Aangenaam maar nogal ingetogen en gezapig voortkabbelend album, zonder scherpe randjes. Dan waren de twee voorgaande platen van meneer Cantrell toch een stuk beter. De eerste paar tracks zijn erg fijn en beloven veel goeds, maar daarna kon ik mijn aandacht er steeds minder goed bij houden. Iets meer variatie in sfeer en tempo was zeker welkom geweest.

Productioneel een beetje aan de steriele en kale kant, maar muzikaal zit het gelukkig wel snor op dit vierde solo-album van Cantrell. Na het ingetogen Brighten is dit gelukkig ook weer wat steviger en ruiger. Het songmateriaal wordt eigenlijk steeds beter naarmate de plaat vordert en en zijn geen zwakke broeders.

Ik vind de afwisselend brute en cleane zangpartijen van zangeres Tatiana Shmayluk ook ditmaal niet altijd even goed op elkaar afgestemd, maar gezegd moet worden dat dit album verder wel overtuigend in elkaar steekt. Er wordt strak en spijkerhard gemusiceerd en het songmateriaal staat bol van de fijne riffs. Knap ook hoe men de toch vrij technische metal op toegankelijke wijze weet te brengen.

Lekker heftige metal, hier en daar ontsierd door simpele refreintjes en een rommelig geluid. Dat neemt gelukkig niet weg dat het album energiek en spontaan klinkt, met een hoofdrol voor brulboei Tatiana Shmailyuk. Aan de korte kant, maar net lang genoeg om de benodigde indruk te maken. Met het afsluitende en dreigend klinkende instrumentale lainnereP kan ik ook wel wat, al valt de track qua sfeer nogal uit de toon.

Het afsluitende korte titelnummer is een instrumentaal niemendalletje, maar de overige vier tracks op deze EP trekken stevig van leer. Het geluid van de band is zoals altijd aan de rommelige kant, maar er valt volop te genieten van lekker botte riffs en het betere brulwerk. Laat dat maar aan zangeres Tatiana Shmailyuk over. Gevolgd door, hoe verrassend, het volwaardige album Macro.

Mijn eerste kennismaking met deze band uit de Oekraïne en zeker geen tegenvaller. De woest malende moderne metal staat als een huis en de intense zangpartijen van zangeres Tatiana passen goed bij het songmateriaal. Het is daarnaast knap hoe zij ruige passages weet af te wisselen met meer melodieuze, zonder dat dit geforceerd aandoet. Echt positieve uitschieters ontbreken op het album en er is wel wat sprake van eenvormigheid qua geluid, maar de plaat weet in ieder geval wel van begin tot eind te boeien.

Normaalgesproken zou ik niet snel een album van meneer Turner beluisteren, maar deze samenwerking met Peter Tägtgren (Hypocrisy, Pain, Lindemann) maakte me toch wel nieuwsgierig. Helaas valt het resultaat een beetje tegen. Het lekker zware gitaarwerk en de sowieso meer heavy aanpak zijn absoluut pluspunten, maar het songmateriaal is aan de vlakke kant en leunt te vaak op slappe, nogal voor de hand liggende deuntjes en refreintjes. Vooral naarmate het album vordert begint dit behoorlijk te irriteren. Jammer, want Turner is uitstekend bij stem en de eerste paar tracks zijn goed te doen.

Inmiddels een paar keer geluisterd; plaat begint enigzins te groeien maar haalt vooralsnog niet het niveau van de twee voorgangers. Misschien nog iets te vroeg om een oordeel te vellen. De sfeer is wat minder gepolijst, meer uptempo en wat ruiger, waardoor het album nog het meest doet denken aan het debuut. Echte uitschieters heb ik nog niet ontdekt. Tot nu toe vind ik In The Park en World Game #10 de beste tracks.

Altijd leuk, zo'n verzameling John Carpenter-deuntjes, al mis je natuurlijk altijd wel wat. Waar is bijvoorbeeld de muziek van Assault On Precinct 13? Maar goed, daar tegenover staat dan wel weer een fijne lange track uit Dark Star, compleet met grappige soundbites. Escape From New York is ook top. Jammer dat men van Prince Of Darkness slechts twee (niet bijster interessante) tracks heeft gebruikt, maar afgezien van deze klachten biedt dit een lekkere retro luisterervaring.

De titel doet een verzameling onuitgebracht werk van de grootmeester vermoeden, maar dit blijkt al snel een misvatting. Lost Themes bevat uitsluitend nieuw materiaal. Het is een John Carpenter-album met soundtrack-achtige tracks die echter niet voor films geschreven zijn. De plaat begin direct ijzersterk met het dreigende en fijn voortdreunende Vortex, voorzien van een aantal heerlijk kenmerkende Carpenter-melodielijntjes. De overige acht tracks doen hier vervolgens amper voor onder. Veel sfeervolle electronica, ondersteund door de nodige percussie. Leuk om te horen dat Carpenter het in ieder geval nog niet is verleerd. Nu nog een goede nieuwe film en de beste man is weer helemaal terug.

Meer van hetzelfde maar dan minder, kunnen we wel stellen. De electronische deuntjes zijn weer op en top Carpenter, met heel wat verwijzingen naar eerder werk, maar het is ditmaal niet zo boeiend en een stuk minder spannend. Hier en daar had ik zelfs het gevoel naar Jan Hammer te luisteren. Dat kan toch niet de bedoeling zijn geweest.

Gelukkig weer wat beter dan het vorige deel, met een terugkeer naar de lekker duistere en dreigende sfeer van het eerste album. Hier en daar een lekker scheurend gitaartje, maar overwegend fijne, rustig voortstuwende instrumentale synthwave, waarin we wederom veel elementen herkennen uit het filmoeuvre van John Carpenter. De tracks die worden ondersteund door een beat zijn de beste; de overige tracks zijn redelijk maar een beetje saai.

Carpenter wordt hier weer bijgestaan door zoon Cody en pleegzoon Daniel Davies; het trio tovert wederom een album vol heerlijk dreigend klinkende retro synthwave-deuntjes uit de hoge hoed. Met hier en daar wat ruig gitaarwerk voor de broodnodige variatie. Origineel is het allemaal niet; goed uitgevoerd absoluut wel. Op deze manier mag de grootmeester nog wel even doorgaan. Jammer dat hij niet meer regisseert, maar met de soundtracks voor niet bestaande films die hij in gestaag tempo aflevert maakt hij zijn fans alsnog blij.

Duidelijk een gevalletje dat de soundtrack beter is dan de film. Regisseur Keith Thomas had een Christine-achtige score voor ogen en het eindresultaat heeft daar ook wel iets van weg. Het drietal levert in ieder geval een sfeervolle soundtrack af met veel variatie en meerdere thema's. Origineel is het allemaal niet en je herkent al snel meerdere elementen van eerdere Carpenter-scores, maar het album luistert lekker weg, mede door de overwegend korte tracks. Leuk detail is overigens dat John Carpenter begin jaren '80 de eerste Firestarter-verfilming zou regisseren, maar door het floppen van zijn meesterlijke The Thing ging de klus toen aan hem voorbij.

Meer ingetogen dan vorig werk en helaas ook wat aan de langdradige kant. Bepaalde tracks worden gewoonweg onnodig opgerekt, met te weinig afwisseling. Nog een minpuntje is de zang, die te zacht in de mix staat en af en toe zelfs wat aan de monotone, zeurderige kant is. Tot zover het geklaag, want er valt gelukkig ook veel te genieten. Sporadisch weet de band namelijk nog steeds een imposant en avontuurlijk geluid neer te zetten, ondersteund door fijne electronica en heerlijk zware gitaarriffs. Het is simpelweg wat minder goed dan men liet horen op de vorige albums.

Best goede progressieve rock, hier en daar aanleunend tegen de metal, vooral door het lekker zware gitaarwerk. Aan het begin van de plaat zijn een aantal sterke songs te vinden. Tegen het einde wordt alles wat minder; het album gaat dan ook helaas een beetje uit als de welbekende nachtkaars. Niettemin een veelbelovende band.

Beter dan het debuut, de songs zijn gewoonweg sterker en de band klinkt meer overtuigend. Helaas kakt ook hier de boel wat in tegen het einde, maar het blijft binnen de perken. De beste songs zitten aan het begin van de plaat, met het machtige The Pattern als absolute uitschieter. Jolly is zeker geen metalband, maar de massieve gitaarmuur in dit nummer is toch wel erg lekker, alsmede heavy. Goede band!

Ook dit tweede deel is een avontuurlijke, afwisselende plaat geworden. De band komt sporadisch zeer stevig uit de hoek, luister bijvoorbeeld maar eens naar de monsterlijke gitaarriffs in opener Firewell. Op andere momenten klinkt de band zeer ingetogen, zoals in het zweverige As Heard On Tape. Er is soms zelfs ruimte voor een stukje reggae of een electronische beat. De dynamiek wordt knap gehandhaafd en alles zit wederom erg fraai in elkaar. Net als deel één zakt ook hier de boel wel wat in tegen het einde, maar er is genoeg moois om de aandacht er de volle lengte bij te houden.

Eerste soloalbum van meneer Davis, zanger van Korn. Het klinkt als... een iets meer experimentele versie van Korn. Sporadisch wordt er flink gebeukt, zoals in het opgefokte Everyone, maar overwegend is het songmateriaal vrij subtiel, met veel oosterse invloeden en electronische elementen. Echt verrassend is het album niet, daar is het materiaal te gewoontjes voor, maar Davis blijft een machtige strot hebben en de songs zijn degelijk genoeg om de volle lengte te blijven boeien.

Ik heb meneer Young ontdekt via zijn samenwerkingen met Matt Heafy van Trivium, die hier overigens ook meespeelt op het nummer Army Of The Damned. Het album bestaat uit dik aangezette, ironische tracks die wat mij betreft net niet leuk genoeg zijn. Het ligt er iets te dik op allemaal. Goed uitgevoerd en geproduceerd en het songmateriaal ligt lekker makkelijk in het gehoor, maar het is van de categorie het ene oor in en het andere uit.

Imposante bak herrie uit het Verenigd Koninkrijk, aan de eentonige kant maar wel bijzonder overtuigend gebracht en behoorlijk meeslepend. Het songmateriaal, een knappe mengeling van djent en deathcore, kent net voldoende afwisseling en tempowisselingen om te blijven boeien, en het album kent een massieve, strakke productie. Het klinkt allemaal erg indrukwekkend. De volgende keer wel wat meer onderlinge variatie graag.

Jawel, zo cliché als de albumtitel klinkt de muziek ook, maar dat neemt niet weg dat dit goed te pruimen is. Jorn Lande blijft een zeldzaam goede zanger en tilt de songs met zijn machtige strot met gemak naar een hoger plan. Veel uptempo werk dit keer, iets dat goed uitpakt. Het album klinkt hierdoor lekker energiek en vlot. Dan nemen we de cliché teksten en sommige oubollige melodielijnen maar op de koop toe.

Mooi tribute-album, waarbij gelukkig niet al te voor de hand liggende songs worden gekozen. Lande is zoals altijd prima bij stem; zijn zang past natuurlijk prima bij het werk van Dio. Vooral op Stand Up And Shout is hij amper van de grootmeester te onderscheiden. De band is ook goed op dreef en zet een lekker vette en heavy sound neer, die sporadisch beter is dan die van de originele songs. Mooiste song is de lange opener Song For Ronnie James, fraai opgebouwd rond flarden tekst uit vele Dio-songs. "This is for the father of the sign", zingt Lande vol overgave. En dat is niet Gene Simmons.

Niets mis mee hoor, maar ik blijf van mening dat de geweldige strot van meneer Lande beter (en vooral minder oubollig) songmateriaal verdient. Hoe degelijk dit album ook klinkt, het blijft allemaal aan de weinig originele en platgetreden kant. Dio heeft het allemaal reeds eerder en beter gedaan. Maar goed, afgezien daarvan is dit een solide plaat geworden, vol stevige maar altijd melodieuze en toegankelijke songs.

Ronnie James Dio is dood, lang leven Jorn Lande! De noor met de machtige strot doet vervlogen tijden herleven, en hij doet dit wederom niet onverdienstelijk. Zowel muzikaal als tekstueel doet alles dus zoals gezegd erg denken aan het werk van Dio, de term plagiaat schiet vaak in gedachten, maar de songs klinken prima en alles zit vakkundig in elkaar. En ja, die zang van Lande, die is toch wel zeldzaam sterk. Daarnaast valt er onder andere te genieten van fijn zwaar gitaarwerk. De langere songs zijn de beste, maar eigenlijk kent de plaat geen missers. Een beetje oubollig wellicht, maar best lekker.

De begeleidingsband van meneer Lande haalt het ook ditmaal niet bij zijn machtige strot, maar gezegd moet worden dat dit een alleraardigst album is. Vooral de eerste vijf tracks zijn prima, met het lekker uptempo en stevige Black Phoenix als positieve uitschieter. Dat mag hij vaker doen. Vanaf het matige Special Edition, voorzien van een curieus ingezongen refrein, gaat het niveau langzaam maar zeker omlaag. Ik wist overigens niet dat Jorn heeft meegedaan aan de voorrondes van het eurovisie songfestival, maar blijkbaar was dat met het afsluitende Faith Bloody Faith. Best een oké track.

Ronnie James Dio is dan weliswaar overleden, maar gelukkig hebben we Jorn Lande nog. De traditionele metal die de man met zijn band ten gehore brengt mag dan sporadisch wat belegen en gedateerd klinken; zijn stem is zo machtig dat hij alles naar een hoger plan tilt. Het album is verder degelijk genoeg en kent geen missers, maar zonder de zang van Lande zou het allemaal weinig voorstellen. Mocht David Coverdale onverhoopt komen te overlijden hoeven we niet te treuren: gelukkig hebben we Jorn Lande nog.

Het combineren van metal met orkestpartijen is al jaren niet nieuw meer en je moet inmiddels wel van heel goede huize komen om er nog iets bijzonders van te maken. Dat lukt Jorn Lande helaas slechts ten dele. De orkestrale bombast voegt weinig toe aan de songs en is bij vlagen zelfs amper waarneembaar. In opener I Came To Rock zijn de orkestpartijen juist wel prominent aanwezig, maar op een te kitscherige manier. Al met al is dit project daarmee niet veel meer geworden dan een veredeld verzamelalbum, waar qua songkeuze ook nog wel het één en ander op aan te merken is. Gelukkig is er dan wel altijd weer de machtige strot van Lande, die zelfs het grootste flutnummer nog naar grote hoogtes weet te stuwen. En daar heeft hij geen orkest bij nodig.

Degelijke, goed geproduceerde rockplaat vol prima songs. De teksten zijn aan de oubollige kant, maar dat hoort bij het genre. Lande zingt uitstekend en zijn band is goed op dreef. Jammer dat het album de (gedeeltelijke) titel draagt van het slapste nummer.

Verdienstelijk album van de wederopstanding van Ronnie James Dio, de noor Jorn Lande. Het materiaal van de beste man wil nog wel eens aan de oubollige kant zijn, maar hier zijn de songs bovengemiddeld goed. Lekker zwaar gitaarwerk ook. De band is op dreef en Lande is zoals altijd uitstekend bij stem. Hij tilt alles met gemak naar een wat hoger niveau.