Altijd prettig, de dik aangezette pop-rock van deze finnen. Het songmateriaal op dit album behoort niet tot hun beste werk, maar door de sfeervolle uitvoering en het altijd aanwezige gevoel voor melodie scoort ook deze plaat een dikke voldoende. Fans van bands als HIM kunnen hier wel wat mee, verwacht ik zo.

Je moet tegen de dik aangezette dramatiek kunnen en het soms haast songfestival-achtige geluid van deze finse rockband, maar ook dit album bevat weer enkele bijzonder fraaie tracks. Zo is opener Firedancer echt heel mooi. Verder de gebruikelijke mix van dramatische ballads en meer lichtvoetig uptempo werk. Geen uitschieter binnen het oeuvre van de band, maar wel bovengemiddeld goed.

Melancholische pop/ rock van deze finnen, zoals altijd de moeite waard. Niet het beste werkstuk van de band, maar wel weer zeer verzorgd in elkaar gezet en vol meeslepende songs. Opener Daze is erg mooi en ook een wat ruigere en meer uptempo track als Choice Millionaire is uitstekend. Voor de rest is het materiaal wellicht wat gewoontjes en meer poppy dan we van de heren gewend zijn.

Ik luister de albums van de band in omgekeerde volgorde, dus ik ben begonnen met Twilight Theater. Die plaat is vrij rustig; in vergelijking daarmee is dit album aangenaam stevig en energiek. Alle songs zijn de moeite waard, wat mij betreft. Jammer dat The Ultimate Fling te lang doorzeurt, maar verder valt er weinig te klagen. Fijne sound, fijne zanger. Op naar de eerste twee albums.

Mooi ingetogen debuut, vol sfeervolle poppy rocksongs. Bezit nog niet de klasse van de latere albums, maar al met al een fraai, verzorgd geproduceerd album. Hier en daar doen de zanglijnen me wat denken aan Dream Theater.

Wat steviger en meer uptempo dan voorganger Twilight Theater, maar helaas net iets minder sterk. Debet hieraan zijn vooral de zeikerige ballad Cradled In Love en de belachelijke afsluiter The Happy Song, die weliswaar ruig maar hoofdzakelijk saai en vervelend is. Verder overwegend fraaie songs; de band weet nog steeds met gemak mooie liedjes te schrijven die direct weten te pakken. Hier en daar is het tekstueel wel nogal dik aangezet, zoals in Morning Tide, dat had wel wat subtieler gekund.

Ik kende vooraf slechts de song Dreaming Wide Awake, die inderdaad een enigzins foutief beeld schetst van het album. De overige songs zijn anders qua stijl, meer bombastisch en dramatischer van opzet. Het is even wennen, maar na een paar luisterbeurten moet ik zeggen dat ik het toch wel een fraai album vind. Alles is tot in de puntjes uitgewerkt en de songs zijn stuk voor stuk de moeite waard, zowel muzikaal als tekstueel. Ik ga op zoek naar eerder werk van de band.

Een mengelmoesje van matige en sterke songs, vergelijkbaar met het vorige album. Zo is opener Dancing On Broken Glass erg zoet en vlak, terwijl het daarop volgende My Dark Disquiet lekker melancholisch en dreigend is. Genoeg afwisseling derhalve, maar wat mij betreft zijn er net niet voldoende sterke songs om over de hele linie te kunnen overtuigen. Al met al niet één van de betere albums van de band.

Redelijke love metal in het straatje van een band als HIM, maar gelukkig wel iets steviger. Vooral het gitaarwerk is erg lekker. Degelijke, niet al te verrassende songs, goed uitgevoerd maar nogal eenvormig.

Een typische overgangsplaat, dit derde album van deze australische band. De onstuimige, energieke metalcore van de eerste twee albums is hier deels vervangen door een meer gelikt, melodieus geluid, voorzien van veel clean gezongen refreintjes. Stevig is het nog wel, maar veel gladder moet het in de toekomst niet worden. Nu komt de band er nog mee weg, mede omdat het songmateriaal bovengemiddeld goed (en pakkend) is, maar ik houd mij hart vast voor de toekomst.

Sterk tweede album van deze australische metalcore-formatie. Het songmateriaal is hier over de hele linie beter dan dat op het debuut, met veel variatie tussen en binnen de verschillende tracks. De band weet te scoren op de momenten dat het er heftig aan toe gaat, maar ook de meer ingetogen passages zijn overtuigend. Als men in de naaste toekomst de stijgende lijn vast weet te houden is er zeker een mooie toekomst weggelegd voor Polaris.

Aanvankelijk nogal voorspelbare en inwisselbare metalcore uit Australië, maar gaandeweg weet de band hier en daar toch wel positief te verrassen. Bepaalde songs liggen lekker in het gehoor en kennen de nodige afwisseling, waardoor het album net boven het maaiveld uit weet te steken. Daarnaast is vooral het bot hakkende gitaarwerk erg fijn. Op een eventueel volgend album zal de band nog wel iets sterker en origineler uit de hoek moeten komen, maar vooralsnog geef ik ze het voordeel van de twijfel.

Vlotte, stevige amerikaanse rock, niet origineel maar wel energiek uitgevoerd en goed in het gehoor liggend. De band biedt een mengeling van stoere uptemo rocksongs en meer ingetogen semiballads; beide categoriëen worden goed beheerst. Muzikaal zit dit prima in elkaar en de uitstekende zanger voegt nog wat klasse toe aan het beproefde recept.

Fijn om na dertien jaar afwezigheid weer eens wat van deze progressieve rockband te vernemen, temeer omdat dit gewoonweg een prima album is. De overwegend lange tracks steken avontuurlijk en afwisselend in elkaar, met hier en daar wat stevige passages. De band is absoluut op dreef en Steven Wilson is erg goed bij stem. Niet alles vind ik even sterk, maar tracks als Dignity en Never Have zijn erg mooi.

Typisch Porcupine Tree-album, en dat betekent dus ook ditmaal sfeervolle, dromerige songs, fraai uitgevoerd. De plaat begint vrij stevig maar wordt gaandeweg steeds meer ingetogen. Qua songmateriaal heb ik betere albums van de band gehoord, maar het is allemaal wel weer erg mooi.

Geen volwaardig album in de traditionele betekenis: dit zijn instrumentale, grotendeels geïmproviseerde en lang uitgesponnen tracks die zijn opgenomen tijdens de sessies voor het Signify-album. In de beste momenten meeslepend en haast hypnotiserend, een beetje in de stijl van Tool; in de minste repeterend en saai. Absoluut de moeite waard voor fans van de band, maar de rest kan dit links laten liggen.

Sfeervolle progressieve rock, al is de plaat eerder stemmig dan stevig. De rustig voortkabbelende songs zitten mooi in elkaar en het album klinkt productioneel zeer verzorgd. Met de lange instrumentale passages en de zweverige soundscapes kan ik persoonlijk wat minder, maar al met al is de plaat zeker de moeite waard.

Een aantal wat oudere albums van de band kende ik nog niet, waaronder deze. Iets steviger dan voorganger Signify, maar qua songmateriaal kwalitatief ongeveer hetzelfde. De progressieve rock wordt zoals altijd overtuigend en sfeervol uitgevoerd, maar het is lastig om de aandacht er voor de volle lengte bij te houden. Daar zijn de songs net iets te weinig gestructureerd voor.

Sfeervolle, vaak Pink Floyd-achtige progressieve rock met een combinatie van lang uitgesponnen tracks (het tweedelige titelnummer dat het album opent en afsluit) en drie kortere songs. Ik hoor de band liever wat steviger tekeer gaan, maar het materiaal heeft zeker zijn momenten. De uitgebreide versie van het album geniet mijn voorkeur, met daarop oa de fraaie bonustrack Stars Die.

Weinig opzienbarende debuut-EP van dit autralische synthwave-duo. Slechts twee van de vier tracks zijn de moeite waard (opener Streets Of 2043 en Night Force). Het nogal saaie Maximum Potential is letterlijk een soort workout-song, compleet met aerobics-instructies, en het afsluitende Fantastic Lover is vooral fout.

Op deze tweede EP verkent het australische synthwave-duo enkele andere electronische muziekgenres, maar het resulteert helaas niet in boeiend songmateriaal. Slechts het meer vertrouwd klinkende Motorcycle Cop is te gek. De overige tracks hebben zo hun momenten, maar het kabbelt grotendeels maar een beetje mat en eentonig door.

Ik ken de gelijknamige game niet, maar de synthwave-score ervan is in ieder geval behoorlijk sterk. De veelal korte tracks vinden duidelijk hun inspiratie in de soundtracks van de jaren '80 (denk aan films als The Thing, Blade Runner en The Terminator) en klinken heerlijk retro en vooral cool. Ik ga me zeker verder verdiepen in de muziek van dit australische duo.

Teleurstellend album, vooral omdat de EP die hieraan vooraf ging, Throwback, zo sterk was. De synthwave van het mysterieuze australische duo klinkt hier helaas overwegend futloos en saai, met slechts enkele sterke tracks. Zo kan het titelnummer er mee door. De meeste songs zijn echter veel te langdradig en ingetogen, met lome beats en veel te weinig spanning.

De eerste twee EP's van dit mysterieuze australische synthwave-duo konden mij niet echt bekoren, op een paar leuke tracks na dan, maar deze derde is een voltreffer. De vijf instrumentale tracks zijn zonder uitzondering de moeite waard en raken precies de juiste snaar. Lekkere retro electronische deuntjes, waarbij je in gedachten de jaren '80 aan je voorbij ziet trekken. Op een goede manier.

Net als het voorgaande album Far Cry 3: Blood Dragon komt ook deze soundtrack van de gelijknamige game wat moeizaam op gang, maar eenmaal op stoom valt er veel te genieten. De aanstekelijke synthwave van het mysterieuze australische duo is ditmaal wat minder dreigend en duister, dat wel. Niettemin veel lekkere instrumentale retro tracks, zo weggelopen uit de jaren '80.

Nogal eentonig en saai, deze brute pot metal uit de VS. Hard en overrompelend, dat zeer zeker, maar de waardeloze zang, die ook nog eens te ver achter in de mix staat, en de saaie songstructuren doen het album al snel de das om. K*t maar krachtig derhalve, om de band K*tschurft even te quoten.

Kort, simpel (en toepasselijk getiteld) album vol simpele deuntjes. Met industrial metal heeft dit weinig te maken; daar is het songmateriaal simpelweg te mat en flauw voor. Het gitaarwerk is ook erg slap. De tien tracks stampen lauw door, niet onaangenaam, maar na afloop blijft er werkelijk niets hangen. Slechts het afsluitende (en veelbelovend getitelde) The Last Chapter laat een iets afwijkend, meer stemmig geluid horen. Maar ook dat nummer maakt uiteindelijk geen indruk.

Dit is de band van de broer van Rob Zombie en klinkt als... Precies. Indien je dit geen probleem vindt valt er best wat te genieten. De korte, loeihard geproduceerde songs beuken lekker door en zijn voorbij voor ze gaan vervelen. Er zitten geen slechte tracks tussen en alles klinkt overtuigend en energiek genoeg. Dan neem ik het gebrek aan originaliteit wel op de koop toe.

Het is nooit echt wat geworden met deze amerikaanse band, maar men blijft stug volhouden en albums uitbrengen. De kruisbestuiving tussen Marilyn Manson en Rob Zombie klinkt ook nu weer alleraardigst, al blijft het gebrek aan originaliteit de band parten spelen. Echt sterk is het songmateriaal tevens niet. Wel moet gezegd worden dat alles goed in het gehoor ligt en lekker is geproduceerd. Maar ja, daar redt je het tegenwoordig simpelweg niet mee.

Deze amerikaanse band onder leiding van de jongere broer van Rob Zombie (met de curieuze naam Spider One) waait een beetje met alle winden mee. Ditmaal heeft men de zinnen gezet op een geluid dat tussen Marilyn Manson en Billy Idol inhangt. Het klinkt allemaal niet verkeerd, de liedjes stampen aangenaam genoeg door en het album is prima geproduceerd, maar het materiaal is wel aan de wat simpele en voorspelbare kant. Gelukkig zijn er een paar tracks die de boel even wat opschudden, zoals het felle Let The Insects Rule en de synthwave afsluiter VHS.