Ik heb de band live aan het werk gezien, op het Into The Grave-festival in 2018. Prima optreden, maar destijds zag zanger/ gitarist Alexi Laiho er reeds uit als een lijk. Inmiddels is hij helaas overleden. Op dit album horen we hem nog in volle glorie. De finse band komt lekker stevig en energiek voor de dag, met songmateriaal dat vakkundig doorbeukt en de tand des tijds vooralsnog prima heeft doorstaan. De toevoeging van orgeltjes en keyboards aan het totaalgeluid zal niet iedere fan kunnen bekoren, maar het onderscheidt de band in ieder geval wel van de meeste genregenoten. Eén van de betere albums van de band, wat mij betreft.

Mijn eerste kennismaking met de band; het album laat een vrij positieve indruk achter. De muziek is misschien (nu al) enigzins gedateerd, vooral de keyboards klinken soms nogal oubollig, maar de songs beuken lekker door en liggen goed in het gehoor. De snelle nummers hebben mijn voorkeur, maar ik kan geen slechte track ontdekken.

Ik heb deze band niet zo hoog zitten, de stijl is me net iets te belegen, maar ik moet zeggen dat ik de albums die ik ken toch best oké vind. Ook dit nieuwe album is goed te pruimen. De doorgaans uptempo metal klinkt lekker en is mooi vol geproduceerd. Zodra het tempo omlaag gaat wordt één en ander snel minder interessant, maar overwegend zit de voet gelukkig stevig op het gaspedaal. Waarom de band overigens steeds op de proppen blijft komen met flauwe covers van reeds flauwe rocksongs is me een raadsel. Hier staan er ook weer een paar op als bonustracks. Skippen dus.

Best een lekker album, zoals we inmiddels wel gewend zijn van deze finse metalband. Ditmaal minder oubollige elementen (cheesy refreintjes en kinderachtige gitaarriedeltjes) binnen de songs, iets dat de totaalbeleving van de plaat absoluut ten goede komt. De vele gitaar/ keyboard-duels zullen menig luisteraar natuurlijk nog steeds de wenkbrouwen doen fronsen, maar ik vind ze best leuk. Opener This Road is niet bepaald een sterke track, maar direct daarna komt het helemaal goed.

Weer een lekkere bak metal uit Finland, zoals altijd vertrouwd klinkend zonder echt in herhaling te vallen. De langzamere songs vallen een beetje uit de boot, maar zodra het gas erop gaat is dit goed te genieten. Het lukt de band niet om echt memorabele songs bij elkaar te pennen, maar het klinkt gelukkig allemaal aangenaam genoeg. Oubollige elementen liggen voortdurend op de loer maar worden vakkundig vermeden.

Ik ken verder alleen voorganger Blooddrunk, die ongeveer op hetzelfde niveau zit als dit album. Dat betekent dus wederom geen wereldschokkende plaat, maar wel een lekkere pot enigzins oubollige metal. De songs zijn redelijk, maar net als de produktie had het allemaal wel iets beter en voller gekund. De band doet zich er soms wat makkelijk vanaf. En maar negen songs? Dat is wel erg kort...

Uitstekend derde album, met ditmaal iets langere en overwegend midtempo nummers. Aan variatie schort het hierdoor wel enigszins, maar gelukkig is het songmateriaal over de hele linie wel ijzersterk. Het album klinkt ook erg goed, wat vooral te danken is aan de geweldige mix van Colin Richardson, één van mijn favoriete producers. Toffe band, jammer dat men er inmiddels mee gestopt is.

Weer een solide plaat van deze altijd betrouwbare amerikaanse metalband. De bandleden komen en gaan, sinds het vorige album is er hier een bijna compleet nieuwe lineup, maar het geluid blijft eigenlijk altijd vrijwel hetzelfde. Bikkelharde dreigende metal, rauw en compromisloos. Ook nu zitten sommige songs tegen het saaie aan, vooral de langzamere tracks, maar de intensiteit en stootkracht blijven prominent aanwezig. Niet het beste werkstuk van de band, maar dit zevende album toont overtuigend aan dat Chimaira nog steeds bestaansrecht heeft.

Degelijk debuut, maar de band mist nog een duidelijke richting. Die werd met de albums hierna gelukkig wel ontdekt. De songs missen dus overtuiging en zwalken een beetje heen en weer, maar toch is het album goed te genieten.

Dynamischer (en beter) dan voorganger The Infection, met heel wat meer frisheid en energie. Het tempo is in de meeste songs flink opgeschroeft en binnen de songstructuren valt er ook wat meer te beleven. De balans tussen melodie en het betere beukwerk is goed getroffen, in ieder geval, en ook qua zang is dit album dik in orde. Tegen het einde worden de songs wat anoniemer en minder interessant, maar dan kan de positieve indruk al niet meer ongedaan worden gemaakt. En de instrumentale afsluiter Samsara is dan wel weer erg sterk.

Uitstekend tweede album. Stukken beter en vooral meer zelfverzekerd dan het debuut, met een veel organischer geluid en sterkere songs. Zelfs de lange instrumentale afsluiter Implements Of Destruction is top. De band opereert hier bijna op topniveau; alleen het hierop volgende album (Chimaira uit 2005) zou dit nog overtreffen.

Ik vind de schijf ook wat minder dan voorgaand werk (met uitzondering dan van het wat geforceerde Pass Out Of Existence- wat mij betreft hun minste album). De songs zijn door het lagere tempo logger en slepender, wat overwegend niet zo'n probleem is, maar in een aantal iets minder geïnspireerde tracks (zoals The Disappearing Sun en On Broken Glass) zorgt het wel voor wat saaiheid. Gelukkig zitten de meeste songs uitstekend in elkaar en groeit de plaat wel met iedere luisterbeurt. Ook het afsluitende instrumentale The Heart Of It All is erg fraai. Kan dus nog iets gaan stijgen qua score in de toekomst, maar voor nu een ruime voldoende, dus 3.5.

Prima metal van nederlandse bodem, een mix van metalcore en technische metal a la Meshuggah. Productioneel nog niet helemaal fantastisch en de songs missen soms wat gedenkwaardige riffs en melodieën, maar het album staat in ieder geval als een huis. Het swingt en beukt van de eerste tot de laatste minuut.

Uitstekend tweede album, nog een stuk beter dan het toch bepaald niet misselijke debuut. De songs zitten interessanter in elkaar en zijn, mede door de toegenomen dynamiek, veel overtuigender. Vooral de langere songs, zoals All I Need en Where The End Begins, zijn ijzersterk. De band weet nog steeds te vlammen in de death metal-achtige stukken, maar ook in de melodieuze delen blijft de spanning gehandhaafd. Productioneel kan er hier en daar nog wel iets verbeterd worden, de drums klinken bijvoorbeeld wat dof, maar de plaat klinkt goed genoeg.

Beetje flauw, dreinerig album dat redelijk van start gaat maar bij track nummer vier begint vast te lopen in slome ballads. Een paar stevige rocksongs hier en daar had wonderen gedaan. Productioneel goed verzorgd en de stem van de beste man gaat niet gauw vervelen, maar het houdt niet over.

Meneer Cornell heeft nog steeds een prachtige en vaak machtige stem, maar dit vierde soloalbum is wel erg ingetogen en gezapig. De grotendeels akoestische songs kabbelen maar een beetje voort, zonder ergens echt indruk te maken. Wanneer de boel iets steviger wordt, zoals bij Our Time In The Universe, is het album direct een stuk interessanter, maar helaas, dit soort momenten zijn erg spaarzaam. Met 16 tracks is het album tevens veel te lang.

Het is inderdaad even wennen aan deze Cornell nieuwe stijl, maar ik vind het uitstapje richting R&B en pop toch vrij geslaagd te noemen. Zijn stem past prima bij de overwegend catchy songs. Natuurlijk hoor ik hem ook liever losgaan in een rockband, maar ik betrap me erop dat ik de meeste songs toch al gauw zit mee te neuriën.

Weinig opzienbarend soloalbum. De kwaliteit van de songs is middelmatig; de sound gaat meer richting rock en funk dan naar metal. De plaat is ook matig geproduceerd. De zang is te schel in de mix verwerkt en het hele album klinkt nogal kaal. De beste man kan maar beter weer in een band gaan zingen, wat mij betreft.

Prima popmuziek, dit debuutalbum van Christon, vooral bekend als zanger van Rigby. Hij doet hier bijna alles in zijn eentje, hier en daar ondersteund door wat andere muzikanten. Het resultaat mag er zijn, al is er wel sprake van een zekere vervlakking en eenvormigheid omdat feitelijk alle songs als potentiële singles klinken. Veel mooie liedjes in ieder geval, sfeervol uitgevoerd en fraai geproduceerd.

Het is alweer zeven jaar geleden sinds het debuut, Central Tunnel Eight, maar de band heeft nog niets aan kracht ingeboet. De licht progressieve melodieuze death metal beukt fijn door en de plaat kent geen slechte songs. Hier en daar had ik wel iets meer afwisseling qua zang gewild, die is nu nogal monotoon, zeker gezien de slechts sporadische aanwezigheid van cleane vocalen. Verder valt er weinig te klagen. De dreigende keyboardpartijen dragen ook zeker bij aan de sfeer. Het geheel is ook nog eens uitstekend geproduceerd. Hopelijk is het nu niet nog weer zeven jaar wachten op het derde album.

Doorgaans lijkt het geluid van deze band al behoorlijk op dat van Celldweller (niet verwonderlijk aangezien de grote man achter dat project, Klayton, hier ook de dienst uitmaakt), en op dit meer electronische remix-album is dat zelfs nog meer het geval. Het klinkt in ieder geval allemaal lekker vet en meeslepend, al zijn niet alle remixen even sterk en treedt op gegeven moment een gevoel van overkill op. Het wat melodieuzere Celldweller heeft mijn voorkeur, maar dit is een aardige aanvulling op het oeuvre van alleskunner Klayton.

Een opgepimpte versie van het gelijknamige album uit 1995, dat op zijn beurt al een herbewerkte versie was van het debuut uit 1992. De gote man achter dit project was/ is Klayton, oa bekend van Scandroid en Celldweller. Dit heeft absoluut raakvlakken met zijn andere werk; de mengeling van techno, industrial, dance en metal zit verwerkt in al zijn projecten. Het is hier nog wat rauw en ongepolijst, maar in deze remix-versie klinkt het album in ieder geval wel weer redelijk up to date. Niet overal even geweldig, maar bij vlagen is het songmateriaal best indrukwekkend.

Celldweller's Klayton heeft dit project na bijna twintig jaar weer nieuw leven ingeblazen, alsof hij nog niet genoeg te doen had. Het resultaat is een soort metal-versie van Celldweller, met veel snerpend gitaarwerk en industriëel geweld. Het songmateriaal beklijft niet overal even goed en nergens wordt het zo memorabel als Celldweller, maar dit vijfde album van Circle Of Dust is sterk genoeg om de volle lengte te blijven boeien. Eigenlijk is alles dat Klayton doet wel de moeite waard, wat mij betreft.

Prima moderne metal a la Periphery, Textures en dat soort bands. Deze stijl van metal, destijds groot geworden door Meshuggah, is de laatste jaren flink aan het evolueren. De combinatie van melodieuze zang en genadeloze gitaarriffs werkt hier in ieder geval uitstekend. De electronische details vormen ook een leuke toevoeging. Naar het einde toe wordt één en ander wel wat minder interessant, maar al met al een veelbelovend debuut van deze australische band.

Moderne, vrij ingetogen metal uit Australië met af en toe een stevige passage, maar overwegend rustig voortkabbelend. De goede zanger is absoluut een pluspunt. Jammer dat het songmateriaal niet echt tot de verbeelding spreekt, waardoor de muziek, hoe vakkundig dan ook in elkaar gezet, niet echt blijft hangen. Het is allemaal net iets te anoniem en vrijblijvend.

Prima EP van deze fijne australische band, met een geluid dat ergens tussen pop en metal in hangt. De band schakelt met het grootste gemak tussen de extremen heen en weer en komt op de proppen met sterk songmateriaal, waardoor dit een zeer afwisselend en lekker plaatje is geworden. De zes tracks doen in ieder geval verlangen naar meer.

Gladder en minder zwaar qua geluid dan voorgaand werk, alsmede soms aan de te zoete kant, maar toch vind ik dit best een oké album. De progressieve rock/ metal van deze noorse band ligt lekker in het gehoor en er valt binnen de songs vaak genoeg te beleven. Alles is zeer verzorgd in elkaar gezet en men heeft hoorbaar moeite gedaan er iets moois van te maken. Ook al gaat dat hier en daar wel ten koste van de stootkracht.

Iets beter dan het vorige album, met wat meer melodie en liedjes die wat toegankelijker en catchy zijn. Het lijkt nog wel erg op Dream Theater, maar dan wat meer poppy en lichtvoetig. Verder weinig mis mee; de songs staan als een huis, de zang en het gitaarwerk zijn uitstekend. De refreintjes zijn af en toe iets te commerciëel, daarom nog net geen volle vier sterren. Misschien de volgende keer. Beste song is inderdaad het machtige Mouth Of Madness.

Niet het negende album van de band, maar het derde. De titel is wellicht gekozen omdat er negen songs op de plaat staan (het korte intro dan niet meegerekend). In ieder geval is de licht progressieve metal van deze noren weer even smakelijk als altijd. Ook ditmaal zijn de songs soms iets te zoet, maar het grootste gedeelte van het album is prima te verteren. Van de vergelijkingen met een genregenoot als Dream Theater zullen ze wel nooit helemaal afkomen, maar inmiddels heeft de band toch best een eigen geluid weten te ontwikkelen. Ik kan de songs die voorzien zijn van lekker zwaar gitaarwerk meer waarderen dan het meer lichtvoetige werk, maar dit is een solide derde album. De langere songs zijn ook ditmaal het meest interessant.

Dream Theater-achtige progressieve metal, nog niet helemaal geslaagd qua composities maar zeker veelbelovend. Hier en daar een zeer sterke song, vooral de langere nummers zijn erg fraai. Het tweede album, Isolate, is nog wat sterker.