Weinig opzienbarend rockalbum, van een band die behoorlijk is blijven steken in grunge-sound van de vroege jaren '90. Niets mis mee natuurlijk, maar de band is hier helaas vergeten te zorgen voor interessant songmateriaal. Hier en daar een paar aardige tracks, maar zowel muzikaal als tekstueel schiet dit toch wel tekort.

Het engelse Pulkas was geen lang leven beschoren en dit is hun enige wapenfeit, maar gezegd moet worden dat het album de tand des tijds tot nu toe redelijk heeft doorstaan. En dan vooral door de knallende produktie van Colin Richardson, één van mijn favoriete metal-producers. Qua geluid liggen de songs ergens tussen Rage Against The Machine en Machine Head in, al blijft het werk van die bands doorgaans beter hangen. Dat is dan ook het voornaamste probleem met Pulkas. Het klinkt allemaal best vet en intens, maar de songs missen indentiteit en interessante hooks.

Matig album dat een stevige maar anonieme mix biedt van rock en metal. De muziek is niet eens zo verkeerd, maar productioneel is het allemaal aan de kale kant en de songs zijn weinig bijzonder. De boel wordt daarnaast flink verpest door de aanstellerige zanger. Veel te dik aangezet, die zangpartijen, het is bijna lachwekkend. Het voortdurende geschreeuw en gegil van de beste man werkt behoorlijk op de zenuwen.

Vijfde en wat mij betreft beste album van de band tot nu toe. Dit komt mede doordat ditmaal het geluid, hoewel nog steeds zwaar leunend op electronica, flink steviger is, met sporadisch zelfs een metal-achtige vibe, maar het songmateriaal is over de hele linie ook gewoonweg beter en meer pakkend dan in het verleden. Zelfs in de lange tracks blijft de aandacht er met gemak bij. Het resulteert in een afwisselend, dynamisch en continu verrassend album.

Hoofdzakelijk electronische progressieve rock, met lang uitgesponnen tracks en naar mijn smaak iets te weinig variatie. Het is knap uitgevoerd en alles steekt vernuftig in elkaar, maar op gegeven moment kon ik mijn aandacht er amper meer bijhouden. Het zal het gebrek aan gitaren zijn, naar alle waarschijnlijkheid.

Deze britse progressieve rockband blijft verrassen, al pakt het ditmaal helaas wat minder spectaculair uit dan gehoopt. Het songmateriaal, hoewel mooi en sfeervol met vooral prachtige zangpartijen, is erg ingetogen en het album kabbelt maar een beetje voort, zonder echte noemenswaardige hoogtepunten. De klasse druipt er aan alle kanten vanaf en productioneel klinkt het allemaal bijzonder verzorgd, maar ik mis dynamiek en gitaarriffs.

Het album heeft maar liefst tien jaar op zich laten wachten, maar dan heb je ook wel iets. De sfeervolle, licht progressieve rock, doorspekt met electronica, steekt ook ditmaal weer erg fraai in elkaar en is prachtig uitgewerkt, met heel veel detail in het geluid. Vooral de lange tracks zijn erg mooi. Hopelijk duurt het nu niet weer tien jaar...

Aangename mengeling van britpop en stevige techno, resulterend in verrassend sfeervolle en meeslepende nummers. Opener Fight Fire is haast Prodigy-achtig en helaas een beetje geforceerd en misplaatst, maar direct daarna herpakt de band zich op overtuigende wijze. Tegen het einde zakt de boel met het langdradige Blitzkrieg en Open Insurrection een beetje in, maar afsluiter Armistice is dan wel weer erg fraai. Het geluid doet me wel wat denken aan de britse band Mansun, vooral qua zang.

Prima debuut van deze engelse formatie, met een meer rock-gerichte en minder electronische aanpak dan op latere albums. Hier en daar is het songmateriaal wat langdradig en onnodig uitgesponnen, vooral halverwege de plaat, maar er zijn veel goede tracks en de bezwerende sfeer van het geheel is bijzonder aangenaam. Het is hier ook allemaal nog lekker stevig. Als je de keuze hebt, ga dan absoluut voor de uitgebreide versie van het album, die zeven uitstekende bonustracks bevat.

Stevige portie death-metal van eigen bodem, hier en daar iets te kil en afstandelijk, maar overwegend meeslepend en prima uitgevoerd. Sommige tracks zijn voorbij voordat ze indruk kunnen maken; andere zijn dan weer precies goed gedoseerd. Een wisselvallig album derhalve met zowel snelle als midtempo tracks, voorzien van eentonige maar wel overtuigende ruige zang, zonder melodieuze passages. De muziek kent gelukkig wel voldoende melodie, zodat het niet alleen maar stug doorbeuken is.

Lekkere oldschool disco in een modern jasje, zo zou je dit wellicht kunnen omschrijven. Het geluid doet sporadisch denken aan genregenoten Basement Jaxx en Black Eyed Peas, maar Purple Disco Machine beschikt over de betere en vooral meer aanstekelijke tracks. Vrijwel ieder nummer ligt lekker in het gehoor en kan zo op single worden uitgebracht. Dat is direct ook een beetje het manco- het is allemaal wel erg luchtig en het-ene-oor-in-en-het-andere-uit- maar dit is in ieder geval leuk zolang het duurt.

Een stuk beter te verteren dan het wazige debuut (en de daarop volgende eindeloze reeks remix-albums), dat veel te weinig goede songs kende. Ditmaal wordt er gelukkig meer gezongen en bevat het album weer eens echte liedjes, overwegend met een duidelijke kop en staart. Her en der nog wel wat flauwiteiten en maffe experimenten, maar overwegend geslaagd.

Iets kaler qua geluid en meer abstract dan voorganger Money $hot, al bevat ook dit album een grote reeks sterke tracks. Een wazig probeersel als Theorem hoeft voor mij niet zo, maar over het algemeen weet het hoofdzakelijk electronische songmateriaal wel te boeien, met de bezwerende stem van Maynard James Keenan zoals altijd als voornaamste trekpleister.

Dit soloproject van Tool-zanger Maynard James Keenan begint steeds interessanter te worden. Het debuut was erg flauw en onsamenhangend, maar het tweede album en nu deze derde laten duidelijk een stijgende lijn horen. De hoofdzakelijk electronische songs hebben een prettig dromerige sfeer, waar de stem van Keenan perfect bij past. Zo goed als A Perfect Circle en Tool is het vooralsnog niet, maar wat niet is kan nog komen...

Grootste pluspunt van dit album: het lijkt totaal niet op Tool. Grootste minpunt: het lijkt totaal niet op Tool. Of ergens anders op. Het klinkt helaas ook grotendeels nergens naar. Twee van de beste tracks, The Undertaker en Rev 22:20, verschenen reeds eerder in betere versies op enkele soundtracks. Van de resterende nieuwe tracks is alleen het fraaie Momma Sed de moeite waard, maar die song lijkt weer meer op Maynard's werk met A Perfect Circle. Voor de rest wat Radiohead-achtig gefrobel, met veel gemompel.

Hier en daar een beetje zoet (de powerballad Alliance bijvoorbeeld), maar overwegend is dit zeer aanstekelijke en lekker in het gehoor liggende melodieze metal, uitstekend gezongen en voorzien van heerlijk gitaarwerk. Het songmateriaal is kort en bondig, maar toch weet de band er steevast iets avontuurlijks van te maken. Voormalig zanger/ producent Jacob Hansen is inmiddels naar Anubis Gate verkast, maar Terje Harøy is een meer dan verdienstelijke vervanger.

Het vorige album was al de moeite waard, maar deze Contingent is nog een stuk beter. Vrijwel alle songs zijn de moeite waard en de plaat klinkt door de krachtige en volle produktie als een klok. Prima zanger en heerlijk zwaar gitaarwerk. Bij Pyramaze waren de refreintjes in het verleden nog wel eens aan de simpele kant, maar ook dat euvel is hier ruimschoots verholpen. Uitstekend album.

Het vorige album, Contingent, was beter, maar deze deense formatie laat wederom horen aan de absolute top van het symfonische metalgenre te staan. Vooral het samenspel tussen loodzware gitaarriffs en aanstekelijke melodieuze zanglijnen werkt bijzonder goed. De eerste paar tracks zijn heerlijk, maar daarna wordt het songmateriaal gaandeweg toch wat minder. Met het afsluitende The Time Traveller weet de band echter alsnog te imponeren. In deze lange en zeer avontuurlijke track komen ook nog eens enkele ex-zangers van de band langs. Erg fraai.

Ik ken de voorgaande drie albums niet, maar dit is een prima melodieus en licht progressief metalalbum uit Denemarken. Mijn aandacht werd vooral getrokken omdat producent Jacob Hansen als gitarist is toegetreden tot de band. Geen verrassing derhalve dat zowel de productie als het gitaarwerk heerlijk vet klinken. De zanger is ook nieuw en overtuigt volledig. Hier en daar zijn bepaalde refreintjes wat aan de simplistische kant, maar een positief gevoel overheerst.