Vierde en beste album van het zweedse Deathstars tot nu toe. Vooral de productie is beter dan voorheen, resulterend in een krachtig en open geluid, dat het songmateriaal flink ten goede komt. Maar ook de songs zelf zijn meer memorabel. Vrijwel alle tracks zijn sterk opgebouwd en kennen lekkere refreinen, die zich snel in je hoofd nestelen. Origineel is het nog steeds niet; men klinkt ook ditmaal als een mix van Rammstein, Marilyn Manson en in mindere mate Tiamat en Samael, maar met een dermate fijn album op zak zal dit de band niet echt zorgen baren.

Mijn eerste kennismaking met deze poolse band en direct een schot in de roos. De botte death metal klinkt heerlijk opgefokt en energiek, met precies genoeg variatie en tempowisselingen om de aandacht er de volle lengte bij te houden. Het geluid heeft hier en daar wel iets weg van Pantera en Pro-Pain. Het wat saaie afsluitende Amen schiet tekort, maar verder kent het album geen missers. Ik ga zeker een duik nemen in het eerdere werk van de band.

Lekker opgefokte death metal uit Polen. De band heeft de zaakjes hier prima voor elkaar en het album kent, vooral in de eerste helft, een aantal heerlijk vette tracks. Tegen het einde zakt de boel helaas flink in, vooral door het nietszeggende instrumentale Red Sun, maar tegen die tijd heeft Blood Mantra zich ruimschoots bewezen.

Lekker opgefokte mengeling van thrash- en deathmetal, met korte, to-the-point tracks die genadeloos doorrammen, vrijwel zonder adempauze. De band klinkt hier inmiddels als een hechte eenheid en men weet een imposant geluid neer te zetten, dat wel iets weg heeft van Pantera, maar dan tot de zoveelste macht. Geslaagde gastoptredens ook van Tatiana Shmayluk (Jinjer) en Robb Flynn (Machine Head).

Lastig album, vooral door de nogal tegendraadse ritmes en iets complexere songstructuren. Dit, gecombineerd met een gebrek aan variatie in het songmateriaal, zorgt voor een enigszins taaie luisterervaring. Maar toch... productioneel staat alles als het spreekwoordelijke huis en de band weet toch wel weer te overtuigen, met een fijn bot en bruut geluid. Een beetje een dubbel gevoel derhalve.

Ik heb wat meer met het latere werk van de band, dat meer toegankelijk en groove-georiënteerd is, maar deze pot bikkelharde technische death metal mag er zeker zijn. Doordat je vrijwel continu murw wordt gebeukt door de ongenadige ritmesectie duurt het even voor het kwartje valt en je door begint te krijgen hoe knap de muziek feitelijk in elkaar steekt. De abstracte, vaak tegendraadse songstructuren geven hun geheimen niet direct prijs. Duidelijk niet geschikt voor de doorsnee metalliefhebber, maar zeker goed.

Slepende metal uit Nieuw-Zeeland, die wel wat doet denken aan een band als Deftones. Niet dat dit een kopie is, zeker niet, want Decortica heeft een vrij origineel geluid. Het album klinkt daarnaast erg spontaan en 'live', alsof er weinig aan de songs gesleuteld is in de studio. Niet alle songs zijn even goed, maar een track als Helix is top.

Middelmatige amerikaanse rock. Het album opent met een tweetal sterke tracks, waaronder het titelnummer, maar daarna komt de klad er al snel in. Voornaamste boosdoeners zijn de matige ballads, waarvan er helaas flink wat van voorhanden zijn. Deze halen de vaart danig uit het album. Niet dat de overige songs geweldig zijn. Die spelen vooral op veilig en zijn aan de voorspelbare kant.

Grappig tussendoortje van Foo Fighters, met vijf Bee Gees-covers en vijf live-tracks. De covers zijn niet slecht uitgevoerd maar blijven heel dicht bij de originele versies, waardoor je al snel begint te denken waarom men de moeite genomen heeft dit op te nemen. De originele versies blijven tenslotte superieur. En Dave Grohl komt een heel stuk qua bereik maar hij is gewoonweg geen Gibb. De live-tracks zijn daarnaast wel oké maar ook niet heel bijzonder.

Prima verzamelaar, tevens feitelijk één van de eerste albums van Deep Purple die ik volledig heb beluisterd. Slechts acht tracks, waaronder vier live-songs, maar de nummers zijn goed gekozen en er staat geen misser tussen. Tijdloze rock.

Prima verzamelaar met twaalf unaniem sterke tracks. Verplichte nummers als Child In Time en Smoke On The Water, die ik en ieder ander inmiddels kan uittekenen, mogen natuurlijk niet ontbreken, maar daarnaast valt er veel moois te ontdekken. En wat zijn die orgelsolo's die her en der opduiken toch geweldig.

De band is hier in topvorm en live klinken de songs optimaal, maar was dat eindeloze jammen en oprekken echt nodig? De meeste songs klokken tien minuten of zelfs veel langer. Die vage lange drumsolo, ook wel bekend als The Mule, doet ook afbreuk aan het geheel. Jammer, want zoals gezegd is dit verder een uitstekende concertregistratie, waarbij de meeste klassiekers langskomen.

In de vroege '80 vond ik dit stiekem best een toffe band, maar na het succesvolle Hysteria uit 1987 ging het snel bergafwaarts met de muziek. Het succes nam toe, de kwaliteit nam af. Wanneer je dit ultraglad geproduceerde nieuwe album beluisterd rijst de vraag of de band eigenlijk nog wel bestaansrecht heeft. De zielloze deuntjes doen sterk denken aan een vergelijkbare band als Bon Jovi, met identieke nietszeggende teksten. Joe Elliott hoeft amper zijn stem te verheffen, zo ingetogen en gezapig is het songmateriaal. Ik kan werkelijk geen één memorabele track ontdekken.

Een beetje fout maar wel lekker, deze mengeling van melodeath en licht progressieve powermetal. De zangpartijen en melodielijntjes zitten herhaaldelijk tegen het kitscherige aan, maar het overwegend uptempo songmateriaal is zo verdomd aanstekelijk dat dit eigenlijk nergens stoort. En het gitaarwerk is echt van grote klasse.

Zeker niet origineel, deze mix van Machine Head-achtige groove-metal en Linkin Park achtige nu-metal, maar deze nieuwe britse band gaat hier zo energiek en vooral heftig tekeer dat het resultaat er mag zijn. Het songmateriaal is daarnaast bovengemiddeld goed, met aanstekelijke, makkelijk in het gehoor liggende tracks die afwisselend lekker bruut (de ruige coupletten) en prettig melodieus (de clean gezongen maar gelukkig niet al te zoete refreintjes) zijn. Een aangename debuut dat naar meer smaakt.

Geen geweldig debuut, maar wel lekker fris en energiek, ook nu nog. Opener Bored is uitstekend en laat direct de niet geringe kwaliteiten van zanger Chino Moreno horen, maar daarna weet het songmateriaal niet altijd te overtuigen. Er zijn simpelweg te weinig echt memorabele songs. De produktie van Terry Date laat ook te wensen over; het gitaarwerk klinkt bijvoorbeeld erg hol. De overtuiging waarmee alles gebracht wordt maakt echter wel direct indruk en je kunt hier al horen dat de band het ver zou gaan schoppen.

Uitstekend tweede album; nog steeds één van de betere werkstukken van deze altijd interessante band. Aan de korte kant, maar aangezien iedere track een voltreffer is maakt dit gelukkig weinig uit. In alles is de band hier gegroeid ten opzichte van het debuut. De produktie van Terry Date is daarnaast ook geweldig.

Prima album dat zich makkelijk kan meten met het eerdere werk van de band. De eerste zeven tracks hakken er flink in; daarna wordt het album wat melodieuzer en rustiger, maar zeker niet minder. Ik moest het album eerst een tijdje op me in laten werken; pas na een paar luisterbeurten worden de subtiele details en de fraaie melodielijnen binnen de songs duidelijk. Sterke plaat zonder slechte songs.

Niet echt verrassend, maar al met al toch wel weer een sterk album. Op en top Deftones in ieder geval, met songs die bol staan van de dynamiek. Chino Moreno is daarnaast uitstekend bij stem. Geen slechte song te bekennen, al is het tegelijkertijd best lastig om een positieve uitschieter te vinden. Daar is het songmateriaal nou net iets te eenvormig voor.

Uitstekend album, het zevende alweer. Nog wat sterker dan voorganger Diamond Eyes, dat al niet verkeerd was. De songs zijn bijzonder sfeervol en meeslepend, alsmede behoorlijk heavy. Er staat geen enkele misser op de plaat. Zanger Chino Moreno is erg goed bij stem en de hele band zet hier een topprestatie neer.

De hernieuwde samenwerking met producer Terry Date werpt zijn vruchten af- dit is één van de betere Deftones-albums geworden. Qua geluid, sfeer en dynamiek doet het songmateriaal denken aan het doorbraakalbum Around The Fur, en dat is natuurlijk heel goed nieuws. Van begin tot eind is dit een opgefokt, energiek en intens album, met zowel de band als zanger Chino Moreno in topvorm. Geen mindere track te ontdekken ook.

Deze amerikaanse band kan bij mij weinig fout doen. Ook dit album is weer een schot in de roos. Knap hoe men na al die jaren nog zo fris en energiek voor de dag kan komen, met inventief en relevant songmateriaal. Productioneel had ik het album graag nog iets zwaarder willen hebben en de drumpartijen klinken wat vlak, maar verder valt er niet veel te klagen. Prima album weer van deze altijd betrouwbare band.

Bepaalde experimentele tracks, vooral Pink Cellphone, horen natuurlijk meer thuis op een album van Moreno's project Team Sleep. Verder is het een wat rustiger, meer ingetogen album geworden, maar de meeste songs zijn wel mooi en meeslepend. Dus ja, lichte tegenvaller, maar wel de moeite waard.

Prima moderne thrashmetal uit Nederland, lekker opgefokt en overrompelend. Op gegeven moment gaat alles een beetje op elkaar lijken en de songs met een wat lager tempo (dat zijn er overigens niet veel) weten wat minder te boeien, maar overwegend is dit een fraai visitekaartje. De heerlijk vette productie zorgt er dan ook nog eens voor dat het album als de spreekwoordelijke stoomwals over je heen rolt.

Prima plaat, zeker even sterk als de voorgangers. Dit keer nog iets meer variatie tussen de songs onderling, iets dat het album als geheel zeker ten goede komt. Mooie krachtige produktie ook. Heerlijke metal, afwisselend bruut en melodieus.

Nogal frustrerend album van deze zweedse metalband. Aan de ene kant klinkt de melodieuze death metal erg lekker, vooral in de snelle thrash-passages en de ruige coupletten, voorzien van het betere gruntwerk. Maar dan, die refreintjes... die zijn vaak te knullig en te oubollig voor woorden, met hoge uithalen die slechte herinneringen aan de glamrock van weleer oproept. Bepaalde melodielijnen gaan helaas ook een beetje die richting op. En dan, net als je denkt klaar te zijn met die zoete bende komt er een brute riff of een vette grunt langs, waardoor je weer bij de les geroepen wordt. Zoals ik al zei, frustrerend...

Iets meer variatie dan op het debuut, plus iets sterkere songs. Vooral aan het begin van het album hebben de songs wat last van een voorspelbare afwisseling tussen brute en melodieuze vocalen, maar naarmate de plaat vordert nemen kwaliteit en afwisseling toe. Uitstekende produktie ook. Conclusie: deze band mag nog wel even blijven bestaan.

Het geluid van deze zweden is sinds het vorige album nog toegankelijker geworden, iets dat voor verstokte fans wellicht even slikken zal zijn. Een ballad, een rocksong, een pure metaltrack; het kan allemaal. Grote voordeel is dat er qua songmateriaal een enorme variatie is, iets dat verder wordt uitgebuit door de machtige produktie. Maar het belangrijkste: de band weet pakkende songs met een kop en een staart te schrijven, waardoor het album van begin tot eind blijft boeien. Op deze plaat laat de band overtuigend horen dat een meer commerciëel geluid niet automatisch hoeft te leiden tot vervlakking.

Als het uit Zweden komt en het is metal, dan is het meestal goed. Nu ook: overtuigende moderne thrash, afwisselend bruut en melodieus. Midtempo songs en snelle beukers wisselen elkaar af. Geen slechte song op het album, maar door de voorspelbaarheid en het gebrek aan originaliteit een half puntje aftrek.

Ik ben er niet kapot van. De stijl is meer angry-rockchick dan metal, met middelmatige songs die te lijden hebben onder een nogal kale produktie. Het gitaarwerk is prima, maar verder stelt het muzikaal ook niet zoveel voor. Dit lijkt me geen lang leven beschoren.