Aardige popmuziek met hier en daar wat rock-elementen. Qua sound verwijst Fix regelmatig naar grootheden als E.L.O. en The Beatles, met over het algemeen leuk resultaat. Niet alle tracks zijn even sterk, vooral de ballads zijn wat saai, maar het gros van de songs is erg leuk.

In de studio is de band al een paar jaar niet relevant meer, maar live presteert men nog best aardig. De songs van het laatste album Redeemer Of Souls klinken hier zelfs iets minder suf en oubollig. De meeste krakers komen verder langs en worden allemaal degelijk uitgevoerd. Rob Halford is redelijk goed bij stem en kan ook in de hogere regionen nog aardig meekomen. Het afsluitende Painkiller is inmiddels wat te hoog gegrepen voor de beste man, maar goed, dat is dan ook wel een hele kluif.

Verdienstelijke herhalingsoefening, in ieder geval beter dan de saaie en langdradige voorganger Redeemer Of Souls. Door de prima produktie en het meer compacte songmateriaal klinkt alles hier optimaal goed, temeer omdat zanger Rob Halford in topvorm is. Het feest der herkenning werkt zo aanstekelijk dat je amper doorhebt dat de hier verzamelde songs eigenlijk niet zo heel bijzonder zijn. Naarmate het album vordert begint dat besef wel te komen en gaat de plaat helaas uiteindelijk ook een beetje als een nachtkaars uit.

Leuk hoe je met opener Panic Attack op het verkeerde been wordt gezet. Nee hè... toch niet een Turbo deel twee?! Gelukkig schakelt het nummer snel door naar een kraker van jewelste, met Halford in topvorm. Ook in het daarop volgende The Serpent And The King gaat hij volledig los. En wat een heerlijk gitaarwerk. Jammer dat dit wel direct de twee beste nummers op het album zijn. Het titelnummer en het uptempo As God Is My Witness mogen er ook zeker zijn, maar het resterende songmateriaal is niet meer dan degelijk. Geen slechte track te vinden, maar tegen het einde van het album is de rek er duidelijk uit. Maar goed, voor een (gedeeltelijk) bejaardenclubje is het absoluut indrukwekkend wat deze metal-helden hier nog laten horen.

Maar weer eens uit de kast getrokken, als opmaat voor het nieuwe album. Zanger Tim 'Ripper' Owens is niet slecht en hij doet zijn best, maar Rob Halford wordt node gemist. Daarnaast is het songmateriaal niet bepaald geweldig, om over de nietszeggende teksten nog maar te zwijgen. Feitelijk is alleen Bullet Train een echt vet nummer; voor de rest is het behelpen geblazen. De produktie is ook beneden peil. Tja, wat zorgt er dan toch voor dat het album boven het gemiddelde scoort? De band is op dreef en klinkt bevlogen en energiek, waardoor alles net overtuigend en spannend genoeg overkomt. Tevens is dit één van de stevigste albums binnen het oeuvre van Judas Priest, iets dat mij goed bevalt.

Bepaalde tracks zijn om te janken zo slecht, met name de tenenkrommende meezingers Evening Star en Take On The World, maar toch is dit met terugwerkende kracht best een lekker album. Het songmateriaal is over de hele linie wat korter en toegankelijker, minder metal, maar tracks als Delivering The Goods en Hell Bent For Leather zijn klassiekers voor de eeuwigheid, wat mij betreft. Niet één van de betere albums van Priest, maar degelijk genoeg.

Fijne verzamelaar, dit dubbelalbum met 32 tracks, samengesteld door de band zelf. De meeste klassiekers komen langs (wat gelukkig overwegend ook de beste songs zijn), maar natuurlijk mis je hier en daar wel een bepaalde favoriet. Dat zul je altijd houden met verzamelaars. Ik mis bijvoorbeeld Riding On The Wind, Jawbreaker en The Sentinel. Die verdienen toch wel een plekje, zou je zeggen. Zeker wanneer een flutsong als Wild Nights, Hot & Crazy Nights wel is toegevoegd. Verder weinig op de tracklist aan te merken.

Wat is dit? Rob Halford die de hele nieuwe cd van Ayreon inzingt? Verdomd, het is toch echt Judas Priest. De band is muzikaal amper herkenbaar meer, slechts zeer sporadisch (Persecution) vlamt het nog als vanouds. Verder een hoop oubollige meezingers met een alarmerend hoog Manowar-gehalte. Om nog maar te zwijgen over de eindeloze intermezzo's. Het is allemaal niet slecht gedaan, maar je hebt het al zo vaak eerder en beter gehoord. Deze progressieve en bombastische stijl ligt Judas Priest gewoonweg niet. Het zou nog niet zo erg zijn als de band iedere twee jaar gewoon een album zou afleveren, maar je weet nu al dat het weer vijf jaar gaat duren voordat de herinnering aan deze middelmatige uitputtingsslag enigzins zal vervagen door een (hopelijk) beter nieuw album.

Slappe hap; wat mij betreft nog steeds het minste album van de band, met het al even belachelijke Turbo op de tweede plaats. Slechts enkele tracks zijn het aanhoren waard, zoals het melancholische Desert Plains, maar overwegend is het hier huilen met de pet op. Zodra Rob Halford zingt over rock 'n roll en seks kun je het eigenlijk direct uittekenen- dan wordt het niks.

Het bejaarden-collectief probeert het nog één keer, maar het resultaat is lichtelijk beschamend. Wanneer je als kind in 1979 in aanraking komt met het magistrale live-album Unleashed In The East gaat de liefde daarna natuurlijk niet meer voorbij, maar dit is taaie kost. Ik wil dit nieuwe album graag goed vinden, maar verdomme, het lukt maar niet. Het songmateriaal is log en ongeïnspireerd, verder om zeep geholpen door de brakke productie. Waarom huurt de band niet eens een fatsoenlijke producer in? Rob Halford is redelijk bij stem, maar ook hij kan weinig met de fletse en vlakke songs, die maar niet tot leven willen komen. En ze duren ook allemaal zo lang. Nee, voorganger Nostradamus was met terugwerkende kracht zo slecht nog niet. Die plaat had tenminste nog zo zijn momenten.

Dit debuut is meer bluesrock dan metal, maar door de hier reeds typerende zang van Rob Halford zit het Priest-gevoel er toch al direct in. Het songmateriaal is helaas nog niet zo bijzonder en de boel kabbelt maar een beetje door, wat wel afbreuk doet aan de pret. Lekker gitaarwerk en bij vlagen een indrukwekkende passage, maar de band opereert hier duidelijk nog niet op de top van hun kunnen.

Een hele verbetering ten opzicht van het wat anonieme debuut, met ditmaal een meer metal-gericht geluid en een grote reeks klassiekers. Victim Of Changes, The Ripper, Tyrant, Genocide: allemaal top. Uitgerekend deze vier tracks kennen we natuurlijk ook van de superieure versies op het Unleashed In The East live-album, maar dat mag de pret niet drukken. De band zet hier reeds het typische Priest-geluid neer dat op de albums hierna geperfectioneerd zou worden. De piano-ballad Epitaph is een uitglijder; die zangstijl ligt Rob Halford gewoonweg niet zo, maar afgezien daarvan is dit een prima plaat.

Degelijk derde album, met naast enkele krakers ook wel een paar zeiknummers, zoals Last Rose Of Summer en Here Come The Tears. Dergelijke draken van tracks laten horen dat de band nog een beetje zoekende is naar een passende stijl, maar de geweldige opener Sinner en het felle afsluitende Dissident Aggressor zijn het bewijs dat men hier reeds op de goede weg is.

Ik ontdekte Judas Priest pas in 1979, met het live-album Unleashed In The East, waardoor ik dit album eigenlijk nooit goed heb beluisterd. Ik haakte altijd af bij opener Exciter, die live gewoonweg veel beter klinkt. Maar wat blijkt na al die jaren: dit is een verdomd sterk album, waar alle typerende elementen van de band reeds in optima forma hoorbaar zijn. Unaniem sterke tracks ook, met het indrukwekkende Beyond The Realms Of Death als absoluut hoogtepunt. Enige punt van kritiek betreft de wat matte en doffe produktie, waardoor het songmateriaal niet bepaald spettert. Afgezien daarvan met terugwerkende kracht één van de beste albums van Priest!

Toen ik een jaar of twaalf was mijn favoriete elpee; nog steeds is dit een dijk van een livealbum, al kun je je natuurlijk wel afvragen in hoeverre dit 'live is'. Alles klinkt namelijk wel heel erg strak en steriel. Maar goed, wat maakt het uit. Geweldige songs, geen speld tussen te krijgen. Ieder nummer is een voltreffer. Was de band in de studio ook maar zo goed...

Deze amerikaanse band bestaat al sinds 2004, maar ik had nog niet eerder van hen gehoord. Op basis van dit nieuwe album ga ik de rest van de discografie zeker verkennen, want de progressieve metal smaakt zeker naar meer. Invloeden van bands als Katatonia en Anathema zijn duidelijk waarneembaar, maar Junius weet toch iets geheel eigens toe te voegen, waardoor de muziek een apart en mysterieus sfeertje meekrijgt. De beste (en meest stevige) songs bevinden zich aan het begin van het album; tegen het einde zakt de boel helaas wel flink in.

De albums van Junkie XL worden helaas steeds slapper; ook dit werkje is weer wat minder dan voorganger Today uit 2006. Voor de hand liggende beats, voorspelbaar opgebouwde tracks, vervelende en vaak infantiele vrouwelijke vocalen... je kent het wel. Jammer hoor. Gelukkig is de beste man inmiddels aan een tweede jeugd bezig als componist van grote Hollywood-films. Daar is hij tegenwoordig wel goed in.

Best oké, afwisselend album dat door de vele gastoptredens fris en onderhoudend blijft. De ene artiest doet het beter dan de andere, maar over het algemeen valt er flink wat te genieten. In ieder geval apart om Anouk en Chuck D op hetzelfde album langs te horen komen. De flauwe radio-intermezzo's doen een beetje amateuristisch aan, maar verder heeft meneer Holkenborg zijn zaakjes muzikaal goed op orde. De tweede schijf, met een reeks remixen, is wat minder boeiend, maar ook daar staan wel wat aardige tracks op, zoals de remix van Angels met Gary Numan.

Hoog Jan Hammer-gehalte. Eerste paar tracks zijn lekker duister en dreigend, daarna wordt het snel minder.