Flinke tegenvaller. De eerste paar tracks zijn nog wel lekker, zeker Hollywood Whore met een Last Restort-achtige hook, maar al gauw worden de songs zeer flauw en plat. Punk? Emo? Was het maar waar... Ik vond het zelf eerder richting (oeps) glamrock gaan. En wie zien we daar als gastartiest op track 9? Ik bedoel maar...

Makkelijk te behappen en energiek album, een stuk beter dan de naar glamrock neigende voorganger Metamorphosis. De band heeft flink moeite gedaan om de juiste balans te treffen tussen gevoelige ballads, poppy punkrock en metal-achtige beukers. Het maakt het album aan de ene kant wat onevenwichtig en je kunt zeggen dat men te hard probeert om het iedereen naar de zin te maken, maar afwisselend en onderhoudend is de plaat hierdoor wel. De beste songs zijn wat mij betreft wat stevigere, zoals Where Did The Angels Go en Give Me Back My Life, maar ook het meer poppy materiaal is best aardig. De rap in Won't Let Up had men achterwege mogen laten, maar afgezien daarvan een lekker album, met een glansrol voor zanger Jacoby Shaddix, die naar verluid door een diep emotioneel dal ging tijdens de opnamen.

Eén van de betere en meest energieke albums van de band. Het is jammer dat er halverwege toch een paar nietszeggende, duidelijk op airplay toegespitste tracks langskomen, maar voor het grootste gedeelte beukt de plaat lekker door, met een grote reeks goed in het gehoor liggende rocksongs. Nummers als I Devise My Own Demise en My Heart Is A Fist zijn gewoon prima.

Deze band levert wel vaker wisselvallig werk af, maar dit is met afstand hun slechtste album tot nu toe. De poppy aanpak van het toch al niet beste songmateriaal resulteert in een slappe, futloze plaat. Qua productie vind ik het ook nogal armzalig. Uiteindelijk klinkt Papa Roach hier als een kruising tussen Linkin Park en Green Day, al klinkt dat wellicht aantrekkelijker dan het is. De meeste songs liggen uiteindelijk best lekker in het gehoor, met vooral aan het begin een paar aangename tracks, maar het is zo krampachtig commerciëel in elkaar gezet dat het album geen indruk maakt.

Sterk album, dat herhaaldelijk doet denken aan Icon, uit mijn favoriete periode van de band. De balans tussen melancholie en doom is hier knap getroffen en vertaalt zich naar unaniem sterke, vrij lange tracks die geen moment vervelen. De uitstekende opener Serpent On The Cross zet de toon en daarna blijft het genieten. De bonustracks zijn ook de moeite waard. Welkom terug van nooit weggeweest!

In de herkansing, maar ik blijf bij mijn oordeel. Het probleem van het album is niet slechts de luchtigheid van het geheel, maar ook de futloosheid van de composities. Wanneer dit uitgebracht zou zijn als een verzameling b-kantjes had ik het ook geloofd. Nergens voelt het album als een eenheid. De produktie is ook wat flets en hoewel ik blij was dat na Host de gitaar weer zijn intrede deed klinken de gitaarpartijen behoorlijk ongeïnspireerd. Toch is het boven het gemiddelde voor mij omdat de band gewoonweg geen slecht album kan maken.

Klinkt na al die jaren nog steeds zeer goed. De eerste helft van het album is duidelijk beter dan de tweede, met de twee beste songs direct aan het begin, maar dat neemt niet weg dat het hele album zeer sterk en divers is. Zanger Holmes experimenteert hier al flink met het bereik van zijn stem, iets dat op latere albums steeds verder werd opgebouwd. Kan gezien worden als het laatste echt heavy album van de band, tot In Requiem van 2007.

Ter ere van het vijftienjarige bestaan van Draconian Times, één van de beste albums van Paradise Lost wat mij betreft, speelt de band hier live de hele plaat integraal, en bepaald niet slecht. Ik prefereer de studioversie, maar deze uitvoering mag er ook zeker zijn. De twee bonustracks , het meer recente Faith Divides Us, Death Unites Us en The Rise Of Denial, klinken live overigens ook supervet.

Haha, ik was inderdaad de eerste net. Prachtalbum, oude tijden herleven. Opener As Horizons End is magistraal. Zo goed wordt het later zelden meer (met uitzondering van het geweldige Frailty), maar alle songs zijn van hoog niveau. Holmes zingt prachtig en de band is zeer op dreef. Melancholie van de bovenste plank. Zo mag de band nog jaren doorgaan.

Rammelend, behoorlijk obscuur tweede album van deze britse doom-pioniers. Niet zonder goede momenten, vooral de eerste twee tracks zijn sterk, maar uiteindelijk nog te weinig overtuigend en aan de saaie kant. Je hoort dat de band kwaliteit in huis heeft, maar het vertaalt zich nog niet naar memorabele songs. De productie is ook erg zwak. Hierna zou men met Shades Of God een enorme stap voorwaarts zetten.

Middelmatige remixen van het toch al niet beste werk van de band, wat mij betreft. Leuk voor completisten, maar niet meer dan dat. Ik zet deze EP niet zo snel nog een keer op.

Meest verguisde album van de band tot nu toe, maar eigenlijk vond ik de plaat reeds bij release erg goed. Qua sombere en melancholische sfeer is er vrijwel niets veranderd ten opzichte van eerder werk. Het gitaar- en drumwerk is echter vrijwel volledig weg, om plaats te maken voor zware Depeche Mode-achtige electronica. Het songmateriaal is gelukkig dermate sterk dat het album makkelijk overeind blijft. Iedere song is de moeite waard en Nick Holmes zingt uitstekend. Ook ik hoor Paradise Lost liever als metalband, maar dit experiment kan ik desondanks zeker waarderen.

Wat mij betreft ook het beste album van de band. Geweldige, loodzware songs, prachtig gezongen en uitgevoerd. Veel variatie ook, en nog niet met de meer commerciële sound van het hierop volgende (en overigens ook prachtige) Draconian Times.

Icon was destijds mijn eerste kennismaking met de band en het is nog steeds één van mijn favoriete albums. Deze herbewerking was wellicht op papier een leuk idee, maar in de praktijk valt het behoorlijk tegen. Nick Holmes is uitstekend bij stem en vertolkt de tracks wederom eersteklas, maar qua muziek en productie klinkt het vrij dunnetjes. Ik heb nu vooral zin gekregen om het origineel weer eens uit de kast te halen.

De band is al een tijdje bezig om terug te werken naar het geluid van het prille begin; met dit album is de cirkel rond, zou ik zeggen. De sombere en loodzware doommetal klinkt gepast rauw en ongepolijst, maar doet tegelijkertijd wat gehaast en ongeïnspireerd aan. Echt memorabele songs ontbreken en, belangrijker nog, waar zijn de fraaie melancholische melodielijnen? Ik hoor zanger Nick Holmes daarnaast liever zingen dan grunten, wat hij hier overwegend doet. Kortom, het is toe te juichen dat de mannen lekker doen waar ze zin in hebben, maar ik als luisteraar kan er wat minder mee dan met vrijwel alle voorgaande albums.

Zo hoor ik Paradise Lost graag. Met het vorige album kon ik niet zoveel; te weinig melodie en een gebrek aan dynamiek, maar hier komen de sterke kanten van de band goed tot hun recht. Nick Holmes krijgt de kans flink uit te pakken qua zangpartijen en het zo typerende melancholische gitaarwerk is weer terug. Het album doet me sporadisch wel wat denken aan Icon, één van de beste albums van Paradise Lost. Alleen over de produktie ben ik niet heel enthousiast. Het dreunt lekker door met een heerlijk zwaar basgeluid, maar het had van mij nog wel wat krachtiger en meer gedetailleerd mogen klinken.

Flinke stijlwijziging voor deze engelse metalband, al blijft het sombere en melancholische bandgeluid grotendeels intact. De toevoeging van allerlei electronica en meer catchy songelementen resulteert in een overwegend boeiend en lekker in het gehoor liggend album, al hebben veel songs last van een gebrek aan spannende opbouw. Bepaalde tracks leunen ook iets teveel op herhaling, met een nogal standaard aaneenschakeling van coupletten en refreinen. Afgezien daarvan een sterk album, fraai geproduceerd.

Mooi album, alhoewel de songs niet allemaal sterk zijn. Iets steviger dan de vorige paar albums, maar absoluut nog geen terugkeer naar het geluid van Icon en Draconian Times. Maar goed, als ik die stijl wil horen zet ik die albums wel weer een keer op. Ik vind alle Paradise Lost-albums de moeite waard, en kan de muzikale zijstappen altijd wel waarderen. Ik vind zelfs Host en Believe In Nothing (hun twee meest verguisde albums) de moeite waard!

Qua produktie doet het album inmiddels wat blikkerig en kaal aan, maar de songs staan gelukkig nog steeds als een huis. Opener Mortals Watch The Day hakt er direct heerlijk deprimerend in en de band weet het hele album een fijn somber melancholisch sfeertje vast te houden. Andere hoogtepunten zijn Pity The Sadness en de afsluitende klassieker As I Die. De hierop volgende albums Icon en Draconian Times vind ik nog wat beter, maar dit maakte in 1992 toch wel behoorlijk indruk. En nu nog.

Weer een keer uit de kast gepakt. Blijft een sterk album, qua sfeer een beetje vergelijkbaar met One Second. Hier en daar wat electronica, met prima songs die tot het einde van het album blijven boeien. Twee aardige bonustracks ook.

Redelijke live-registratie, waarbij de eerste helft van de set wordt ondersteund door het filharmonisch orkest van Plovdiv (Bulgarije). Het orkest verdrinkt helaas een beetje in de mix, waardoor dit niet heel veel toegevoegde waarde heeft. Wel leuk is de keuze voor een reeks niet zo voor de hand liggende tracks, die live nog niet zo vaak ten gehore zijn gebracht. De tweede helft van de set bevat bekender werk, zoals de publieksfavorieten As I Die en True Belief. De band is goed op dreef, maar zanger Nick Holmes heb ik wel eens beter horen zingen.

Prima dubbel livealbum, dat een goede indruk geeft van het hele oeuvre van de band. De songs klinken allemaal overtuigend en Holmes is goed bij stem, al is het jammer dat hij de oudere songs nu zo 'clean' zingt. Mooie albumtitel overigens; dekt de lading volledig.

Deze grondleggers van de sombere doom-metal ontwikkelen zich terug naar het begin. Het voorgaande handjevol albums liet al een steeds hardere en duistere koers horen, maar nu heeft de band het ultieme Paradise Lost-geluid hervonden. Dat betekent trage, meeslepende en sober uitgevoerde melancholische songs, doorspekt met die typische fraaie melodielijnen en natuurlijk boven alles de machtige zang van Nick Holmes, afwisselend ruig en clean. Het songmateriaal is helaas niet over de hele linie even memorabel, maar wat klaag ik. Welkom terug!

De laatste paar albums lieten al een voorzichtige terugkeer naar het geluid van weleer horen. De band doet er nu nog een schepje bovenop; dit album klinkt als de ontbrekende schakel tussen Shades Of God en Icon. Dat betekent dus lekker zware en vooral sfeervolle melancholische metal. De melodielijnen zijn nog steeds even fraai als altijd, net als de zang van Nick Holmes. Het songmateriaal is daarnaast unaniem sterk, ondanks dat alles duidelijk voorborduurt op eerder werk. De beste songs bevinden zich halverwege de plaat, met Honesty In Death en Theories From Another World als positieve uitschieters. Afsluiter The Glorious End is ook erg mooi. Verplichte aanschaf voor fans van de band.

Enkele tracks, zoals The Last Fallen Saviour, kende ik nog niet, maar het grootste gedeelte van deze verzameling b-kantjes, covers en remixen is reeds eerder verschenen op allerlei luxe uitgaven van de meer recente studioalbums. Neemt niet weg dat dit best een leuk album is. Paradise Lost maakt zelden een slechte song en alle hier aanwezige tracks zijn de moeite waard, al is het materiaal niet echt spectaculair.

Rommelige industriële metal uit Duitsland. Voornaamste probleem is het ontbreken van sterke tracks; alles dreunt en zeurt maar een beetje door zonder duidelijke structuur, waarbij de aandacht snel verslapt. Het openende titelnummer kan er mee door en sporadisch doet het geluid wel wat denken aan een superieure band als Strapping Young Lad, maar eigenlijk is dat veel te veel eer. Matig werkje.

Gelukkig weer een stuk meer 'metal' dan het vorige album, Deep Blue, dat meer richting hardcore ging, een stroming die mij absoluut niet ligt. Het album beukt genadeloos door en is spijkerhard geproduceerd. Het voortdurende geschreeuw van de zanger is soms wat aan de eentonige kant en de uptempo songs zijn beter dan de midtempo, maar de energie en aggressie maken een hoop goed.

De albums van deze australische band blijven helaas aan de wisselvallige kant, met pieken en dalen. Vooral de tracks met hoog meezing-gehalte zijn erg matig, om nog maar te zwijgen van het zwak gezongen (en schaamteloos van Metallica's Nothing Else Matters gestolen) saaie titelnummer. Gelukkig staan daar de nodige lompe beukers als Like Napalm en Soul Bleach tegenover, zodat de balans weer een beetje wordt hervonden. En zoals altijd is het gitaarwerk weer heerlijk vet.

Ik vind de plaat de minste van de band tot nu toe, voornamelijk omdat de metalcore ditmaal meer op de core gericht is dan op de metal. Met dat genre kan ik gewoonweg niet zo veel. Het album klinkt erg goed qua produktie en binnen het genre is het ongetwijfeld een topper, maar de saaie breakdowns en het gebrek aan melodieuze gitaarpartijen doen mij al snel verlangen naar de eerste twee albums.

Strak uitgevoerde metalcore, energiek en bikkelhard. Genoeg variatie binnen de songs om het hele album boeiend te blijven; gelukkig weinig saaie breakdowns die het tempo vertragen. De zang is nog steeds een groot pluspunt- ondanks het ontbreken van cleane vocalen schreeuwt en gromt het heerschap de boel overtuigend aan elkaar. Lekker vet geproduceerd ook. Alle instrumenten komen goed tot hun recht en de plaat klinkt vol en helder. Op naar het nieuwe album Deep Blue, naar verluid meer core dan metal. Hmmm.