sleutelingrediënten. How Does It Feel to Be Wrong All the Time is een album dat bijzonder plezierig weg luistert, niet in de laatste plaats door de aangename zang van Stijn Claes. De enige hulp die het kwartet kreeg was van violiste Beatrijs De Klerck en achtergrondzang van Jente Pironet en Dienne en Nelle Bogaerts. Vinylliefhebbers zullen even geduld moeten hebben, want de vinylversie verschijnt in juni.

The Me in You live :

17-04 HEIST-OP-DEN-BERG : De Living
21-04 HASSELT : Café Café
26-04 BORGERHOUT : Amor (Roma)
27-04 LEUVEN : Het Depot

Ruim een decennium bestaat de rockband uit Brooklyn, New York, in een vaak wisselende samenstelling. Nooit kon de luisteraar op voorhand voorspellen, wat het bij een nieuwe release te wachten stond. De groep vaart namelijk altijd haar eigen, onvoorspelbare koers.

Hun achtste album Mercy is echter al het derde album in dezelfde bezetting. Het betekende dat de groep wat meer de verdieping van hun geluid kon gaan zoeken. Het album werd live en analoog opgenomen in de Serious Business Studios door Travis Harrison met minimale overdubs.

Hierdoor weten de songs nog meer te beklijven, vooral in het meer dan tien minuten durende, wat psychedelische prijsnummer Wading in Dirty Water. Hierin wedijveren toetsen en gitaren om de hoofdrol, waarbij dit gevecht wat mij betreft onbeslist eindigt. Na de climax wordt de song voortreffelijk afgebouwd naar het rustige einde.

Deze uitbarsting wordt gevolgd door de uiterst spaarzame pianoballade Fallin’ Thru. Misschien wel het meest passioneel is Children All Over the World met spetterend gitaarspel. De synthesizers vertonen hier trouwens duidelijke invloeden van de stadionrock uit de jaren tachtig.

Tot de hoogtepunten reken ik ook het aanstekelijke Call the Dr., overgoten met een countrysausje. Ook in opener Cool Water zijn countryinvloeden te horen. Op Mercy zoekt The Men met succes de verdieping, bovendien was het een uitstekende keuze om de songs live in de studio op te nemen.

Als ik goed geteld hebt is dit, naast zes ep’s, intussen hun tweeëntwintigste studioalbum. Dark in Here is net als voorganger Getting Into Knives opgenomen in de legendarische Sam Phillips Recording Studio. Hun muziek is allang niet meer vernieuwend en dat vind ik totaal geen probleem. Je kunt het vergelijken met eten in je favoriete restaurant, waar men af en toe wat varieert met de gebruikte ingrediënten. Iedere nieuwe release wordt door mij beluisterd en daarvan heb ik achteraf nooit spijt, hun albums zijn altijd van degelijk niveau en frontman John Darnielle klinkt nog altijd even gedreven als dertig jaar terug. Het zal niet verbazen dat het nieuwe album weer in het verlengde ligt van de voorganger, alhoewel de teksten iets donkerder dan op de voorganger zijn. Als de albums van het niveau zullen blijven als Dark in Here dan kunnen John Darnielle en zijn mannen nog zeker twee decennia mee.

Ondanks dat de band van John Darnielle al zo’n drie decennia bestaat hadden ze ook deze keer geen gebrek aan inspiratie. Met een groot aantal songs gingen ze de legendarische Sam Phillips Recording Studio in. Daarnaast vonden ze extra motivatie in het feit dat The Cramps er veertig jaar geleden hun debuutalbum opnamen. Ook deze keer maakte men weer gebruik van de diensten van producer Matt Ross-Spang. Getting Into Knives is intussen hun drieëntwintigste album. Hun eerste drie albums verschenen trouwens alleen op cassette. Er zit duidelijk nog geen sleet op John Darnielle en zijn mannen, dat maakt de aanstekelijke opener Corsican Mastiff Stride meteen al duidelijk. De spelvreugde en energie spat ervan vanaf. Het daarop volgende Get Famous laat een gedreven zanger horen en heerlijke blazers. Maar men blinkt net zo gemakkelijk uit in ingetogen liedjes als Picture of My Dress en Harbor Me. Al met al levert het weer een uitstekend gevarieerd album op van een klein uur. Volgens Darnielle is Getting Into Knives : “the perfect album for the millions of us who have spent many idle hours contemplating whether we ought to be honest with ourselves and just get massively into knives.”. Zoals zojuist eerder gememoreerd is het een heerlijk afwisselend album geworden en behoort het tevens tot hun beste werk.