Twee albums in één jaar tijd is wellicht teveel van het goede geweest, te oordelen naar het hier aanwezige songmateriaal. Niets mis mee, maar er zijn weinig echt memorabele tracks en vooral qua beats en sfeer stelt de plaat wel wat teleur. Eigenlijk precies zoals het geval was bij de voorganger, In Death Reborn. Men had beter de beste tracks van beide albums kunnen bundelen op één album.

Het rap-collectief klinkt weer even stoer als altijd, maar qua vette beats en memorabele tracks stelt dit vierde album enigzins teleur. Ik vind de muziek van deze band altijd het beste werken op die momenten dat bombast en een dreigende sfeer hand in hand gaan, maar dat gebeurt hier gewoonweg te weinig. Men heeft teveel kwaliteit in huis om echt in negatieve zin over de schreef te gaan, maar hier had wel wat meer ingezeten.

Uitstekend tweede album van deze amerikaanse hiphip-formatie, een stuk beter dan het debuut door de vettere beats en de een meer dreigende sfeer. Qua teksten stelt het ook ditmaal weer bitter weinig voor, maar de raps klinken in ieder geval goed en het album zakt eigenlijk nergens in. Best een prestatie gezien het feit dat er maar liefst zestien tracks aanwezig zijn.

Degelijke hip hop, maar ik mis memorabele beats. De songs klinken hierdoor wat mat, terwijl de boel toch zou moeten knallen. De raps zijn ook wat vlakjes en qua inhoud niet echt tot de verbeelding sprekend. Gelukkig zakt het album nergens in, waardoor de aandacht er redelijk goed bijblijft. Maar ja, als dit het beste album van de band is, zit ik niet echt te wachten op de platen hierna...

Derde album en wat mij betreft net als voorganger Ritual Of Battle een voltreffer. De meeste songs hebben een lekkere drive door de vette beats en de volle produktie. Het niveau van de raps is ook dik in orde. Ik ben een sucker voor orkestsamples onder de beats, dus vooral het heerlijk bombastische Spaz Out is genieten geblazen.

Ik kende tot nu toe alleen het nieuwe album, Kingdom Undone, maar dit is wel even andere koek zeg. Het tempo ligt hier veel hoger en de canadese band komt flink agressiever uit de hoek. Opener Hurricane On The Horizon en het afsluitende Apocalyptic zijn midtempo, maar alles daartussenin gaat volledig los. Ook hier blijft het songmateriaal niet echt hangen, maar lekker is het wel.

Solide mix van metalcore en meer traditionele vormen van het genre, goed uitgevoerd maar qua songmateriaal helaas niet heel bijzonder. De afzonderlijke tracks blijven dan ook niet echt hangen. Niettemin een aangename kennismaking met deze canadese band, die blijkbaar met deze worp reeds aan het derde album toe is. Ik ga de voorgaande platen ook maar eens checken.

Het debuut is langs mij heengegaan, maar deze tweede is best aangenaam. Door het overlijden van originele zanger Scott Weiland heeft men ditmaal ex-Creed zanger Scott Stapp aangetrokken, die hier helemaal niet onverdienstelijk presteert. Het geluid is wat moderner dan dat van Creed, maar heeft zeker raakvlakken. Luister maar eens naar de ballad Changed Man, overigens de minste song van het album. Verder kan het songmateriaal er mee door, al doet de band zich er vaak wat makkelijk vanaf. Er zit in ieder geval nog wel meer in het vat, denk ik zo.

Acceptabele amerikaanse rock, niet bepaald origineel maar wel degelijk uitgevoerd. Het voornaamste probleem is het ontbreken van echt sterke songs. Muzikaal zit het album best goed in elkaar en de zanger is prima, maar na een energiek begin met de uptempo rockers Get Through This en You Don't Know Me gaat de plaat een beetje op de automatische piloot verder. Voor een debuutplaat niet verkeerd, maar er is nog wel wat winst te behalen op volgende albums.

Net als het debuut een lekker metalbum, vol vlotte songs die bol staan van de fijne riffs en het betere beukwerk. De bonte mengeling van talen die langskomen in de zangpartijen leidt soms een beetje de aandacht af en doet enigzins afbreuk aan de pret (engels, duits, frans en spaans!), maar het heeft ook wel weer zijn charme. IJzersterke produktie, in de handen van Jacob Hansen.

Veelbelovend debuut van deze oostenrijkse metalband. Qua teksten en zang doet het me niet heel veel (bepaalde zanglijnen zijn wat aan de melige kant en de zang zwalkt van engels via spaans naar duits!), maar de muziek is heerlijk vet en strak. En check vooral die meesterlijke cover van Coolio's Gangsta's Paradise. Eén van de meest bizarre (en extreme) covers ooit!

Aanstellerige gothic new wave-rock, zonder memorabele songs. De muziek gaat nog wel, maar de zanger, een mompelende Billy Idol-kloon (met zeer slecht engels accent) wiens stem in de hoge regionen overslaat en voorzien is van een dramatische snik, is abominabel. Beste song is Dawn of the Dead, wegens het daarin verwerkte thema van de gelijknamige film uit 1979. Maar zodra de zanger inzet wordt ook dat een matige song.

Stevig brok metal, met hier en daar wat sfeervolle rustpuntjes (oa The Loss). De stijl gaat van Meshuggah-achtige djent tot metalcore, en alles dat daar tussenin zit. Niet erg origineel dus en het album kent te weinig echt goede songs, maar alles is kwalitatief in orde en de band heeft genoeg overtuigingskracht in huis voor een dikke voldoende.

Uitstekende metalcore, absoluut één van de betere albums binnen het genre. Verbluffend goede balans tussen bruut beukwerk en melodie, met een effectief gebruik van cleane zang. Hier en daar qua gitaarriffs wat verwijzingen naar het vroege Metallica (vooral in opener Nothing Left). De plaat is over hele linie sterk, met voor mij als uitschieter Forsaken. Snel de andere albums van deze band maar eens beluisteren.

Solide maar zonder verrassingen, dit nieuwe album van metalcore-giganten As I Lay Dying. Naar verluid een haastklus qua opnamen, het moest allemaal snel gebeuren tussen het vele touren door, en dat hoor je ook wel een beetje. De songs missen hier en daar wat venijn en overtuigingskracht. Het is een beetje op de automatische piloot. Maar ach, het beukt nog steeds ongenadig door en de plaat kent eigenlijk geen mindere momenten.

Smakelijk tussendoortje dit, met drie nieuwe songs, een paar covers en een aantal remixen. Het is allemaal niet wereldschokkend goed, maar de nieuwe songs zijn best goed, net als de covers, al is Judas Priest's The Hellion/ Electric Eye wellicht iets te luchtig voor de band. Slayer's War Ensemble is dan beter op maat gesneden. De remixen zijn helaas weinig meer dan een bak teringherrie.

Prima amerikaanse metalcore, maar de band heeft het perfecte geluid hier nog niet gevonden. Vooral de zang laat te wensen over. Het voortdurend zwalkende gebral/ gebrul doet wat mij betreft afbreuk aan de muziek, die overigens superstrak is. De albums die de band hierna zou maken, met zanger Tim Lambesis wel in vorm, zijn een stuk beter.

Strakke comeback van deze metalcore-giganten. De noodgedwongen langdurige hiatus heeft tot gevolg gehad dat de band heeft moeten inleveren op populariteit en status binnen het genre, maar dat men het kunstje nog niet is verleerd wordt al snel duidelijk. Opener Blinded hakt er direct heerlijk in en het hele album ligt lekker op stoom. Oké, iets meer bruut beukwerk als Gatekeeper was welkom geweest en er wordt iets teveel geleund op melodieus gezongen refreintjes, maar de songs zijn stuk voor stuk de moeite waard en alles klinkt heerlijk energiek en vooral vet. Welkom terug derhalve.

Zo zeg, dat is even andere koek. Mijn god, wat een beukplaat is dit. Het album raast als een orkaan over je heen en vuurt de ene na de andere steengoede song op je af. Het is allemaal nog wat zwaarder en extremer geworden dan op het vorige album. Fans die bang waren dat de band door het succes van de laatste plaat een meer commerciële koers zijn gaan varen kunnen opgelucht adem halen.

Prima metalcore, subliem geproduceerd en voorzien van heerlijk woeste riffs. Precies de juiste combinatie van botte agressie en melodie. Eigenlijk zoals As I Lay Dying dat de luisteraar al heel lang voorschotelt. Direct na de release van het album is helaas de hele band behalve zanger Tim Lambesis opgestapt. Dat wordt lastig touren in z'n eentje. Aan de muziek ligt het in ieder geval niet.

Heel wat softer dan de vorige band van zanger Austin Dickinson (zoon van), Rise To Remain. Daar keerde hij zich binnenstebuiten in spijkerharde metalcore; hier staat hij in dienst van enigszins gedateerd klinkende Linkin Park-achtige rock voorzien van zwaar maar toegankelijk gitaarwerk en melodieuze zang. Het album is verzorgd geproduceerd en het songmateriaal ligt aangenaam in het gehoor, maar de band speelt erg op veilig en klinkt meer dan eens alarmerend gezapig. Ik denk niet dat er op basis van dit debuut een mooie toekomst voor As Lions is weggelegd.

Dit hangt ergens tussen EP en volwaardig album in, met acht tracks die samen rond een half uur klokken. De moderne metal weet redelijk te boeien en is degelijk genoeg uitgevoerd en geproduceerd, maar originaliteit is ver te zoeken. De eerste vijf tracks hakken er stevig in; de laatste drie zijn meer ingetogen en melodieus. Niet slecht, al met al, maar ik sloeg er niet bepaald steil van achterover.

Meeslepende moderne death metal uit Frankrijk, prima uitgevoerd, maar door de nogal eentonige brulzang wel wat beperkt. De plaat begint sterk met een reeks meedogenloze beukers, maar ongeveer halverwege het album begint alles toch wel erg op elkaar te lijken. Aan overtuigingskracht ontbreekt het de band niet, maar men moet nog wel flink werken aan afwisseling en de benodigde dynamiek.

Het debuut van deze band rond zanger Burton C. Bell (bekend van Fear Factory) stamt alweer uit 2008. Dat was een taaie aangelegenheid, vol langdradige en vooral vervelende tracks. Dit tweede album stemt aanvankelijk hoopvol, met de fijne vlotte opener Ghost Heart. Daarna is het helaas snel gedaan met de pret. Het instrumentale Stormcrow is best goed en de afsluitende Terence Trent D'Arby-cover Sign Your Name is knap uitgevoerd, maar verder houdt het niet over. Ook ditmaal ligt de nadruk op een zweverige mengeling van metal en new wave, met uitsluitend cleane zang. Bell is een prima zanger, maar een heel album naar zijn monotone stem luisteren is niet te doen. Vrijwel alle tracks zeuren daarnaast eindeloos en nogal eenvormig door. Alsof je ruim een uur lang luistert naar een langdradig outro van een Fear Factory-album.

Tja, wat zal ik hierover zeggen. Dit soloproject van Fear Factory-zanger Burton C. Bell zal zijn fans niet direct bekoren. Het is een mengeling van lichte industrial new wave met arty farty soundscapes. De songs kabbelen maar een beetje door, zonder echte opbouw en duren meestal fink te lang. Hier en daar een aardige song (Evading, Becoming Mars en de aardige Simon & Garfunkel-cover Sounds Of Silence), maar het is een hele opgave om dit saaie album in één keer te beluisteren.

Vijfde album van deze band, die mij tot nu toe niet bekend was. Dit is in ieder geval een aangename kennismaking met deze amerikaanse band. De lekker logge en zware retro-rock ligt goed in het gehoor en de zang is overtuigend. Het duurt wel even voordat het kwartje valt. Pas vanaf track 6 (Blues For Bama) wordt het echt interessant en laat de band voluit horen wat men in huis heeft. Beste song is wat mij betreft het ruige en meeslepende Children's Music.

Sterk album, had feitelijk ook gewoon als nieuwe plaat van A Perfect Circle uitgebracht kunnen worden, ware het niet dat zanger Maynard James Keenan inmiddels het veld heeft geruimd. Billy Howerdel neemt nu zelf de zang voor zijn rekening en doet dat helemaal niet onverdienstelijk, al betrapte ik mezelf er toch op te denken hoe goed het niet had kunnen klinken met Keenan op de vocalen. Toch een mooi album, met uitstekende, sfeervolle songs. Ingetogen van sfeer met hier en daar een wat stevigere song om het leuk te houden.

Christelijke amerikaanse rock volgens de bijbel, eh sorry, het boekje. De band heeft de bijbel, sorry, het boekje, iets te goed bestudeerd, want alle songs zijn, hoewel degelijk, voorspelbaar opgebouwd van A tot Z. Het is allemaal vakkundig uitgevoerd en degelijk geproduceerd, maar afgezien van de eerste twee songs, die sterk aan een (betere) band als Skillet doen denken, valt er weinig te beleven. Anonieme rocksongs, zoete ballads, alles gelardeerd met stichtelijke teksten. Ik kan er weinig mee.

Originele zanger Danny Worsnop is teruggekeerd op het nest, maar wie daarmee een terugkeer naar de woeste metalcore van de eerste paar albums verwacht komt bedrogen uit. Het geluid en het songmateriaal zijn toegankelijker dan ooit, hier en daar een felle uithaal of vette riff uitgezonderd. Het luistert allemaal prettig genoeg weg en de songs liggen lekker in het gehoor, maar met metal heeft dit inmiddels weinig meer te maken. Stadionrock noemt men dit soort muziek.

Derde album alweer en de band wordt duidelijk meer volwassen. De vorige twee albums waren nogal druk en overgeproduceerd; ditmaal pakt men de zaken iets subtieler aan. De songs krijgen meer ruimte om te ademen en het geluid is niet volledig dichtgesmeerd. Soms gaat dat wel ten koste van de stootkracht; bepaalde songs zijn aan de eenvoudige en wellicht te toegankelijke kant. Daar tegenover staat gelukkig een reeks indrukwekkende songs, zoals opener Sick And Tired, waar de nieuwe aanpak optimaal wordt benut.