Wisselvallige band, waarvan nooit te voorspellen is wat een nieuw album voor geluid zal gaan brengen. Ditmaal is het logge metalcore dat de klok slaat, overtuigend gebracht maar met een overdaad aan flauwe meezingers, die het niveau danig naar beneden halen. Wanneer men losgaat in brute tracks als Dying To Believe en Crushed (met een fraai oosters sfeertje) klinkt de band optimaal goed, vooral door de intense schreeuwzang en het loodzware gitaarwerk, maar door het overwegend vlakke songmateriaal wil het album maar niet bijzonder worden.

Overtuigend brute metalcore (zonder clean gezongen refreinen), intens en meeslepend. Uitsluitend sterke songs, prima geproduceerd en met voldoende afwisseling om het hele album te boeien.

Afwisselend metalalbum dat qua stijl heen en weer schiet tussen traditionele metal en meer moderne metalcore. Prima natuurlijk, maar herhaaldelijk mist de band hier de boot. Het songmateriaal is niet bijster sterk en meer dan eens vervalt men in flauwe meezingers, iets dat totaal onnodig is. Het resulteert in een onderhoudend maar verontrustend vlak album, dat puur nog de moeite is door de klasse van de band. Veel bonter moet men het echter niet maken.

Best aardige, zeer rustige en relaxte popmuziek in het straatje van Jason Mraz. Een heel album gaat vervelen, maar af en toe een liedje horen is geen straf. Vooral opener Wicked Man's Rest is prachtig.

Prima progressief metalalbum, vol fraaie en avontuurlijke songs. Band en zanger klinken zeer overtuigend; voor een debuutalbum is dit van een zeer hoog niveau, ook productioneel. Unaniem sterke songs met voldoende dynamiek om vele draaibeurten te blijven boeien. Ik ga snel opvolger Sunless Skies luisteren.

Niet zo sterk als het debuut helaas, maar absoluut een prima plaat. Minder avontuurlijk, wat zich vooral uit in meer compacte en gestructureerde songs. Wat dit betreft is het tekenend dat de langste song (Poltergeist) de beste track van het album is. Qua produktie is er wel wat vooruitgang geboekt, alles klinkt wat voller en vetter, maar de songs zijn niet unaniem sterk dit keer.

Prima dance-album, vol afwisselende en boeiende songs. Door het gebruik van vele gastzangers wordt de variëteit alleen nog maar groter, terwijl het album toch als een geheel aanvoelt. Knap gedaan en heel wat toegankelijker dan de meeste artiesten in dit genre.

Niet mijn ding dit. Een paar leuke liedjes, maar de bonte smeltkroes aan muziekstijlen zorgt bij mij niet bepaald voor het juiste gevoel. Productioneel ook aan de klinische kant, met vooral het drumgeluid erg onnatuurlijk. Afwisselend, dat zeker, en ik hoor ook wel dat hier veel kwaliteit in schuilt, maar het doet me gewoonweg te weinig.

Luchtig, vrij poppy album, met de band in energieke maar tegelijkertijd nogal oppervlakkige vorm. De zang van Eddie Vedder vind ik ook niet overal even best. Door de moderne, nogal gladde productie klinkt de band evenwel toegankelijker dan ooit en het songmateriaal is over de hele linie genomen behoorlijk aanstekelijk.

Ik kan hier niet zoveel mee. Alle eerdere albums, met uitzondering van debuut Ten, waren al erg wisselvallig, maar ditmaal kan ik echt geen enkele goede track ontdekken. Het kabbelt allemaal maar een beetje gezapig door; zelfs de meer uptempo 'stevige' songs klinken erg plichtmatig en ongeïnspireerd. En dat na een afwezigheid van 7 jaar! De met electronische details doorspekte single Dance Of The Clairvoyants is oké, maar verder... Wellicht moet het kwartje nog vallen.

Typisch wisselvallig Pearl Jam-album, met een reeks sterke en een aantal wat mindere songs. De single Sirens is prachtig en het album opent energiek met een paar uptempo stampers, maar lang niet alle tracks zijn de moeite waard en het album gaat een beetje uit als een nachtkaars met een drietal erg rustige en niet bepaald memorabele liedjes. Precies, eigenlijk net als de voorgaande acht albums.

Samen met No Code uit 1996 één van de zwakste albums van de band, wat mij betreft. De stevige songs zijn simpel en schreeuwerig; de rustige songs saai en zeurderig. Met een geweldige zanger als Eddie Vedder in de gelederen wordt het natuurlijk nergens echt slecht, maar het album is te vlak en saai om memorabel te zijn.

Nog veel wisselvalliger dan het voorgaande album Vs, met afwisselend sterke en nietszeggende songs. Ingetogen tracks als Nothingman en Immortality zijn prachtig, maar daar tegenover staan vullertjes als Bugs en het afsluitende Hey Foxymophandlemama, That's Me, wat toch wel het vaagste (en slechtste) nummer moet zijn dat de band ooit heeft opgenomen. Veel variatie dus, dat wel, maar het is en blijft een onevenwichtig album.

De onvermijdelijke tegenvaller na het meesterlijke debuut Ten, al is het album met terugwerkende kracht zo slecht nog niet. Er staan een aantal prima songs op en de band klinkt energiek en bevlogen. Voornaamste probleem is dat veel songs voorbij zijn voor ze zijn begonnen en amper de kans krijgen te blijven hangen. Andere tracks zeuren dan juist weer te lang door en klinken alsof ze geïmproviseerd zijn. Bewonderenswaardig dat de band geen kopie van het debuut aflevert, maar door de wisselvallige aard van het geheel heb ik dit nooit een echt goede plaat gevonden. Songs als Rearviewmirror en Elderly Woman Behind The Counter In A Small Town zijn dan wel weer erg mooi.

Aangename drum & bass, met hier en daar wat andere toestanden. Het album is aan de (te) lange kant en kabbelt vaak maar een beetje door, maar het materiaal is degelijk genoeg voor een ruime voldoende. Doet hier en daar wel wat denken aan The Prodigy, maar meestal is de sfeer wat rustiger en meer gericht op het grote publiek. De twee bonustracks tonen de band van een wat ruigere kant.

Pendulum herpakt zich na het middelmatige In Silico. Dit is wat mij betreft het beste album van de band tot nu toe, al heeft het weinig meer met drum & bass te maken. De pop/rock-koers wordt verder doorgezet, maar ditmaal wel met betere songs. In Self Vs Self wordt zelfs geflirt met metal. Deze song valt inderdaad qua sfeer nogal buiten de boot, maar als metal- en In Flames-fan vind ik het wel te gek. Het album is zeer avontuurlijk en zeer afwisselend, mede door de eersteklas gastoptredens. Slechts afsluiter Encoder is wat aan de vlakke kant.

Middelmatig tweede album, dat meer popmuziek biedt dan drum & bass. Door de overdaad aan vocalen en een meer rock-georiënteerde aanpak doet de band slechts bij vlagen nog denken aan het debuut. Op zich hoeft dit nog geen nadeel te zijn, maar de songs zijn niet bepaald van hoog niveau. Slecht wordt het gelukkig nergens, maar miskleunen als Mutiny (inclusief belabberde gitaarsolo) doen het geheel geen goed.

Na 15 jaar met een grotendeels nogal gedateerd klinkende herhaling van zetten op de proppen komen is gewaagd, dat moet ik deze australische band nageven. Veel nieuwe zieltjes zal men er helaas niet mee winnen en ook fans van het eerste uur zullen er niet echt warm meer voor lopen. Daar is het songmateriaal gewoonweg te vlak en voorspelbaar voor. De meeste tracks klinken best lekker en het album als geheel stampt aangenaam door, met hier en daar een stevige metalpassage, maar een oubollig deuntje als Napalm kan tegenwoordig echt niet meer, mannen.

Heerlijk bombastische en opzwepende metal, nog wat beter dan de al niet misselijke debuut-EP. Het songmateriaal is dik in orde, net als de moddervette uitvoering. Zanger Jorn Lande komt als beste uit de bus, maar de rest van de muzikanten (en overige zangers/ zangeressen) is ook bijzonder goed op dreef. Enige misser is het te moderne The Hex Core Mk-2, een wat vreemde eend binnen het meer traditionele geheel.

Geen echte band maar een project van spelletjesgigant Riot Games. Nooit van gehoord, maar die lui doen wel iets goed. Dit is namelijk prima metal, stevig maar melodieus, beetje oubollig maar stiekem toch wel erg lekker. Vooral de nummers met zang (van oa Jorn Lande) zijn prima; de intrumentale tracks zijn wat minder bijzonder, maar altijd wel de moeite waard. Smaakt eigenlijk wel naar meer en dat is er inmiddels ook- het tweede wapenfeit II: Grasp Of The Undying is inmiddels uitgebracht.

Aangenaam rock-album, met leuke electronische details. Niet alle songs zijn even sterk; sommige tracks zijn wat chaotisch en liggen niet echt lekker in het gehoor. Het merendeel van de songs is gelukkig de moeite waard, mede door de massieve produktie, waardoor alles vrij overweldigend klinkt. Niet echt commerciëel, al hebben een paar songs best hitpotentie, zoals het fraaie Pretty Buildings.

Prima progressieve metal uit Polen. Moeilijk voor te stellen dat het hier gaat om een in eigen beheer uitgebracht album. De plaat klinkt door de uitstekende productie als de welbekende klok en ook qua songmateriaal is dit van een vrij hoog niveau. Uitstekende zanger ook. Niet alle songs zijn even goed, het instrumentale Unnamed Syndrome is weinig indrukwekkend en Sol loopt niet zo lekker, maar over de hele linie genomen een prima schijf. Gaan we hopelijk meer van horen. Geef deze mannen een platendeal!

Fijn tussendoortje, deze EP, met zeven nieuwe tracks, waaronder een paar instrumentale. Alles is de moeite waard, wat mij betreft. Er is nogal wat kritiek op het Nine Inch Nails-achtige The Parade Of Ashes (dat inderdaad sterk op Wish van NIN lijkt), maar ik vind het wel een lekkere song. Hier blijven we wel even zoet mee, tot een volledig nieuw album zich aandient.

Interessante EP, bestaande uit de song Icarus Lives! van het debuut, een aantal remixen en vier nieuwe songs. Het nieuwe werk is niet helemaal van het niveau van het debuutalbum, maar alles is degelijk genoeg voor een ruime voldoende. De remixen zijn ook best aardig.

Zo goed als het debuut zal het wel nooit meer worden, maar Periphery ontwikkelt zich hier met dit album, het eerste van een tweeluik, toch wel weer iets verder. Het vorige album was erg druk, met muzikale ideëen die over elkaar heen buitelden. Ditmaal is alles veel meer gestructureerd en rustiger van opzet, met meer focus op songs met een kop en een staart. Het geluid staat daarnaast als een huis. De mengeling van poppy vocalen en een loodzware gitaarmuur werkt in ieder geval nog steeds prima en is bij vlagen onweerstaanbaar.

Dit andere deel van het tweeluik kent minder songs, maar klokt uiteindelijk ook rond de veertig minuten. Het geluid is hier iets progressiever en meer avontuurlijk dan op Alpha, al ligt het verschil in details. Mijn voorkeur gaat uit naar Alpha, daar is het songmateriaal iets sterker, maar ook dit album is zeer de moeite waard. Een ijzersterke produktie en sfeervol uitgevoerd allemaal.

Wow, wat een plaat dit. Overweldigende, intense metal, zeer afwisselend en avontuurlijk. De sound die de band hier neerzet is behoorlijk vernieuwend (emo meets math?) en zeer verslavend, met monsterlijk zware riffs, fantastische zang (afwisselend clean en zware grunt) en bijzonder sterke songs. Het album heeft ook een voortreffelijke produktie meegekregen. Alle songs zijn te gek, met als uitsmijter het meesterlijke, 15 minuten durende Racecar. Knap als een andere band dit nog kan overtreffen in 2010...

Imposant, maar toch wel wat minder dan het overweldigende debuut uit 2010. Het songmateriaal is ditmaal niet zo verrassend en minder memorabel. De progressieve mengeling van mathmetal/ djent/ emorock/ ambient en techno zit wel weer verdomd goed in elkaar en het is allemaal prachtig geproduceerd. Soms zijn de songs nogal aan de drukke kant doordat ze iets teveel kanten opschieten. Door de lange speelduur is de plaat ook een beetje uitputtend. Vergeleken met het debuut is het album iets minder zwaar, vooral door het wat lichtere gitaarwerk. Mijn voorkeur gaat uit naar het wat zwaardere werk, maar dit tweede album is al met al toch wel weer erg fraai.

Feitelijk het vijfde album van de band, maar goed. Ook nu weer een meeslepende mengeling van poppy emorock en loodzware moderne technische metal. Precies op de momenten dat één en ander te zoet of te voorspelbaar dreigt te worden schudt de band een bikkelharde riff of een vernuftige wending uit de mouw, waardoor de songs continu avontuurlijk en fris blijven. De overdaad aan stijlen die over elkaar heen buitelen zorgt op gegeven moment wel voor metaalmoeheid, maar het blijft knap.

Sterk, veelzijdig en avontuurlijk album, waarop de band continu blijft verrassen. Zo is opener Reptile een geweldige epische track van bijna 17 minuten. Het daarop volgende Blood Eagle is een bikkelharde beuker die behoort tot het hardste werk dat de band tot nu toe heeft gemaakt. Vervolgens schakelt men even zo makkelijk over op meer ingetogen songs, vol vernuftige electronica en knappe, spannend uitgewerkte arrangementen. Waren alle metalbands tegenwoordig maar zo innovatief.