Lichte variant op White Zombie met simpele songs die echter wel lekker klinken. De goede produktie zorgt er mede voor dat het album best redelijk wegluistert.

Uitstekende progressieve death metal, met voldoende afwisseling en ruimte voor melodie. Alle songs zijn de moeite waard en zijn stuk voor stuk mooi opgebouwd. Het geluid van de band is vrij origineel, vooral door de mix van grunts met progressieve metal. Alsof je Dream Theater hoort met een death metal grombeer erdoor heen. Ik ben in ieder geval aangenaam verrast. Muzikaal en productioneel een topplaat.

Tja... pagan metal. Niet echt iets voor mij, vrees ik. Ik vind de songs niet interessant en de zang op het irritante af. De muziek zit degelijk in elkaar maar mist spanning en, wat mij betreft, de benodigde sfeer. De songs zeuren ook te lang door. Mijn eerste en voorlopig enige kennismaking met het genre, denk ik zo.

Na het wisselvallige en (althans voor Pro-Pain) nogal experimentele No End In Sight gaat nu gelukkig de beuk er weer flink in. Helemaal tevreden ben ik nog niet, bepaalde refreintjes zijn bijvoorbeeld aan de flauwe kant (Road To Nowhere, Awol), maar de songs hakken lekker door en het album kent geen miskleunen. Meskil komt vocaal overtuigend ruig uit de hoek, vooral in het bijna death metal-achtige Hate Coalition, en het gitaarwerk is bijzonder fijn. Behoort tot de betere albums van de band, wat mij betreft.

Het is even wennen, zo op het eerste gehoor, maar na een paar luisterbeurten is het toch wel een aardig album. Voor Pro-Pain begrippen vrij experimenteel, vooral op vocaal vlak, met rare samenzang en bizarre uithalen. Sommige meezing-refreintjes had ik best zonder gekund, maar gelukkig staat er een reeks sterke songs tegenover, zoals Phoenix Rising en God's Will. Absoluut niet hun beste album, maar wel een degelijke middenmoter. Jammer van de wat karige productie; vooral het gitaarwerk had veel beter moeten klinken.

Op dit dertiende album klinkt de band compromisloos en heerlijk aggressief. De plaat raast als een orkaan over de luisteraar heen; slechts in een paar songs wordt er wat gas teruggenomen. De mengeling van hardcore en metal klinkt nog steeds zoals alleen Pro-Pain dat kan. Het is ook één van de weinige hardcore-bands die ik goed vind. Dit is in ieder geval absoluut één van de betere albums van de band, met uitsluitend sterke en opzwepende songs. Alleen afsluiter Zugabe! valt een beetje buiten de boot, door de meer melodieuze insteek. Wel een leuke song overigens.

Altijd een feestje, een nieuw album van Pro-Pain. De mengeling van hardcore en metal levert steevast iets moois op, ook ditmaal. Twaalf songs lang is het beuken geblazen, zonder dat de band gas terug neemt. Opzwepend, stoer en ruig, precies zoals we Pro-Pain willen horen. De formule verveelt in ieder geval nog steeds niet.

Altijd fijn, een nieuwe Pro-Pain, ook nu weer. Zanger Gary Meskil is nog steeds kwaad en dat hoor je. De woorden "die fucker!" die het album openen zetten direct de toon. En de betekenis van het afsluitende Fuck This Life zal ook niemand ontgaan. De band is in vorm, de songs overtuigend en de productie dik in orde. Het album biedt de gebruikelijke mengeling van mid- en uptempo werk, al zijn het steevast de uptempo songs die echt te gek zijn. Vooral D.N.R. (Do Not Resuscitate) is subliem. Ik heb doorgaans niets met hardcore, maar voor Pro-Pain, dat qua stijl altijd ergens tussen metal en hardcore inhangt, maak ik wederom graag een uitzondering.

Spijkerharde amerikaanse metalcore, met hier en daar wat thrash-elementen. De songs beuken ongenadig hard door, met het gaspedaal vrijwel continu helemaal ingedrukt. Zoals zo vaak binnen het genre steekt ook hier eenvormigheid de kop op, maar alles wordt zo strak gebracht en klinkt zo verdomde lekker dat dit niet echt een probleem wordt. Alleen de cover van Ozzy Osbourne's Perry Mason is een misser.

Tweede album voor deze amerikaanse metalband. De woeste metalcore klinkt ook hier weer aangenaam vet en energiek, maar het songmateriaal is gewoonweg net wat minder pakkend dan op het debuut. Zodra het gaspedaal wordt ingetrapt is de band op dreef; in de midtempo passages klinkt men nogal doorsnee. Het gitaarwerk dat bij vlagen doet denken aan het oude Metallica is dan wel weer een pluspunt.

Uitstekend debuut van deze band bestaande uit leden van Sevendust, Creed, Alter Bridge en Submersed. Geen wonder dus dat het resultaat klinkt als een mengeling van al die bands, en dan vooral Sevendust. De stevige rock die hier wordt neergezet schuurt dicht tegen de metal aan en klinkt als een klok, mede door de volvette produktie. Alle songs zijn de moeite waard, zelfs de paar verplichte ballads. Fans van de genoemde bands zullen hier zeker wat mee kunnen.

Iets minder dan de vorige twee albums, vooral omdat het songmateriaal ditmaal wat minder aanspreekt. Het is allemaal wat meer standaard en stadionrock-achtig, met voor de hand liggende songstructuren en refreintjes die weliswaar goed in het gehoor liggen maar niet beklijven. Gelukkig is het lekker stevige gitaarwerk weer om van te smullen en maakt de onstuimige energie van de band nog steeds veel goed.

Ambitieus tweede album, een dubbelaar, met 21 songs waaronder twee wat anonieme en langdradige instrumentale intro's. Gelukkig zijn de songs zelf overwegend energiek en meeslepend, in ieder geval sterk genoeg om de lange speelduur van het geheel te rechtvaardigen. Vooral de uptempo tracks zijn de moeite waard, voorzien van heerlijk vet gitaarwerk. Hier is al met al weinig mis mee: prima band, prima zanger, prima songs.

Na twee tegenvallende albums, Scorpio Rising en Power Of The Damager, die vooral in productioneel opzicht teleurstelden, komt Prong nu onverwachts op de proppen met een uitstekende plaat. De band heeft zich prima herpakt en heeft zich gerealiseerd waar men goed in is: hoekige riffs, pompende industriële ritmes en snauwerige zanglijnen. Plus hier en daar een beetje melodie natuurlijk. Het resulteert in elf unaniem sterke songs. Het tempo van de songs ligt lekker hoog en alles beukt heerlijk door. De productie is ditmaal gelukkig wel dik in orde, zodat het songmateriaal prima uit de verf komt.

De band ragt er gelukkig weer lekker op los en herpakt zich goed na het ietwat teleurstellende Scorpio Rising. Inderdaad geen slechte song op het album, al heb ik soms mijn bedenkingen bij de zang en is de produktie lang niet optimaal. Jammer dat Terry Date het album niet heeft geproduceerd; zijn vakmanschap gaf vooral Cleansing nu net dat beetje extra power.

Redelijk geslaagd remix-album; slechts de laatste track (Bad Fall) is niet om aan te horen. De dance- en techno elementen passen goed bij de hoekige, groovende riffs van de band. Ik prefereer het originele album, maar dit is zeker geen verkeerde plaat.

Voorganger Carved Into Stone uit 2012 was al een overtuigende terugkeer naar de hoogtijdagen van de band, na een paar matte albums, maar met deze Ruining Lives is het helemaal feest. Wat een energie en wat een lekkere songs! Bandleider Tommy Victor vlamt als vanouds en komt zowel qua zang als qua gitaawerk lekker fel uit de hoek. Het haast machinale drumwerk is ook top. Cleansing uit 1994 blijft mijn favoeriete werkstuk van de band, daar valt alles op zijn plaats, maar dit komt aardig in de buurt.

Typisch wisselvallig cover-album, met een tiental mij onbekende punk- en rocktracks. Ik heb dus het voordeel dat ik deze versies niet met de originelen kan/ hoef te vergelijken. Dan nog is de plaat echter niet heel bijzonder, al klinkt de band ook ditmaal oprecht en gedreven. Productioneel zit het allemaal ook degelijk in elkaar. Voor de echte fans natuurlijk een must-have, voor de doorsnee luisteraar leuk om een keer gehoord te hebben, meer niet.

Typisch Prong-album, maar na de lange afwezigheid had ik er toch iets meer van verwacht. Echte uitschieters ontbreken en het songmateriaal is nogal aan de simpele kant, hoewel lekker stevig en uptempo. Ik mis een beetje finesse en afwisseling.

Prong's zoveelste wederopstanding is een daverend succes gebleken. Het vorige album, Ruining Lives uit 2014, was een topper en ook deze nieuwe plaat is dik in orde. De band vuurt overwegend lekker uptempo beukwerk op de luisteraar af, voorzien van fijn hakkend gitaarwerk en de heerlijk karakteristieke zang van Tommy Victor, die hier uitstekend bij stem is. Luister maar eens naar de fraaie semiballad Belief System, wat mij betreft het beste nummer van het album. Prachtige tekst, mooi ingezongen door Victor, afwisselend melodieus en ruig. Het album zakt feitelijk nergens in en kent een flink aantal krakers, zoals het supersnelle Sense Of Ease en Soul Sickness.

Het zijn mooie tijden voor Prong-fans. De band brengt in hoog tempo het ene na het andere prima album uit. Zero Days is weliswaar niet zo goed als voorganger X- No Absolutes, maar dit neemt niet weg dat het een fijne plaat is, vol energieke en aanstekelijke metal. En Tommy Victor is prima bij stem. Krakers als het titelnummer en het felle Forced Into Tolerance kunnen zich makkelijk meten met het beste eerdere werk van de band. Halverwege komt de klad er een beetje in met een paar wat meer gemakzuchtige tracks, maar het album blijft gelukkig de volle lengte boeien. Prong kan zo nog jaren mee.

Onderhoudend maar nogal vlak en voorspelbaar, deze samenwerking tussen leden van Rage Against The Machine, Public Enemy en Cypress Hill. Klinkende namen en het klinkt eigenlijk precies zoals je verwacht, maar er is een chronisch gebrek aan sterk songmateriaal. De mannen zijn allemaal op leeftijd en maken zich begrijpelijkerwijs niet meer zo druk over de toestand in de wereld, en dat hoor je. Het klinkt allemaal best lekker, maar de angel is er duidelijk uit.

Drukke, zeer technische progressieve metal. Zeer goed uitgevoerd en uitstekend geproduceerd, maar ik mis memorabele songs. De kwaliteit spat van het album af, maar het is vrij vermoeiend om de hele plaat in één keer te beluisteren.

Nerveuze metal, aanvankelijk wel even wennen, maar uiteindelijk best de moeite waard. De produktie is niet echt geweldig en de songs zijn wat wisselvallig en soms aan de flauwe kant, maar de energie spat van het album af en de muziek zit knap in elkaar. Geen makkelijk luistervoer, maar de iets meereisende metalfan kan er waarschijnlijk wel iets mee.

Lastig te beoordelen dit. De technische progressieve metal van deze canadese band zit vernuftig in elkaar en is duidelijk erg goed, maar een heel album achter elkaar beluisteren is behoorlijk vermoeiend. De drukke gitaarpartijen, constante tempowisselingen en voortdurende hoge zang zijn een aanslag op het gehoor en op gegeven moment wordt het allemaal nogal eenvormig. Het geluid is een mix van Iron Maiden, System Of A Down en Between The Buried And Me.

Enigzins retro thrash-metal met veel progressieve elementen, zo zou je dit wellicht kunnen omschrijven. Het geluid van de band doet denken aan een mengeling van Nevermore en oude Metallica, kracht bijgezet door de rauwe, enigzins rommelige produktie, die vervlogen tijden doet herleven. Jammergenoeg zijn de songs niet over de hele linie even boeiend, mede door de weliswaar acceptabele maar toch wel wat beperkte zanger, die soms net iets tekort schiet. Dat de band potentie heeft is duidelijk en dit is een veelbelovend debuut, maar het komt er nog niet helemaal uit.

Slipknot-achtige geluiden uit Griekenland, maar dan wel wat steviger. De hip hop-achtige passages hadden wat mij betreft best achterwege mogen blijven, maar verder is dit een lekker agressief schijfje. Tekstueel stelt het niet veel voor en de zang is ook aan de inwisselbare kant (afwisselend bruut en clean), maar het album herbergt genoeg energie en stootkracht. Goed geproduceerd door Jacob Hansen.

De ontbrekende schakel tussen Cult Of Luna en Tool, zo zou je dit wel kunnen omschrijven. Sfeervolle, duistere en vooral slepende metal uit België, lekker zwaar en dromerig. Sterke zanger ook, die in de galmende partijen wel wat doet denken aan Fear Factory's Burton C. Bell. Bepaalde songs zijn aan de te lange kant, met name het afsluitende Nothing Is Consciousless, waardoor het album sporadisch iets aan kracht verliest, maar afgezien daarvan is dit een indrukwekkend debuut.

Indrukwekkend zompige, slepende metal uit België. Het geluid, een dreigend klinkende mengeling van death metal en Kyuss-achtige woestijnrock, wordt bijzonder overtuigend neergezet, daarbij geholpen door een uitstekende zanger. De meer ingetogen tracks kunnen niet overal de aandacht vasthouden, maar wanneer de band losgaat is dit album niet te houden.

Grote klasse wederom, dit derde album van het belgische Psychonaut, maar met helaas iets te veel ingetogen tracks naar mijn smaak. De band klinkt toch het beste in lekker zwaar en mysterieus klinkend werk als het machtige Stargazer. Afgezien daarvan toch wel weer een heerlijk bezwerend en meeslepend album, met iedereen in topvorm.