Trammell is een amerikaanse producer; dit debuut staat vol met korte, aggressieve electronische tracks die tegenwoordig veel gebruikt worden in allerlei filmtrailers en games. Helaas gaat het album snel vervelen, vooral door de eenvormigheid. Stuk voor stuk gaan de dreigende, beukende tracks vol dubstep-elementen nog wel, maar er is gewoonweg te weinig melodie en variatie om de boel als geheel interessant te houden. Cool artwork, dat wel.

Lekkere funky soundtrack, van een film die ik nodig weer eens moet herzien. Niet alle tracks zijn even leuk, zo kan ik niet zoveel met de nummers van bijvoorbeeld Johnny Cash en Minnie Riperton, maar overwegend is de potpourri aan stijlen erg vermakelijk. Opener Across 110th Street van Bobby Womack is bijvoorbeeld geweldig, net als het afsluitende Monte Carlo Nights van Elliot Easton's Tiki Gods, die zo weggelopen lijkt te zijn van de soundtrack van Django Unchained. Meest maffe track is The Lions And The Cucumber (!) van The Vampire Sound Incorporation. Stiekem best wel goed ook.

Energieke maar uiteindelijk wel wat eenzijdige en voorspelbare mengeling van swingende rock en metal. De vrouwelijke zang is oké maar bevat weinig variatie, net als de songs zelf. De toevoeging van electronische elementen werkt gelukkig goed en het album is catchy genoeg om in één ruk uit te zitten.

Een epische soundtrack zonder bijbehorende epische film, zo zou je dit wel kunnen omschrijven. Bij beluistering denk je te maken te hebben met een kruising tussen The Lord Of The Rings en The Dark Knight, maar de film in kwestie moet je er dus zelf bij bedenken. Componist James Dooley heeft wel wat soundtracks op zijn naam staan maar doet het hier zonder bewegende beelden, daarbij zoals gezegd stevig geïnspireerd door genregenoten/ zwaargewichten als Howard Shore en Hans Zimmer. Leuk detail is de samenwerking op een aantal tracks met techno-artiesten Celldweller, Jack Trammell en Danny Cocke. Deze tracks bieden wat broodnodige afwisseling en behoren direct tot de beste van het album. Voor de rest is het allemaal heerlijk bombastisch en meeslepend, maar op gegeven moment wordt het wel wat eenvormig.

Weinig bijzonder score van Horner. De tracks met militaire percussie doen nogal denken aan zijn eerdere score voor Aliens, alleen was die heel wat beter. Hier en daar lijkt de soundtrack qua sfeer ook wel wat op Alan Silvestri's score voor The Abyss. Niet erg origineel dus. Het is allemaal degelijk genoeg, net als de film zelf, maar echt boeiend en/ of meeslepend wil het maar niet worden.

Zeker niet het beste werk van James Horner, maar deze soundtrack heeft zo zijn momenten. Vooral halverwege, wanneer de meer spannende scenes zich aandienen, doet de score herhaaldelijk denken aan James Cameron's Aliens, wel behorende tot het beste werk van James Horner. Voor de rest is het allemaal wat aan de zoetsappige kant en de toevoeging van synthesizers klinkt nu al een beetje gedateerd. Celine Dion's monsterhit is helaas ook aanwezig.

Ingetogen, grotendeels akoestisch solowerkje van Dream Theater-zanger James LaBrie. Het is bewonderenswaardig dat de beste man eens wat anders probeert, maar helaas is het songmateriaal niet bijster boeiend. Een zeurderige track als SuperNova Girl is bijvoorbeeld echt ondermaats. Positieve uitschieters ontbreken; het album is vooral middelmatig, met slechts spaarzame momenten dat de boel een beetje tot leven komt.

Twee nieuwe tracks, twee demo's (niet ingezongen door James!) en vier remixen. Het titelnummer kennen we al van LaBrie's meest recente album. De nieuwe tracks staan tevens op de speciale editie van dat album. Maar goed, als je de reguliere versie hebt gekocht is deze EP best de moeite waard. De nieuwe tracks zijn uitstekend en de remixen redelijk.

Inmiddels alweer het vijfde soloalbum van LaBrie. De plaat gaat verder waar de vorige ophield; dat betekent dus melodieuze moderne metal met hier en daar wat grunts en electronica voor de afwisseling. Het verrassingselement, iets dat het vorige album wel had, is ditmaal niet aanwezig, waardoor het geheel wat spanningloos aandoet. Neemt niet weg dat de songs stuk voor stuk goed in elkaar zitten en lekker in het gehoor liggen. Produktie alsmede aandacht voor detail is wederom indrukwekkend.

Verrassend sterk en heavy album, mede door de inbreng van Darkane drummer- en bruller Peter Wildoer, die op een aantal van de songs een stevig potje meeschreeuwt. Producer Jens Bogren heeft de plaat daarnaast heerlijk vet geproduceerd. Muzikaal doet het allemaal flink denken aan Dream Theater, maar de songs zijn veel compacter en to the point. LaBrie is uitstekend bij stem en er zit geen misser tussen, al is afsluiter Coming Home wel aan de matige kant. Prima schijfje!

Meeslepende en sfeervolle nu metal, een soort mengeling van Linkin Park, Tool en 30 Seconds To Mars. De songs zijn op het eerste gehoor wat aan de eenvormige kant, maar na een paar luisterbeurten openbaart zich toch een fraai album. De songs zitten stuk voor stuk goed in elkaar, voorzien van allerlei subtiele electronische details en mooie melodie- en zanglijnen. Ik kende de band nog niet, maar dit is alweer het derde album (na Armor uit 2004 en Red Right Return uit 2008) van deze band uit Chicago. Lekker zwaar gitaarwerk en een prima produktie.

Moddervette deathcore, voorzien van melodieus gezongen refreintjes die lekker in het gehoor liggen. Best prima EP eigenlijk, de tegenhanger van, duh, The Light, met vijf sterke tracks. De wisselwerking tussen brute en cleane zang werkt naar behoren en muzikaal steekt dit vakkundig in elkaar. Een beetje eenvormig, dat wel, maar daar hebben de meeste bands binnen dit genre last van.

Een soort deathcore-versie van Periphery, met vergelijkbaar avontuurlijk songmateriaal, heen en weer stuiterend tussen galmend en melodieus en intens en bruut. Met ruim 65 minuten speelduur en 16 tracks is dit een behoorlijk uitputtend album geworden en feitelijk ook wel iets teveel van het goede, maar gezegd moet worden dat de boel nergens inkakt en de kwaliteit naar het einde toe eigenlijk alleen maar toeneemt.

Misschien iets minder donker en zwaar dan tegenhanger The Dark, maar ook deze EP bestaat uit brute deathcore, virtuoos gebracht en goed in het gehoor liggend. Althans, als je van het genre houdt natuurlijk, anders ligt dit behoorlijk zwaar op de maag. De vijf tracks steken prima in elkaar en worden overtuigend gebracht.

Jason Nevins beleefde destijds zijn 15 minutes of fame met een opzwepende remix van Run-DMC's It's Like That. Wanneer je dit hele album beluistert blijkt het trucje helaas snel te zijn uitgewerkt. Het is niet slecht, maar de meeste remixen zijn weinig bijzonder en verliezen snel hun glans. Pure middelmaat blijft over.

Ik ben absoluut geen fan van Hatebreed, maar hier kan ik wel iets mee. De zang van Jasta is niet overal even gelukkig gekozen (bijvoorbeeld op Nothing They Say klinkt hij erg matig), maar hij probeert in ieder geval eens iets anders. Overwegend hoor ik hem wel liever schreeuwen dan zingen. Het album begint sterk, maar zakt dan direct wat in. Tracks drie t/m zes zijn niet erg bijzonder, maar vanaf het te gekke Enslaved, Dead Or Depraved gaat de beuk er echt in en worden de songs een stuk interessanter. Al met al een lekkere metalplaat met uiteraard de nodige hardcore-invloeden.

Aangename mix van Linkin Park en Celldweller. Niet erg origineel, wel goed gedaan, zeker wanneer je bedenkt dat dit een eenmansband is, slechts bestaande uit een finse muzikant/ producent. De veelal korte nummers liggen goed in het gehoor, zijn lekker bombastisch en happen makkelijk weg. Eén van de meer opvallende songs is de rockballad Striven, met een gastrol voor Poets Of The Fall-zanger Marko Saaresto.

Een ondergewaardeerde soundtrack van een ondergewaardeerde film. De duistere en apocalyptische klanken hebben wel iets weg van het werk van Hans Zimmer, maar dit is meer indringend en vooral onheilspellend, met enkele van de mooiste thema's die ik ooit gehoord heb. De soundtrack als geheel kent helaas ook wel wat mindere en saaiere momenten, maar al met al is dit toch wel heel bijzonder. De toevoeging van enkele tracks voorzien van zang, zoals One Way To Life en Running After My Fate, is ook zeer geslaagd.

Weinig verrassend album, maar degelijk genoeg. De teksten zijn ditmaal niet bijzonder, behalve wanneer Vinnie Paz zich weer ouderwets verliest in allerlei paranoïde samenzwerings-theorieën. Dan is het wel weer lachen. Qua beats is het als vanouds lekker pompend, al zijn er weinig tracks die echt in positieve zin opvallen.

Degelijk hiphop-album, ontsierd door een grote reeks nietszeggende korte interludes, die gedurende het hele album opduiken. De plaat doet hierdoor wat onsamenhangend aan. Afgezien daarvan weinig te klagen, al hadden de beats in veel tracks wel wat krachtiger mogen zijn. Beste songs zijn het bombastische On The Eve Of War en And So It Burns, beide ondersteund door gave samples van een symfonisch orkest. Mijn eerste kennismaking met Jedi Mind Tricks; ik ben in ieder geval dermate onder de indruk dat ik de overige albums van de formatie ook maar eens ga beluisteren.

Vooral qua teksten de moeite waard dit keer; muzikaal is het net wat minder dan voorganger Legacy Of Blood. De beats zijn degelijk maar weinig opzienbarend, net als de gebruikte samples. Maar goed, de raps zijn overtuigend genoeg.

Niet één van de betere albums van het hiphop-collectief, maar zoals altijd wel weer de moeite waard. De eerste paar tracks zijn weinig bijzonder, maar op gegeven moment dient zich een flinke reeks sterke songs aan, vol venijnige raps en knallende beats. Tegen het einde is de fut er dan weer duidelijk uit. Een beetje een wisselvallige plaat dus, die de aandacht niet de volle lengte kan vasthouden.

Dit begint steeds meer de Vinnie Paz-show te worden en feitelijk is er geen verschil meer te horen tussen dit project en zijn solo-platen. Ook ditmaal is het album geen hoogvlieger, maar het songmateriaal is qua sfeer, beats en raps nog steeds degelijk genoeg voor een ruime voldoende. Meest opvallende track is het afsluitende The Great Derangement, waarin zaken als global warming en wereldwijde ontbossing aan de orde komen.

Over de hele linie een sterk hiphop-album, met de verschillende rappers goed op dreef en een lekker stevige basis van dreigende, pompende beats. Feitelijk zakt de boel nergens in. Eén van de meest verrassende tracks is het afsluitende Lemarchand's Box, waarin de titels van de korte verhalen van Clive Barker's Books Of Blood zitten verwerkt. Erg cool gedaan.

Niet één van de betere albums van het collectief, daar is het songmateriaal over het algemeen iets te plichtmatig voor, maar toch wel weer de moeite waard. De raps en beats zijn vaak dik in orde, wat het hoorbare gebrek aan inspiratie voldoende compenseert. De lekker dreigende hiphop van Jedi Mind Tricks blijft me aanspreken, ook op een wat minder album als dit.

Degelijk hiphop-album, over de hele linie genomen behoorlijk sterk. Door de niet al te bijzondere beats en samples en een gebrek aan variatie is de plaat wel wat aan de eenvormige kant, dat is best jammer. Er had wel iets meer ingezeten. Echt sterke songs ontbreken ook, waardoor dit niet behoort tot het beste werk van de band.

Sfeervolle soundtrack van John Carpenter, eh sorry... Jeff Grace. De retro electronische score past perfect bij de bijbehorende film maar blijft ook zonder de beelden overeind. Bij vlagen dus erg gejat van je-weet-wel-wie, ongetwijfeld volledig opzettelijk, maar dat mag de pret niet drukken.

Ik heb het doorgaans niet zo op instrumentale albums, maar dit is toch wel even andere koek. Overigens is het geheel niet volledig instrumentaal, aangezien op drie tracks zang te horen is. Tekenend is wel dat de tracks met zang niet tot de beste nummers van de plaat behoren. De eerste drie instrumentale songs hakken er direct heerlijk vet in. Wat een lekker hoog tempo en wat een geniaal gitaarwerk! Dat is echt genieten geblazen. Helaas is de rest van het album niet zo sterk als deze eerste tracks, maar de kwaliteit blijft wel gehandhaafd. Gitarist Jeff Loomis kan hier in ieder geval heel wat meer van zijn kunnen etaleren dan het geval was bij voormalig broodheer Nevermore. Dit is zijn tweede soloplaat; ik ga zijn eerste ook maar even opsnorren.

Instrumentaal solodebuut van de gitarist van Nevermore. Niet zo spectaculair als de opvolger, Plains Of Oblivion, die is net wat heftiger en bevat meer afwisseling (mede door de gastzangers, die hier ontbreken), maar ook deze plaat is de moeite waard. Met het gitaarwerk zit het uiteraard wel goed, mijn god, wat kan die man spelen. De snellere nummers zijn de beste.

Saaie industriële metal uit Frankrijk. De muziek, een kruising tussen bands als Static-X en Ministry, is nog wel te pruimen, maar die zanger... Het eentonige gebrul van de beste man verveelt eigenlijk al direct bij het eerste nummer, en dan zijn er nog tien te gaan! Gemiste kans dus, want met een betere zanger had dit nog best iets kunnen worden. Wellicht maar eens op zoek gaan naar een instrumentale versie van dit album.